2

## ചതിക്കുഴികളിലെ അതിജീവനം

“തീർത്തു കളയണം നീ ആ ശവത്തെ! എന്തിനാടാ ഇനിയും ഈ പാഴ്ജന്മത്തെ ഇവിടെ വെച്ചേക്കുന്നത്? നിനക്ക് ഇതിലും ഭേദപ്പെട്ട ഒന്നിനെ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ?”

മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ദീപ്തിയുടെ ദയനീയമായ കരച്ചിലും ഭർത്താവ് വിനയന്റെ ആക്രോശവും കേട്ടാണ് അമ്മായിയമ്മ ഭാരതി അങ്ങോട്ട്‌ പാഞ്ഞെത്തിയത്. ദേഷ്യം മൂത്ത് അവർ മകനോട്‌ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

“അമ്മേ… ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ? എന്നെക്കൊണ്ട് വല്ലതും ചെയ്യിച്ച് ജയിലിൽ കേറ്റാനാണോ നിങ്ങളുടെ ഭാവം? ചുമ്മാ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു തരാതെ!”

ദീപ്തിയെ അടിക്കാനായി ഓങ്ങിയ കൈ പകുതിക്ക് വെച്ച് പിൻവലിച്ച് വിനയൻ തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാടാ പറയുന്നത്. അന്തിക്ക് കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ വകയില്ലാത്ത ഈ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഇവളെ നീ മൂന്നുനേരവും വെച്ചുവിളമ്പി നോക്കിയിട്ട് എന്ത് നേട്ടമാ ഉള്ളത്? നിനക്കിപ്പോൾ ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗമില്ലേ? ഇവളെക്കാൾ നല്ല അന്തസ്സുള്ള, ലക്ഷങ്ങൾ സ്ത്രീധനം തരുന്ന എത്രയോ നല്ല ആലോചനകൾ നിന്നെത്തേടി വരുന്നുണ്ട്!” ഭാരതി വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു.

“വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഈ ശല്യം ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകണ്ടേ അമ്മേ? എന്നാൽ മാത്രമല്ലേ നല്ല തുക സ്ത്രീധനം വാങ്ങി എനിക്ക് അടുത്ത ബന്ധത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പറ്റൂ?” വിനയൻ നിസ്സഹായതയോടെ പറഞ്ഞു.

“ബലം പ്രയോഗിച്ച് അങ്ങോട്ട് ഇറക്കിവിട്ടേക്ക് ഇവളെ!” ഭാരതി ആജ്ഞാപിച്ചു.

“എത്ര തവണ ഞാൻ ഇറക്കിവിട്ടതാ! എന്നിട്ടും നാണമില്ലാതെ ഇവിടെത്തന്നെ കടിച്ചുതൂങ്ങി കിടക്കുകയല്ലേ ഇവൾ. ചില ജന്മങ്ങൾ അങ്ങനെയാ, അനുഭവിച്ചേ അടങ്ങൂ.” വിനയൻ നിരാശയോടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് ഇരുന്നു.

“ഇനിയും പോയില്ലെങ്കിൽ വല്ല കയറിലോ വിഷത്തിലോ ഒതുക്കണം ഇവളെ. എന്നാലേ ഈ അഹങ്കാരത്തിന് ഒരു അറുതിയുണ്ടാവൂ,” ഭാരതി വീണ്ടും വിഷം ചീറ്റി.

“അമ്മയ്ക്ക് ഇതല്ലാതെ വേറെ കൊള്ളാവുന്ന ബുദ്ധിയൊന്നും പറയാനില്ലേ? ഉള്ള ജോലി കൂടി കളയാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഓരോരോ കുരുട്ടുബുദ്ധികൾ!”

അരിശത്തോടെ വിനയൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.

ഭാരതി ദീപ്തിക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി അവസാനമായി താക്കീത് ചെയ്തു: “എടീ കാളകൂടവിഷമേ… നിന്നോട് ഞാൻ അവസാനമായിട്ടാ പറയുന്നത്. ജീവനിൽ കൊതിയുണ്ടെങ്കിൽ മര്യാദയ്ക്ക് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പൊയ്ക്കോ. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം.” അത്രയും പറഞ്ഞ് അവർ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അമ്മായിയമ്മയുടെ വാക്കുകളിലെ ഭീഷണി വെറുമൊരു വാക്കല്ലെന്നും, തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ അവർ മടിക്കില്ലെന്നും ദീപ്തിക്ക് മനസ്സിലായി. ഭാരതിയുടെ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ വിനയനെക്കൊണ്ട് അവർ അത് ചെയ്യിക്കുമെന്ന് തന്നെ അവൾ ഭയന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ദീപ്തിയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെ നിന്നോ ഒരു ധൈര്യം വന്നത്. അവൾ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്ന അമ്മയുടെയും മകന്റെയും അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിച്ചുവിട്ടപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടുകാർ തന്ന 25 പവൻ സ്വർണ്ണവും പണവും എനിക്ക് തിരികെ വേണം. അത് തന്നാൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾത്തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം. അതില്ലാതെ വെറുംകൈയോടെ എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിച്ചെല്ലാൻ പറ്റില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ സ്വർണ്ണവില എത്രയാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞുതരേണ്ടതില്ലല്ലോ!”

അവളുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യം കേട്ട് വിനയനും ഭാരതിയും അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി.

“നിന്റെ സ്വർണ്ണമൊന്നും ഇവിടെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിലും എട്ടൊമ്പത് കൊല്ലം മുൻപ് തന്ന ആ നക്കാപ്പിച്ച സ്വർണ്ണത്തിന് അന്ന് എന്ത് വിലയുണ്ടായിരുന്നു?” ഭാരതി പുച്ഛിച്ചു തള്ളി.

“അന്ന് അത് നിങ്ങൾക്ക് നക്കാപ്പിച്ച ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അമ്മായിയമ്മേ… ആ സ്വർണ്ണം പണയം വെച്ചും വിറ്റുമാണല്ലോ നിങ്ങളുടെ മകൾ വിനിതയുടെ കല്യാണം നടത്തിയത്! ആ സ്വർണ്ണം ഇപ്പോഴും അവളുടെ പക്കലുണ്ടല്ലോ. അത് ഇങ്ങോട്ട് വാങ്ങിത്തന്നാൽ ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം. അല്ലാതെ എന്നെ ഇങ്ങനെ ഇറക്കിവിടാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കുമെതിരെ ഞാൻ പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കും!”

അത്രയും കാലം കാണിക്കാത്ത വീര്യത്തോടെ ദീപ്തി അത് പറഞ്ഞതും വിനയൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പാഞ്ഞുവന്ന് അവളുടെ കവിളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു.

“വന്നു വന്ന് നീ എന്നോട് കണക്ക് ചോദിക്കാൻ വളർന്നോടി? നിനക്കിവിടുന്ന് ഒരു പുല്ലും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല. നീ മര്യാദയ്ക്ക് പോയില്ലെങ്കിൽ ഇറക്കിവിടാൻ എനിക്കറിയാം. ഇത്രയും കാലം ഇവിടെ തിന്നു കൊഴുത്തതിന്റെ ചിലവായി കൂട്ടിയാൽ മതി നിന്റെ സ്വർണ്ണം!” വിനയൻ അലറി.

“നിങ്ങൾ എന്നെ തല്ലിയാലും കൊന്നാലും എനിക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത് ഞാൻ ചോദിക്കും! ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഇവിടെ ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനുള്ള പണി ഇവിടെ എടുത്തിട്ടുമുണ്ട്. നേരം വെളുത്തത് മുതൽ ഇരുട്ടുന്നതുവരെ ഇവിടെ പട്ടിപ്പണിയെടുത്ത് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും സേവിക്കുന്നത് ഞാനാണ്, അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ വേലക്കാരിയല്ല!” ദീപ്തി ഒട്ടും പിന്നോട്ട് പോയില്ല.

അത് കേട്ട് വിനയൻ വീണ്ടും അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയതും, ഭാരതി അവനെ ബലമായി പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.

“നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ വിനയാ… വെറുതെ ഉമ്മറത്തിട്ട് അവളെ തല്ലി നാട്ടുകാരെ അറിയിക്കണ്ട. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പിന്നെ അത് മതി കേസാവാൻ,” ഭാരതി മകനെ കൂട്ടി അടുക്കളഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.

അമ്മായിയമ്മയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ പിന്മാറ്റത്തിൽ ദീപ്തിക്ക് വലിയൊരു പന്തികേട് തോന്നി. അടി കൊണ്ട കവിളിൽ കൈവെച്ച്, അവർ കാണാതെ അവൾ അടുക്കളയുടെ ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി നടന്നു.

അവിടെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് അമ്മയും മകനും രഹസ്യം പറയുകയായിരുന്നു. ദീപ്തി പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സ്മാർട്ട്ഫോൺ എടുത്ത് അതിലെ വോയിസ് റെക്കോർഡർ ഓൺ ചെയ്തു.

“നിന്റെ ഭാര്യയെ ഇങ്ങനെ വെച്ചേക്കാൻ പറ്റില്ല വിനയാ. അവൾ കൊണ്ടുവന്ന സ്വർണ്ണം വിനിതയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി കൊടുക്കുക എന്നത് നടക്കുന്ന കാര്യമല്ല. അത് കിട്ടാതെ അവൾ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങുകയുമില്ല. അവൾ ഇവിടെയുള്ളിടത്തോളം നിനക്ക് വേറൊരു വിവാഹം കഴിക്കാനും പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് നീ കേൾക്ക്.” ഭാരതി പറഞ്ഞു.

“അമ്മ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? എന്താ നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം?” വിനയൻ ചോദിച്ചു.

“അവളെ നമുക്ക് അങ്ങ് തീർത്തേക്കാം! ആ കൊലക്കുറ്റം ഞാൻ ഏറ്റെടുത്തോളാം. അതാകുമ്പോൾ നിന്റെ ജോലിയും പോവില്ല, നിനക്ക് ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടിയും വരില്ല. എനിക്ക് വല്ല മാനസികരോഗവും ഉണ്ടെന്ന് വരുത്തിത്തീർത്ത് ശിക്ഷയിൽ ഇളവ് വാങ്ങാം. അതിന് വേണ്ടി നാളെത്തന്നെ നീ എന്നെ ടൗണിലെ ഏതെങ്കിലും സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ച് ഒന്നുരണ്ട് മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പടി വാങ്ങി വെക്ക്. അതാകുമ്പോൾ കോടതിയിൽ കാണിക്കാൻ നല്ലൊരു തെളിവാകും!” ਭാരതിയുടെ ക്രൂരമായ ബുദ്ധി കേട്ട് വിനയൻ ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു.

“പക്ഷേ അമ്മേ… ഇതൊക്കെ അത്ര എളുപ്പമാണോ? ആർക്കെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയാൽ ഞാനും കുടുങ്ങില്ലേ?” വിനയൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

“ഒരു സംശയവും വരില്ലടാ. നീ ഓഫീസിൽ പോകുന്ന സമയത്തോ മറ്റോ അവൾ പറമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവളെ കിണറ്റിലേക്ക് തള്ളിയിടാം. അല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷണത്തിൽ വല്ലതും കലർത്താം. എന്തായാലും ഇവളെ ഇനി ഇവിടെ വെച്ചേക്കാൻ പറ്റില്ല.”

അമ്മയുടെ ആസൂത്രിതമായ കൊലപാതക പദ്ധതിക്ക് മുന്നിൽ വിനയൻ എതിർപ്പൊന്നും പറയാതെ മൗനാനുവാദം നൽകി.

ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് എല്ലാം റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ദീപ്തിയുടെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനിയും ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ താൻ ജീവനോടെ അവശേഷിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു. അവൾ ഒട്ടും വൈകിപ്പിക്കാതെ, തന്റെ അത്യാവശ്യ രേഖകളും ഫോണുമെടുത്ത് ആരും കാണാതെ ആ പടിയിറങ്ങി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി.

പത്തുവർഷം മുൻപ്, വെറും ഇരുപത് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ദീപ്തി വിനയന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. വീട്ടുകാർ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച വിവാഹമായിരുന്നു. കല്യാണം കഴിക്കുമ്പോൾ വിനയന് ജോലിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് അവന് മികച്ചൊരു സർക്കാർ ജോലി ലഭിച്ചതോടെയാണ് അമ്മയ്ക്കും മകനും ദീപ്തി ഒരു ബാധ്യതയായി തോന്നാൻ തുടങ്ങിയത്. ഇരുവർക്കും ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും കുട്ടികളുണ്ടാകാത്തതും അവർ അവൾക്കെതിരെയുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

ദീപ്തിക്ക് താഴെ ഒരു അനിയനാണ് ഉള്ളത്. അവൻ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഭാര്യയോടും കുട്ടികളോടുമൊപ്പമാണ് കഴിയുന്നത്. പ്രായമായ അച്ഛനും അമ്മയും അവന്റെ വരുമാനത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ താൻ കൂടി ആ വീട്ടിൽ ചെന്നുകയറിയാൽ അതൊരു വലിയ ഭാരമാകുമെന്ന് ദീപ്തിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്വന്തം വീട് പോലും അവൾക്ക് അന്യവീട് പോലെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ തളർന്നു പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അവൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും അനിയനോടും വിനയന്റെ വീട്ടിൽ നടന്ന ക്രൂരതകളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു. തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഓഡിയോ തെളിവ് അവൾ അവരെ കേൾപ്പിച്ചു.

“എനിക്ക് തന്ന സ്വർണ്ണവും പണവും അവർ തന്നാൽ അത് വെച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചോളാം. ഞാൻ ആർക്കും ഒരു ഭാരമാവില്ല,” ദീപ്തി ഉറച്ച ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കിയ ദീപ്തിയുടെ അനിയനും കുടുംബവും അവൾക്കൊപ്പം നിന്നു. അവർ നേരെ വിനയനെയും ഭാരതിയെയും ഫോണിൽ വിളിച്ച് ഈ ഓഡിയോ തെളിവ് പോലീസിനും വിനയന്റെ ഓഫീസിലേക്കും അയക്കുമെന്ന് ശക്തമായ ഭാഷയിൽ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.

കൊലപാതക ഗൂഢാലോചന പുറത്തായാൽ ജയിൽ ശിക്ഷ മാത്രമല്ല, കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ സർക്കാർ ജോലി കൂടി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് വിനയന് മനസ്സിലായി. നിയമക്കുരുക്കിൽ നിന്നും നാണക്കേടിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ദീപ്തിയുടെ സ്വർണ്ണവും പണവും പൂർണ്ണമായി തിരികെ നൽകി അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ വിനയനും അമ്മയും നിർബന്ധിതരായി.

അങ്ങനെ, ഒടുവിൽ ദീപ്തി അവർക്കെതിരെ വിവാഹമോചനത്തിനുള്ള നിയമനടപടികൾ ആരംഭിച്ചു. മരണത്തിന്റെ വക്ത്രത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം ജീവനും സ്ത്രീധനമായി നഷ്ടപ്പെട്ട സമ്പാദ്യവും തിരിച്ചുപിടിച്ച ആശ്വാസത്തിൽ ദീപ്തി പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. കൈയ്യിലെ സമ്പാദ്യവും ഉള്ളിലെ തിരിച്ചറിവുകളും അവൾക്ക് നാളെയെ നേരിടാനുള്ള വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്.