by പുലർച്ചെ തൊഴിലുറപ്പിന് എത്തിയ പെണ്ണുങ്ങൾ പറമ്പിലിരുന്ന് അടക്കിപ്പിടിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് തൊഴുത്തിനരികെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ശാരദ ടീച്ചർ കേട്ടത്. പണിക്കിടയിലെ പതിവ് കുശലങ്ങളല്ല അതെന്ന് അവരുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പുതിയേടത്തെ ആ മോളില്ലേ, മാളവിക… അവൾ സ്വന്തം മാറിടങ്ങൾ അറുത്തുമാറ്റാൻ നോക്കിയത്രേ. ചോര വാർന്ന് തളർന്നു കിടന്ന അവളെ വലിയ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി എന്നാണ് കേട്ടത്. രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് ഒരുറപ്പുമില്ലത്രേ…”
അതുകേട്ടതും ശാരദയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. കയ്യിലിരുന്ന പാൽപാത്രം നിലത്തു വീണതറിഞ്ഞില്ല. ‘മാളവിക…’ ആ പേര് അവരുടെ ഉള്ളിലൊരു കനലായി മാറിയതും ടീച്ചർ വെപ്രാളത്തോടെ പറമ്പിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. ടീച്ചറുടെ വരവ് കണ്ടതും പെണ്ണുങ്ങൾ സംസാരം നിർത്തി പണിയും നോക്കി നിന്നു.
“നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? ആരാ ഇത് ആദ്യം കണ്ടത്? കള്ളമൊന്നുമല്ലല്ലോ?” ശാരദയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ പണിക്കാർ പരസ്പരം നോക്കി.
അതിലൊരാളായ ജാനമ്മ മുന്നോട്ടുവന്നു. “സത്യമാണ് ടീച്ചറേ. പുലർച്ചെ അവളുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് അയൽക്കാർ ഓടിയെത്തിയത്. ബെഡ്ഷീറ്റിലൊക്കെ ചോര വെള്ളം പോലെ ഒഴുകിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണ് കണ്ടവർ പറഞ്ഞത്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് വണ്ടിയിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോയത്.”
ടീച്ചർക്ക് നിൽക്കുന്നിടം ചുറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി. അടുത്തുള്ള ആഞ്ഞിലിമരത്തിൽ ചാരി നിന്ന് അവർ കിതച്ചു. “അവൾ… അവൾ രക്ഷപ്പെടില്ലേ?”
“തിരിച്ചുവന്നിട്ട് എന്തിനാ ടീച്ചറേ? ഇത്രയും കാലം കേട്ടതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ? ഇനിയും നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ അവൾ മടങ്ങി വരേണ്ടത്?” മറ്റൊരുവൾ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ശാരദയ്ക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ജാനമ്മ ടീച്ചറെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി. “പറയാതെ വയ്യ ടീച്ചറേ, ആ കുട്ടി ഇന്നിത്രയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ഒരർത്ഥത്തിൽ ടീച്ചറും കാരണക്കാരിയാണ്. അന്ന് ടീച്ചർ കാണിച്ച ആ എടുത്തുചാട്ടത്തിന്റെ ബാക്കിയാണ് അവളുടെ ഇന്നത്തെ ഈ ഗതി.”
ആ വാക്കുകൾ ശാരദയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവർക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ ജാനമ്മയുടെ ശബ്ദം അപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പാവം കൊച്ച്… ഈ ടീച്ചറുടെ മകനോട് ഒരിഷ്ടം തോന്നിയതിന് ആ കുട്ടിയെ ഇവർ എന്തൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയത്? അതല്ലേ ഇത്രയും വലിയ പ്രശ്നമായത്?”
ശാരദ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ പഴയകാല ഓർമ്മകൾ ഒരു വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ അവരെ വളഞ്ഞു. അന്ന് മാളവികയ്ക്ക് പ്രായം പതിനേഴ്. ശാരദ ടീച്ചറുടെ അടുത്ത് ട്യൂഷന് വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കാലം. ടീച്ചറുടെ മകൻ സിദ്ധാർത്ഥുമായി അവൾ നല്ല സൗഹൃദത്തിലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനോടുള്ള തന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞു. അതറിഞ്ഞ ശാരദയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി.
“പതിനേഴാം വയസ്സിൽ ആണുങ്ങളെ വഴിപിഴപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിയേക്കുന്ന അസത്ത്! നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് മുട്ടി നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ വല്ല റോഡിലും പോയി നിൽക്കെടീ… നിന്റെ വടിവൊത്ത ശരീരം കണ്ടാൽ ആവശ്യത്തിന് ആളുകൾ വരും. എന്റെ മകനെ വലയിൽ വീഴ്ത്താൻ നോക്കേണ്ട!”
നാട്ടുകാർ നോക്കിനിൽക്കെ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് അവളെ പിടിച്ചുതള്ളി ശാരദ അലറിയ വാക്കുകൾ ഇന്നും അവരുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു. വെറുമൊരു കൗമാരപ്രായത്തിന്റെ കളിവാക്കായി കണ്ട് ഉപദേശിച്ചു വിടേണ്ട കാര്യത്തെ ശാരദ ഒരു വലിയ പാപമായി മാറ്റി. ടീച്ചറുടെ മകനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു എന്ന വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ നാടുനീളെ പടർന്നു. അതോടെ മാളവിക ഈ നാട്ടിലെ ചില കാമഭ്രാന്തന്മാരുടെ കണ്ണിലെ ഇരയായി മാറി.
അതിലൊരാളായിരുന്നു നാട്ടിലെ ഗുണ്ടയായ രവി. ഒരിക്കൽ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ വച്ച് എല്ലാവരും കാണെ അവൻ മാളവികയെ ബലമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ടീച്ചറുടെ മകനെ മാത്രമല്ലടീ, എന്നെയും നിനക്ക് സ്നേഹിക്കാലോ. വേണമെങ്കിൽ രാത്രി എന്റെ കൂടെ ഒന്ന് കിടന്നു നോക്ക്, നിന്റെ വിഷമം ഞാൻ തീർത്തുതരാം…” അവന്റെ അശ്ലീലച്ചിരിക്കുമുന്നിൽ ബോധം മറഞ്ഞു വീണുപോയ മാളവികയുടെ ചിത്രം ശാരദയുടെ കണ്മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെ കണ്ടതും ശാരദ തറഞ്ഞുനിന്നു. “കേട്ട വാർത്തയിൽ ഇപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് സന്തോഷമായല്ലോ അല്ലേ? ഒരു നാടിന് മുന്നിൽ അവളെ മോശക്കാരിയാക്കിയത് അമ്മയാണ്. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ളത് വെറുമൊരു നിഷ്കളങ്കമായ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ കേട്ടില്ല. പ്രായത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ ഉണ്ടായ ഒരു വാക്കിനെ അമ്മ അവളുടെ ചാരിത്ര്യപ്രശ്നമായി മാറ്റി. ഇന്ന് അവൾ ജീവച്ഛവമായി കിടക്കാൻ കാരണം അമ്മയാണ്!”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശാരദയ്ക്ക് തലയുയർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി.
ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മാളവിക ബോധം വീണ്ടെടുത്തു. അറുത്തുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ അവയവങ്ങൾ തുന്നിച്ചേർക്കാൻ ഡോക്ടർമാർ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല. “ഇനി എനിക്കിത് വേണ്ട ഡോക്ടർ… ഇതുള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ എല്ലാവരും എന്നെ ഒരു ശരീരം മാത്രമായി കാണുന്നത്? പഠിപ്പിക്കുന്ന മാഷ് പോലും എന്നെ പെണ്ണായി മാത്രം കണ്ടത് ഈ മാറിടങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ? എനിക്കിനി പെണ്ണാകണ്ട. ഇത് എടുത്തുമാറ്റൂ…” വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ വെളിപ്പെടുത്തിയ സത്യങ്ങൾ ഡോക്ടർമാരെപ്പോലും ഞെട്ടിച്ചു. അധ്യാപകനിൽ നിന്നേറ്റ ലൈംഗിക അതിക്രമമാണ് അവളെക്കൊണ്ട് ഇത് ചെയ്യിച്ചതെന്ന് നാടറിഞ്ഞത് വൈകിയാണ്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പശ്ചാത്താപം നീറുന്ന മനസ്സുമായി ശാരദ ടീച്ചർ മാളവികയെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഇന്ന് ശാരദയുടെ സംരക്ഷണയിൽ അവൾ ആ വീട്ടിലുണ്ട്. ഒരു മരുമകളായല്ല, സ്വന്തം മകളായിത്തന്നെ ശാരദ അവൾക്ക് തണലേകുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നും ഈ സമൂഹം അവളെ നോക്കുന്നത് പഴയ അതേ കണ്ണുകളോടെയാണ്. അവളെ ഒന്ന് സ്പർശിക്കാനും ഉപദ്രവിക്കാനും അവസരം കാത്തുനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ഇന്നും ആ നാട്ടിലുണ്ട്.
മാളവികയുടെ മുറിഞ്ഞ മാറിടങ്ങൾ ഉണങ്ങിയെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിനേറ്റ മുറിവുകൾ ഇന്നും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല. ചില മനുഷ്യരുടെ വാക്കുകളും സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെ എത്രത്തോളം തകർക്കുമെന്ന് ശാരദ ടീച്ചർ വൈകിയാണെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിലും, താൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് പരിഹാരമായി അവൾക്കൊരു തണലായി നിൽക്കുമ്പോഴും, പുറത്തെ ലോകം അവളെ ഇന്നും ഒരു ‘പിഴച്ചവൾ’ എന്ന ലേബലിൽ തന്നെയാണ് കാണുന്നത് എന്നത് ശാരദയെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
നമ്മുടെ സമൂഹം ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. തെറ്റുകൾ തിരുത്തിയാലും അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പലരും തയ്യാറാവില്ല. ഒരു സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനേക്കാൾ അവളുടെ ശരീരത്തിന് വില കൽപ്പിക്കുന്ന ചിലർ ഇന്നും നമുക്കിടയിലുണ്ട്.