by ദുബായിലെ അൽ-ഖൂസ് വ്യവസായ മേഖലയിൽ ഉച്ചവെയിൽ അതിന്റെ സർവ്വ പ്രതാപത്തോടും കൂടി ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. കത്തുന്ന ചൂടിൽ സിമന്റ് മിശ്രിതത്തിന്റെ മണവും യന്ത്രങ്ങളുടെ ഇരമ്പലും നന്ദുവിന്റെ ചെവിയിൽ ഒരു മടുപ്പായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ്, വെറുമൊരു ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായി വിമാനം കയറുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടുന്ന തന്റെ കുടുംബത്തെ കരകയറ്റണം. ഓരോ മാസവും കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് ചായകുടിക്കാനുള്ള പണം പോലും പിശുക്കി അവൻ നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചു. പെങ്ങളുടെ വിവാഹം ഭംഗിയായി നടന്നു, അച്ഛന്റെ ചികിത്സാ ചെലവുകൾ മുടങ്ങിയില്ല, ചോർന്നൊലിച്ചിരുന്ന വീട് ഓടുമേഞ്ഞു സുരക്ഷിതമായി.
”നന്ദൂ… ഒന്ന് വേഗം കൈവെക്ക്, ഫോർമാൻ വരുന്നുണ്ട്!” കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന റഹീമിന്റെ വിളി കേട്ടാണ് നന്ദു ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൻ നെറ്റി തുടച്ചു.
”എടാ റഹീമേ, അടുത്ത മാസം ഞാൻ നാട്ടിൽ പോവുകയാണ്. ഇത്തവണ വെറുതെയല്ല, ഒരു ജീവിതം പടുത്തുയർത്തണം. അമ്മ ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു ആലോചനയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് അഞ്ജലി,” നന്ദുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അഞ്ചു വർഷത്തെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ തളർച്ചയല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ നാളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
നാട്ടിലെത്തിയ നന്ദുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. പച്ചപ്പും കുളിർമയുമുള്ള തന്റെ ഗ്രാമം. പെണ്ണുകാണാൻ പോയ ദിവസം അവൻ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു. അഞ്ജലി—കാണാൻ സുന്ദരി, അടക്കവും ഒതുക്കവുമുള്ള പെൺകുട്ടി. ഗൾഫുകാരനായ, മാന്യനായ നന്ദുവിനെ അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടുകാർക്കും വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ കല്യാണം നടന്നു.
കല്യാണപ്പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ജലിയുടെ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ നന്ദു പറഞ്ഞു, “അഞ്ജലി, ഞാൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഇത്രയും എത്തിയത്. നിന്നെ സമാധാനമായി താമസിപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് നീ തരുന്ന സ്നേഹം മാത്രം മതി.”
അഞ്ജലി അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, “എനിക്കും നന്ദുവേട്ടന്റെ സ്നേഹം മാത്രം മതി. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു നല്ല വീട് പണിയണം, സന്തോഷമായി കഴിയണം.”
ആ വാക്കുകളിൽ നന്ദു വീണുപോയി. പക്ഷേ, അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് നന്ദുവിലായിരുന്നില്ല. അവൾ നന്ദുവിന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തെയും അവന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകളെയും ഉള്ളാലെ പരിഹസിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടത് അവന്റെ പാസ്ബുക്കിലെ അക്കൗണ്ട് ബാലൻസും, അവൻ അയച്ചു കൊടുക്കുന്ന പണം കൊണ്ട് വിനുവിനൊപ്പം (അവളുടെ പഴയ കാമുകൻ) ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള അവസരവുമാണ്.
നന്ദുവിന്റെ മടക്കയാത്രയുടെ ദിവസം അടുത്തു. വിമാനത്താവളത്തിൽ വെച്ച് അവൾ വിതുമ്പുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. “നന്ദുവേട്ടാ, വേഗം വരണേ… എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ പേടിയാ.” ആ കപട കണ്ണുനീർ കണ്ട് നന്ദുവിന്റെ ഹൃദയം ഉരുകി. അവൻ തന്റെ ശമ്പളം മുഴുവൻ അയച്ചു കൊടുക്കാമെന്നും, ഒരു കുറവും വരുത്തില്ലെന്നും അവൾക്ക് സത്യം ചെയ്തു. വിമാനം ഉയർന്നു പൊങ്ങുമ്പോൾ, താഴെ നിൽക്കുന്ന അഞ്ജലി തന്റെ മൊബൈലിൽ വിനുവിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കുകയായിരുന്നു: “അവൻ പോയി, ഇനി നമുക്ക് ആഘോഷിക്കാം.” നന്ദു തന്റെ പ്രിയതമയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുമായി മരുഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ തുടങ്ങാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കുറിച്ച് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഗൾഫിലെ സൈറ്റുകളിൽ വീണ്ടും തിരക്കേറിയ ദിനങ്ങൾ. ഓരോ തവണ വെയിൽ കടുക്കുമ്പോഴും നന്ദു ഓർക്കുന്നത് നാട്ടിലെ കുളിർമയുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളെയാണ്. അഞ്ജലിയുടെ മുഖമാണ് അവന് മുന്നോട്ടുള്ള ഊർജ്ജം. ശമ്പളം കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രവൃത്തിദിവസം തന്നെ അവൻ എക്സ്ചേഞ്ചിൽ പോയി തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും നാട്ടിലേക്ക് അയക്കും. സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വളരെ കുറച്ചു മാത്രം മാറ്റിവെച്ച്, ബാക്കി തുക അഞ്ജലിയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അവൾ അയക്കുന്ന ‘താങ്ക്സ്’ മെസ്സേജുകൾ നന്ദുവിന് വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
”നന്ദുവേട്ടാ, നമ്മുടെ വീടിന്റെ പണി തുടങ്ങണ്ടേ? കുറച്ച് സ്വർണ്ണം കൂടി വാങ്ങി വെച്ചാൽ ഭാവിയിൽ ഉപകരിക്കും,” ഫോണിലൂടെ അഞ്ജലി ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങൾ നിരത്തി. സ്വർണ്ണത്തോടും ആഭരണങ്ങളോടും അവൾക്ക് ഇത്രയും ഭ്രമമുണ്ടെന്ന് നന്ദു നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും തന്റെ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ സാധിച്ചു കൊടുക്കുക എന്നത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
എന്നാൽ നാട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ ഭയാനകമായ രീതിയിലായിരുന്നു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. നന്ദു അയക്കുന്ന പണം അഞ്ജലി അവളുടെയും കാമുകൻ വിനുവിന്റെയും സുഖലോലുപതയ്ക്കായി വാരിക്കോരി ചിലവാക്കി. വിനുവിന് പണിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ പഴയ കടങ്ങൾ വീട്ടാനും, വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാനും, പട്ടണത്തിലെ വലിയ ഹോട്ടലുകളിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുമെല്ലാം നന്ദുവിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണമുള്ള പണം അവർ ഉപയോഗിച്ചു. നന്ദു വിളിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അവൾ തനി നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയായ, സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യയായി അഭിനയിച്ചു.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദുവിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് റഹീം അവനെ വിളിക്കുന്നത്. നാട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ലോജിസ്റ്റിക്സ് സ്ഥാപനം നടത്തുകയാണ് റഹീം. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
”എടാ നന്ദു… നീ തിരക്കിലാണോ? എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. പക്ഷേ നീ അത് എങ്ങനെ എടുക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല,” റഹീം ഒന്ന് മടിച്ചു.
”എന്തുപറ്റിടാ? വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖമല്ലേ?” നന്ദു പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖമാണ്. പക്ഷേ… അഞ്ജലിയുടെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല. നീ അയക്കുന്ന പണമൊക്കെ അവൾ എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് നീ അന്വേഷിക്കാറുണ്ടോ? ഞാൻ പലതവണ കണ്ടു, അവൾ ആ വിനുവിന്റെ കൂടെ പട്ടണത്തിൽ കറങ്ങുന്നത്. നിന്റെ പണം ഉപയോഗിച്ച് അവൻ പുതിയ ബൈക്ക് വരെ എടുത്തു എന്നാണ് നാട്ടിലെ സംസാരം. ഞാൻ ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല, പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടു.”
നന്ദുവിന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരമ്പൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. “നീ എന്തൊക്കെയാ റഹീമേ ഈ പറയുന്നത്? അവൾ എന്നെ അത്രക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നതാ… അവൾക്ക് പണത്തിനോടൊന്നും അത്ര വലിയ താല്പര്യമില്ല,” നന്ദു തന്റെ തകരുന്ന വിശ്വാസത്തെ മുറുകെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”സ്നേഹമല്ല നന്ദു, അവൾ നിന്റെ പണത്തെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്. നിന്നെ അവൾ ഒരു എടിഎം മെഷീൻ മാത്രമായാണ് കാണുന്നത്. നിനക്ക് വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ നീ ആരോടും പറയാതെ, ഒരു എമർജൻസി ലീവ് പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്നൊന്ന് നാട്ടിലേക്ക് വാ. സത്യം നിനക്ക് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെടും. അല്ലാതെ ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞാലും നീ വിശ്വസിക്കില്ല,” റഹീം ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഫോൺ വെച്ചതിനുശേഷം നന്ദുവിന്റെ ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല. താൻ മരുഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് നാട്ടിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് സുഖമായി കഴിയാനാണ്. പക്ഷേ, ആ സുഖം മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പമാണെന്ന ചിന്ത അവന്റെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ സത്യം അറിയാൻ തന്നെ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ആരെയും അറിയിക്കാതെ അടുത്ത ഫ്ലൈറ്റിൽ അവൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
വിമാനമിറങ്ങി പുറത്തുവരുമ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരുതരം ശൂന്യതയായിരുന്നു. റഹീം അവനെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ നേരെ പോയത് പട്ടണത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഹോട്ടലിന് മുന്നിലേക്കായിരുന്നു.
പട്ടണത്തിലെ ആഡംബര ഹോട്ടലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ബഹളങ്ങളൊന്നും അവൻ കേൾക്കുന്നില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ റഹീം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “അവൾ അവിടെയുണ്ട് നന്ദു… നീ ധൈര്യമായി പോയി നോക്ക്.” റഹീം അവനെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഹോട്ടലിന്റെ റിസപ്ഷനിൽ റഹീം നേരത്തെ തന്നെ വിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
ലിഫ്റ്റിൽ കയറി മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ മനസ്സ് പത്തു വർഷം പിന്നോട്ട് പോയി. ദാരിദ്ര്യം കാരണം പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നതും, കത്തുന്ന വെയിലിൽ പണിയെടുത്തതും, ഓരോ രൂപയും മിച്ചം വെച്ച് അഞ്ജലിക്ക് സ്വർണ്ണം വാങ്ങിക്കൊടുത്തതും എല്ലാം ഒരു ചലച്ചിത്രമെന്നോണം അവന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. ‘അവൾ എന്നെ ചതിക്കില്ല’ എന്നൊരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
റഹീം കാണിച്ചു കൊടുത്ത 304-ാം നമ്പർ മുറിക്ക് മുന്നിൽ അവൻ നിന്നു. വാതിലിൽ തട്ടുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവന് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത. പിന്നീട് അകത്തുനിന്നും സംസാരശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അഞ്ജലിയെ കണ്ട നന്ദു ശരിക്കും തകർന്നുപോയി. വീട്ടിൽ കാണാറുള്ള സാധാരണ വസ്ത്രങ്ങളല്ല അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. ആഡംബരമായ ഉടയാടകളും വിലകൂടിയ ആഭരണങ്ങളും. നന്ദുവിനെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊഴിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ പിന്നോട്ട് മാറി.
”നന്ദുവേട്ടാ… നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ എപ്പോഴാ വന്നത്?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു.
നന്ദു മറുപടി പറയാതെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവിടെ മേശപ്പുറത്ത് മദ്യക്കുപ്പികളും വിലകൂടിയ ഭക്ഷണപദാർത്ഥങ്ങളുമിരിക്കുന്നു. കട്ടിലിൽ നിസ്സംഗനായി, ഒരു സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് വിനു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നന്ദു അയച്ചുകൊടുത്ത പണം കൊണ്ട് വാങ്ങിയ പുതിയ ഐഫോൺ വിനുവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് തിളങ്ങി.
”ഇതാണോ അഞ്ജലി നിന്റെ സ്നേഹം? ഞാൻ അവിടെ മണലാരണ്യത്തിൽ വെന്തുരുകുന്നത് നിനക്ക് ഇവിടെ ഈ കാമുകനോടൊപ്പം സുഖിക്കാനായിരുന്നോ?” നന്ദുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
”നന്ദൂ, നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല…” അഞ്ജലി എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
”പിന്നെ എങ്ങനെയാ? എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് നീ മാറ്റിയ ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ എവിടെ? എന്റെ അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് പോലും നീ പണം നൽകിയില്ലെന്ന് റഹീം പറഞ്ഞു. ആ പണമൊക്കെ ഇവന് വേണ്ടിയായിരുന്നോ?” നന്ദു വിനുവിനെ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.
വിനു പരിഹാസത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “എടാ നന്ദു, അവൾക്ക് നിന്റെ പണം മാത്രമേ വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ. നിന്റെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകളെക്കാൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടം എന്റെ ഈ സൗഹൃദമാണ്. നീ വെറുമൊരു പണപ്പെട്ടി മാത്രമാണ് അവൾക്ക്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും നന്ദുവിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൻ വിനുവിന്റെ നേരെ ആഞ്ഞടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും റഹീം അവനെ പിടിച്ചുമാറ്റി. “വേണ്ട നന്ദു… ഇവർക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ കൈ അശുദ്ധമാക്കണ്ട. ഇവർ അർഹിക്കുന്നത് അറപ്പും വെറുപ്പും മാത്രമാണ്.”
നന്ദു അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളിൽ ഒരു തുള്ളി കുറ്റബോധം പോലും അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം ഭയം മാറിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ധിക്കാരം തെളിഞ്ഞു. “ശരിയാണ്, എനിക്ക് നിങ്ങളോട് പ്രണയമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഗൾഫുകാരൻ എന്ന ലേബലും പണവുമാണ് ഞാൻ നോക്കിയത്. എനിക്ക് വിനുവിനെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമാണ്,” അവൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ നന്ദുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അവസാനത്തെ ആണിയുമടിച്ചു കയറ്റി. അവൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ താഴേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൻ എടുത്ത ഒരേയൊരു തീരുമാനം ഇതായിരുന്നു—ഇനി ഈ വഞ്ചകിയുമായി തനിക്ക് ഒരു ബന്ധവുമില്ല. തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ വില അറിയാത്തവർക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല.
ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ ലോകം ശൂന്യമായിരുന്നു. തന്റെ അഞ്ചു വർഷത്തെ കഠിനാധ്വാനവും, പടുത്തുയർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു. രാത്രിയിലെ വിജനമായ പാതയിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടന്ന അവനെ റഹീം ബലമായി പിടിച്ചു നിർത്തി.
”നന്ദു, നീ ഇങ്ങനെ തകരരുത്. നിന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് ഇത് നേരത്തെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആ ചതിയോടൊപ്പമുള്ള ജീവിതം തുടരുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഇപ്പോഴുള്ള ഈ തിരിച്ചറിവാണ്,” റഹീം അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളൊന്നും നന്ദുവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ് മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം തന്റെ പണം ധൂർത്തടിക്കുന്നത് കണ്ട ആ കാഴ്ച അവനെ നീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ നന്ദുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നരകതുല്യമായിരുന്നു. അവൻ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല, ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ തളർന്നിരുന്ന അവനെ കാണാൻ വീട്ടുകാർക്കും ഭയമായിരുന്നു. നിയമപരമായ നടപടികൾ റഹീം തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു. അഞ്ജലി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, പക്ഷേ നന്ദുവിന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവ് ഉണങ്ങാതെ നിന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം റഹീം നിർബന്ധിച്ച് നന്ദുവിനെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ചാണ് അവൻ റഹീമിന്റെ അനിയത്തി മായയെ വീണ്ടും കാണുന്നത്. മായ ഒരു നഴ്സാണ്. പണ്ട് നന്ദു റഹീമിന്റെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ കണ്ടിട്ടുള്ള ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയല്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. പക്വതയുള്ള, ശാന്ത സ്വഭാവമുള്ള യുവതി.
നന്ദുവിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവന് ഒരു ഗ്ലാസ് ചായയുമായി അടുത്തു വന്നു. “നന്ദുവേട്ടാ… ഈ ചായ ഒന്ന് കുടിക്കൂ,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. നന്ദു മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ ചായ വാങ്ങി.
”എല്ലാം കഴിഞ്ഞു മായേ… ഇനിയൊരു ജീവിതം എനിക്കില്ല. ഞാൻ ആർക്കു വേണ്ടിയാണോ പണിയെടുത്തത് അവൾ എന്നെ പണത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു,” നന്ദുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
മായ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. “നന്ദുവേട്ടാ, ജീവിതം പണത്തിലോ സ്വർണ്ണത്തിലോ അല്ല ഇരിക്കുന്നത്. നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുപാട് പേർ ഇവിടെയുണ്ട്. ഒരാൾ നിങ്ങളെ ചതിച്ചു എന്നതിനർത്ഥം ഈ ലോകം മുഴുവൻ മോശമാണെന്നല്ല. നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടിന് ദൈവം ഒരു മറുപടി തരും. ആ മറുപടി ഇതിലും മനോഹരമായിരിക്കും.”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക മാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലും മായ നന്ദുവിനെ കാണാൻ വരുമായിരുന്നു. അവൾ അവനെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവനെ കൂട്ടി പുറത്തു നടക്കാൻ പോയി. അവൾ അവനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലും അഞ്ജലിയെക്കുറിച്ചോ പഴയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ചോദിച്ചില്ല. പകരം, നന്ദുവിന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങളെയും അവന്റെ ചിന്തകളെയും അവൾ സ്നേഹത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു.
പതുക്കെ നന്ദുവിന്റെ ഉള്ളിലെ മഞ്ഞ് ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. തനിക്ക് വേണ്ടി കരുതലുള്ള ഒരു ഹൃദയം തൊട്ടടുത്തുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന് ജീവിക്കാനുള്ള പ്രേരണ നൽകി. മായയുടെ കരുതൽ സ്നേഹമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. റഹീം ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ തകർന്ന ജീവിതം കൂട്ടിയിണക്കാൻ തന്റെ അനിയത്തിക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ നന്ദു മായയോട് ചോദിച്ചു, “മായേ, നിനക്ക് എന്നെപ്പോലൊരു തോറ്റുപോയ മനുഷ്യനെ ഇഷ്ടമാണോ?”
മായ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നന്ദുവിന്റെ തഴമ്പിച്ച കയ്യിൽ പിടിച്ചു. “നന്ദുവേട്ടാ, നിങ്ങൾ തോറ്റുപോയവനല്ല. നിങ്ങൾ തോറ്റുകൊടുക്കാത്തവനാണ്. ഈ കൈകളിലെ തഴമ്പ് നിങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. അത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുട്ട് മാറി വെളിച്ചം വരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് കൊണ്ടായിരുന്നു.
കാലം മുറിവുകൾ ഉണക്കുമെന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യമാണെന്ന് നന്ദു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മായയുടെ സാമീപ്യം അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പുതിയൊരു പ്രകാശം കൊണ്ടുവന്നു. നന്ദുവും മായയും വിവാഹിതരാകാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ പല സംസാരങ്ങളും ഉണ്ടായി. എന്നാൽ അതൊന്നും അവരെ ബാധിച്ചില്ല. റഹീമിന്റെ പൂർണ്ണ പിന്തുണയോടെ, വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങിൽ നന്ദു മായയെ തന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കി. ആ വിവാഹത്തിൽ പഴയതുപോലെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളുടെ പ്രദർശനമോ ആർഭാടങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനവും ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും മാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
വിവാഹശേഷം നന്ദുവിന് വീണ്ടും പ്രവാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഇത്തവണ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് അവനെ യാത്രയാക്കാൻ വന്ന മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഞ്ജലി കാണിച്ചതുപോലെയുള്ള കപടമായ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല. പകരം, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലതയും ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹവും മാത്രമായിരുന്നു.
”നന്ദുവേട്ടാ, അവിടെ ചെന്നാൽ സമയം തെറ്റാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. പണമുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ആരോഗ്യം കളയരുത്. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണമല്ല, നിങ്ങളെയാണ് ആവശ്യം,” മായ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നന്ദുവിന് തന്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണുണ്ട് എന്ന വിശ്വാസം അവന് നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നന്ദു പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു നാട്ടിലെത്തി. ഇത്തവണ അവൻ വന്നത് ഒരു വലിയ കടബാധ്യതയിലേക്കോ ചതിയിലേക്കോ ആയിരുന്നില്ല. മായ മിച്ചം വെച്ച ഓരോ രൂപയും ചേർത്ത് അവർ പണിത ചെറിയൊരു സുന്ദരമായ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ നന്ദു പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു.
ഒരിക്കൽ പട്ടണത്തിൽ പോയപ്പോൾ അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി അഞ്ജലിയെ കണ്ടുമുട്ടി. ഒരു ചെറിയ തുണിക്കടയിൽ ജോലിക്കാരിയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. മുഖത്തെ ആ പഴയ അഹങ്കാരമെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. നന്ദുവിനെ കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു. നന്ദു അയച്ചുകൊടുത്ത പണമെല്ലാം തീർന്നപ്പോൾ കാമുകൻ വിനു അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരുന്നു. തന്റെ വഴി തെറ്റാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. നന്ദുവിന് അവളോട് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല, പകരം ഒരു സഹതാപം മാത്രം തോന്നി. ആ അധ്യായം തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എപ്പോഴോ അടർന്നുപോയ ഒന്നാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
വൈകുന്നേരം മായ അവന് ചായയുമായി വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിക്ക് അന്നത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ തിളക്കം തോന്നി. “നന്ദുവേട്ടാ, എന്താ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
നന്ദു അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “മായേ, ഞാൻ ആലോചിച്ചത് എന്റെ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ്. കനലിലൂടെ നടന്ന് വന്ന എനിക്ക് ദൈവം നൽകിയ തണലാണ് നീ. അന്ന് ആ ചതി സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ സ്നേഹം ഞാൻ അറിയാതെ പോകുമായിരുന്നു.”
മായ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് അപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞു പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ അവരുടെ മകൾ ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രവാസത്തിന്റെ ചൂടും ചതിയുടെ കൈപ്പും നന്ദു മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. തന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമാണ്; സ്നേഹം കൊണ്ട്, സത്യം കൊണ്ട്, മായയുടെ കരുണാർദ്രമായ കരുതൽ കൊണ്ട്.
മണൽക്കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞുവീഴാത്ത, ഉറപ്പുള്ള അടിത്തറയുള്ള പുതിയൊരു ജീവിതം അവിടെ പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശുഭം