ചെറുകഥ

കൊച്ചിയുടെ കടൽക്കാറ്റിൽ ഉപ്പുരസം കലർന്നിരുന്നു. കായലിന്റെ ഓരത്തായി, ആകാശത്തെ മുട്ടുന്ന വിസ്മയമെന്നു തോന്നുംവിധം തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ‘ആദിത്യം’ എന്ന മണിമാളികയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. പുറമേ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ വീട് വെളിച്ചത്താൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലെ ഓരോ കോണിലും മരണത്തിന്റെ തണുപ്പും ശ്മശാനമൂകതയും തളംകെട്ടിയിരുന്നു. കോടികളുടെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനായ വിക്രം ആദിത്യൻ തന്റെ കസേരയിൽ ചലനമറ്റവനെപ്പോലെ ഇരുന്നു. മുന്നിലെ മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ അവന്റെ കൈവിറയ്ക്കുന്നതിനെ വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ചു വയസ്സുകാരനായ മകൻ അദ്വൈത്. അച്ഛനെപ്പോലെ തന്നെ ഗൗരവക്കാരനായ, അതേസമയം ആരെയും പെട്ടെന്ന് സ്നേഹിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ആ കുഞ്ഞ്, മാരകമായ രക്തരോഗത്തിന്റെ പിടിയിൽ മരണത്തോട് മല്ലടിക്കുകയാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഡോക്ടർമാരും ഏറ്റവും വലിയ മരുന്നുകളും പരാജയപ്പെട്ട ഇടത്ത്, വിക്രം ആദിത്യൻ എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമുപയോഗിച്ച് ഒരു പിടിവള്ളിക്കായി പരതുകയായിരുന്നു. സ്റ്റെം സെൽ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷൻ മാത്രമാണ് ഏക പോംവഴി. കൃത്രിമമായ ലബോറട്ടറി പരീക്ഷണങ്ങളിലോ, ദാനമായി ലഭിക്കുന്ന സ്റ്റെം സെല്ലുകളിലോ വിക്രമിന് വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായൊരു മനുഷ്യജീവന്റെ ഉത്ഭവം തന്നിലൂടെ തന്നെ വേണം. അതായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം.
അന്ന് ആ മണിമാളികയുടെ ഹാളിൽ ഒരു അപൂർവ്വമായ ഇന്റർവ്യൂ നടക്കുകയായിരുന്നു. പണത്തിന് അത്യാവശ്യമുള്ള, അല്ലെങ്കിൽ അതിമോഹമുള്ള പല സ്ത്രീകളും അവിടെ വരിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെ വലിയ തടിമേശയ്ക്ക് പിന്നിൽ അവൻ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരതയോ അധികാരമോ മാത്രമായിരുന്നു നിഴലിച്ചിരുന്നത്.
“എനിക്ക് ഐ.വി.എഫ് (IVF) പോലെയുള്ള കൃത്രിമമായ വഴികളൊന്നും താല്പര്യമില്ല,” വിക്രം തന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “സ്വാഭാവികമായ രീതിയിൽ, എന്നോടുള്ള ശാരീരിക ബന്ധത്തിലൂടെ മാത്രമേ ഈ കുഞ്ഞുണ്ടാവൂ. അതിന് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകാം.”
ആ വാക്കുകൾ ആ വലിയ ഹാളിൽ ഒരു ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. വരിയിൽ നിന്ന സ്ത്രീകളിൽ പലരും അത് കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. വിവാഹം കഴിക്കാതെ, പ്രണയമില്ലാതെ, ഒരു അപരിചിതന്റെ മടിത്തട്ടിൽ കിടന്ന് ഗർഭം ധരിക്കുക! അത് കേവലം ഒരു ജോലി മാത്രമല്ല, ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാനത്തിനും നിലനിൽപ്പിനും നേരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ഒന്നുരണ്ടുപേർ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ആ ഹാളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. ചിലർ വിക്രമിനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. പണത്തിന് ആധിയുണ്ടായിരുന്ന പലരും ആ ക്രൂരമായ നിബന്ധന കേട്ട് വിറങ്ങലിച്ചുപോയി.
അപ്പോഴാണ് മയൂഖ കടന്നുവന്നത്.
അവളുടെ നടപ്പിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. തലയുയർത്തി, ആരെയും പേടിക്കാത്ത ഭാവത്തോടെ അവൾ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ ആയിരുന്നു വേഷം. മുഖത്ത് മേക്കപ്പിന്റെ അംശമുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴത്തിലുള്ള വിഷാദം ആരെയും ഒരു നിമിഷം തളർത്തിക്കളയുന്നതായിരുന്നു. വന്യമായ ആ സൗന്ദര്യത്തിന് പിന്നിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ രഹസ്യം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ വിക്രം ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“നിന്റെ പേര്?” വിക്രം ചോദിച്ചു.
“മയൂഖ,” അവൾ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞ നിബന്ധനകൾ കേട്ടോ? അതിനപ്പുറം ഒരു ജീവിതമോ, സ്നേഹമോ ഇവിടെ ലഭിക്കില്ല. വെറുമൊരു ഗർഭപാത്രമായി നീ ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കണം. ഒൻപത് മാസത്തിന് ശേഷം കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിച്ച് പണം വാങ്ങി ഇറങ്ങണം. ഇതിന് നീ തയ്യാറാണോ?” വിക്രം തന്റെ പതിവ് ശൈലിയിൽ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മയൂഖ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വേദനയുടെ നേർത്ത നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക് പണമല്ല വേണ്ടത് വിക്രം. ഈ ലോകത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സമാധാനം എനിക്കുവേണ്ടിയുണ്ട്. അത് ലഭിക്കുമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ കരാറിന് തയ്യാറാണ്.”
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ അമ്പരന്നുപോയി. പണത്തിന് വേണ്ടി വരുന്നവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി വിക്രമിനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് അപേക്ഷകർക്കിടയിൽ നിന്നും ഒടുവിൽ അയാൾ അവളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. കരാറിൽ ഒപ്പിടുമ്പോൾ വിക്രമിന്റെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചുവോ? മയൂഖ ഒപ്പിട്ട ശേഷം നിവർന്നു നിന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം എന്തോ ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി ആ മണിമാളികയിലെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാത്തൊരു പിരിമുറുക്കത്തിലായിരുന്നു. വിക്രം ആദിത്യൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറുമ്പോൾ, ജനലരികിൽ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ നിന്നിരുന്ന മയൂഖയെ അവൻ കണ്ടു. യാതൊരു വികാരങ്ങളുമില്ലാതെ, ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ വിക്രം അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവൻ അവളെ വെറുമൊരു വസ്തുവായാണ് കണ്ടത്, തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു ഉപകരണം.
ആ സംഗമം പ്രണയമില്ലാത്തതായിരുന്നു. വേദന കടിച്ചുപിടിച്ച് മയൂഖ വിതുമ്പിയപ്പോൾ വിക്രം അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ആ ഇരുളിൽ കിടക്കുമ്പോൾ മയൂഖയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുറിയുടെ ഭിത്തികളെ ഭേദിച്ച്, തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ വേദനയോടെ കിടക്കുന്ന അദ്വൈതിനെ ഓർത്തു. ആ കുഞ്ഞ് അവൾക്ക് വെറുമൊരു കുഞ്ഞായിരുന്നില്ല. പകരം, തന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രിയിൽ, വിക്രം അവളിലെ സ്ത്രീയെ കണ്ടില്ല. എന്നാൽ മയൂഖ കണ്ടത്, അഹങ്കാരത്തിന്റെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ ഒരു പാവം മനുഷ്യനെയായിരുന്നു.
താൻ പണത്തിന് വേണ്ടി വാങ്ങിയ ഈ പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യം അറിയാൻ വിക്രം അപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. മയൂഖ ഈ കൊട്ടാരസമാനമായ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത് വെറുതെയാണോ? അതോ വിധി അവളെ ഇതിലേക്ക് എത്തിക്കുകയായിരുന്നോ?
ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ, മയൂഖയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അടർന്നു വീണു. അതൊരു കരാറിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു,

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളിലേക്കും, ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളിലേക്കും നീണ്ടുപോയി. ‘ആദിത്യം’ എന്ന ആ വലിയ മണിമാളികയ്ക്കുള്ളിലെ ജീവിതം പുറമേ ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ അതൊരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മയൂഖ ഗർഭിണിയായി. ശാരീരികമായ മാറ്റങ്ങളോടൊപ്പം അവളുടെ സ്വഭാവത്തിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം പ്രകടമായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ ആഡംബരങ്ങൾ അവളിൽ ഒരു മതിപ്പും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. പകരം, അവിടെ തളംകെട്ടിയ ഏകാന്തതയെ അവൾക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രം ആദിത്യൻ അവളെ പൂർണ്ണമായും ആ വീടിന്റെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടു. പുറംലോകവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാതെ, ഒരു ആഡംബര തടവുകാരിയെപ്പോലെ അവൾ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ, അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അദ്വൈതിലായിരുന്നു. അസുഖം കാരണം എല്ലും തോലുമായ ആ കുട്ടി, അച്ഛനെ ഭയന്ന് എപ്പോഴും ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരുന്നു. നഴ്സുമാരുടെ പരിചരണത്തിൽ പോലും ആ കുട്ടിക്ക് ഒരു ആത്മവിശ്വാസമോ സന്തോഷമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ അദ്വൈതിന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് കരച്ചിൽ കേട്ടു. വേദന സഹിക്ക വയ്യാതെ ആ കുട്ടി വിങ്ങുകയായിരുന്നു. അവിടേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന വിക്രം കണ്ടത്, നഴ്സുമാരെപ്പോലും അടുപ്പിക്കാതെ അലറിക്കരയുന്ന അദ്വൈതിനെയാണ്. ആ സമയത്ത്, ശാന്തമായ കാൽവെപ്പുകളോടെ മയൂഖ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു വന്നു. വിക്രം അവളെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, മയൂഖ അതൊന്നും ഗൗനിച്ചില്ല. അവൾ നേരെ അദ്വൈതിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, അവനെ വാരിപ്പുണർന്നു.
“നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? മാറിനിൽക്ക്!” വിക്രം ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.
പക്ഷെ, മയൂഖ കേട്ടില്ല. അവൾ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി. അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അദ്വൈതിന്റെ കരച്ചിൽ പതുക്കെ നിലച്ചു. അവൻ അവളുടെ സാമീപ്യത്തിൽ സുരക്ഷിതത്വം കണ്ടെത്തി. വിക്രം അമ്പരപ്പോടെ അത് നോക്കിനിന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ പണം കൊടുത്തു വരുത്തിയ നഴ്സുമാർക്കോ, തനിക്കുപോലുമോ സാധിക്കാത്ത കാര്യം, ഈ പെൺകുട്ടി അനായാസം ചെയ്ത് തീർക്കുന്നു!
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മയൂഖയുടെ ലോകം ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുറിയിലായി. അവർ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ അദൃശ്യമായൊരു ചരട് കോർക്കപ്പെട്ടതുപോലെയായിരുന്നു. വിക്രം ദൂരെ നിന്ന് അത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു തിളക്കം വിക്രം കണ്ടു. ആ കുട്ടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ, വിക്രമിന് അതിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരു സംശയമാണ് തോന്നിയത്.
ഒരു രാത്രിയിൽ, ഭക്ഷണമേശയിൽ വെച്ച് വിക്രം തണുപ്പൻ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, “നിന്റെ ജോലി ഗർഭം ധരിക്കുക എന്നതാണ്, അദ്വൈതിന്റെ നഴ്സ് ആകുക എന്നതല്ല. പിന്നെന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ അവന്റെ പുറകെ നടക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം കരുതൽ?”
മയൂഖ സ്പൂൺ താഴെ വെച്ചു. അവൾ നേരെ വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ പുച്ഛമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സഹതാപമായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ അവനെ കാണുന്നത് സ്റ്റെം സെല്ലുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വെറും മാധ്യമമായാണ് വിക്രം. എന്നാൽ ഞാൻ അവനെ കാണുന്നത് ഒരു കുഞ്ഞായാണ്. വേദനയിൽ പുളയുന്ന, സ്നേഹത്തിന് ദാഹിക്കുന്ന ഒരു പാവം കുഞ്ഞ്. നിങ്ങൾ മരുന്നുകൾ വാരിക്കോരി കൊടുക്കുമ്പോൾ, അവൻ മരിക്കുന്നത് സ്നേഹം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണ്. നിങ്ങൾ പണം കൊണ്ട് എന്തും വാങ്ങാം എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മനസ്സ് പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
മയൂഖയുടെ വാക്കുകൾ വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിൽ ആഞ്ഞുകൊണ്ടു. അവൻ പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ കൽമതിലുകളിൽ ചെറിയൊരു വിള്ളൽ വീഴാൻ തുടങ്ങിയത് മയൂഖ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. താൻ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടിക്ക്, തന്റെ മകന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ വിക്രമിന് ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി, വിക്രം തന്റെ പഠനമുറിയിൽ (Study room) ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ അദ്വൈതിന്റെ അമ്മയിലേക്കും, തന്റെ ബിസിനസ്സ് ജീവിതത്തിലെ ക്രൂരതകളിലേക്കും പോയി. മയൂഖ പറഞ്ഞതുപോലെ, താൻ അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ മറന്നുപോയിരുന്നോ? താൻ ഒരു പിതാവാണോ, അതോ ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനാണോ?
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, അദ്വൈതിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ വിക്രം കണ്ട കാഴ്ച അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മയൂഖയും അദ്വൈതും ചേർന്ന് ഒരു ഡ്രോയിങ് പേപ്പറിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുകയാണ്. മയൂഖയുടെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്ന് അദ്വൈത് ചിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ചയിൽ ഒരു പൂർണ്ണമായ കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രം വിക്രം കണ്ടു.
പക്ഷെ, ആ സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു വലിയ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മയൂഖയുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും അദ്വൈതിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിനൊപ്പം, വിക്രമിനോടുള്ള ഒരുതരം നിഗൂഢമായ പ്രതികാരദാഹവും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്രതികാരം എന്തിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു? എന്തുകൊണ്ട് അവൾ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്നു? വിക്രം ആലോചിച്ചു.
അവൻ തന്റെ വിശ്വസ്തനായ പി.എ രാഹുലിനെ വിളിച്ചു. “രാഹുൽ, മയൂഖയെപ്പറ്റി എനിക്ക് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ വേണം. അവളുടെ കുടുംബം, അവളുടെ ഭൂതകാലം… എല്ലാം! എനിക്ക് ഇന്നത്തന്നെ എല്ലാം അറിയണം.”
വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം തളിർത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു. താൻ കരുതിവെച്ച പണത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും കോട്ട തകരാൻ പോകുന്നുണ്ടോ? ആ പെൺകുട്ടി വെറുമൊരു ഗർഭപാത്രമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്ന ഒരു ശക്തിയാണോ?
ആദിത്യം എന്ന മണിമാളികയ്ക്കുള്ളിൽ കാറ്റിന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പായിരുന്നു. വിക്രം ആദിത്യൻ എന്ന സിംഹം തന്റെ ഇരയെ തേടിയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇര താനാണോ അതോ അവളാണോ എന്ന് അവന് അപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
വിക്രം ആദിത്യൻ തന്റെ സ്വകാര്യ പഠനമുറിയിൽ അസ്വസ്ഥനായി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു. മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് രാഹുലിനോട് മയൂഖയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് സമയം ഏറെയായി. അവന്റെ കൈകളിലെ സിഗരറ്റ് പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും മനസ്സ് എവിടെയോ വല്ലാതെ പിടയുകയായിരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ പടവുകൾ കയറുമ്പോൾ പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ച പല മുഖങ്ങളും അവന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് വിക്രം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. രാഹുൽ കയ്യിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള ഫയലുമായി അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു ഭയം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ… മയൂഖയെപ്പറ്റി കിട്ടിയ വിവരങ്ങൾ…” രാഹുൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
വിക്രം ഫയൽ പിടിച്ചുവാങ്ങി. ഫയലിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ പഴയകാല ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം പത്രവാർത്തകളും. വിക്രം അത് മറിച്ചുനോക്കി. അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ്, കൊച്ചിയിൽ നടന്ന വലിയൊരു സംഭവമായിരുന്നു അത്. ‘ആദിത്യ ഹൗസിങ് പ്രോജക്ട്’. അന്ന് വിക്രം ആദിത്യൻ ഒരു വില്ലേജ് പ്രദേശം ഒഴിപ്പിച്ച് വലിയൊരു ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയം പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതിനായി നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെയാണ് അവൻ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചത്. അന്ന് ആ ഒഴിപ്പിക്കലിനെതിരെ സമരം ചെയ്തത് ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബമായിരുന്നു. ആ കുടുംബത്തിലെ കാരണവർ, രാഘവൻ, അവസാനം സഹിക്കവയ്യാതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.
വിക്രമിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. ആ ഫയലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ആ രാഘവന്റെ മകൾ മയൂഖയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു. അന്ന് ആ വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു സാധാരണക്കാരി പെൺകുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ ആരും കേട്ടിരുന്നില്ല. വിക്രം ആദിത്യന്റെ പണം ആ വാർത്തകളെ എല്ലാം അടിച്ചമർത്തിയിരുന്നു. മയൂഖ ഈ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയത് യാദൃശ്ചികമല്ലായിരുന്നു. അവൾ വന്നത് പ്രതികാരത്തിനാണ്! അവന്റെ മകന്റെ അമ്മയായി, അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി, അകത്തുനിന്ന് തന്നെ അവനെ തകർക്കാൻ.
വിക്രമിന് ദേഷ്യം കൊണ്ട് കണ്ണ് മങ്ങി. അവൻ ആ ഫയൽ ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. “നീ എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നല്ലേ മയൂഖ!” അവൻ അലറി.
അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ നേരെ മയൂഖയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു. അപ്പോൾ അവൾ മുറിയിൽ പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു. വിക്രം അവളിലേക്ക് കുതിച്ചുചെന്ന് അവളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ച് ഭിത്തിയിൽ ചേർത്തുനിർത്തി.
“നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം മയൂഖ! എന്റെ ശത്രുവിന്റെ മകളാണല്ലേ നീ? എന്റെ ബിസിനസ്സ് തകർത്തതും എന്റെ പണം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നതുമായ ഒരു കൊലപാതകിയുടെ മകൾ. നീ എന്തിനാണ് എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നത്? ആ കുഞ്ഞിനെ ഗർഭം ധരിച്ച്, എന്നെയും അവനെയും ഒരുപോലെ തകർക്കാനാണോ നിന്റെ പ്ലാൻ?” വിക്രമിന്റെ ചോദ്യം ഗർജ്ജനം പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
മയൂഖ പേടിച്ചില്ല. അവൾ നിവർന്നു നിന്ന് വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരില്ലായിരുന്നു, പകരം കത്തുന്ന ഒരു തീക്ഷണത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അതെ വിക്രം, ഞാൻ വന്നത് പക തീർക്കാനാണ്. അന്ന് എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ കാൽക്കൽ വീണ് കേണപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങൾ നൽകിയ ആ പരിഹാസച്ചിരി ഉണ്ടല്ലോ… അത് എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. നിങ്ങളെ തകർക്കാൻ ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ പടി കയറി. നിങ്ങളുടെ മകനെ പ്രസവിച്ച്, നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിന്ന്, അവസാനം ഈ സാമ്രാജ്യം ഒന്നാകെ തകർത്തെറിയാൻ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ തീരുമാനം.”
വിക്രം അവളെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “ഇപ്പോൾ? നീ എന്തുകൊണ്ട് എന്നെ കൊല്ലുന്നില്ല?”
മയൂഖ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷെ അത് പകയുടെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നില്ല. “അദ്വൈതിനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ പക അലിഞ്ഞുപോയി വിക്രം. ആ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണ് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖം എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നു. വേദനയിൽ പുളയുന്ന ആ കുഞ്ഞിന് ജീവൻ നൽകുന്നത്, എന്റെ അച്ഛൻ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്കുള്ള ഒരു പ്രായശ്ചിത്തമായി ഞാൻ കാണുന്നു. അച്ഛനെ കൊന്നത് നിങ്ങളാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ഈ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായത് പക കൊണ്ടല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ടാണ്.”
വിക്രം നിശബ്ദനായി. അവൾ പറഞ്ഞ സത്യം അവന്റെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. അധികാരത്തിന്റെ മത്തുപിടിച്ച തന്റെ മുൻകാലങ്ങൾ അവൻ ഓർത്തു. താൻ പണത്തിന് വേണ്ടി എന്തിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചപ്പോൾ, തിരിച്ചൊന്നും കിട്ടില്ലെന്ന് കരുതിയവരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു വലിയ പാഠം! വിക്രം അവളുടെ കൈകൾ വിട്ടു. അവൻ തളർന്ന് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നുപോയി.
“നീ എന്നെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ,” വിക്രം വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ബിസിനസ്സ്, എന്റെ സമ്പത്ത്… എല്ലാം നിനക്ക് തരാം. പക്ഷെ എന്റെ മകനെ മാത്രം തൊടരുത്.”
മയൂഖ മെല്ലെ അവന്റെ അടുത്തുപോയിരുന്നു. “ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല വിക്രം. ഞാൻ വന്നത് പ്രതികാരത്തിനാണ്, പക്ഷെ അദ്വൈത് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ്. അച്ഛൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് നിങ്ങൾ മാപ്പ് പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഈ ശത്രുത എന്നേക്കും അവസാനിക്കും. പണം കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ലോകം മുഴുവൻ വാങ്ങാം, പക്ഷെ മനസ്സുകൾ വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല. അത് സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രമേ നേടാൻ കഴിയൂ.”
വിക്രം ആദിത്യൻ, ലോകം ഭയക്കുന്ന ആ ബിസിനസ്സ് ഭീമൻ, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ തോറ്റു. അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി, ആ മണിമാളികയിൽ വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായി. വിക്രം തന്റെ ബിസിനസ്സ് ഡീൽസുകളിൽ പലതും ഉപേക്ഷിച്ചു. മയൂഖയോടുള്ള പകയ്ക്ക് പകരം അവളോട് ഒരു വലിയ ബഹുമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൾ ഒരു സാധാരണ വാടകഗർഭപാത്രം എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് മാറി, ആ വീടിന്റെ കാവലാളായി മാറി.
എന്നാൽ ഈ സത്യം അദ്വൈത് അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക? ആ വീട് ഇനി സ്നേഹത്തിന്റെ കൂടാരമാകുമോ അതോ വീണ്ടും പഴയ പകയുടെ യുദ്ധക്കളമാകുമോ?

ആ വലിയ മണിമാളികയായ ‘ആദിത്യ’ത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ വായു പോലും മാറിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി. ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ പകയും പ്രതികാരവും നിറഞ്ഞുനിന്ന ഇടനാഴികളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരുതരം മൗനത്തിന്റെ സമാധാനം തളംകെട്ടി നിന്നു. വിക്രം ആദിത്യൻ എന്ന ക്രൂരനായ ബിസിനസ്സുകാരൻ ആ ദിവസങ്ങളിൽ വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. വലിയ ബിസിനസ്സ് ഡീൽസുകളിൽ നിന്നും ഫോൺ കോളുകളിൽ നിന്നും അവൻ മനപ്പൂർവ്വം വിട്ടുനിന്നു. അവന് ഇപ്പോൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് പണമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മകൻ അദ്വൈതിന്റെ ജീവനാണ്.
​മയൂഖയെ അവൻ ഒരു ‘ഗർഭപാത്രം’ ആയിട്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിധി നിയോഗിച്ച ഒരു വഴികാട്ടിയായാണ് ഇപ്പോൾ കണ്ടത്. അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “നിങ്ങൾ പണം കൊണ്ട് ലോകം മുഴുവൻ വാങ്ങാം, പക്ഷെ മനസ്സുകൾ വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.” ആ വാചകം അവനെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
​ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ, അദ്വൈതിന്റെ മുറിയിൽ പ്രകാശം കാണുന്നത് കണ്ട് വിക്രം അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ഉള്ളുലച്ചു. മയൂഖ അദ്വൈതിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവന് മരുന്നുകൾ നൽകുകയായിരുന്നു. അദ്വൈത് അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കവിളിൽ മയൂഖ സാവധാനം തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നുവീണ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരും ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം വാതിൽക്കൽ അല്പനേരം അങ്ങനെ നിന്നു. താൻ സമ്പാദിച്ച കോടികൾക്കും, താൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത സാമ്രാജ്യത്തിനും ഈ നിമിഷത്തിലെ സ്നേഹത്തിന് മുൻപിൽ ഒരു വിലയുമില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, വിക്രം മയൂഖയെ തന്റെ പഠനമുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവൻ ഒരു കടലാസ്സ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് അവന്റെ സ്വത്തുക്കളുടെ ഒരു വലിയ ഭാഗം മയൂഖയുടെ പേരിൽ എഴുതിവെക്കുന്നതിനുള്ള രേഖകളായിരുന്നു.
​”ഇതെന്താണ്?” മയൂഖ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​”എന്റെ അച്ഛൻ നിന്റെ അച്ഛനെ തകർത്തു. ആ പാപം എന്റേതാണ്. ഈ സമ്പത്തൊന്നും നിന്റെ നഷ്ടത്തിന് പകരമാകില്ല, പക്ഷെ എനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ഇനിയെങ്കിലും ഇത് ചെയ്യണം,” വിക്രം വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​മയൂഖ ആ രേഖകൾ വാങ്ങി കീറിക്കളഞ്ഞു. “സമ്പത്ത് കൊണ്ട് നീതി വാങ്ങാമെന്ന് ഇനിയും നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ വിക്രം? എനിക്ക് വേണ്ടത് നീതിയല്ല, അദ്വൈതിന്റെ ജീവനാണ്. അത് തിരികെ കിട്ടിയാൽ മതി, ബാക്കിയെല്ലാം ഞാൻ പണ്ടേ മറന്നതാണ്.”
​ആ വാക്കുകൾ വിക്രമിനെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിശാലതയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൻ ചെറുതായിപ്പോയി. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അദ്വൈതിന്റെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കുള്ള സമയം അടുത്തെത്തി. വീടിനുള്ളിൽ ഒരുതരം പിരിമുറുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. മയൂഖയും വിക്രമും അദ്വൈതിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു. ശത്രുത മാറി, ഒരു കുടുംബമെന്ന നിലയിൽ അവർ ആ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
​എന്നാൽ ഈ ശാന്തതയ്ക്കപ്പുറം ഒരു ഇരുണ്ട മേഘം അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രമിന്റെ ബിസിനസ്സ് ശത്രുക്കൾ ഈ അവസരം മുതലെടുക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. വിക്രം ദുർബലനായി എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികൾ അദ്വൈതിന്റെ രോഗത്തെയും മയൂഖയുമായുള്ള ബന്ധത്തെയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തി അവനെ തകർക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരുന്നു.
​ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് തലേദിവസം രാത്രി, അദ്വൈതിന്റെ മുറിയിൽ വെച്ച് വിക്രം മയൂഖയോട് ചോദിച്ചു, “നാളെ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞാൽ, എല്ലാം പഴയതുപോലെയാകുമോ? അതോ നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ?”
​മയൂഖ പുറത്തെ നിലാവിനെ നോക്കി അല്പനേരം നിശബ്ദയായി നിന്നു. “ജീവിതം ഒരു കരാറല്ല വിക്രം. അത് നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് സംഭവിക്കുന്നതാണ്. അദ്വൈത് രക്ഷപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, എന്റെ പ്രതികാരം പൂർണ്ണമായി. പിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് എന്ത് കാര്യമാണുള്ളത്?”
​ആ ചോദ്യം വിക്രമിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ പോകുമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം പാതി അടർന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ വെറുമൊരു വാടകഗർഭപാത്രമല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
​അടുത്ത ദിവസം, ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. അത് വിക്രമിന്റെ ബിസിനസ്സ് ഓഫീസിൽ നിന്നായിരുന്നു. അദ്വൈതിന്റെ ശസ്ത്രക്രിയ നടക്കുന്ന സമയത്ത് തന്നെ, കമ്പനിയുടെ എല്ലാ സ്വത്തുക്കളും കണ്ടുകെട്ടാനുള്ള ഒരു വലിയ ഗൂഢാലോചന അണിയറയിൽ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് രാഹുൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. വിക്രം പ്രതിസന്ധിയിലായി. ഒരു വശത്ത് മകന്റെ ജീവൻ, മറുവശത്ത് താൻ പടുത്തുയർത്തിയ സാമ്രാജ്യം.
​അവൻ ആരെ തിരഞ്ഞെടുക്കും? മയൂഖ അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഇത്തവണ പകയുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു. “വിക്രം, പണമോ അതോ മകനോ? തീരുമാനിക്കൂ!”

ആശുപത്രിയുടെ വെളുത്ത ചുവരുകൾക്കിടയിൽ മരണം കാത്തുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വിക്രം ആദിത്യന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു. രാഹുലിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരം, “സാർ, എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുന്നു! ബോർഡ് മെമ്പർമാർ കൂറുമാറി, കമ്പനിയുടെ ഓഹരികൾ തകരുന്നു. ഉടനെ വരണം!”
​വിക്രം നിമിഷങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ഒരു വശത്ത് താൻ വിയർപ്പൊഴുക്കി ഉണ്ടാക്കിയ, ലോകം മുഴുവൻ അസൂയയോടെ നോക്കിയ ആ സാമ്രാജ്യം. മറുവശത്ത്, മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയിൽ നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെ നടക്കുന്ന തന്റെ മകൻ അദ്വൈത്. അവൻ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു.
​മയൂഖ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പരിഭ്രമമല്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു. “നീ എന്താണ് ചെയ്തത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
​”എന്റെ സാമ്രാജ്യം വീഴട്ടെ മയൂഖ,” വിക്രം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ആ പണം കൊണ്ട് എനിക്ക് അദ്വൈതിനെ വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ പണത്തിന് പിന്നാലെ ഓടി, ഒടുവിൽ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ സ്വന്തം മകന്റെ സ്നേഹമാണ്. ഇന്ന് അത് തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ എനിക്ക് എന്റെ കമ്പനിയെക്കാൾ വലുത് എന്റെ മകനാണ്.”
​മയൂഖയുടെ കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വസനീയതയായിരുന്നു. അഹങ്കാരത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇത്രയും ഉയരത്തിലേക്ക് മാറിയത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടു. അന്ന് ശസ്ത്രക്രിയ നീണ്ടുനിന്നത് അഞ്ചു മണിക്കൂറായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നി. മയൂഖ പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു. വിക്രം അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു.
​ഒടുവിൽ ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു. “ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമാണ്! അദ്വൈത് അപകടം തരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.”
​ആ വാർത്ത കേട്ടതും വിക്രം മയൂഖയുടെ തോളിൽ ചാരി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ യുദ്ധം അവൻ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്വൈതിനെ ഐ.സി.യുവിൽ നിന്ന് മാറ്റിയപ്പോൾ, അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വിക്രമിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞുമുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ചിരി, ഏത് സാമ്രാജ്യത്തേക്കാളും വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
​ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ വിക്രം ഒന്നുമില്ലാത്തവനായി മാറിയിരുന്നു. ബിസിനസ്സ് തകർന്നു, ആഡംബരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, അവന്റെ മനസ്സിൽ അങ്ങേയറ്റത്തെ സമാധാനം നിറഞ്ഞുനിന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മയൂഖ തന്റെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്ത് നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
​”നീ എങ്ങോട്ടാണ്?” വിക്രം ചോദിച്ചു.
​”നമ്മുടെ കരാർ അവസാനിച്ചു വിക്രം. അദ്വൈത് സുഖമായി. എനിക്ക് പോകേണ്ട സമയമായി,” മയൂഖ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
​വിക്രം അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി. “അല്ല മയൂഖ, നീ പോകരുത്. നീ വന്നത് എന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായിരിക്കാം, പക്ഷെ നീ രക്ഷിച്ചത് എന്റെ ജീവിതമാണ്. എന്റെ കണ്ണിലെ അന്ധത മാറ്റി, സ്നേഹം എന്താണെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് നീയാണ്. നിന്റെ പ്രതികാരം എന്നെ പൂർണ്ണനാക്കി. എനിക്ക് ഒരു അമ്മയെ വേണം, എന്റെ മകന് ഒരു അമ്മയെ വേണം. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം.”
​മയൂഖയുടെ കണ്ണുകളിൽ നീർമുത്തുകൾ തിളങ്ങി. അവൾ കുനിഞ്ഞ് വിക്രമിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചുയർത്തി. “ഞാൻ വന്നത് വെറുപ്പുമായിട്ടാണ്, പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയെ സ്നേഹം മാത്രമാണ് വിക്രം. അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് പകരം എനിക്ക് ലഭിച്ചത് ഒരു പുതിയ കുടുംബമാണ്.”
​’ആദിത്യം’ എന്ന ആ വലിയ വീട് ഇനി ഒരു ശ്മശാനമായിരുന്നില്ല. അവിടെ അദ്വൈതിന്റെ ചിരികൾ അലയടിച്ചു. വിക്രം ആദിത്യൻ എന്ന ബിസിനസ്സ് ഭീമൻ ഇപ്പോൾ ഒരു സാധാരണക്കാരനാണ്, എന്നാൽ ഒരു വലിയ അച്ഛനും ഭർത്താവുമാണ്. അവർ രണ്ടുപേരും ഒത്തുചേർന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങി.
​പണത്തിന് വിലകൽപ്പിക്കാത്ത, പ്രണയത്തിന് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ വലിയ വീട് ഇനി യുദ്ധക്കളമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ സുരക്ഷിതമായ സങ്കേതമായിരുന്നു. ജീവിതം എന്നത് പണത്തിന്റെ അളവുകോലല്ല, മറിച്ച് പങ്കുവെക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമാണ് എന്ന സത്യം അവർ മനസ്സിലാക്കി. പഴയ ശത്രുതയും പകയും മറന്ന്, അദ്വൈത് എന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയിൽ അവർ ഒന്നായി.
​പുറത്ത് കായലിലെ കാറ്റ് മനോഹരമായി വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രമിന്റെയും മയൂഖയുടെയും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഭാതം അവിടെ ഉദിച്ചു. കരാറുകൾക്കപ്പുറം, അവർ പ്രണയത്തിന്റെ വലിയൊരു കരാറിൽ ഒപ്പിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു