ചെറുകഥ

 

“ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കാൻ മ്മടെ കുട്ടി എന്ത് പിഴച്ചു നാത്തൂനേ…”

ജാനുവമ്മയുടെ തേങ്ങൽ ആ ഉമ്മറത്ത് തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. 28 വയസ്സായിട്ടും മകൾ അനഘയുടെ വിവാഹം നടക്കാത്തതിലുള്ള ആധി അവരെ തളർത്തിയിരുന്നു. സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ജോലിയുണ്ട്, കാണാൻ ലക്ഷണമൊത്ത പെൺകുട്ടി. എന്നിട്ടും ഓരോ ആലോചനകളും അവസാന നിമിഷം മുടങ്ങുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം നടന്ന ആദർശുമായുള്ള നിശ്ചയം പോലും തകർന്നു പോയത് അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

അയൽപക്കത്തെ നാരായണിയേടത്തി അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ജാനുവമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ തോരുന്നില്ല. “ആരോ ബോധപൂർവ്വം ഇത് മുടക്കുന്നുണ്ട് ഏടത്തീ… ആർക്കാ മ്മളോട് ഇത്രയും പക?”

വീടിന്റെ പടി കടന്നു വന്ന അനഘ ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ആരും കാണാതെ തുടച്ച്, മുഖത്ത് ഒരു കൃത്രിമ ചിരി വരുത്തി അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി. “വല്യമ്മേ, നല്ല തലവേദന… കുറച്ച് ചൂടുവെള്ളം കിട്ടുമോ, ഒന്ന് കുളിക്കാനായിരുന്നു.”

അകത്തെ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചപ്പോൾ അവളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. ഭിത്തിയിൽ ചാരിയിരുന്ന് അവൾ വിതുമ്പി. എന്തുകൊണ്ടാണ് തന്റെ ജീവിതം മാത്രം ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറുന്നത്? അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആരെയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ലാത്ത തനിക്ക് എന്തിനാണ് ഈ പരീക്ഷണം?

ഡിസംബറിലെ ഒരു തണുത്ത പുലരി. വീട്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു പെണ്ണുകാണലിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നു. അനഘയ്ക്ക് യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. “ഇതും മുടങ്ങും,” അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. കറുപ്പും വെള്ളയും കലർന്ന സെറ്റുണ്ടിൽ, തുളസിയില ചൂടിയ മുടിയുമായി അവൾ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മുരൾച്ചയോടെ ഒരു കറുത്ത സ്കോർപിയോ മുറ്റത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറിയത്.

പൊടി പറത്തിക്കൊണ്ട് സഡൺ ബ്രേക്ക് ഇട്ട് നിന്ന കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് ആദിത്യൻ ആയിരുന്നു. വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും, ട്രിം ചെയ്ത താടിയും, തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു യുവാവ്. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അനഘയുടെ ഉള്ളിലൊന്ന് കാളി. രാഷ്ട്രീയത്തിലെ അടിപിടി കേസുകളിലും മറ്റും പേരുള്ള, നാട്ടിലെ ‘തരികിട’ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ആദിത്യൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?

അതിഥികൾ അകത്തേക്ക് കയറി. ചായ കൊടുക്കലും സംസാരവും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറ്റത്തെ മാവിൻചുവട്ടിൽ അവർ തനിച്ചായി.

“എന്റെ പേര് ആദിത്യൻ,” അവൻ കൈനീട്ടി.

അനഘ സംശയത്തോടെ നോക്കി. “എന്റെ വിവാഹാലോചനകൾ പലതും മുടങ്ങിയത് ഇയാൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ?”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു. “എല്ലാം എനിക്കറിയാം അനഘ. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. അത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. ബാക്കിയെല്ലാം നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം.”

അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. വീട്ടുകാർക്ക് ആദ്യം ആദിത്യന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പേടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവൻ നേരിട്ട് വന്ന് സംസാരിച്ചതോടെ അവർക്കും സമ്മതമായി. രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു.

വിവാഹദിവസം മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് ആദിത്യൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തുമ്പോൾ അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ ഭയങ്ങളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോകുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. ആദിത്യൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി, കാതിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇനി നീ സുരക്ഷിതയാണ്.”

വിവാഹശേഷം അവർ സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ കരുതലും സ്നേഹവും അനഘയെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ആദിത്യന്റെ സുഹൃത്ത് ജിതിന്റെ വീട്ടിൽ വിരുന്നിന് പോയതായിരുന്നു അവർ. പുരുഷന്മാർ പുറത്ത് മദ്യപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അകത്ത് അമ്പിളിയോടൊപ്പം അടുക്കളയിലായിരുന്നു അനഘ.

പുറത്ത് നിന്ന് ജിതിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു. “എടാ ആദിത്യ… നീ ചെയ്ത പണി അല്പം കൂടിപ്പോയി കേട്ടോ. ആ നിശ്ചയം വരെ എത്തിയ ആദർശിനെ പേടിപ്പിച്ച് പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ നമ്മൾ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടു! നീ കാരണം ആ പെണ്ണ് അനുഭവിച്ച സങ്കടം…”

ജിതിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അനഘ തകർന്നുപോയി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പ്ലേറ്റ് നിലത്തു വീണില്ലെന്നേയുള്ളൂ. അവൾ ഭിത്തിക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ബാക്കി കൂടി കേട്ടു.

“എടാ ജിതിൻ, എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. അവളെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. എനിക്ക് ജയിൽ ശിക്ഷ കിട്ടിയ ആ സമയത്ത് അവൾക്ക് ആലോചനകൾ വന്നപ്പോൾ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ വിട്ട് ഞാൻ അത് മുടക്കിച്ചു. അവൾ എന്റേത് മാത്രമാവണം എന്ന് എനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.” ആദിത്യന്റെ മറുപടിയിൽ കുറ്റബോധത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഉടമസ്ഥാവകാശമായിരുന്നു.

അനഘയുടെ ഉള്ളിൽ അമർഷം പുകഞ്ഞു. താൻ അനുഭവിച്ച ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരിനും ഉത്തരവാദി തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു.

പൊട്ടിത്തെറിച്ച രാത്രി

തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അനഘ ആദിത്യനെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട ശേഷം അവൾ അവന്റെ മുഖമടച്ച് ഒന്ന് കൊടുത്തു.

ആദിത്യൻ പകച്ചുപോയി. അവൻ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. “നീ… നീ എല്ലാം അറിഞ്ഞല്ലേ?”

“അറിഞ്ഞു! നീ എന്ത് ക്രൂരതയാണ് ആദിത്യ ചെയ്തത്? എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നീറിക്കരഞ്ഞത് നീ കണ്ടിരുന്നോ? നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി രണ്ട് വർഷമാണ് നീ എന്റെ ജീവിതം തകർത്തത്. നീ ഒരു രക്ഷകനല്ല, നീ ഒരു വേട്ടക്കാരനാണ്!” അവൾ അവന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി.

“അനഘ… എനിക്ക് നിന്നെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പണ്ട് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തുടങ്ങിയ പ്രണയമാണ്. നീ അറിയാതെ ഇത്രയും കാലം നിന്നെ ഞാൻ പിന്തുടർന്നു. എന്റെ കേസും ജയിൽവാസവും ഒക്കെ കാരണം നിന്റെ അച്ഛൻ എനിക്ക് നിന്നെ തരില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്…”

“മതി! എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. ആരുടെയൊക്കെയോ വിവാഹാലോചന മുടക്കിയ നീ എന്റെ ഭർത്താവായി ഇരിക്കാൻ അർഹതയില്ലാത്തവനാണ്. നമുക്ക് വിവാഹമോചനം വേണം. നാളെ തന്നെ ഞാൻ വക്കീലിനെ കാണും.” അനഘയുടെ തീരുമാനം അചഞ്ചലമായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി ആദിത്യൻ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.

പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ പാത

അടുത്ത 20 ദിവസങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ മൗനം തളംകെട്ടി നിന്നു. അനഘ അവനോട് മിണ്ടിയില്ല. മുറിയിൽ അവർ അപരിചിതരെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞു. ജിതിൻ കൊടുത്ത ഉപദേശപ്രകാരം അനഘയുടെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ ആദിത്യൻ പുതിയൊരു വഴി കണ്ടെത്തി.

അനഘയുടെ ജന്മദിനമായിരുന്നു അടുത്ത ദിവസം. അവൾ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു. വീട് മുഴുവൻ മെഴുകുതിരികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. റോസാപ്പൂവിതളുകൾ തറയിൽ വിതറി. അവളുടെ കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ഹാളിൽ തൂക്കി. അനഘയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അനിയനെയും അവൻ നേരത്തെ വിളിച്ച് അവിടെ എത്തിച്ചിരുന്നു.

രാത്രി 12 മണിക്ക് അവൻ അവളെ വിളിച്ചുണർത്തി. “അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ല, താഴെ വരെ ഒന്ന് വരുമോ?”

പേടിച്ച് താഴേക്ക് വന്ന അനഘ കണ്ടത് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ഹാൾ ആണ്. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ സ്തബ്ധയായി. ആദിത്യൻ ഒരു വലിയ റോസാപ്പൂ ബൊക്കെ അവൾക്ക് നീട്ടി. “ഹാപ്പി ബർത്ത് ഡേ, പൊന്നേ…”

അനഘയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൾ കേക്ക് മുറിച്ചു. ആ സന്തോഷത്തിനിടയിൽ അവളുടെ അച്ഛൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“മോളേ… നടന്നതെല്ലാം ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. ആദിത്യൻ ഞങ്ങളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ ചെയ്തത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. പക്ഷേ, ആ തെറ്റിന് പിന്നിൽ നിനക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാൻ മടിക്കാത്ത ഒരു ഭ്രാന്തമായ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നിന്നെ അത്രയേറെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. മര്യാദയ്ക്ക് വന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഇത് സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നീ എത്ര സന്തുഷ്ടയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവനോട് ക്ഷമിച്ചു. നീയും അവനോട് ക്ഷമിക്കണം.”

ആദിത്യൻ അനഘയുടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാലിൽ വീണു. “എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. പക്ഷേ അത് നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമാക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്.”

അനഘ ആദിത്യനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സത്യസന്ധമായ പ്രണയവും പശ്ചാത്താപവും അവൾ കണ്ടു. 15 വർഷം തന്നെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അവളുടെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞില്ലാതായി.

അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “ഇനിയൊരു കള്ളം പോലും നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടാവരുത്.”

ഒരു വലിയ കണ്ണീർക്കയത്തിൽ നിന്ന് കരകയറിയ അനഘയ്ക്ക് ആദിത്യൻ നൽകിയത് പുതിയൊരു ജീവിതമായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് നിന്നു.