തണൽമരത്തിന്റെ സായാഹ്നം

രചന: ആതിര

“ലക്ഷ്മീ, നീ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങിയോ? ആ കസവുമുണ്ട് ഉടുത്ത്, നെറ്റിയിൽ ആ കുങ്കുമപ്പൊട്ടും തൊട്ട്, കണ്ണടയും എടുത്തു വെയ്ക്കാൻ മറക്കരുത്. സമയത്തിന് കഴിക്കാനുള്ള മരുന്നുകൾ എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ അല്ലേ? ആഹാരം കൃത്യസമയത്ത് കഴിക്കണം, വീഴ്ച വരുത്തരുത്.” മാധവൻ മാഷ് ജനലരികിൽ നിന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മി അമ്മ സംശയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. “എന്താ മാധവേട്ടാ രാവിലെ തൊട്ട് ഈ കാണിക്കുന്നത്? എവിടേക്കാ നമ്മൾ പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്നത് എന്ന് ഇതുവരെ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.” ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാതെ മാധവൻ മാഷ് വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു, “എന്റെ ലക്ഷ്മീ, നിന്റെ ഈ ബ്ലൗസിന്റെ നിറം ഒട്ടും യോജിക്കുന്നില്ലല്ലോ.” മാഷ് വിഷയം മാറ്റുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മി അമ്മ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു: “എന്തിനാ മാധവേട്ടാ ഉത്തരം പറയാതെ വിഷയം മാറ്റുന്നത്?” മാധവൻ മാഷ് ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നീ പോയി എനിക്കൊരു ചൂടുചായ എടുത്തു തരു. ചിലപ്പോൾ നിന്റെ കയ്യാൽ ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ എനിക്ക് ഇനി ഭാഗ്യമുണ്ടായെന്ന് വരില്ല.” മാഷിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. “എന്തൊക്കെയാ മാധവേട്ടാ ഈ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ പറയുന്നത്?” എന്ന് ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മാഷ് സൗമ്യമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ ലക്ഷ്മീ, നീ വേഗം പോയി ചായ എടുത്തു കൊണ്ടുവാ.”

ലക്ഷ്മി അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ മാധവൻ മാഷ് ചാരുകസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ തനിക്ക് സമ്മാനിച്ച വാർദ്ധക്യത്തിന്റെയും രോഗങ്ങളുടെയും ഭാരം പേറി അദ്ദേഹം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് മനസ്സിനെ തിരിച്ചുവിട്ടു. ഗ്രാമത്തിലെ വിദ്യാലയത്തിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്ത് എത്രയോ കുട്ടികൾക്ക് അറിവിന്റെയും നന്മയുടെയും വെളിച്ചം പകർന്നു നൽകിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു മാധവൻ മാഷ്. വിരമിച്ച ശേഷവും കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യമായി ട്യൂഷൻ നൽകിയും വീട്ടുപറമ്പിൽ കൃഷി പണികൾ ചെയ്തും അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ, ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികളെ നേർവഴിക്ക് നയിച്ച് ഉയർന്ന നിലയിൽ എത്തിച്ച തനിക്ക് സ്വന്തം മക്കളെ മാത്രം നല്ല മനുഷ്യരാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം നീറിപ്പുകഞ്ഞു. മൂത്തമകൻ പ്രകാശ് വിദേശത്ത് കുടുംബത്തോടൊപ്പം വലിയ ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുന്നു. വർഷത്തിലൊരിക്കൽ കടമ തീർക്കാൻ ഒരു ഫോൺ കോൾ വിളിക്കുന്നതല്ലാതെ മാതാപിതാക്കളുടെ ക്ഷേമമന്വേഷിക്കാൻ അവന് സമയമില്ല. രണ്ടാമത്തെ മകൻ പ്രമോദ് ബാംഗ്ലൂരിൽ സ്വന്തം ബിസിനസ്സുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. മക്കളുടെ ഉപരിപഠനത്തിനും ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി ബാങ്കുകളിൽ നിന്നും എടുത്ത വലിയ തുകയുടെ വായ്പകൾ തിരിച്ചടയ്ക്കാനാവാതെ മാഷിന് തന്റെ തറവാട്ടുസ്വത്തുക്കളും ഭൂമിയും മുഴുവൻ വിൽക്കേണ്ടി വന്നു. മക്കൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചിട്ടും ആ കടങ്ങൾ വീട്ടാനോ മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കാനോ അവർ തയ്യാറായില്ല. ഇനി തങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു തരി മണ്ണുപോലുമില്ലെന്നും, തങ്ങളുടെ അന്ത്യകാലത്ത് ഒരു തുള്ളി വെള്ളം തരാൻ പോലും മക്കൾ എത്തില്ലെന്നും മാഷ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആ നിമിഷത്തിലാണ് ലക്ഷ്മി അമ്മ ആവിയുറയുന്ന ചായക്കോപ്പയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്. “മാധവേട്ടാ… ചായ…” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചായക്കപ്പ് നീട്ടിയപ്പോൾ മാഷ് അത് വാങ്ങി വച്ച് അവരുടെ കരം കവർന്നു. “ഉം… താ ലക്ഷ്മീ. നീ ഒന്നുകൂടി ‘മാധവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിക്കൂ. ആ വിളി കേൾക്കാൻ എന്റെ കാതുകൾക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണ്.” ലക്ഷ്മി അമ്മ സങ്കടവും സ്നേഹവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു: “മാധവേട്ടാ…” ആ സമയത്താണ് വീടിന്റെ തിരുമുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വെള്ള കാർ വന്നുനിൽക്കുന്ന ശബ്ദവും അതിന്റെ ഹോണടിയും ഉയർന്നത്. കാറിൽ നിന്നും ശാന്തമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച രണ്ടുപേർ തിടുക്കത്തിൽ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറിവന്നു. അവർ മാഷിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു: “ഇതാണോ മാധവൻ മാഷിന്റെ ഭവനം?” മാഷ് അതേ എന്ന് തലയാട്ടിയപ്പോൾ അവർ തുടർന്നു: “സാറിന്റെ ധർമ്മപത്നി ലക്ഷ്മി അമ്മ ഇതാണോ? അമ്മേ, അവിടെ ഉപയോഗിക്കാൻ ആവശ്യമായ വസ്ത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടോ?” സംശയത്തോടെ ലക്ഷ്മി അമ്മ ഭർത്താവിനെ നോക്കി: “മാധവേട്ടാ, ആരാ ഇവരൊക്കെ? എന്തിനാ എന്നോട് ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ പറയുന്നത്?” മാഷ് ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ലക്ഷ്മീ, ഇവർ ‘സ്നേഹതീരം’ എന്ന ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നവരാണ്. നീ കുറച്ചുനാൾ അവിടെ പോയി നിൽക്കൂ. എനിക്ക് കുറച്ച് അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങൾക്കായി ദൂരെ വരെ പോകാനുണ്ട്.” ലക്ഷ്മി അമ്മ കണ്ണീരോടെ വിലപിച്ചു: “എന്നാൽ ഞാനും വരാം മാധവേട്ടാ നിങ്ങളുടെ കൂടെ.” എന്നാൽ മാഷ് വാശിപിടിച്ചു: “അവിടെക്ക് ഒത്തിരി ദൂരമുണ്ട് ലക്ഷ്മീ, നിന്റെ കാൽമുട്ടു വേദന വെച്ച് അത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. വേഗം ഇവർക്കൊപ്പം ഇറങ്ങൂ.” നിർവാഹമില്ലാതെ, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ലക്ഷ്മി അമ്മ അവരോടൊപ്പം യാത്രയായി.

ആഴ്ചകൾ ചിലത് കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം മാധവൻ മാഷ് ആ ആശ്രമത്തിന്റെ പ്രധാന ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതകൾ അദ്ദേഹത്തെ തളർത്തിയിരുന്നു. ഓഫീസിലിരുന്ന മാനേജരായ യുവതി മാഷിനെ കണ്ടതും കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ആദരവോടെ ക്ഷണിച്ചു: “ഇരിക്കൂ സാർ.” മാഷ് ശാന്തനായി അവിടെയിരുന്നു. ആ യുവതി മാഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “നമസ്കാരം സാർ, മാധവൻ മാഷിന് എന്നെ മനസ്സിലായോ?” ഇല്ലെന്ന മട്ടിൽ ആശ്ചര്യത്തോടെ മാഷ് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ തുടർന്നു: “എന്നെ പഠിപ്പിച്ച എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകനെ എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയുമോ സാർ? ഞാൻ കാവ്യയാണ്! പണ്ട് സാർ കൈപിടിച്ചുയർത്തി, സ്വന്തം കയ്യിൽ നിന്ന് പണം മുടക്കി പഠിപ്പിച്ച് വലിയ നിലയിൽ എത്തിച്ച ആ പാവം പെൺകുട്ടി. കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നീറിപ്പുകഞ്ഞ എനിക്ക് അറിവും തണലും തന്ന ഗുരുനാഥനല്ലേ അങ്ങ്? എവിടെയെല്ലാം ഞാൻ അങ്ങയെ തിരഞ്ഞു! ഒടുവിൽ ദൈവനിയോഗം പോലെ എന്റെ ഈ സംരക്ഷണകേന്ദ്രത്തിൽത്തന്നെ ഈശ്വരൻ അങ്ങയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.”

തന്റെ പഴയ വിദ്യാർത്ഥിനിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മാഷ് ചോദിച്ചു: “മക്കളൊക്കെ സുഖമായിരിക്കുന്നോ മോളെ?” കാവ്യ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി: “മക്കൾ ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉണ്ട് സാർ, ഇല്ലെന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇല്ല എന്ന് പറയേണ്ട അവസ്ഥയാണ് പലർക്കും. സ്വന്തം കാര്യവും പണവും മാത്രം നോക്കുന്ന ഒരു തലമുറ. മാതാപിതാക്കൾ വളർത്തി വലിയ നിലയിൽ എത്തിച്ചു, പകരം അവർക്ക് നൽകിയത് അനാഥത്വം മാത്രം.” മാഷിന്റെ അവസ്ഥയും വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും കാവ്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അവൾ മാഷിനോട് പറഞ്ഞു: “സാർ വരൂ, ഞാൻ അമ്മയെ കാണിച്ചുതരാം.” കാവ്യയോടൊപ്പം നടന്ന് ലക്ഷ്മി അമ്മ നിൽക്കുന്ന പൂന്തോട്ടത്തിന് അരികിലെത്തിയപ്പോൾ മാഷ് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവിടെ മറ്റു അന്തേവാസികളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്മി അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ മാഷിന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. “പഴയതിനേക്കാൾ എന്റെ ലക്ഷ്മി നീ എത്ര സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു!” മാഷിനെ കണ്ടതും ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വലിയ സന്തോഷം പ്രകടമായി.

ലക്ഷ്മി അമ്മയോട് കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കാൻ പറഞ്ഞ ശേഷം മാഷ് കാവ്യയെ മാറ്റിനിർത്തി ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയം സംസാരിച്ചു. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ മാഷ് പറഞ്ഞു: “മോളെ കാവ്യാ… ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന മനസ്സോടെയാണ് ഇത് പറയുന്നത്. ഞാൻ ഒരു കടുത്ത ഹൃദ്രോഗിയാണ്. എനിക്ക് ഇതിനകം രണ്ടു തവണ ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് വന്നു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഒരു തവണ കൂടി വന്നാൽ ഞാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാവില്ല. അതാ ഞാൻ എന്റെ ലക്ഷ്മിയെ നിന്റെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായി ഏൽപ്പിച്ചത്.” എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പെട്ട് എടുത്തു വച്ച കുറച്ച് നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്തു. കാവ്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് അത് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം തുടർന്നു: “ഇതിൽ എത്ര രൂപയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയില്ല മോളെ, എങ്കിലും ഇത് അവൾക്കായി ചെലവാക്കണം. ഞാൻ മരിച്ചാൽ ആ വിവരം അവളെ അറിയിക്കരുത്. ഞാൻ എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് കരുതി ആ പാവം ജീവിച്ചോളട്ടെ.”

മാഷിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്ന് ആരെയും ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു കരച്ചിൽ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. “മാധവേട്ടാ… ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു തള്ളിയത് കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് മാറി നിൽക്കാനാണെന്നല്ലേ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്? എന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിച്ച് കടന്നു കളയാനായിരുന്നോ ഈ ഏർപ്പാടെല്ലാം?” ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞുപോയി. ഹൃദയം പൊട്ടിയുള്ള ആ കരച്ചിൽ ആ സംരക്ഷണകേന്ദ്രത്തിന്റെ ചുവരുകളെപ്പോലും പിടിച്ചുലച്ചു. കാവ്യ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചെന്ന് തളർന്നു വീഴാൻ പോയ ലക്ഷ്മി അമ്മയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. “അമ്മേ, കരയരുത്. സാർ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തത് അമ്മയോടുള്ള ക്രൂരത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മരണശേഷവും അമ്മ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകരുതെന്ന ആധിയും സ്നേഹവും കൊണ്ടാണ്. സാറിന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്മയ്ക്ക് ഒരു സുരക്ഷിത താവളം ഒരുക്കാൻ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം എന്നെ തേടിയെത്തിയത്.”

തന്റെ രഹസ്യം പരസ്യമായതിന്റെ ലജ്ജയോടും സങ്കടത്തോടും മാധവൻ മാഷ് തലകുനിച്ചു നിന്നു. ആ നരച്ച തലമുടിഴകളിലൂടെ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ തോരാതെ ഒഴുകിയിറങ്ങി. അദ്ദേഹം പതുക്കെ ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവരുടെ തോളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് ഇടറുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ക്ഷമിക്കൂ ലക്ഷ്മീ… മക്കൾ നമ്മളെ പകുതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയെങ്കിലും, എനിക്കൊരുവട്ടം കൂടി ഹൃദയാഘാതം വന്നാൽ ഞാൻ നിന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകുമല്ലോ എന്ന ഭയം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്. നീ മാത്രം അനാഥയാവരുതെന്ന് എനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് ഈ പ്രായത്തിൽ ഒരു ഭാരമാകരുതെന്ന് കരുതിയാണ്… എന്നോട് മാപ്പ് തരൂ ലക്ഷ്മീ…” ലക്ഷ്മി അമ്മ തന്റെ വിറയാർന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് മാഷിന്റെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണീരിൽ ആ കൈകൾ കുതിർന്നു. “ഇനിയൊരിക്കലും മാധവേട്ടൻ അങ്ങനെ പറയരുത്. എനിക്ക് വേറെ ആരും വേണ്ട… ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നത്രയും കാലം മാധവേട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമുക്ക് മക്കളെയോർത്ത് ഇനി വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല. നമുക്ക് ഈ മോളും പിന്നെ ഇവിടുത്തെ ഈ നല്ല മനുഷ്യരുമില്ലേ കൂട്ടായി? മാഷ് ഇനി ഒരിടത്തും പോകുന്നില്ല, എന്നോടൊപ്പം ഇവിടെ ജീവിക്കണം.”

ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവൻ മാഷ് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ, പിടിച്ചുനിർത്താനാവാത്ത ഒരു വിതുമ്പലോടെ അദ്ദേഹം അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ശരിയാണ് ലക്ഷ്മീ… ഇനി ഞാൻ ഒരിടത്തേക്കും പോകില്ല. നമ്മൾ ബാക്കി വന്ന കാലം ഇവിടെ, ഈ മക്കളുടെ സ്നേഹത്തണലിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കും.” തങ്ങളെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന കാവ്യയുടെയും ചുറ്റും കൂടി നിന്ന അന്തേവാസികളുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് മാഷ് പറഞ്ഞു. ആ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആ വൃദ്ധദമ്പതികളുടെ കണ്ണീർ തോർന്നു; പകരം അവിടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും പുതിയൊരു പ്രകാശം നിറഞ്ഞു. സ്വന്തം ഉദരത്തിൽ പിറന്ന മക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഇടങ്ങളിൽ, അവർ പരസ്പരമുള്ള കരുതലും സ്നേഹവും കൊണ്ട് പുതിയൊരു വീട് തീർത്തു. കാലം അവരെ പലവിധത്തിൽ പരീക്ഷിച്ചെങ്കിലും, ആ സ്നേഹബന്ധത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിലും അവർ പരസ്പരമുള്ള താങ്ങായി മാറിയപ്പോൾ, ആ സംരക്ഷണകേന്ദ്രം അവർക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ സ്നേഹക്കൂടായി മാറി.