5

“ഏതു നേരവും ആ ചെക്കന്റെ അരികിൽ ഇങ്ങനെ വന്ന് കൂടാതെ, നീയാ അടുക്കളയിൽ ബാക്കിയുള്ള പണികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെന്ന് തീർക്കാൻ നോക്ക് ശിൽപ്പാ…”

ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു കയറിയതേ കടുത്ത തലവേദനയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് സോഫയിലിരുന്ന ഹരിപ്രസാദിന് പുരട്ടാനുള്ള തൈലം ഷെൽഫിൽ നിന്നെടുത്ത് തിരിഞ്ഞതേയുള്ളൂ ശിൽപ്പ. അപ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്നും മൂർച്ചയേറിയ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ എന്തോ സംഭവിച്ച ഭാവത്തിൽ അവളിൽ നിന്നും ഒരു ദീർഘശ്വാസം പുറത്തേക്ക് വന്നു.

“അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ ഞാൻ നേരത്തെ തീർത്തതാണ് ജേഷ്ഠത്തീ… ഹരിയേട്ടന് തലവേദനയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഈ തൈലം എടുക്കാൻ…”

പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാൻ ശിൽപ്പയെ അഞ്ജന അനുവദിച്ചില്ല. അതിനു മുൻപ് തന്നെ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ആ തൈലക്കുപ്പി അഞ്ജന പിടിച്ചു വാങ്ങിയിരുന്നു. അഞ്ജനാ പ്രസാദ് എന്ന ഹരിയുടെ മൂത്ത സഹോദരിയായിരുന്നു അത്.

“അവന് ഞാൻ പുരട്ടിക്കൊടുത്തോളാം. നീ ചെന്ന് വേറെ വല്ല പണിയുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് നോക്ക്,” ഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിക്കൊണ്ട് അഞ്ജന കല്പിച്ചു. ഉള്ളിൽ ഇരച്ചുകയറിയ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ശിൽപ്പ അവരെ നോക്കി നിന്നു.

“നിനക്ക് തലവേദനയുണ്ടായിട്ട് നീ എന്താടാ ഹരീ എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്? ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളത് നീ കണ്ടില്ലേ?”

ശിൽപ്പ തൈലവുമായി വരുന്നത് കാത്തിരുന്ന ഹരിപ്രസാദ്, പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുൻപിൽ ചേച്ചിയെ കണ്ടതും വല്ലാതെ വിളറിപ്പോയി. ഒരു നിസ്സഹായമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ ചേച്ചിയെ നോക്കി. മുറിയിൽ പോയി കിടന്നാൽ ചേച്ചി വീണ്ടും ശിൽപ്പയ്ക്ക് പുറകെ അവിടെയും വരുമെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് അവൻ ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഇരുന്നതുതന്നെ. എന്നിട്ടും രക്ഷയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൻ അടുക്കളഭാഗത്തേക്ക് ഒന്നു പാളി നോക്കി. അവിടെ വിഷമത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ശിൽപ്പയെ അവൻ കണ്ടു.

അവൾക്കൊപ്പം അല്പം നേരം സംസാരിച്ചിരിക്കാമെന്ന് കരുതിയാണ് ഇന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് അവൻ ഇത്തിരി നേരത്തെ ഇറങ്ങിയത്. ചേച്ചിയുടെ നൂറു ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടിയാണ് ഇല്ലാത്തൊരു തലവേദനയും പറഞ്ഞ് അവിടെ ഇരുന്നതും. പക്ഷേ എല്ലാം വെറുതെയായി.

ഹരി സോഫയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ച് കണ്ണുകളടച്ചതും അഞ്ജന അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ആ തൈലം ശക്തമായി തിരുമ്മിപ്പിടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. കടുത്ത നീറ്റലും പൊള്ളലും നെറ്റിയിൽ പടർന്നപ്പോൾ ഹരിയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞുപോയി.

“നല്ല കടുത്ത വേദനയാണല്ലേടാ മോനെ…” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അഞ്ജന കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തൈലം കുറച്ചുകൂടി എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിലും കൺപോളകളുടെ മുകളിലും വരെ പുരട്ടിക്കൊടുത്തു. ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഹരി അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു.

ശിൽപ്പ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതിനു ശേഷമാണ് ചേച്ചി ഇത്രത്തോളം തന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായി ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന് അവൻ ഓർത്തു. കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കടുത്ത നീറ്റൽ കാരണം അവന് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

അമ്മയില്ലാത്ത തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്നാണ് വളർത്തിയതെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ചേച്ചി ഈ വീട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അധികാരം കാണിക്കുന്നത്. ശിൽപ്പയോട് ഓരോ തവണയും ചേച്ചി അത് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവർ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു; ശിൽപ്പയും ഹരിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയവിവാഹത്തിന് ശേഷമാണ് അമ്മ മരിച്ചതെന്ന കാര്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കുടുംബത്തെയും ഇവിടുത്തെ ആളുകളെയും ശിൽപ്പയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

ഭാര്യയെക്കാൾ പ്രാധാന്യം തനിക്കാണെന്ന് ശിൽപ്പയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ഓരോ ദിവസവും അഞ്ജന എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ശിൽപ്പ വഴക്കിടാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവർ അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ ഇതുവരെ ശിൽപ്പ ഒന്നിനും മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ സ്വയം മാറിനിൽക്കുകയാണ് ചെയ്യാറ്. ഇതാ ഇപ്പോൾ പോലും…

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തമായി ഭർത്താവും കുട്ടികളും അന്തസ്സുള്ള ഒരു വീടും ഒക്കെയുള്ളതാണ് അഞ്ജനയ്ക്ക്. ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും അധികം ദൂരെയൊന്നുമല്ല അവരുടെ താമസം. എങ്കിലും ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ ചേച്ചി എപ്പോഴും ഈ തറവാട്ടിൽ വന്ന് നിൽക്കും. അതും ഹരിയുടെ കൂടെത്തന്നെ നിൽക്കണം. അതിന് പകലെന്നോ രാത്രിയെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴൊന്നും കൂടെ സ്വന്തം ഭർത്താവോ മക്കളോ വേണമെന്ന് അവർക്ക് നിർബന്ധമില്ലായിരുന്നു.

“ഹരിയേട്ടാ… ദേ ഈ ചായ കുടിച്ചു നോക്കൂ. നല്ല കടുപ്പത്തിൽ ഇഞ്ചിയൊക്കെ ഇട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. തലവേദന അപ്പോൾത്തന്നെ മാറും.”

മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ തനിക്ക് നേരെ ചായക്കപ്പ് നീട്ടുന്ന ശിൽപ്പയെ ഹരി സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. അവൻ കൈ നീട്ടുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആ ചായക്കപ്പ് അഞ്ജന തട്ടിയെടുത്ത് സ്വന്തം ചുണ്ടോട് ചേർത്തിരുന്നു.

“ഇതാണോ ശിൽപ്പാ കടുപ്പമുള്ള ചായ? ഒരു ചായ പോലും പാകത്തിന് ഉണ്ടാക്കാൻ നിനക്ക് അറിയില്ലേ?” മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് അഞ്ജന ചോദിച്ചു. ഹരി ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി കണ്ണുകളടച്ചു.

“നീ ഒരു അഞ്ചുമിനിറ്റ് ഇവിടെ കണ്ണടച്ച് കിടക്ക് ഹരീ… അപ്പോഴേക്കും നല്ല ഒന്നാന്തരം ചായ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി തരാം. അല്ലാതെ ഈ വെള്ളം പോലെയുള്ള ചായ കുടിച്ചാൽ നിന്റെ തലവേദന മാറില്ല. ഇത് അവൾ തന്നെ കുടിച്ചോട്ടെ,” അഞ്ജന ചായക്കപ്പ് തിരികെ ശിൽപ്പയുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

ഹരിക്ക് ശിൽപ്പയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതൊരു ഭാര്യയുടെയും ക്ഷമ കെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തികളാണ് ചേച്ചി ചെയ്യുന്നത്. എന്നിട്ടും ശിൽപ്പ അത് സഹിക്കുന്നത് തനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.

“എന്റെ ഹരിയേട്ടാ… ഞാൻ ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഈ ചായ കൊണ്ടുവന്നത്. ദേ, ഈ ചായ ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ചേച്ചിയുടെ സ്വഭാവം എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമല്ലോ,” ശിൽപ്പ ചിരിയോടെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“സത്യം പറ ഹരിയേട്ടാ… തലവേദന എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞതല്ലേ? ഇവിടെ എന്റെ കൂടെ കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാൻ വേണ്ടി ഓഫീസിൽ നിന്ന് മുങ്ങിയതല്ലേ?” തന്റെ മനസ്സ് കൃത്യമായി അറിഞ്ഞു ചോദിക്കുന്ന ഭാര്യയെ അവൻ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.

“ശിൽപ്പാ… ചായ ഞാൻ റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, ചെന്നെടുത്തു വാ!” അവരെ ഒരു നിമിഷം പോലും തനിച്ചിരിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന മട്ടിൽ അഞ്ജന വീണ്ടും അവർക്കിടയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു കല്പിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ഹരി തന്റെ സങ്കടം ശിൽപ്പയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. “ശിൽപ്പാ… ഞാൻ ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും സ്ഥലംമാറ്റത്തിന് അപേക്ഷിച്ചാലോ? ചേച്ചി ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാൽ നമ്മുടെ ജീവിതം ശരിയാവില്ല. പോകെപ്പോകെ നമ്മുടെ ഈ ബെഡ്റൂമിൽ മാത്രമേ ചേച്ചിക്ക് അധികാരമില്ലാത്തതായി ഉള്ളൂ. ഈ മട്ടാണെങ്കിൽ അധികം വൈകാതെ അതിനും ചേച്ചി മടിക്കില്ല.” സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മടുത്തുപോയ ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

ചേച്ചിയുടെ ഈ അനാവശ്യമായ കടന്നുകയറ്റം തെറ്റാണെന്ന് മുൻപ് ഒരിക്കൽ ഹരി മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ, “ഇനി ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല” എന്ന് നിലവിളിച്ച് മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ച ആളാണ് അഞ്ജന. ആ പേടികൊണ്ടാണ് പിന്നീട് ആരും അവരെ എതിർത്ത് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്തത്. സ്വന്തം ഭാര്യവീട്ടിൽ ഭാര്യയുടെ ഈ അമിത സ്വാതന്ത്ര്യം കാണുന്നതിൽ അഞ്ജനയുടെ ഭർത്താവ് മാധവന് ചെറിയ നാണക്കേട് ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവരുടെ ദേഷ്യത്തെ ഭയന്ന് പുള്ളിയും മിണ്ടാറില്ലായിരുന്നു.

എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ശിൽപ്പയുടെ ഭാവത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വന്നു. അവൾ ഹരിയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ വലിയ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാതെ അവനെ തഴയുന്നതുപോലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പകരം, അവിടെയെത്തുന്ന അഞ്ജനയുടെ ഭർത്താവ് മാധവന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ താല്പര്യം കാണിച്ചു. അഞ്ജന ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതിരുന്ന അഞ്ജന, പിന്നീട് മാധവൻ എപ്പോഴും ശിൽപ്പയെക്കുറിച്ച് പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അസ്വസ്ഥയാകാൻ തുടങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം ശിൽപ്പ കയ്യിലൊരു കപ്പ് ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അഞ്ജനയോട് അവൾ ചോദിച്ചു: “ചേച്ചീ… മാധവട്ടൻ എവിടെ? പുറത്തൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ, മുറിയിലാണോ?”

അഞ്ജന അവളെ ഒരു ചോദ്യഭാവത്തോടെ നോക്കി.

“ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചായ വളരെ മികച്ചതാണെന്ന് കഴിഞ്ഞ ദിവസം മാധവേട്ടൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ചായ ഉണ്ടാക്കുമ്പോഴൊക്കെ പുള്ളിക്കും ഒരു കപ്പ് കൊടുക്കണം എന്ന് എന്നോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഏട്ടൻ മുറിയിലുണ്ടോ ചേച്ചീ?” ശിൽപ്പ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാധവനെ തിരഞ്ഞ് അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.

അതു കണ്ടതും അഞ്ജനയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “നീ ആ ചായ ഇങ്ങ് തന്നേക്ക്, ഞാൻ കൊടുക്കാം ഏട്ടന്. ഹരി ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരാറായില്ലേ, നീ അവനുള്ള കാപ്പി എടുക്കാൻ നോക്ക്!”

ശിൽപ്പയിൽ നിന്ന് ചായക്കപ്പ് വാങ്ങാനായി അഞ്ജന കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും ശിൽപ്പ അത് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. “ഹരിയേട്ടന് പതിവായി ഭക്ഷണം നൽകുന്നത് ചേച്ചിയല്ലേ… അതിൽ ഇന്ന് മാറ്റം വരുത്തേണ്ട. ഈ ചായ ഞാൻ തന്നെ മാധവേട്ടന് കൊടുത്തോളാം. എനിക്ക് പുള്ളിയോട് ഒന്ന് രണ്ട് വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുമുണ്ട്.”

അത്രയും പറഞ്ഞ് ശിൽപ്പ മാധവന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയപ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ മേൽ ശിൽപ്പ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ തന്റെ കുടുംബജീവിതം തകരുമെന്ന ഭയം അഞ്ജനയിൽ ഉടലെടുത്തു. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഒരു നിമിഷം പോലും അവർക്ക് സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ശിൽപ്പയുടെയും മാധവന്റെയും ചുറ്റും തന്നെ കണ്ണ് വെച്ചു നടന്നു.

ശിൽപ്പയും മാധവനും അഞ്ജനയുടെ ഈ ശ്രദ്ധ തങ്ങളിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതൽ അടുപ്പത്തോടെ സംസാരിക്കാനും പെരുമാറാനും തുടങ്ങി. ഹരിപ്രസാദിനെ പൂർണ്ണമായി അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ശിൽപ്പ എന്തിനും ഏതിനും മാധവനെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, മാധവൻ അഞ്ജനയിൽ നിന്ന് അകലാൻ തുടങ്ങിയതും അഞ്ജനയെ വല്ലാതെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ തന്ത്രം തിരിച്ച് തനിക്ക് തന്നെ പണിയാകുകയാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം, അധികം വൈകാതെ തന്നെ അഞ്ജന സാധനങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് എല്ലാവരെയും കൂട്ടി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തയ്യാറായി.

ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവർ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: “ഹരീ… ഞങ്ങളിന്ന് മുതൽ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ നീ ഫോൺ ചെയ്താൽ മതി, ഞാൻ വന്നോളാം.” കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവർ വേഗം ആ പടിയിറങ്ങി.

അവർ പടികടന്ന് പോയതും ഉള്ളിൽ അമർത്തിവെച്ചിരുന്ന ചിരി പുറത്തേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് ഹരിയും ശിൽപ്പയും മാധവനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. മാധവനും ശിൽപ്പയുടെ ഈ ബുദ്ധിപരമായ പദ്ധതിയിൽ ഒപ്പം നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അഞ്ജന അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

“വലിയൊരു ആനയെ മെരുക്കാൻ ചെറിയൊരു തോട്ടി മതി എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യമാല്ലേ ശിൽപ്പാ… നിന്റെ മുന്നിലാണോ ഈ അഞ്ജനച്ചേച്ചിയുടെ കളി!” അഞ്ജന പൂർണ്ണമായി കൺമുന്നിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും ഹരി ശിൽപ്പയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചോദിച്ചു.

ആ തറവാട്ടു വീടിനുള്ളിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുപോലെ, ശിൽപ്പയുടെ കിലുങ്ങുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി അവിടെയെങ്ങും നിറഞ്ഞുനിന്നു.