# അവകാശങ്ങൾക്കപ്പുറം
“താലിക്കെട്ടി കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് കരുതി ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്തിന്മേൽ മാത്രമേ ഭർത്താവിന് അവകാശമുള്ളൂ നീനു. അവളുടെ സ്വർണ്ണവും സ്വത്തുമൊന്നും തൊടാൻ ഈ വീട്ടിലെ ആർക്കും അധികാരമില്ല. അതൊക്കെ ആർക്ക് കൊടുക്കണം, എങ്ങനെ ചെലവാക്കണം എന്നതൊക്കെ അവളുടെ മാത്രം ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട് നീ ധൈര്യമായിട്ട് ആ മാലയും വളയുമൊക്കെയെടുത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ… എനിക്കൊരു അത്യാവശ്യമുണ്ട്.”
മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ കൃത്രിമമായ ചിരിയും വാക്കുകളിലെ സ്നേഹവും കലർത്തി ഗോപിക സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീനുവിന് വല്ലാത്തൊരു വിമ്മിഷ്ടം തോന്നി. ഭർത്താവ് ഗോപന്റെ ഏക സഹോദരിയാണ് ഗോപിക. ഭർത്താവ് അനിൽ ഗൾഫിലായതിന്റെ എല്ലാ ആഢംബരവും ശരീരത്തിലും സംസാരത്തിലും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
“എന്റെ പൊന്നു നീനു, നീയിത് എന്ത് ആലോചിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്? സമയം വൈകിയാൽ ബാങ്കിൽ പണയം വെക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. വേഗം പോയി എടുത്തോണ്ട് വാ കൊച്ചേ…” ഗോപികയുടെ സ്വരത്തിൽ അക്ഷമ പടർന്നു.
“അതല്ല ചേച്ചി… ഗോപേട്ടനോടും അമ്മയോടും ഒന്ന് ചോദിക്കേണ്ടേ? സ്വർണ്ണമല്ലേ, അവർ അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നാളെ വലിയ പ്രശ്നമാവില്ലേ?” നീനു പരുങ്ങലോടെ ചോദിച്ചു.
അതുവരെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഗോപികയുടെ സൗമ്യത പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി.
“എന്റെ അമ്മയും അനിയനുമാണ് ഈ വീട്ടിലുള്ളത്. അവരെ നിനക്കറിയില്ലെങ്കിലും എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സ്വർണ്ണമല്ല, നിന്നെത്തന്നെ ഞാനിവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോയാലും അവർ എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. അത്രയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് ഞാൻ അവർക്ക്. പിന്നെ, നിന്റെ ഈ പത്തോ പതിനഞ്ചോ പവൻ കിട്ടിയിട്ടൊന്നും വേണ്ടല്ലോ എന്റെ അനിയന് ജീവിക്കാൻ!”
ഗോപിക മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞുനിന്ന് നീനുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു: “അവന്റെ ജോലിക്കും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സിനും ചേർന്നൊരു പെണ്ണേ അല്ല നീ. ഗോപൻ വാശി പിടിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് നിന്നെ ഈ വീടിന്റെ പടി കയറ്റിയത്. നിന്നെ ഇവിടുന്ന് ഇറക്കി വിടാൻ എനിക്കൊരു വാക്ക് മതി. അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ബുദ്ധി കാണിക്കാതെ പോയി ആ ആഭരണങ്ങൾ ഇങ്ങെടുക്ക്!”
ആ വാക്കുകൾ നീനുവിന്റെ ചങ്ക് പൊള്ളിച്ചു. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് കരുതിയ നാത്തൂന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം അവൾ അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബെഡ്റൂമിൽ ചെന്ന് തന്റെ ആകെ സമ്പാദ്യമായ ആ പതിനഞ്ചു പവൻ സ്വർണ്ണമെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാങ്ക് മാനേജരായ ഗോപന് അഭിമാനക്കുറവ് ഉണ്ടാകരുത് എന്ന് കരുതി തന്റെ അച്ഛനും സഹോദരനും കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ചതാണ് ആ പൊന്ന്. അത് ഗോപിക ചേച്ചിയുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചു കിട്ടില്ലെന്ന് നീനുവിന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നീനുവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആഭരണപ്പെട്ടി തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്ത് ഗോപിക പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകുന്ന വഴി മേശപ്പുറത്തിരുന്ന നീനുവിന്റെ വിലകൂടിയ ഹെയർ ക്ലിപ്പുകൾ കൂടി സ്വന്തമാക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗോപികയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെ ഒരു കല്യാണത്തിന് ഗോപന്റെ കുടുംബവും ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. ഒരുക്കങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി ഹാളിന്റെ നടുവിലേക്ക് വന്ന നീനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപികയുടെ കണ്ണുകൾ തള്ളുകയും നെറ്റി ചുളിയുകയും ചെയ്തു.
മുന്തിയ ഇനം പട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞ്, ശരീരമാസകലം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞാണ് നീനു നിൽക്കുന്നത്. അവൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് തന്റെ അമ്മയുടെ പാരമ്പര്യമായ ആഭരണങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഗോപികയുടെ ഉള്ളിൽ അമർഷം പുകഞ്ഞു. താൻ വർഷങ്ങളായി മോഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്പതു പവനിലധികം വരുന്ന അമ്മയുടെ ആഭരണശേഖരം!
ഗോപിക വേഗം അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. “അമ്മേ… ഇതെന്തൊരു കാട്ടായമാണ്? അമ്മയുടെ സ്വർണ്ണമൊക്കെ എന്തിനാണ് ഇവൾക്ക് ഇടാൻ കൊടുത്തത്? ഞാൻ ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് പോലും തരാത്ത ആഭരണങ്ങളല്ലേ ഇത്?”
അമ്മ ശാന്തമായി ഗോപികയെ ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ഇത് ഞാൻ നീനുവിന് ഇടാൻ കൊടുത്തതല്ല ഗോപികേ… അവൾക്ക് സ്വന്തമായി കൊടുത്തതാണ്. ഇനി ഇതിന്മേൽ അവൾക്ക് മാത്രമാണ് അവകാശം.”
ഗോപിക ഞെട്ടിപ്പോയി. “അതെങ്ങനെ ശരിയാകും അമ്മേ? ഈ തറവാട്ടിലെ സ്വർണ്ണം എനിക്ക് കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതല്ലേ? പിന്നെന്തിനാ ഈ പുറത്തുനിന്ന് വന്നവൾക്ക് ഇത് കൊടുത്തത്?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം ജ്വലിച്ചു. മകളുടെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റി അവർ പറഞ്ഞു: “ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് അവളുടെ വീട്ടുകാർ നൽകിയ സ്വർണ്ണം ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വാങ്ങി പണയം വെക്കാൻ നിനക്ക് ഉളുപ്പില്ലെങ്കിൽ, എന്റെ സ്വർണ്ണം ആർക്ക് കൊടുക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ എനിക്കും അവകാശമുണ്ട് ഗോപികേ!”
ഗോപിക പരുങ്ങി. “അമ്മേ… അത്…”
“നീ വിചാരിച്ചത് ഞങ്ങൾ ഒന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നാണോ? നീനുവിനോട് നീ കാണിക്കുന്ന ഓരോ ക്രൂരതയും ഞാനും ഗോപനും അറിയുന്നുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കാതിരുന്നത് ഇത് നിന്റെയും കൂടി വീടാണെന്ന് കരുതിയാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഒരു ചോദ്യം നിനക്ക് നേരെ വന്നാൽ, പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളുമായി വരുന്നത് നിന്റെ അനിയൻ ഗോപനായിരിക്കും. അത് താങ്ങാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല.”
അമ്മ ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് നീനുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. എന്നിട്ട് ഗോപികയോട് താക്കീത് നൽകി: “നീനുവിനെ നീ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അവളോടുള്ള സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് കൂടും. നാളെ ഞാൻ നീനുവിന് നൽകിയ ഈ ആഭരണങ്ങളിലോ അവളുടെ കയ്യിലുള്ള മറ്റെന്തിലെങ്കിലുമോ നിന്റെ കണ്ണ് പതിഞ്ഞാൽ, ഈ വീടും വസ്തുവകകളും കൂടി ഞാൻ അവൾക്ക് എഴുതിക്കൊടുക്കും. അതെക്കൊണ്ട് എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കരുത്.”
അമ്മ തുടർന്നു: “നിനക്ക് ആ വീട്ടിൽ വരാം… എന്റെ മകളായിട്ട്, ഗോപന്റെ ചേച്ചിയായിട്ട്. അത്രമാത്രം. പക്ഷേ എന്റെ മരുമകളുടെ അവകാശങ്ങളിൽ നീ കൈവെച്ചാൽ പിന്നെ നിനക്ക് അവിടുത്തെ പടി കയറാൻ കഴിയില്ല. ഇത് ഗോപിക ഓർത്തു വെച്ചോ.”
പറയാനുള്ളത് വെട്ടിത്തുറന്ന് പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്ന അമ്മയ്ക്കരികിലേക്ക് നീനു ഓടിച്ചെന്നു. ആ സമയം ഗോപിക അവിടെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ ആർത്തി കാരണം തനിക്ക് കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന വലിയൊരു സമ്പാദ്യമാണ് നീനുവിന്റെ കഴുത്തിൽ എന്നും സ്വന്തമായി ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അധികാരം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്ത് പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ പോലും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന സത്യം ഗോപികയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.