by നഗരത്തിലെ ആ പഴയ ഗവൺമെന്റ് കോളേജ് ക്യാമ്പസിൽ ആര്യൻ ഒരു വിസ്മയമായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മിടുക്കൻ, അതിലേറെ മികച്ചൊരു ഗായകൻ. ഗിറ്റാറും തോളിലിട്ട് ക്യാമ്പസ് വരാന്തകളിലൂടെ അവൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ പലരും ആരാധനയോടെ നോക്കിനിൽക്കും. എപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ ചിരിച്ചും തമാശ പറഞ്ഞും ഇരിക്കുന്ന ആര്യൻ ആ കലാലയത്തിന്റെ ശ്വാസമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതേ ക്ലാസ്സിൽ അവന് തീർത്തും അപരിചിതയായി ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു— മീര. സമ്പന്നമായ കുടുംബ പശ്ചാത്തലം, അതിലുപരി അല്പം ഗർവ്വ് കലർന്ന പെരുമാറ്റം. അധികം ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത മീരയ്ക്ക് നൃത്തമായിരുന്നു ലോകം. അവളുടെ ചിലങ്കകൾ കിലുങ്ങുമ്പോൾ ലോകം തന്നെ നിശ്ചലമാകുമെന്ന് സുഹൃത്തുക്കൾ പറയുമായിരുന്നു.
യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവലിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടക്കുന്ന സമയം. കോളേജിലെ പ്രാക്ടീസ് ഹാളിന്റെ ഒരു വശത്ത് ആര്യനും സംഘവും പാട്ടുപാടിയും തമാശ പറഞ്ഞും ബഹളമുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ മീര തന്റെ നൃത്തം പരിശീലിക്കുകയാണ്. ആര്യന്റെ പാട്ടിന്റെയും ഗിറ്റാറിന്റെയും ശബ്ദം കൂടിയപ്പോൾ മീരയുടെ താളം തെറ്റി. വിയർത്തു കുളിച്ചു നിന്ന അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇതൊരു മത്സ്യച്ചന്തയല്ല. കുറച്ച് മാന്യമായി പെരുമാറിക്കൂടെ? മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യാനുണ്ട്,” മീരയുടെ സ്വരം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു.
ആര്യൻ ഗിറ്റാർ തടവി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത് കോളേജ് ആണ് മീരേ, അല്ലാതെ നിശബ്ദത പാലിക്കേണ്ട ലൈബ്രറിയല്ല. ഒരു വലിയ കലാകാരിക്ക് വേണ്ടത് ഏകാഗ്രതയാണ്, അല്ലാതെ പുറത്തെ ശബ്ദത്തിൽ താളം തെറ്റുകയല്ല വേണ്ടത്.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കൂടെയുള്ളവർ ചിരിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് അപമാനിതയായ മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും നടന്നുനീങ്ങി. പക്ഷേ, ആ പക അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു വൈകുന്നേരം കോളേജ് ഡേയുടെ റിഹേഴ്സൽ നടക്കുമ്പോൾ, അവളെ വീണ്ടും കളിയാക്കാൻ വേണ്ടി എത്തിയ ആര്യൻ ജനൽവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നുപോയി. പീതാംബര വസ്ത്രമണിഞ്ഞ്, മനോഹരമായ മുദ്രകളോടെ ആടുകയായിരുന്നു മീര. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും ഒരു കവിത പോലെ തോന്നി. നവരസങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആര്യന് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി. അവൾ നൃത്തം അവസാനിപ്പിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് വരെ അവൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അന്നുതൊട്ട് ആര്യന്റെ ഉള്ളിൽ മീരയോടുള്ള മനോഭാവം മാറി. ശത്രുതയ്ക്ക് പകരം ഒരുതരം ബഹുമാനവും ആരാധനയും അവനിൽ വളർന്നു. അവളെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ മിണ്ടാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും മീര അവനെ പുച്ഛത്തോടെ അവഗണിച്ചു. ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന മീരയുടെ മുന്നിൽ ആര്യൻ ചെന്നുനിന്നു.
“മീര.. താൻ എന്നും ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാറുണ്ടോ? കാൽ വേദന എടുക്കില്ലേ? എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി കേട്ടോ,” ആര്യന്റെ സംസാരത്തിലെ വിനയം കണ്ട് മീര അമ്പരന്നു. “ഇവനിതെന്തു പറ്റി?” എന്ന് അവൾ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല.
കോളേജ് ഡേയുടെ അന്ന് മീരയുടെ നൃത്തം ക്യാമ്പസിനെ മുഴുവൻ ഇളക്കിമറിച്ചു. പ്രോഗ്രാം കഴിഞ്ഞ് സ്റ്റേജിന് പിന്നിൽ വിയർപ്പൊപ്പി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മീര. പെട്ടെന്ന് ആര്യൻ അവളുടെ മുന്നിലെത്തി. “മനോഹരമായിരുന്നു മീര. നീ വെറുമൊരു നർത്തകിയല്ല, ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
മീരയുടെ ഗർവ്വ് എവിടെയോ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ ആദ്യമായി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആര്യൻ അവിടെ നിർത്തിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു, “മീര.. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. വെറുമൊരു ഇഷ്ടമല്ല, എന്റെ സംഗീതം നിന്റെ ചിലങ്കയോട് ചേരണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ആര്യൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നുപോയി. മീര അവിടെ തരിച്ചുനിന്നുപോയി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആ ക്യാമ്പസ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് അതിമനോഹരമായ ഒരു പ്രണയത്തിനാണ്. കോളേജിന് പിന്നിലെ പഴയ ഗുൽമോഹർ മരച്ചുവട്ടിൽ അവർ ഒത്തിരി സംസാരിച്ചു. മീരയുടെ വീട്ടിൽ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളായിരുന്നു. അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും അറിഞ്ഞാൽ തന്റെ പഠനവും നൃത്തവും അവസാനിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ആര്യന്റെ വിരലുകളിൽ കോർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം ലഭിച്ചു. പക്ഷേ, ആ സന്തോഷം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. കോളേജിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി മീരയുടെ പ്രണയവിവരം വീട്ടിലറിഞ്ഞു.
“നിന്നെ ഞങ്ങൾ പഠിക്കാൻ വിട്ടത് ഇതിനാണോ?” അച്ഛന്റെ അലർച്ചയ്ക്ക് മുന്നിൽ മീര തളർന്നുപോയി. അവളുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളും ചിലങ്കയും അദ്ദേഹം നശിപ്പിക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയാണ് തടഞ്ഞത്. ആര്യന്റെ വീട്ടിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ആര്യൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് അവളില്ലാതെ പറ്റില്ല അമ്മേ. എന്നെയും എന്റെ കലയെയും ഇത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്ന മറ്റൊരാളില്ല.”
നഗരത്തിലെ വലിയൊരു സാംസ്കാരിക വേദിയിൽ മീരയുടെ നൃത്തം നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന ദിവസമായിരുന്നത്. അച്ഛൻ അവളെ തടഞ്ഞു വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവസാനമായി നൃത്തം ചെയ്യാൻ സമ്മതിച്ചു. അന്ന് സ്റ്റേജിൽ കയറാൻ മീരയ്ക്ക് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നി. ഗ്രീൻ റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആര്യൻ അവിടെയെത്തി.
“നീ പേടിക്കരുത് മീര. ഇന്ന് നീ നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ല, നമുക്ക് വേണ്ടിയാണ് നൃത്തം ചെയ്യേണ്ടത്. ഇന്ന് നീ തോറ്റാൽ അവർ നിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി തടവിലാക്കും. ഈ ചിലങ്കകൾ നിന്റെ ചങ്ങലകളല്ല, നിന്റെ ചിറകുകളാണ്.” അവൻ അവളുടെ കാലിലെ ചിലങ്കകൾ മുറുക്കിക്കൊടുത്തു. ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് കരുത്ത് നൽകി. അന്ന് സ്റ്റേജിൽ മീര ആടിയത് ഒരു അഗ്നിനൃത്തമായിരുന്നു. ആ സദസ്സ് മുഴുവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് കൈയടിച്ചു.
പക്ഷേ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവളെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു വാർത്തയായിരുന്നു. അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും ചേർന്ന് മീരയുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. വരാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ഐടി ജോലിക്കാരനായ പയ്യൻ അസൗകര്യം അറിയിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരു കൂട്ടർ പെണ്ണുകാണാൻ വരുമെന്ന് സഹോദരൻ അറിയിച്ചു. മീര ആഹാരം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൾ ആരോടും സംസാരിക്കാതെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവൾ കരുതി.
പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിന് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വരാൻ അമ്മ മീരയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ശവത്തെപ്പോലെ അവൾ ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. താഴെ ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ആരെയും നോക്കിയില്ല. ചായക്കപ്പ് നീട്ടുമ്പോൾ ആ പയ്യന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈകളിൽ തട്ടി. ദേഷ്യത്തോടെ മുഖമുയർത്തിയ മീര സ്തംഭിച്ചുപോയി. മുന്നിലിരിക്കുന്നത് ആര്യനാണ്! കൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും.
ആര്യന്റെ അച്ഛൻ മീരയുടെ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങളുടെ മകന്റെ നിർബന്ധമാണ് ഈ വിവാഹം. അവന് അവളെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു മകളില്ലാത്ത കുറവ് ഇവൾ തീർക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം.”
മീരയുടെ അച്ഛൻ വികാരാധീനനായി. “എനിക്ക് എന്റെ മകളുടെ സന്തോഷം മാത്രമാണ് പ്രധാനം. നിങ്ങൾ അവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.”
ആര്യൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് മീരയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഇവളെന്റെ രാജകുമാരിയാണ്. ഇത്രയും കാലം അച്ഛൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഈ നക്ഷത്രത്തെ ഇനി ഞാൻ കാത്തോളാം.” സഹോദരന്മാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആര്യനെ തോളിൽ തട്ടി.
കല്യാണരാത്രിയിൽ മുറിയിലെ ജനലിലൂടെ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മീര. ആര്യൻ പതിയെ അവളുടെ പിന്നിലെത്തി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മൾ തമ്മിൽ വഴക്കിട്ടു തുടങ്ങിയ ആ കാലം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു. “കിരണേ.. നീ അന്ന് ആ ചിലങ്കകൾ കെട്ടിത്തന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു. നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. ആ തണുപ്പിലും ആര്യന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടിൽ മീര സുരക്ഷിതയായി നിന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രണയം വെറുമൊരു ക്യാമ്പസ് കഥയല്ലെന്നും, അത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു രാഗമാണെന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയം ശത്രുതയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയതാണെങ്കിലും, അത് ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സംഗീതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.