by തന്നോട് എത്രവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്റെ പുറകെ നടക്കരുത് എന്ന്! മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ പറയുന്നത്?”
ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന മീരയെ നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ ചുവക്കുന്ന അവളുടെ ആ കണ്ണുകൾക്ക് പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവന്റെ ആ നിസ്സംഗമായ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ശൗര്യം വീണ്ടും ഇരട്ടിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.
നാട്ടിലെ ചെറിയൊരു നാടൻ ഹോട്ടലിൽ കറി വെക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ രണ്ട് പെൺമക്കളിൽ ഇളയവളാണ് മീര. അവൾ എന്നാണ് തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കുടിയേറിയതെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് പലപ്പോഴും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.
ലക്ഷ്മിയമ്മയും മക്കളും ഈ നാട്ടുകാർക്ക് എന്നും ഒരു ചർച്ചാവിഷയമായിരുന്നു. അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഭർത്താവ്… ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ വേറെ വഴികളില്ലാതെ വന്നപ്പോഴാണ് ലക്ഷ്മിയമ്മ ഹോട്ടലിലെ പണി ഏറ്റെടുത്തത്. കാണാൻ അഴകുള്ള രണ്ട് പെൺമക്കളും ആ അമ്മയും മാന്യമായി ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാകാം നാട്ടുകാരിൽ ചിലർക്ക് അവരോട് അസൂയ തോന്നിയതും അവർക്കെതിരെ ഇല്ലാകഥകൾ മെനഞ്ഞതും. എന്നാൽ സത്യം എന്താണെന്ന് അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു; ആ അമ്മയും മക്കളും ഒരിക്കലും നേർവഴി വിട്ടു നടക്കില്ലെന്ന്.
സിദ്ധാർത്ഥ് മീരയെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത് സ്കൂൾ കാലത്താണ്. അവൻ പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുമ്പോൾ അവൾ എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരിയായിരുന്നു. “അത് ഹോട്ടലിൽ പണിക്ക് പോകുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൊച്ചല്ലേ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കുമായിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി അമ്മ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജോലിയുടെ പേരിൽ ആ പെൺകുട്ടികൾ അനുഭവിച്ച പരിഹാസങ്ങൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ, അതൊന്നും തങ്ങളെ ബാധിക്കില്ല എന്ന മട്ടിൽ അവർ ഈ നാട്ടിൽ തന്നെ തലയുയർത്തി ജീവിച്ചു.
തുടക്കത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനും അവളോട് ഒരു തരം പുച്ഛമായിരുന്നു. എന്തിനെന്നില്ലാത്ത ഒരു അകൽച്ച അവൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു മഴദിവസം അവന്റെ ആ മനോഭാവം പാടെ മാറിമറിഞ്ഞു.
അന്ന് നല്ല മഴയായിരുന്നു. ഒരു കടത്തിണ്ണയിൽ മഴ നനയാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. അപ്പോഴാണ് റോഡിലെ ചളിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ മൂന്ന് നായ്ക്കുട്ടികളെ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവയെ രക്ഷിക്കാൻ ആരും മുതിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് കുടയും ചൂടി മീര അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവൾ ആ ചളിയിൽ ഇറങ്ങി നായ്ക്കുട്ടികളെ ഓരോന്നായി എടുത്ത് സുരക്ഷിതമായ ഒരിടത്ത് മാറ്റി നിർത്തി. തന്റെ കൈകൾ മഴവെള്ളത്തിൽ കഴുകി, ആരുടെയും നന്ദിവാക്കിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ നടന്നുനീങ്ങി.
ആ കാഴ്ച കണ്ട സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോട് വലിയൊരു ബഹുമാനം തോന്നി. ഇതുവരെ അവളെ പുച്ഛത്തോടെ കണ്ടതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി. പിന്നെ അവൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരവം മുഖത്ത് മാത്രമാണെന്നും ഉള്ളിൽ അലിവാണെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. വഴിയരികിലെ വിശക്കുന്നവർക്ക് ഭക്ഷണപ്പൊതി നൽകുന്നതും, കൂലിപ്പണിക്കാർക്ക് വന്ന തമിഴത്തിയുടെ കുഞ്ഞിന് മിഠായി വാങ്ങി നൽകുന്നതും അവൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. പരിമിതമായ ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നുപോലും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ആ മനസ്സിനോട് അവന് ആരാധന തോന്നി. ആ ആരാധന എപ്പോഴോ പ്രണയമായി മാറി.
ഒടുവിൽ ആ പ്രണയം അവളോട് തുറന്നു പറയാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിയിരുന്നു. അവൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞാൽ പിന്നെ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “ഇതൊന്നും നടക്കില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആട്ടിയകറ്റി. എങ്കിലും അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവളെ കാണുന്നതും അവളുടെ ശകാരം കേൾക്കുന്നതും അവന്റെ പതിവായി.
വീട്ടിൽ ചെന്ന് ആലോചിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ഒരു ജോലി വേണമെന്ന് അവന് നിർബന്ധമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ വിദേശത്ത് നല്ലൊരു ജോലി ശരിയായി. ഈ മാസം പതിമൂന്നാം തീയതി ഗൾഫിലേക്ക് പോകണം. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവളെ കണ്ട് യാത്ര പറയണം, ഒപ്പം ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് അവളുടെ കൈ ചോദിക്കണം.
ആ ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടത് വലിയൊരു ആൾക്കൂട്ടമാണ്. ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അവൻ ഓടി അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. കണ്ട കാഴ്ച അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മിയമ്മ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു. മുറ്റത്ത് രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളി. തൊട്ടപ്പുറത്ത് ചോര ഇറ്റുന്ന വെട്ടുകത്തിയുമായി മീര നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ ചേച്ചിയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ ക്രൂരനെ അവൾ വെട്ടിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നു എന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവർ പറയുന്നത് അവൻ കേട്ടു.
പോലീസുകാർ വന്ന് അവളെ ജീപ്പിൽ കയറ്റുമ്പോൾ, ആ കയ്യാമങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു അവളോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിനുള്ള മറുപടി.
ആറ് വർഷം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് അവൾ പുറത്തിറങ്ങുകയാണ്. ജയിലിൽ കാണാൻ ചെന്നപ്പോഴെല്ലാം “ഇനി വരരുത്, വേറെ ജീവിതം നോക്കണം” എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞു പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പാവത്തിനറിയില്ലല്ലോ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ജീവിതം തന്നെ അവളാണെന്ന്. അവൾക്കായി അവൻ കരുതിവെച്ച ആ കാത്തിരിപ്പ് ഇന്ന് അവസാനിക്കുകയാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ പുതുമഴയിൽ അവർ ഒത്തുചേരാൻ പോവുകയാണ്.