by നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ആ ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ പഴയൊരു ഫാനിന്റെ കരകരാ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. പുറത്തെ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ നിന്നുള്ള ഹോൺ മുഴക്കങ്ങൾ ജനൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്. കതകടച്ചു കുറ്റിയിട്ട് സമയം കുറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്ന വിനയനെ കണ്ട് അഞ്ജലിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. മടിച്ചു മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന വിനയന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു.
“ഇതെന്താടോ.. ഇങ്ങനെ വിറച്ചിരുന്നാൽ മതിയോ? സമയം കുറെ ആയല്ലോ. വന്ന കാര്യം മറന്നു പോയോ അതോ വെറുതെ പൈസ കളയാൻ ആണോ പ്ലാൻ?” അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
വിനയൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ അവൻ വരുന്നത്. അവന്റെ മൗനം കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. തന്റെ ചുരിദാറിന്റെ സൈഡ് സിബ്ബ് താഴ്ത്താൻ തുടങ്ങിയ അവളെ വിനയൻ പെട്ടെന്ന് തടഞ്ഞു.
“വേണ്ട ചേച്ചി.. ഇപ്പോൾ അത് വേണ്ട. ഡ്രസ്സ് മാറ്റണ്ട,” അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം ഗൗരവം കലർന്ന വിനയമുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി കൈകൾ പിൻവലിച്ചു നെറ്റി ചുളിച്ചു. “ഇതെന്താ മനുഷ്യാ.. ഡ്രസ്സ് മാറ്റാതെ പിന്നെന്താ? പേടിക്കേണ്ടടോ, ആദ്യം വരുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഈ ഒരു പരുങ്ങലൊക്കെ കാണും. അതൊക്കെ ഞാൻ മാറ്റിയെടുക്കാം. ഇങ്ങോട്ട് വാ..” അവൾ വീണ്ടും അവനെ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വേണ്ട ചേച്ചി.. ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, ഇപ്പോൾ ഒന്നും വേണ്ട. ചേച്ചി ഇവിടിരിക്ക്, എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്,” വിനയൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
അതിശയത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരുന്നു. ഒരുപാട് മനുഷ്യരെ ഈ മുറിയിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് അവൾ. കയറി വന്നാലുടൻ വന്യമായി പെരുമാറുന്നവർ, പൈസയുടെ ഹുങ്കിൽ ഉപദ്രവിക്കുന്നവർ, വൃത്തികെട്ട വാക്കുകൾ പറയുന്നവർ. പക്ഷേ, പൈസ കൊടുത്തിട്ടും തന്നെയൊന്ന് തൊടുക പോലും ചെയ്യാതെ സംസാരിക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു.
“ചേച്ചി.. ചേച്ചിയെ കാണാൻ നല്ല ലക്ഷണമുണ്ട്. വിവരവുമുള്ള കൂട്ടത്തിലാണെന്ന് സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും എന്തിനാ ഈ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തത്? എന്തെങ്കിലും ഗതികേട് കൊണ്ടാണോ?” വിനയന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അഞ്ജലി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി.
“എടോ.. ഇയാൾ ഇതെന്റെ കഥ കേൾക്കാൻ വന്നതാണോ? തന്ന കാശ് മുതലാക്കി എൻജോയ് ചെയ്തിട്ട് പോകാമെന്നു വെച്ചാൽ ഇയാൾക്ക് വല്ല ഉപദേശവും കൊടുക്കണമെന്നാണോ? ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് വെറുമൊരു കഥ മാത്രമാണ്. അതിൽ വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മിന്നലാട്ടം പോലെ സങ്കടം വിരിഞ്ഞു മാഞ്ഞു.
വിനയൻ വിട്ടില്ല. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ചു. “എനിക്ക് കേൾക്കണം ചേച്ചി. ചേച്ചിക്ക് പറയാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പറയാൻ തുടങ്ങി. “നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ. വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ എന്നെ ജീവനായി കരുതുന്ന ഒരനിയത്തിയും. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. ബാംഗ്ലൂരിൽ വലിയ ഐടി കമ്പനിയിൽ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് അയാൾ എന്നെ കെട്ടിയത്. പക്ഷേ അവിടെ ചെന്നപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത് അയാൾ വെറുമൊരു ഏജന്റ് ആണെന്ന്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു നാലാം നാൾ അയാൾ എനിക്ക് മയക്കുമരുന്ന് കലർത്തിയ പാൽ തന്നു. ബോധം തിരിച്ചു കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് അയാളുടെ ബോസിനെയാണ്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. വിനയൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അത് കേട്ടിരുന്നു.
“ഞാൻ കരഞ്ഞു വിളിച്ചു, അയാളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അയാൾ എന്നെ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി വരാൻ തുടങ്ങി. എതിർത്താൽ എന്നെയും എന്റെ വീട്ടുകാരെയും കൊല്ലുമെന്ന് അയാൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഒടുവിൽ ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് ഒരു രാത്രിയിൽ ഞാൻ തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. നാട്ടിലെത്തിയാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ദുരന്തം തുടങ്ങിയത്.”
“എന്ത് പറ്റി?” വിനയൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ചു. “അയാൾ എന്നെ വിൽക്കുന്നതിന്റെ വീഡിയോ എടുത്തിരുന്നു. ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ അയാൾ ആ വീഡിയോ എന്റെ അച്ഛനും അനിയത്തിയുടെ ഭാവി ഭർത്താവിനും അയച്ചു കൊടുത്തു. ഞാൻ പണത്തിന് വേണ്ടി അവിടെ പലരുമായി നടക്കുകയാണെന്ന് അയാൾ നാട്ടിൽ പറഞ്ഞു പരത്തി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ ചെന്ന എന്നെ അച്ഛൻ പടിയിറക്കി വിട്ടു. നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ വേശ്യയായി. അനിയത്തിയുടെ വിവാഹം മുടങ്ങി. ഒടുവിൽ നിൽക്കക്കള്ളിയില്ലാതെ ഞാൻ വീണ്ടും ഈ നഗരത്തിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. ജീവിക്കാൻ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലാതെ ഈ പണി തുടങ്ങി.”
പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോഴേക്കും അഞ്ജലി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരയുകയായിരുന്നു. വിനയന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നോവ് പടർന്നു. അവൻ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തു ചെന്ന് തോളിൽ തട്ടി.
“ചേച്ചി.. സാരമില്ല. വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് ചേച്ചി കടന്നുപോയത്. ചേച്ചി പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, ഓരോ മുഖത്തിന് പിന്നിലും ഒരായിരം കണ്ണീർക്കഥകൾ ഉണ്ടാകും. ചേച്ചിയോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ മനസ്സമാധാനം പോയി,” അവൻ പറഞ്ഞു.
വിനയൻ തന്റെ പേഴ്സ് തുറന്നു. അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്ന തുകയേക്കാൾ കൂടുതൽ പണം അവൻ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. “ഇത് വച്ചോ ചേച്ചി. ഇതൊരു സഹായമായി കരുതണ്ട. ചേച്ചിയുടെ സമയം ഞാൻ കളഞ്ഞല്ലോ, അതിനുള്ളതാണ്. ഇന്നിനി ചേച്ചി വേറെ ആരെയും കാണാൻ നിൽക്കണ്ട. പോയി സമാധാനമായി വിശ്രമിക്ക്. ഞാൻ എന്നും ഒരു സുഹൃത്തായി കൂടെയുണ്ടാകും. എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കാം.”
നിറകണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന അഞ്ജലിയെ നോക്കി വിനയൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. കതകടച്ചു അവൻ ലോഡ്ജിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ‘പാവം സ്ത്രീ.. ജീവിതം അവരെ എത്രമാത്രം വേട്ടയാടിയിരിക്കുന്നു,’ അവൻ സ്വയം ഓർത്തു.
താഴെ ലോഡ്ജിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തെത്തിയ അഞ്ജലി ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണീർ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. മുഖത്തെ ആ സങ്കടം എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു ഒരു നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“ഹലോ സുനി ചേച്ചി.. ഞാൻ അഞ്ജലിയാണ്. ലോഡ്ജിലെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ വന്നവൻ ഒരു ലോക പൊട്ടനായിരുന്നു. അവന് എന്റെ കഥ കേൾക്കണമത്രേ. ഞാൻ ഒരു സൂപ്പർ കഥ ഉണ്ടാക്കി അങ്ങ് വിട്ടു കൊടുത്തു. പുള്ളിക്കാരൻ ആകെ സെന്റിമെന്റൽ ആയി പൈസയും തന്നു സ്ഥലം വിട്ടു. മേലനങ്ങാതെ ഇത്രയും കാശ് കിട്ടുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല. രാത്രി വേറെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ പറ. ഞാൻ റെഡിയാണ്,” അവൾ ഫോണിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അവൾ നടന്നു നീങ്ങി. “ഭൂമിയിലെ ഓരോരോ മണ്ടന്മാർ.. കഥ കേൾക്കാൻ നടക്കുന്നു,” അവൾ പിറുപിറുത്തു.
അതേസമയം, ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ അഞ്ജലിയുടെ വഞ്ചന അറിയാതെ, അവളുടെ ദയനീയാവസ്ഥ ഓർത്ത് വിനയൻ അപ്പോഴും വലിയൊരു വേദനയിൽ നീറുകയായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനുഷ്യന്റെ നന്മയെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ മറ്റൊരു കൂട്ടർ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.