വിഷപ്പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞ തീരം

രചന: വിനീത് വേണുഗോപാൽ

ആലപ്പുഴയുടെ കൈവഴികളിലൊന്നായ പമ്പാനദിയുടെ തീരത്തുള്ള ‘ലക്ഷ്മിസദനം’ തറവാടിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്തിരുന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ തോട്ടത്തിലെ പടർന്നു പന്തലിച്ച മുല്ലവള്ളികളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ ശാന്തതയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പുകയുന്ന അസൂയയുടെയും പകയുടെയും കനലുകളായിരുന്നു. തന്റെ ഏകമകൻ ആനന്ദ്, മാവേലിക്കരയിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് രേഖയെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാണ് പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ഈ അസ്വാസ്ഥ്യം. പരമ്പരാഗത തറവാടിന്റെ അധികാരവും ഐശ്വര്യവും മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി തട്ടിയെടുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവരെ തികഞ്ഞൊരു കുടുംബം കലക്കിയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

അകത്തുനിന്ന് രേഖ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെക്കുന്ന ശബ്ദവും, അവളുടെ മനോഹരമായ പാട്ടു മൂളലും കേട്ടപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ചുണ്ടുകൾ കയ്പോടെ കോടി. അവർ എഴുന്നേറ്റ് സാവധാനം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. “മോളേ… രേഖാ…” വളരെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലാണ് വിളിച്ചതെങ്കിലും ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ വിഷമായിരുന്നു. രേഖ സന്തോഷത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി, “എന്താ അമ്മേ? എന്തെങ്കിലും വേണമായിരുന്നോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. പാർവ്വതിയമ്മ കപട സഹതാപത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ഏയ്, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട മോളേ. നീ രാവിലെ മുതൽ പണിയെടുക്കുകയല്ലേ, നിന്റെ കൈയൊക്കെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്ന് കരുതി ചോദിച്ചതാ. ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ നിനക്ക് മടി തോന്നും, എനിക്കറിയാം.” എന്നാൽ രേഖ തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെ, “അയ്യോ, അതിനെന്താ അമ്മേ?

ഇതൊക്കെ എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടുപണികളല്ലേ? എനിക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല” എന്ന് മറുപടി നൽകി. ഉടൻ തന്നെ പാർവ്വതിയമ്മ തന്റെ വാക്കുകളിൽ വിഷം കലർത്തി, “അതല്ല മോളേ… നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ ഇതൊന്നും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകില്ലല്ലോ. നിന്റെ അമ്മ നിന്നെ വളരെ ലാളിച്ചല്ലേ വളർത്തിയത്. ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ…” എന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി. “അമ്മ എന്താ അങ്ങനെ പറയുന്നത്? എന്റെ അമ്മ എന്നെ എല്ലാ ജോലികളും പഠിപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടത്. ഇവിടെ എനിക്ക് ഒരു പ്രയാസവുമില്ല അമ്മേ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് രേഖ വീണ്ടും ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. പാർവ്വതിയമ്മ അവിടെനിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തുന്ന ആനന്ദിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് അന്തരീക്ഷം എങ്ങനെ ചൂടാക്കണം എന്ന അടുത്ത കുതന്ത്രം മെനയുകയായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയായപ്പോൾ കായൽക്കാറ്റേറ്റ് ആനന്ദ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നുകയറി. ബാങ്കിലെ കടുത്ത ജോലിഭാരം കാരണം അവൻ വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. പൂമുഖത്ത് തന്നെ കാത്തുനിന്നതുപോലെ പാർവ്വതിയമ്മ വലിയൊരു സങ്കട ഭാവത്തോടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആനന്ദിനെ കണ്ടതും അവർ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, “ആഹ്, ആനന്ദ് വന്നോ… നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോടാ. കൈയും മുഖവും കഴുകി വരിൻ, ഞാൻ ചായ എടുത്തു തരാം” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട ആനന്ദ്, “അമ്മേ, രേഖ എവിടെ? അവൾക്ക് ചായ തന്നൂടെ? അമ്മ എന്തിനാ ഈ വയസ്സുകാലത്ത് അടുക്കളയിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ ചുറ്റും നോക്കി രഹസ്യമായി അവനോട് പറഞ്ഞു,

“അയ്യോ, നീ അവളെ ഒന്നും പറയേണ്ട കുട്ടാ. അവൾ അകത്തുണ്ട്. ഫോണിൽ ആരോടോ വലിയ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാ. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. എനിക്കെന്തോ… അവൾക്ക് ഇവിടെ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്തതുപോലെ… സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് എപ്പോഴും വിളിച്ചു ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ പരാതി പറയുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.” ആനന്ദ് നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്, “അമ്മ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? അവൾ ആരോട് സംസാരിക്കാനാ? സ്വന്തം വീട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്?” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു,

“എനിക്കറിയില്ലടാ. ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയായതുകൊണ്ട് പറയുകയാ, നീ അവളെ ഒരുപാട് അങ്ങ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ വിടണ്ട. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ തറ തുടയ്ക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ വന്ന് പറയുവാ, ‘അമ്മയ്ക്ക് ഇതൊന്നും വയ്യാത്ത കാലത്ത് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ മാറി ഇരുന്നൂടെ, വെറുതെ തടസ്സമുണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കണോ’ എന്ന്! എനിക്ക് വല്ലാതെ വിഷമം വന്നെങ്കിലും നിന്റെ സമാധാനം ഓർത്ത് ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.” ബാങ്കിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലായിരുന്ന ആനന്ദിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. “അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ? ഞാൻ ചോദിക്കാം അവളോട്,” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.

ഈ സമയം രേഖ ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. “ഏട്ടൻ വന്നോ, ദാ ചായ… അമ്മേ, അമ്മ ഇവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നോ? ഞാൻ അടുക്കളയിൽ അമ്മയെ നോക്കുകയായിരുന്നു,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ പെട്ടെന്ന് ഭാവം മാറി, ദയനീയമായി പറഞ്ഞു, “അല്ല മോളേ, ആനന്ദ് വന്നപ്പോൾ അവൻ ചായ ചോദിച്ചു. ഞാൻ എടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞതാ… മോളെ വെറുതെ ശല്യം ചെയ്യേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി.” ആനന്ദ് ദേഷ്യത്തോടെ രേഖയെ നോക്കി ആക്രോശിച്ചു, “രേഖാ! അമ്മയ്ക്ക് പ്രായമായതും വയ്യാത്തതാണെന്നും നിനക്കറിയില്ലേ? നീ എന്താ അകത്ത് ഫോണും പിടിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നോ?

പിന്നെ… അമ്മയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി മര്യാദയാകാം. വഴി മുടക്കാൻ നിൽക്കണോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു?!” രേഖ അമ്പരപ്പോടെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഏട്ടാ… ഞാൻ… ഞാൻ എപ്പോഴാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? ഞാൻ അമ്മയോട്…” അവൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് പാർവ്വതിയമ്മ ഇടയിൽ കയറി, രേഖയെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ ആനന്ദ്, നീ അവളെ വഴക്ക് പറയല്ലേ. എന്റെ തെറ്റാ, എനിക്ക് വയസ്സായതിന്റെ കുറവുണ്ടാകും. മോളൊന്നും മനസ്സ് വെച്ച് പറഞ്ഞതാകില്ല. നിങ്ങൾ എന്റെ പേരിൽ വഴക്കുണ്ടാക്കരുത്, എനിക്കത് കാണാൻ വയ്യ.” പാർവ്വതിയമ്മ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. “ഏട്ടാ,

അമ്മ ഈ പറയുന്നത് മുഴുവൻ കള്ളമാണ്! ഞാൻ ആരോടും ഫോണിൽ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല, അമ്മയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. അമ്മ മനഃപൂർവ്വം…” രേഖ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ആനന്ദ് അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. “മതി! നിർത്ത് രേഖാ! എന്റെ അമ്മ എന്നോട് കള്ളം പറയില്ല. നീയീ വീട്ടിൽ വന്ന അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാ ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇനി എന്റെ അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കരുത്!” ആനന്ദ് ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി വാതിലടച്ചു. രേഖ അവിടെ തകർന്നു നിന്നു. അകത്തെ മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ ഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ വിതച്ച സംശയത്തിന്റെ വിഷവിത്ത് മുളച്ചു തുടങ്ങിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവർ.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആനന്ദും രേഖയും തമ്മിലുള്ള സംസാരം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. രേഖ എപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദയായി കണ്ണീരൊഴുക്കി. അവൾ എന്ത് ചെയ്താലും അതിലൊക്കെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കാൻ പാർവ്വതിയമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ കുടുംബത്തിലെ കാരണവരായ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർ വീട്ടിൽ വന്നു. അദ്ദേഹം തറവാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ ഇടപെടുന്ന ആളായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വന്നപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ സ്വീകരണമുറിയിൽ വന്നിരുന്നു. “എന്താ ഗോപാലേട്ടാ, ഈ വഴിക്ക്?” എന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഞാൻ ആ പണ്ടാരത്തിൽ ക്ഷേത്രം വരെ ഒന്ന് വന്നതാ. അപ്പോൾ ആനന്ദിനെയും മോളെയും ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്ന് കരുതി. എവിടെ മോളെ കാണുന്നില്ലല്ലോ?” എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. പാർവ്വതിയമ്മ പതുക്കെ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ”

അവൾ അകത്തുണ്ട് ജ്യേഷ്ഠാ. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നമ്മളോടൊന്നും സംസാരിക്കാൻ വലിയ താല്പര്യമില്ല. സ്വന്തം ലോകത്താണ്. ആനന്ദ് പാവം, അവൻ രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെ ജോലി ചെയ്തു കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇവൾക്കാണെങ്കിൽ ഈ വീട് സ്വന്തം വീടായി തോന്നിയിട്ടില്ല ഇതുവരെ.” ഈ സമയം രേഖ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർക്ക് കുടിക്കാൻ തണുത്ത വെള്ളവുമായി വന്നു. “അമ്മാവൻ വന്നോ, ദാ വെള്ളം,” അവൾ പറഞ്ഞു. ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ച ശേഷം രേഖയെ ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു, “മോളേ രേഖാ, ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം. ഒരു തറവാട്ടിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ മുതിർന്നവരെ അനുസരിച്ച് പോകണം. പാർവ്വതിക്ക് പ്രായമായതാണ്. അവളോട് തർക്കിക്കാനോ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കാനോ പോകരുത്. ആനന്ദിന്റെ മനസ്സമാധാനം കളയരുത്.” രേഖ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ പാർവ്വതിയമ്മയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവർ മുഖം തിരിച്ചു കളഞ്ഞു. രേഖയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അമ്മാവാ… ഞാൻ ആരുടെയും സമാധാനം കളഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞാൻ…” എന്ന് അവൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, “മതി മോളേ, വലിയവർ പറയുമ്പോൾ തിരിച്ചു മറുപടി പറയാതിരിക്കുകയാണ് മര്യാദ.

അത് നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് ചേർന്നതല്ല,” എന്ന് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർ കർക്കശമായി പറഞ്ഞു. രേഖ ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി മുറിയിൽ ചെന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. താൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റുകൾക്ക് എല്ലാവരും തന്നെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആകെ തളർച്ച തോന്നി. വൈകുന്നേരം ആനന്ദ് വന്നപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ വീണ്ടും നാടകം തുടർന്നു. “ആനന്ദ്, ഇന്ന് ഗോപാലേട്ടൻ വന്നായിരുന്നു. രേഖ അവനോട് വളരെ മോശമായാണ് പെരുമാറിയത്. അവൻ മോളോട് എന്തോ ഉപദേശം പറഞ്ഞതിന് അവൾ അവനോട് തട്ടിക്കയറി. എനിക്ക് നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് തലകുനിക്കേണ്ടി വന്നു മോനേ.”

ആനന്ദിന് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ കോപം ഇരട്ടിച്ചു. അവൻ മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് രേഖയോട് കയർത്തു, “നിനക്ക് യാതൊരു മര്യാദയുമില്ലേ? വരുന്നവരോടും പോകുന്നവരോടും ഒക്കെ തട്ടിക്കയറാൻ നീയാരാ? അമ്മാവനോട് നീ തർക്കിച്ചല്ലേ?” അപ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു, “ഏട്ടാ, ഞാൻ തർക്കിച്ചിട്ടില്ല! അമ്മ എല്ലാവരോടും എന്നെക്കുറിച്ച് നുണ പറയുകയാണ്. അമ്മയാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം തകർക്കുന്നത്!” ഇത് കേട്ട ആനന്ദ് കൈ ഓങ്ങി പറഞ്ഞു, “എന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച് നീ ഇനി ഒരു വാക്ക് മോശമായി സംസാരിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്നെ തല്ലും!” രേഖ തരിച്ചുനിന്നു.

താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവ് തനിക്ക് നേരെ കൈ ഓങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് ലോകം മുഴുവൻ അവസാനിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

പാർവ്വതിയമ്മയുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം രേഖയെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അതിനായി അവർ വലിയൊരു ചതി ഒരുക്കി. ഒരു ദിവസം ആനന്ദ് തറവാട്ടിലെ നെല്ലുവിറ്റ തുകയായി ഒന്നര ലക്ഷം രൂപ അലമാരയിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് പാർവ്വതിയമ്മ കണ്ടിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ആനന്ദ് ബാങ്കിലും രേഖ തോട്ടത്തിൽ പണിയിലുമായിരുന്ന സമയത്ത് പാർവ്വതിയമ്മ പതുക്കെ ആനന്ദിന്റെ മുറിയിൽ കയറി. അലമാര തുറന്ന് ആ പണം മുഴുവൻ എടുത്ത് അവർ തങ്ങളുടെ പഴയ മരപ്പട്ടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. വൈകുന്നേരം ആനന്ദ് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി, പണം എടുക്കാനായി അലമാര തുറന്ന അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പണം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു, “അമ്മേ… രേഖാ…

ഇവിടെ വെച്ചിരുന്ന ഒന്നര ലക്ഷം രൂപ എവിടെ? നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും എടുത്തോ?” അതിന് മറുപടിയായി പാർവ്വതിയമ്മ ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ, പണമോ? ഞാൻ എടുത്തില്ലല്ലോടാ. ഞാൻ നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വരാറേയില്ലല്ലോ.” രേഖയും വന്ന് പറഞ്ഞു, “ഏട്ടാ, ഞാൻ ആ പണം കണ്ടിട്ടേയില്ല.” അപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ പതുക്കെ രേഖയെ നോക്കി വിഷം തുപ്പി, “മോളേ, ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് നിന്റെ അനിയൻ സൂരജ് ഇവിടെ വന്നിരുന്നല്ലോ. നീ അവന് എന്തോ ഒരു പൊതി കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് കണ്ടിരുന്നു. അത്…” രേഖ തകർന്നുപോയി. “അമ്മേ! എന്ത് കള്ളമാ ഈ പറയുന്നത്? എന്റെ അനിയൻ ഇന്ന് കോളേജ് ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ പണമില്ലാതെ വിഷമിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ സ്വർണ്ണമാല ഊരി നൽകിയതാണ്. അല്ലാതെ പണമല്ല കൊടുത്തത്!”

അവൾ പറഞ്ഞു. “കണ്ടോ ആനന്ദ്… അവൾ തന്നെ സമ്മതിച്ചു അവൾ അനിയന് എന്തോ കൊടുത്തു എന്ന്. സ്വർണ്ണം കൊടുത്തവൾക്ക് ഈ പണം കൂടി എടുത്തു കൊടുത്തുകൂടേ? സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ സഹായിക്കാൻ അവൾ നിന്റെ പണം മോഷ്ടിക്കുകയാണ്,” എന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ ആളിപ്പടരുന്ന തീയിൽ എണ്ണയൊഴിച്ചു. “രേഖാ! നീ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ പണം എടുത്തല്ലേ? നിന്റെ കള്ളത്തരം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടുപിടിക്കും,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആനന്ദ് രേഖയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ അവളുടെ ബാഗും അലമാരയിലെ സാധനങ്ങളും ഒക്കെ വലിച്ചുവാരി എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ പണം അവിടെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ പാർവ്വതിയമ്മ പറഞ്ഞു, “ആനന്ദ്, നീ ആ ഉയർന്ന തട്ടിൽ നോക്ക്. അവൾ അവിടെ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.”

ആനന്ദ് അവിടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു പഴയ തുണിപ്പൊതിയിൽ പകുതി പണം (എഴുപതിനായിരം രൂപ) ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു! യഥാർത്ഥത്തിൽ പാർവ്വതിയമ്മ തന്നെയാണ് ആനന്ദ് കാണാതെ അത് അവിടെ കൊണ്ടുപോയി വെച്ചിരുന്നത്. “ദാ ഇതെന്താ രേഖാ? നീ പണം എടുത്തില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതെങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു?” ആനന്ദ് ആ പണം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… സത്യമായിട്ടും എനിക്കറിയില്ല. ഇത് ഞാൻ വെച്ചതല്ല. അമ്മ എന്നെ ചതിക്കുകയാണ്. അമ്മയാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്!” രേഖ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു. “ഇപ്പോഴും നീ എന്റെ അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാണല്ലേ? നിന്നെപ്പോലൊരു കള്ളിയെയും വഞ്ചകിയെയും എനിക്ക് ഭാര്യയായി വേണ്ട. ഇറങ്ങിപ്പോകൂ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!” ആനന്ദ് ആക്രോശിച്ചു. “ആനന്ദ്… നീ അങ്ങനെ പറയരുത്. അവൾ പാവമല്ലേ,

എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രി പോവുക?” എന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ പുറമെ സ്നേഹം നടിച്ചു. “അമ്മ മിണ്ടാതിരിക്ക്. ഇവൾ ഇനി ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആനന്ദ് രേഖയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്ക് തള്ളി ഇറക്കി വാതിലടച്ചു. രേഖ ആ ഇരുട്ടിൽ കണ്ണീരോടെ നിന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഫോൺ അകത്താണെന്ന് ഓർത്തു. അവൾ ഇരുട്ടിലൂടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നു നീങ്ങി. തറവാട്ടു വീടിന്റെ പൂമുഖത്തിരുന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. ഒടുവിൽ താൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു!

രേഖ പോയതിനു ശേഷം ലക്ഷ്മിസദനം തറവാട്ടിൽ വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദത ബാധിച്ചു. ആനന്ദിന് ഒട്ടും മനസ്സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. രേഖ പോയിട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ് ഉള്ളത്. ആനന്ദ് അവളോട് സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഒരു ദിവസം ആനന്ദ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് നേരത്തെ വന്നു. പാർവ്വതിയമ്മ അപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അവർ അയൽപക്കത്തെ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന് പോയതായിരുന്നു. ആനന്ദ് തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ടു. അവർ ഫോൺ വീട്ടിൽ മറന്നുവെച്ചതായിരുന്നു.

ആനന്ദ് പതുക്കെ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അത് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായരുടെ വിളിയായിരുന്നു. ആനന്ദ് ഫോൺ എടുത്തു പറഞ്ഞു, “അമ്മാവാ, ഞാൻ ആനന്ദാ. അമ്മ അമ്പലത്തിൽ പോയതാ.” അപ്പോൾ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർ ഒരു വലിയ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി, “ആഹ് ആനന്ദ്, നീയാണോ. ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിളിച്ചതാടാ. അന്ന് രേഖയുടെ അനിയൻ സൂരജ് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവൻ ആ മാല പണയം വെക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുകയും കാര്യം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ പണമൊന്നും അവന് കൊടുത്തിട്ടില്ലടാ. കോളേജ് ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ പണമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടി സ്വന്തം മാലയാണ് കൊടുത്തത്. പിന്നെ… പാർവ്വതി എന്നോട് പറഞ്ഞ ചില കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ സംശയം തോന്നി. പാർവ്വതിക്ക് പണ്ടേ ആ പെൺകുട്ടിയോട് വലിയ അസൂയ ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ സൂക്ഷിക്കണം,

എനിക്കെന്തോ എന്തോ വലിയ ചതി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.” ആനന്ദിന് തലയിൽ ഇടിത്തീ വെട്ടിയതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മാവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ അമ്മ തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ? അവൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ അലമാര തുറന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ പഴയ മരപ്പട്ടി അവൻ ബലമായി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആനന്ദ് അത് എടുത്തു നോക്കിയതും ഞെട്ടിപ്പോയി! തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ട ബാക്കി എൺപതിനായിരം രൂപ ആ കവറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു! ആനന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൻ തറയിൽ ഇരുന്നുപോയി.

സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ ഇത്ര വലിയൊരു ചതി ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. രേഖ നിഷ്കളങ്കയായിരുന്നു. അവൾ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ താൻ അവളെ തല്ലാനും പുറത്താക്കാനുമാണ് നോക്കിയത്.

ഈ സമയം പാർവ്വതിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടും പാടി മുറ്റത്തേക്ക് വന്നുകയറി. അവർ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് കയ്യിൽ പണവുമായി നിൽക്കുന്ന ആനന്ദിനെയാണ്. പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവർ ഭയന്നുപോയി. “ആനന്ദ്… അത്… നീ എന്താ എന്റെ പെട്ടിയിൽ…” അവർ പരുങ്ങി. “മതി അമ്മേ! ഇനി ഒരു കള്ളവും പറയരുത്!” ആനന്ദ് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. “എന്തിനാ അമ്മേ എന്നോട് ഈ ചതി ചെയ്തത്? എന്റെ കുടുംബജീവിതം തകർത്തിട്ട് അമ്മയ്ക്ക് എന്ത് നേട്ടമാ കിട്ടിയത്?” അപ്പോൾ അവർ, “മോനേ… ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാ…” എന്ന് വീണ്ടും വ്യാജമായി പറഞ്ഞു. “എന്റെ നന്മയ്ക്കോ? ഒരു നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയെ കള്ളിയാക്കി, സ്വന്തം മകന്റെ ജീവിതം തളർത്തുന്നതാണോ അമ്മയുടെ നന്മ?

അമ്മയോടുള്ള ബഹുമാനം കാരണം അവൾ എല്ലാം സഹിച്ചു. പക്ഷേ അമ്മ അവളെ ചതിച്ചു. എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു അമ്മേ, അമ്മയുടെ മകനായി ജനിച്ചതിൽ!” ആനന്ദിന്റെ വാക്കുകൾ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ കൂരമ്പുപോലെ കുത്തിക്കയറി. അവർ ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. അവരുടെ എല്ലാ കുതന്ത്രങ്ങളും വെളിച്ചത്തായിരുന്നു.

ആനന്ദ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കാറുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൻ രേഖയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിയിലുടനീളം അവൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചും രേഖ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഓർത്ത് അവൻ സ്വയം ശപിക്കുകയായിരുന്നു. രേഖയുടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഉമ്മറത്ത് തുളസിത്തറയിൽ വിളക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. ആനന്ദിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു. ആനന്ദ് ഓടിച്ചെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, “രേഖാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് വലിയ തെറ്റ് പറ്റി. അമ്മ ചെയ്ത ചതികളെല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. നീ നിരപരാധിയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നോട് ക്ഷമിച്ച് നീ എന്റെ കൂടെ വരണം.”

രേഖ ഒന്നും പറയാതെ ആനന്ദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കണ്ണീരിൽ അവളുടെ എല്ലാ വേദനകളും കഴുകിപ്പോകുകയായിരുന്നു.

അവർ തിരികെ തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പാർവ്വതിയമ്മ പൂമുഖത്ത് തനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവരുടെ മുഖത്ത് പഴയ അഹങ്കാരമോ കുതന്ത്രങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തോറ്റുപോയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. ആനന്ദ് രേഖയുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. അവൻ പാർവ്വതിയമ്മയെ നോക്കി തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “അമ്മ ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകും. അമ്മയ്ക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ ചെയ്തു തരും. പക്ഷേ… ഇനി എന്റെയോ രേഖയുടെയോ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ അമ്മയ്ക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. ഈ വീടിന്റെ അധികാരം ഇനി രേഖയ്ക്കാണ്.”

പാർവ്വതിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ പതുക്കെ തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായി, മറ്റുള്ളവരുടെ കുടുംബം കലക്കാൻ നോക്കിയ താൻ ഇന്ന് സ്വന്തം മകന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് ശാശ്വതമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. രേഖ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി ചായ തിളപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആനന്ദ് അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ആ തറവാട്ടിൽ ഒടുവിൽ കപടതയുടെ ഇരുട്ടൊഴിഞ്ഞ്, സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയായിരുന്നു.