5

ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അർച്ചനയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. കൈകൾ അറിയാതെ തന്നെ വയറിനോട് ചേർന്നു. അവിടെ ഒരു ജീവൻ തുടിക്കുന്നുണ്ട്. ദേവേട്ടന്റെ കുഞ്ഞ്! കുറച്ചു നേരം മുൻപ് വരെ ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ… അത് തന്റെ മാത്രം രഹസ്യമാണ്. പുറത്തു പറഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷേ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയേക്കാവുന്ന ഒരു നിധി.
​ഹാളിൽ ദേവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. അവൻ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്. മീരയോടായിരിക്കും. ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ അർച്ചനയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നും. ജാതകദോഷം മാറ്റാൻ വേണ്ടി മാത്രം വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ച ദേവൻ, ഇപ്പോഴും മീരയുടെ ഓർമ്മകളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. വിവാഹമോചന പേപ്പറുകൾ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്. അതിൽ തന്റെ ഒപ്പിനായി അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
​”അർച്ചന… നീ റെഡിയായോ?” ദേവന്റെ ശബ്ദം വാതിലിനു പുറത്തുനിന്ന് കേട്ടു.
​അർച്ചന കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വാതിൽ തുറന്നു. “എന്തിനാ ദേവേട്ടാ?”
​”പിന്നെ ചോദിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു? നിന്റെ മുഖം കണ്ടില്ലേ, വിളറി വെളുത്തിരിക്കുന്നു. കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ ഇങ്ങനെ വിടാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. വാ, നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം.” ദേവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ഗൗരവവും എന്നാൽ നേർത്തൊരു ആകുലതയുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കരുതൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. പക്ഷേ, ആ കരുതൽ ഒരു ഭർത്താവിന്റേതല്ല, മറിച്ച് ഒരു ബാധ്യത ഒഴിവാക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള മര്യാദ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
​”എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ദേവേട്ടാ… ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതിന്റെ കുറവായിരിക്കും. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കിടന്നാൽ മാറിക്കോളും.” അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”വേണ്ട… തർക്കിക്കണ്ട. മീര പുറത്ത് കാറിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് പോകാം.”
​മീരയുടെ പേര് കേട്ടതും അർച്ചന തറഞ്ഞുനിന്നു. തന്റെ ദാമ്പത്യം തകർത്തവൾ പുറത്തു കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുക എന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത കാര്യമാണ്. “മീര വന്നിട്ടുണ്ടോ? എങ്കിൽ ഞാൻ വരുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് പോകാം.”
​ദേവൻ അക്ഷമനായി. “നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ആരോഗ്യം നോക്കാനാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. വാ.” അവൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളിൽ വിറയലുണ്ടാക്കി.
​കാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മീര മുൻസീറ്റിലിരുന്ന് കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. അർച്ചന പിൻസീറ്റിൽ തളർന്നിരുന്നു. യാത്രയിലുടനീളം ദേവനും മീരയും അവരുടെ ഭാവി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. വിദേശത്തേക്ക് പോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പുതിയ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവർ വാചാലരായി. ഓരോ വാക്കും അർച്ചനയുടെ നെഞ്ചിൽ തുളഞ്ഞു കയറി. തന്റെ കുഞ്ഞിന് ഒരു അച്ഛനില്ലാതാകാൻ പോകുകയാണെന്ന സത്യം അവൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു.
​ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ ദേവൻ അവളെ ഗൈനക്കോളജി വിഭാഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. അർച്ചനയുടെ ഉള്ളിൽ തീയായിരുന്നു. ‘ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് പരിശോധിച്ചാൽ എല്ലാം പുറത്താകും.’
​”ഡോക്ടർ, ഇവൾക്ക് രാവിലെ മുതൽ നല്ല ക്ഷീണമാണ്. ഒന്നു ചെക്ക് ചെയ്യണം.” ദേവൻ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞു.
​ഡോക്ടർ അർച്ചനയെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പരിശോധനയ്ക്കിടെ ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു, “അവസാനമായി പീരിയഡ്സ് ആയത് എന്നാണ്?”
​അർച്ചന മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
​”എന്താ അർച്ചന? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” ഡോക്ടർ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു.
​”ഡോക്ടർ… ഞാൻ…” അവൾ വിതുമ്പി. “ഞാൻ ഗർഭിണിയാണ്. മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ… പക്ഷേ അത് എന്റെ ഭർത്താവ് അറിയരുത്. അറിഞ്ഞാൽ… അറിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവില്ല.”
​ഡോക്ടർ ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? ഒരു അച്ഛൻ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്തിന് വേണ്ടെന്നു വെക്കണം?”
​അർച്ചന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഡോക്ടറോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. മീരയെക്കുറിച്ചും വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചും തന്റെ ആശങ്കകളെക്കുറിച്ചും അവൾ വിവരിച്ചു. ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം നിറഞ്ഞു.
​”ശരി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒന്നും റിപ്പോർട്ടിൽ എഴുതുന്നില്ല. അനീമിയ ആണെന്ന് ഞാൻ പുറത്ത് പറയാം. പക്ഷേ, അർച്ചന… നിനക്ക് നല്ല വിശ്രമവും ഭക്ഷണവും വേണം. മാനസിക വിഷമം കുഞ്ഞിനെ ബാധിക്കും.”
​പുറത്തിറങ്ങിയ ഡോക്ടർ ദേവനോട് പറഞ്ഞു, “പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ഭക്ഷണത്തിന്റെ കുറവാണ്. പിന്നെ അല്പം വിളർച്ചയുണ്ട്. ഞാൻ കുറച്ച് വൈറ്റമിൻ ടാബ്ലെറ്റ് എഴുതാം. നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കണം.”
​ദേവൻ ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അവൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. മീര മാത്രം അർച്ചനയെ ഇടയ്ക്കിടെ പരിഹസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. “അർച്ചന, നീ ഇത്ര വീക്ക് ആണെന്ന് കരുതിയില്ല. എന്തായാലും വേഗം സുഖം പ്രാപിക്ക്. നമുക്ക് വക്കീലിനെ കാണാൻ പോകാനുള്ളതാണ്.”
​വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അർച്ചന മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. അവൾ അലമാര തുറന്ന് തന്റെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് ബാഗിലാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല. ദേവൻ ഇന്ന് കാണിച്ച കരുതൽ മീരയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി നാളെ ഇല്ലാതാകാം. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളൂ—ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരും അറിയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോകുക.
​അവൾ തന്റെ ഡയറി എടുത്ത് ഒരു കുറിപ്പെഴുതി: “ദേവേട്ടാ, നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് തടസ്സമായി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. വിവാഹമോചന പേപ്പറുകളിൽ ഞാൻ ഒപ്പിട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പോകുന്നു. എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്.”
​രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞു. വീടാകെ നിശബ്ദമാണ്. അർച്ചന ബാഗുമായി സാവധാനം ഗോവണി ഇറങ്ങി. ഹാളിലെ സോഫയിൽ ദേവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു—അത് മീരയുടേതല്ല, പകരം അവരുടെ വിവാഹ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു.
​അർച്ചന ഒളിച്ചുനിന്ന് അവനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പെട്ടെന്ന് ദേവൻ തലയുയർത്തി. അർച്ചന വേഗത്തിൽ മറഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. ‘ദൈവമേ, പിടിക്കപ്പെടുമോ?’
​അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ മുറിയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. അർച്ചന ശ്വാസമടക്കി നിന്നു. ദേവൻ വാതിലിൽ തട്ടി. “അർച്ചന… നീ ഉറങ്ങിയോ?”
​മറുപടിയൊന്നും കിട്ടാതായപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് അറിയാം നിന്റെ വേദന. പക്ഷേ എനിക്ക് മീരയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരുപാട് ത്യാഗം ചെയ്തവളാണ്. നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
​അവൻ നടന്നു പോകുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അർച്ചന തളർന്നിരുന്നു പോയി. ‘അവൾ ചെയ്ത ത്യാഗം… അപ്പോൾ ഞാൻ? ഈ കുഞ്ഞ്?’ അവൾക്ക് ഉറപ്പായി, ദേവന്റെ മനസ്സിൽ മീരയ്ക്ക് മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ.
​തന്റെ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച്, ആരും കാണാതെ പിൻവാതിലിലൂടെ അവൾ ആ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ കണ്ണുനീരിനെ മറച്ചു. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാത്ത ആ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—തന്റെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തണം. ഒരു കുറവുമില്ലാതെ.
​റോഡിലെത്തിയപ്പോൾ ദൂരെ ഒരു കാറിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടു. അത് ദേവന്റെ കാറാണോ? അവൾ ഭയത്തോടെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. ആ കാർ കടന്നുപോയി. അർച്ചന ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ഇനി മടക്കമില്ല.
​പക്ഷേ, അവൾ അറിഞ്ഞില്ല… വീട്ടിൽ അവളുടെ മുറിയിൽ ആ കത്ത് കണ്ട ദേവൻ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണെന്ന്. അലമാരയ്ക്ക് താഴെ വീണുപോയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ ആ കുറിപ്പടി അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിരുന്നു. അതിൽ ഡോക്ടർ അറിയാതെ കുറിച്ച ചില കാര്യങ്ങൾ അവനെ ഞെട്ടിച്ചിരുന്നു.
​അർച്ചന ഗർഭിണിയാണെന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. മഴയത്ത് തനിച്ച് നടന്നുപോകുന്ന അവൾക്ക് പിന്നാലെ വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.​മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന വസ്ത്രങ്ങളോടെ റോഡരികിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അർച്ചനയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. എങ്ങോട്ട് പോകണം? അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയാൽ ദേവൻ അവിടെ വന്നു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കും. മീരയുടെ വാക്കിന് വഴങ്ങി തന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ അവൻ ശ്രമിക്കില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ അവൻ അവിടെ വരും. തന്റെ ഗർഭം ഒരു രഹസ്യമായി തന്നെ സൂക്ഷിക്കണം. അതുകൊണ്ട് പരിചയമില്ലാത്ത എവിടേക്കെങ്കിലും പോകണം.
​അതേസമയം, വീട്ടിൽ ദേവൻ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തിലായിരുന്നു. അർച്ചനയുടെ മുറിയിൽ അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ കുറിപ്പടി അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു. അതിൽ ഡോക്ടർ രഹസ്യമായി കുറിച്ചിരുന്ന “Pre-natal care essentials” എന്ന വാക്കുകൾ അവന്റെ തലയിൽ ചുറ്റിക കൊണ്ട് അടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
​”അർച്ചന… ഗർഭിണിയാണോ?” അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
​അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആന്തൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. മീരയെ തിരിച്ചുകിട്ടിയ സന്തോഷത്തിനിടയിൽ അർച്ചനയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ചയോ മാറ്റങ്ങളോ അവൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ തളർച്ച വെറും ഭക്ഷണത്തിന്റെ കുറവാണെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അത് വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ ഈ കുറിപ്പടി സത്യം വിളിച്ചുപറയുന്നു.
​പെട്ടെന്ന് വാതിൽക്കൽ ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മീരയാണ്. അവൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നു.
​”ദേവൻ, നീ എന്തിനാ എനിക്ക് ഫോൺ ചെയ്തത്? ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ എന്ത് പറ്റി?” മീര ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അർച്ചനയുടെ മുറിയിലെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന സാധനങ്ങളിലേക്കും തുറന്നു കിടക്കുന്ന അലമാരയിലേക്കും നീണ്ടു. “അവൾ പോയോ?” മീരയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനാവാത്ത ഒരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
​”മീര… അർച്ചന ഇറങ്ങിപ്പോയി. പക്ഷേ അതല്ല പ്രശ്നം. അവൾ… അവൾ ഗർഭിണിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.” ദേവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​മീരയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. “ഗർഭിണിയോ? ദേവൻ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? അവൾ നിന്നെ കുടുക്കാൻ വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന നാടകമായിരിക്കും ഇത്.离婚 (Divorce) പേപ്പറിൽ ഒപ്പിടാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് പേടിയായി കാണും. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ സിമ്പതി കിട്ടാൻ അവൾ ഇറക്കിയ പുതിയ കളിയാണിത്.”
​”അല്ല മീര, ഇത് ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടിയാണ്. ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് അവൾ ഇത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതാകണം.” ദേവൻ കുറിപ്പടി മീരയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
​മീര അത് വാങ്ങി ദേഷ്യത്തോടെ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി എറിഞ്ഞു. “ദേവൻ! നീ പഴയ കാര്യങ്ങൾ മറക്കരുത്. നമ്മൾ ഒന്നിക്കാൻ എത്ര കാലം കാത്തിരുന്നു? ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പേരും പറഞ്ഞു വന്നാൽ നീ എന്നെ വീണ്ടും ഉപേക്ഷിക്കുമോ? ആ കുഞ്ഞ് നിന്റേതാണെന്ന് നിനക്ക് എന്താ ഇത്ര ഉറപ്പ്?”
​മീരയുടെ ആ ചോദ്യം ദേവന്റെ കരണത്തേറ്റ അടി പോലെയായിരുന്നു. “മീര! നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇത് പറയാൻ തോന്നുന്നു? അർച്ചനയെ എനിക്ക് അറിയാം. അവൾ അങ്ങനെയുള്ളവളല്ല.”
​”ഓ… ഇപ്പോൾ അവൾ വലിയ സതിയായി മാറിയോ?” മീര പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “നോക്ക് ദേവൻ, അവൾ പോയത് നന്നായി. ഇനി അവളെ അന്വേഷിച്ചു പോകേണ്ട. അവൾക്ക് ജീവിക്കാൻ അറിയാം. നീ ഇപ്പോൾ അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കും. അത് നിനക്ക് വേണോ?”
​ദേവൻ നിശബ്ദനായി. ഒരു വശത്ത് തന്റെ പഴയ പ്രണയം, മറുവശത്ത് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചുമക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യ. അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു വടംവലിയിൽ അകപ്പെട്ടു.
​അതേസമയം, അർച്ചന ഒരു രാത്രി വണ്ടിയിൽ കയറി ദൂരെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ പഴയ ഒരു കൂട്ടുകാരി സുനിത അവിടെ ഒരു ചെറിയ ക്ലിനിക്ക് നടത്തുന്നുണ്ട്. സുനിതയെ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയൂ.
​ബസ്സിലെ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുനീർ നിർത്താതെ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മോളെ… അച്ഛനില്ലെങ്കിലും അമ്മ നിന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും,” അവൾ വയറിൽ തടവി മന്ത്രിച്ചു.
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സുനിതയുടെ വീട്ടിലെത്തിയ അർച്ചനയെ കണ്ട് സുനിത ഞെട്ടിപ്പോയി. അർച്ചനയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി. “അർച്ചനാ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്? ദേവനോട് സത്യം പറയണമായിരുന്നു.”
​”പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം സുനിതാ? മീരയുടെ വാക്ക് കേട്ട് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ അവൻ പറഞ്ഞാലോ? എനിക്ക് ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
​സുനിത അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “ശരി, നീ പേടിക്കണ്ട. നീ ഇവിടെ സുരക്ഷിതയാണ്. ആരും നിന്നെ ഇവിടെ വന്നു കണ്ടെത്താൻ പോകുന്നില്ല.”
​എന്നാൽ, നഗരത്തിൽ മീര പുതിയ പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. അർച്ചനയെ കണ്ടെത്താൻ ദേവൻ ശ്രമിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അർച്ചനയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് മോശമായ കഥകൾ ദേവന്റെ അമ്മയോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും പറഞ്ഞു പരത്താൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ദേവൻ അർച്ചനയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അത് സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. അർച്ചന അവിടെ എത്തിയിട്ടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം വർദ്ധിച്ചു.
​”അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?” അവൻ വേവലാതിയോടെ മീരയോട് ചോദിച്ചു.
​”ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല ദേവൻ. അവൾ നിന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരിക്കും. നീ വാ, നമുക്ക് പുറത്തു പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.” മീര അവനെ നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
​ഹോട്ടലിലിരിക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി തന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ കളിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അർച്ചനയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഗർഭിണിയായ അവസ്ഥയിൽ അവൾ എവിടെയായിരിക്കും? എന്ത് കഴിക്കുന്നുണ്ടാകും?
​പെട്ടെന്ന് ദേവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം വന്നു. അതിൽ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർച്ചന ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോ. മീരയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ഒരു ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അർച്ചനയെ എന്നെന്നേക്കുമായി ദേവന്റെ കണ്ണിൽ മോശക്കാരിയാക്കാനുള്ള മീരയുടെ അടുത്ത നീക്കമായിരുന്നു അത്.
​അർച്ചനയുടെ നിഴൽയുദ്ധം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ മീരയുടെ വലക്കണ്ണികൾ അവളെ ചുറ്റാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

സുനിതയുടെ ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചു വീട് അർച്ചനയ്ക്ക് ഒരു താൽക്കാലിക ആശ്വാസമായിരുന്നു. പച്ചപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ ആ പരിസരം അവളുടെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും, ഓരോ പുലരിയും അവളിൽ ഉത്കണ്ഠ നിറച്ചു. സുനിതയുടെ ക്ലിനിക്കിൽ സഹായത്തിന് കൂടിയിരുന്നതുകൊണ്ട് പകൽ സമയങ്ങളിൽ അവൾക്ക് തിരക്കായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാത്രികളിൽ ഏകാന്തത അവളെ വേട്ടയാടി.
​അതേസമയം, നഗരത്തിൽ മീരയുടെ കുതന്ത്രങ്ങൾ ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ദേവന്റെ ഫോണിലേക്ക് വന്ന ആ ഫോട്ടോയിൽ അർച്ചന സ്റ്റേഷനിൽ ഒരാളോട് സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നതായിരുന്നു കണ്ടത്. അത് അർച്ചനയുടെ ഒരു പഴയ സഹപാഠിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദേവന്റെ മുന്നിൽ മീര അത് മറ്റൊരു രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
​”നോക്ക് ദേവൻ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ? അവൾ നിന്നെ വിട്ടുപോയത് ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ഈ നിൽക്കുന്ന ആളെ നിനക്ക് അറിയാമോ? വിവാഹമോചനത്തിന് അവൾ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചത് തന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു പ്ലാൻ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ?” മീരയുടെ വാക്കുകളിൽ വിഷം കലർന്നിരുന്നു.
​ദേവൻ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി സ്തബ്ധനായി നിന്നു. അർച്ചനയെ താൻ അത്രമാത്രം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ ചിത്രം തന്റെ വിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മന്ത്രിച്ചു—’അർച്ചന ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.’
​”എനിക്ക് അവളെ നേരിട്ട് കാണണം മീര. ഈ ഫോട്ടോ കൊണ്ട് മാത്രം എനിക്ക് ഒന്നും തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റില്ല.” ദേവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​”നീ എന്തിനാ അവളെ പിന്നാലെ പോകുന്നത്? അവൾക്ക് നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് പോയതല്ലേ? നമുക്ക് നമ്മുടെ വിവാഹത്തിന്റെ കാര്യം നോക്കാം.” മീര അവനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.
​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗ്രാമത്തിൽ അർച്ചനയുടെ ശാരീരികാവസ്ഥ മോശമായിത്തുടങ്ങി. കഠിനമായ ക്ഷീണവും ശർദ്ദിയും അവളെ തളർത്തി. സുനിത അവളെ പരിശോധിച്ചു. “അർച്ചനാ, നിനക്ക് ബി.പി. കുറവാണ്. നല്ല പോഷകാഹാരം കഴിക്കണം. ഇങ്ങനെ പോയാൽ കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചയെ ബാധിക്കും.”
​ഒരു വൈകുന്നേരം ക്ലിനിക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അർച്ചന ഒരു പരിചിത ശബ്ദം കേട്ടു. അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് മീരയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു! മീര എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി? അർച്ചന വേഗം മറഞ്ഞുനിന്നു.
​മീര സുനിതയുടെ അടുക്കൽ വന്ന് എന്തോ തിരക്കുകയാണ്. “ഇവിടെ അർച്ചന എന്ന് പറയുന്ന ഒരാൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ? ദേവന്റെ ഭാര്യയാണ്.”
​സുനിത പതറാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അർച്ചനയോ? അങ്ങനെ ആരും ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ. നിങ്ങൾക്ക് ആളെ മാറിപ്പോയതാകും.”
​മീര ചുറ്റും സംശയത്തോടെ നോക്കി. “ശരി, പക്ഷേ എനിക്ക് ചില വിവരങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഇവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന്. നിങ്ങൾ അവളെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുകയാണെങ്കിൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും.” ഭീഷണി മുഴക്കി മീര അവിടെ നിന്ന് പോയി.
​മീര പോയതും അർച്ചന പുറത്തുവന്നു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “സുനിതാ, അവൾ എന്നെ കൊല്ലും. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ അവൾ വെറുതെ വിടില്ല. അവൾക്ക് എങ്ങനെ ഈ സ്ഥലം മനസ്സിലായി?”
​”പേടിക്കണ്ട അർച്ചനാ, നിന്റെ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തപ്പോഴോ മറ്റോ അവൾ ലൊക്കേഷൻ ട്രാക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകണം. നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് മാറണം.” സുനിത പറഞ്ഞു.
​സത്യത്തിൽ, മീര അവിടെ എത്തിയത് അർച്ചനയെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാനല്ല, മറിച്ച് അവൾ ഗർഭിണിയാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാനായിരുന്നു. അർച്ചനയുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ സുനിതയുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് മീര കണ്ടിരുന്നു. അത് അർച്ചനയുടെ റിപ്പോർട്ട് തന്നെയാണെന്ന് മീരയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
​തിരികെ ദേവന്റെ അടുത്തെത്തിയ മീര മറ്റൊരു കള്ളം പറഞ്ഞു. “ദേവൻ, ഞാൻ അർച്ചനയെ കണ്ടു. അവൾ ആ ആളുടെ കൂടെ സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. എന്നോട് പറഞ്ഞു ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരില്ലെന്ന്. വിവാഹമോചന പേപ്പറുകൾ അവൾ അയച്ചു തരും.”
​ദേവൻ തകർന്നുപോയി. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചുമക്കുന്നത് അർച്ചനയാണോ എന്ന സംശയം പോലും അവനിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. അവൻ മീരയെ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ, ദേവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മീരയെ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു. അമ്മ രഹസ്യമായി അർച്ചനയെ അന്വേഷിക്കാൻ ഒരു സ്വകാര്യ ഏജന്റിനെ ഏർപ്പാടാക്കി.
​ഗ്രാമത്തിൽ, അർച്ചന തന്റെ സാധനങ്ങൾ വീണ്ടും പാക്ക് ചെയ്തു. ഇത്തവണ അവൾ പോകുന്നത് ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്കാണ്. സുനിതയോട് പോലും പറയാതെ പോകാനായിരുന്നു അവളുടെ തീരുമാനം. എന്നാൽ അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് കഠിനമായ വയറുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ ബോധരഹിതയായി തറയിൽ വീണു.
​നിലവിളി കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ സുനിത കണ്ടത് രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന അർച്ചനയെയാണ്. “അർച്ചനാ…!” സുനിത അലറിവിളിച്ചു.
​ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അർച്ചനയുടെ ബോധം മറഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കുഞ്ഞ് അപകടത്തിലായിരുന്നു. വിധി വീണ്ടും അവളെ പരീക്ഷിക്കുകയാണ്.

ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിലൂടെ സ്ട്രെച്ചർ വേഗത്തിൽ നീങ്ങുമ്പോൾ സുനിതയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർച്ചനയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരിക്കുന്നു. ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ ചുവന്ന വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ സുനിത തളർന്നിരുന്നു പോയി. അർച്ചനയുടെ ജീവനും അവൾ ജീവശ്വാസം പോലെ കരുതിയ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയും ഇപ്പോൾ ഡോക്ടർമാരുടെ കൈകളിലാണ്.
​രണ്ടു മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു. “സുനിത, ബ്ലീഡിങ് കൺട്രോൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇനിയുള്ള 48 മണിക്കൂർ നിർണ്ണായകമാണ്. അമിതമായ മാനസിക സമ്മർദ്ദം മൂലമാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. പിന്നെ… അവളുടെ ഭർത്താവിനെ വിവരം അറിയിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്?”
​സുനിത ആകെ കുഴപ്പത്തിലായി. ദേവനെ വിളിച്ചാൽ മീര കൂടി അറിയും. മീര അറിഞ്ഞാൽ അത് അർച്ചനയ്ക്ക് കൂടുതൽ ആപത്താകും. പക്ഷേ, ഒരു നിമിഷം അവൾ ചിന്തിച്ചു. അർച്ചനയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാകുമ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവ് അറിയേണ്ടത് നീതിയല്ലേ? സുനിത ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ദേവന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
​അതേസമയം, ദേവൻ മീരയുമായി ഒരു പാർട്ടിയിലായിരുന്നു. അർച്ചനയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ മാറ്റാൻ മീര അവനെ നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടുപോയതാണ്. ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ട മീര അത് കണ്ട് മുഖം ചുളിച്ചു. “ദേവൻ, ഈ അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്നുള്ള കോളുകൾ എടുക്കണ്ട. നിന്റെ മൂഡ് പോകും.”
​പക്ഷേ, എന്തോ ഒരു ഉൾവിളി ഉണ്ടായതുപോലെ ദേവൻ ഫോൺ എടുത്തു. സുനിതയുടെ കരച്ചിൽ കലർന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ് താഴെ വീണു തകർന്നു.
​”ദേവേട്ടാ… അർച്ചന… അർച്ചന ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. അവളുടെ നില ഗുരുതരമാണ്. ഏട്ടൻ ഉടനെ വരണം.”
​ദേവൻ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. മീരയുടെ തടസ്സങ്ങളെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. മീരയും ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ പിന്തുടർന്നു. അവൾ ഭയപ്പെട്ടു—താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ നുണക്കോട്ടകൾ തകരുമോ എന്ന്.
​ആശുപത്രിയിലെത്തിയ ദേവൻ കണ്ടത് ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കുന്ന സുനിതയെയാണ്. “സുനിതാ… എന്ത് പറ്റി അർച്ചനയ്ക്ക്? അവൾ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?”
​സുനിത ദേഷ്യത്തോടെ ദേവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത് ചോദിക്കാൻ തോന്നുന്നു ദേവേട്ടാ? സ്വന്തം ഭാര്യ ഗർഭിണിയാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ മറ്റൊരുവളുടെ കൂടെ നടക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് നാണമില്ലേ? അവൾ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടി ഒളിച്ചത് ഈ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാനാണ്. നിങ്ങൾ അതിനെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു!”
​ദേവൻ തറഞ്ഞുപോയി. അവന്റെ കാതുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി—’ഗർഭിണിയാണ്!’ തന്റെ സംശയം സത്യമായിരുന്നു. മീര തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു.
​”ദേവൻ, ഇവൾ പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കരുത്! ഇത് ഇവരുടെ നാടകമാണ്.” പിന്നാലെ എത്തിയ മീര അലറി.
​പക്ഷേ ഇത്തവണ ദേവൻ വഴങ്ങിയില്ല. അവൻ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. “ഡോക്ടർ… എന്റെ ഭാര്യ… എന്റെ കുഞ്ഞ്…?”
​”മിസ്റ്റർ ദേവൻ, അർച്ചനയുടെ നില ഇപ്പോൾ തൃപ്തികരമാണ്. പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം… കുഞ്ഞിന് വളർച്ച കുറവുണ്ട്. അർച്ചനയ്ക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചാൽ മാത്രമേ ആ കുഞ്ഞിനെ നമുക്ക് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ. അവൾ ബോധം വന്നപ്പോൾ വിളിച്ചത് നിങ്ങളുടെ പേരാണ്.”
​ദേവൻ ഐ.സി.യുവിന്റെ ചില്ലുവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി. ഓക്സിജൻ മാസ്കിനുള്ളിൽ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അർച്ചന. അവളുടെ ഒരു കൈ വയറിൽ അമർന്നിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ദേവന്റെ ഉള്ളിലെ അച്ഛൻ ഉണർന്നു. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ താൻ മടിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതിയല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അവന് സ്വന്തം മുഖത്ത് തുപ്പാൻ തോന്നി.
​മീര അപ്പോഴും ദേവനെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. “ദേവൻ, നമുക്ക് പോകാം. ഇവരൊക്കെ ചേർന്ന് നിന്നെ ട്രാപ്പിലാക്കുകയാണ്.”
​ദേവൻ പതിയെ മീരയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇറങ്ങിപ്പോ മീര… നിന്റെ ഓരോ വാക്കും കള്ളമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അർച്ചന മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി എന്ന് നീ പറഞ്ഞത് എന്തിനായിരുന്നു? ഈ സത്യം ഞാൻ അറിയാതിരിക്കാനല്ലേ? എന്റെ കുഞ്ഞിനെക്കാൾ വലുതല്ല എനിക്ക് ഒന്നും. ഇനിയൊരു നിമിഷം നിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ കണ്ടുപോയാൽ…”
​മീര ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ പദ്ധതികൾ പാളിപ്പോയിരിക്കുന്നു. അവൾ അവിടെ നിന്ന് വേഗത്തിൽ നടന്നു നീങ്ങി.
​അർച്ചന പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മങ്ങിയ കാഴ്ചയിൽ അവൾ കണ്ടത് തനിക്ക് അരികിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവനെയാണ്. അവൾ ഭയത്തോടെ കൈകൾ വയറിലേക്ക് ചേർത്തു. “ദേവേട്ടാ… വേണ്ട… എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്… ഞാൻ ഒപ്പിട്ടു തരാം… ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം…” അവൾ തപ്പിത്തടഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
​ദേവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുനീർ അവളുടെ കൈകളിൽ വീണു. “ഇല്ല അർച്ചനാ… ഒപ്പിടേണ്ടത് വിവാഹമോചന പേപ്പറിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ബർത്ത് സർട്ടിഫിക്കറ്റിലാണ്. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്…”
​അർച്ചന അവിശ്വസനീയതയോടെ അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് പഴയ ദേവനെയല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ഒരു അച്ഛനെയായിരുന്നു. പക്ഷേ, മീര അത്ര പെട്ടെന്ന് പിന്മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. തോൽവി സമ്മതിക്കാൻ അവൾക്ക് ശീലമില്ലായിരുന്നു. ആശുപത്രിയുടെ ഇരുളിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് അവൾ ഫോണിൽ ആരോടോ സംസാരിച്ചു: “അവൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാവരുത്… ആ കുഞ്ഞും!”

ആശുപത്രിമുറിയിലെ മരുന്നുകളുടെ മണത്തിനിടയിലും അർച്ചനയ്ക്ക് ദേവന്റെ സാമീപ്യം ഒരു തണലായി തോന്നി. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല. ദേവന്റെ മാറ്റം സത്യമാണോ അതോ സഹതാപം കൊണ്ടാണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു.
​”അർച്ചന… നീ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ നമ്മുടെ വാവയ്ക്കും വിഷമമാവില്ലേ?” ദേവൻ ഒരു സ്പൂൺ കഞ്ഞി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പണ്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം അവൾ കണ്ടു. ഒരുപക്ഷേ, അത് അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നവന്റെ ആവേശമാകാം.
​”ദേവേട്ടാ… മീര… അവൾ എവിടെ?” അർച്ചന വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു.
​ദേവന്റെ മുഖം ഒന്ന് കറുത്തു. “അവളെക്കുറിച്ച് നീ ഇനി ചിന്തിക്കേണ്ട. എന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കാൻ നിന്റെ ഈ അവസ്ഥ വേണ്ടി വന്നു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം എന്ന് പറയാൻ പോലും എനിക്ക് അർഹതയില്ല. പക്ഷേ, ഇനി നിന്നെയും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെയും ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.”
​അതേസമയം, മീര തന്റെ അവസാനത്തെ അടവ് പയറ്റാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. ദേവന്റെ സ്വത്തും പണവും കൈക്കലാക്കാൻ അർച്ചനയെയും കുഞ്ഞിനെയും ഇല്ലാതാക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അവൾ വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത ഗുണ്ടകളുമായി ആശുപത്രി പരിസരത്ത് തമ്പടിച്ചു.
​”രാത്രി ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ മാറുമ്പോൾ, നേഴ്സിന്റെ വേഷത്തിൽ ഒരാൾ അകത്ത് കയറണം. ആ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കിയാൽ അർച്ചന തനിയെ തകർന്നുപൊയ്ക്കോളും,” മീര നിർദ്ദേശം നൽകി.
​രാത്രി പത്തുമണിയായി. ആശുപത്രിയിൽ സന്ദർശകരുടെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞു. ദേവൻ അർച്ചനയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഈ സമയം നേഴ്സിന്റെ വേഷം ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ അർച്ചനയുടെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. കയ്യിൽ ഒരു സിറിഞ്ചുണ്ടായിരുന്നു.
​അർച്ചന പാതി മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ആ സ്ത്രീ മരുന്ന് കുത്തിവെക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നത് കണ്ട് അവൾ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. “ആരാണ് നിങ്ങൾ? ഈ മരുന്ന് ഡോക്ടർ തന്നതാണോ?”
​ആ സ്ത്രീ മറുപടി പറയാതെ അർച്ചനയുടെ കൈ പിടിച്ചു തിരിച്ചു. അർച്ചന നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആ സ്ത്രീ അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. മൽപിടുത്തത്തിനിടയിൽ അരികിലെ ഗ്ലൂക്കോസ് സ്റ്റാൻഡ് മറിഞ്ഞു വീണു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ദേവൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു.
​”ആരാ അത്!” ദേവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
​പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. ദേവൻ പിന്നാലെ ഓടിയെങ്കിലും അവൾ ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ഹോസ്പിറ്റൽ സെക്യൂരിറ്റിയെ വിവരം അറിയിച്ച ശേഷം തിരികെ വന്ന ദേവൻ കണ്ടത് വിറച്ചു വിറച്ചു കരയുന്ന അർച്ചനയെയാണ്.
​”ദേവേട്ടാ… അവർ എന്നെയും എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും കൊല്ലാൻ വന്നതാണ്… മീര… ഇത് അവൾ ചെയ്തതാണ്!”
​ദേവൻ അർച്ചനയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “ഇല്ല അർച്ചനാ, നിനക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്.”
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ദേവൻ നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ് പോയത്. സുനിതയുടെ സഹായത്തോടെ മീരയുടെ മുൻകാല ചരിത്രങ്ങൾ അവൻ അന്വേഷിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യം പുറത്തുവന്നത്. മീരയ്ക്ക് നേരത്തെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാണെന്നും പണത്തിന് വേണ്ടി അവൾ ആ ഭർത്താവിനെ വഞ്ചിച്ചതാണെന്നും ദേവൻ അറിഞ്ഞു. താൻ സ്നേഹിച്ച മീര വെറുമൊരു വഞ്ചകിയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവൻ സ്തബ്ധനായി നിന്നു.
​പോലീസുമായി ചേർന്ന് ദേവൻ മീരയെ പിടികൂടാൻ ഒരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. ദേവൻ മീരയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു. “മീര, അർച്ചന മരിച്ചു. എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീ ഉടനെ പഴയ പാർക്കിലേക്ക് വാ, നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറി താമസിക്കാം.”
​സന്തോഷം കൊണ്ട് മീര അന്ധയായി. അവൾ ഓടി പാർക്കിലെത്തി. പക്ഷേ അവിടെ അവളെ കാത്തിരുന്നത് ദേവനും പോലീസുമായിരുന്നു.
​”നീ വിചാരിച്ചത് അർച്ചനയെ കൊല്ലാം എന്നാണോ?” ദേവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
​മീര രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പോലീസ് അവളെ കൈവിലങ്ങ് അണിയിച്ചു. “ദേവൻ… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ്…” അവൾ കരയാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”നിന്റെ സ്നേഹം വിഷമാണ് മീര. അത് തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ വൈകിപ്പോയി.” ദേവൻ മുഖം തിരിച്ചു.
​മീരയെ പോലീസ് കൊണ്ടുപോയി. ആ വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞ ആശ്വാസത്തോടെ ദേവൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മടങ്ങി. അർച്ചന ഡിസ്ചാർജ് ആകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
​”നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം അർച്ചനാ… നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക്. അവിടെ നിന്നെ കാത്ത് അമ്മയുണ്ട്. ഇനി നിന്റെ കണ്ണുനിറയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
​അർച്ചനയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി അവൾക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു. എങ്കിലും, ആറാം ഭാഗത്തിൽ അവരുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ മാറിമറിയും? ആ കുഞ്ഞു സുരക്ഷിതമായി ഈ ലോകത്തേക്ക് വരുമോ?
​ഭാഗം 6: പുതിയൊരു പുലരി
​മാസങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. അർച്ചന ഇപ്പോൾ ഏഴാം മാസം കടന്നിരിക്കുന്നു. ദേവന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ സന്തോഷത്തിന്റെ പൊന്നോണമാണ്. ദേവൻ പഴയതിനേക്കാൾ കരുതലുള്ളവനായി മാറി. അർച്ചനയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനും അവളുടെ ഓരോ കുഞ്ഞു ആവശ്യങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യാനും അവൻ മത്സരിച്ചു.
​”ദേവേട്ടാ, മതി… ഇത്രയും കഴിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ,” അർച്ചന തളിക നീട്ടി വെച്ചു പറഞ്ഞു.
​”ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ല, നമ്മുടെ വാവയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്,” ദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവർ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശം നോക്കി നിൽക്കെ അർച്ചന ചോദിച്ചു, “ദേവേട്ടാ, അന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് സത്യം അറിഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നും നമ്മൾ വേർപിരിഞ്ഞു കഴിയുമായിരുന്നില്ലേ?”
​ദേവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ചിലപ്പോൾ… പക്ഷേ വിധിക്ക് നമ്മളെ വേർപിരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് എന്നെ നിന്നിലേക്ക് തിരികെ എത്തിക്കുമായിരുന്നു. മീര ഒരു പാഠമായിരുന്നു അർച്ചനാ, സ്നേഹം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്ന പാഠം.”
​പെട്ടെന്ന് അർച്ചനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വേദന മിന്നി. അവൾ കൈകൾ വയറിൽ അമർത്തി. “ദേവേട്ടാ… എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത…”
​ദേവൻ പരിഭ്രമിച്ചു. അവൻ വേഗം കാറെടുത്തു അവളെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഡോക്ടർമാർ പരിശോധിച്ചു. “സമയം ആയിരിക്കുന്നു… ലേബർ റൂമിലേക്ക് മാറ്റാം.”
​പുറത്ത് കാത്തിരുന്ന ദേവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ… ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കുഞ്ഞു കരച്ചിൽ ലേബർ റൂമിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു കേട്ടു.
​നേഴ്സ് പുറത്തുവന്നു. “മിസ്റ്റർ ദേവൻ, ഒരു പെൺകുഞ്ഞാണ്! അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു.”
​ദേവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകി. അവൻ ലേബർ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. തളർന്നു കിടക്കുന്ന അർച്ചനയുടെ അരികിൽ, ഒരു തുണിക്കഷ്ണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞു മാലാഖയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ലോകം പൂർണ്ണമായി.
​ദേവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ കൈകളിൽ വാരിയെടുത്തു. അവളുടെ ചെറിയ കൈവിരലുകൾ അവന്റെ വിരലിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “അർച്ചനാ… ഇവൾക്ക് നിന്റെ കണ്ണുകളാണ്,” അവൻ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​അർച്ചനയുടെ കണ്ണുകളിലും സന്തോഷത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ വേദനകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
​വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആ മുറ്റത്ത് ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടി ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ട്—’അച്ചു’. അവളുടെ ചിരി ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായി മാറി. മീരയുടെ ഓർമ്മകൾ പോലും കടന്നുചെല്ലാത്ത ആ സ്നേഹതീരത്ത് അർച്ചനയും ദേവനും തങ്ങളുടെ മൗനനൊമ്പരങ്ങളെ മറന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു.
​സ്നേഹം ജയിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്—സത്യത്തിന്റെ കരുത്തിലൂടെയും ക്ഷമയുടെ കരുണയിലൂടെയും.
​ശുഭം