by പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ തൊടിയിലെ തുമ്പപ്പൂക്കളിൽ മുത്തമിട്ടു നിൽക്കുന്ന സമയം. മാധവൻ തന്റെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പകുതി കുടിച്ച ചായ ഗ്ലാസിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ട കാഴ്ചകളാണ്. അനിയത്തി മാളുവിന്റെ വിളറിയ മുഖവും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായതയും അയാളെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നിലൂടെ വന്ന ഗൗരി അയാളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. മാധവന്റെ മുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു: “എന്താ ഏട്ടാ, രാവിലെ തന്നെ ഒരു ആലോചന? ചായ പോലും കുടിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. എന്തോ ഒരു വിഷമം ഏട്ടനെ അലട്ടുന്നുണ്ട്. അത് ഈ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്കറിയാം.”
മാധവൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “ഒന്നുമില്ലടി,” എന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഗൗരിയുടെ നിർബന്ധത്തിനു മുന്നിൽ അയാൾക്ക് മനസ്സ് തുറക്കേണ്ടി വന്നു. “ഗൗരി, ഞാൻ ഇന്നലെ അവളെ കണ്ടു വന്നതിൽ പിന്നെ അവളുടെ ആ അവസ്ഥ മാറ്റാൻ പറ്റുന്നില്ല. നിനക്കറിയാമോ, അവൾ എനിക്ക് അനിയത്തി മാത്രമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മൂന്നു വയസ്സുകാരിയായ മാളുവിനെ എന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ച് അച്ഛനും അമ്മയും ഈ ലോകത്തുനിന്ന് വിടപറഞ്ഞതാണ്. അന്ന് മുതൽ അവൾ എന്റെ മകളായിരുന്നു. എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നാണ് അവൾ വളർന്നത്. കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പണമില്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ അവൾക്ക് വേണ്ടി മണ്ണിൽ വീടുണ്ടാക്കി. വിശക്കുമ്പോൾ പകുതി ആഹാരം അവൾക്ക് നൽകി. ഞങ്ങൾ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു വളർന്നത്. പക്ഷേ അവിടുത്തെ അമ്മായിയുടെ കുത്തുവാക്കുകളും അവളോടുള്ള അവഗണനയും എനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ അവളുടെ കൈയും പിടിച്ച് ഞാൻ ആ പടിയിറങ്ങി.”
മാധവൻ ആ പഴയ കാലത്തെ ഓർത്ത് വിതുമ്പി. “പിന്നെ ഞാൻ ചെയ്തത് കൂലിപ്പണിയാണ്. ഓട്ടോ ഓടിച്ചും കിട്ടുന്ന പണമെല്ലാം കൂട്ടി വെച്ച് അവളെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവൾ വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തണം എന്നതായിരുന്നു എന്റെ സ്വപ്നം. പക്ഷേ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അവൾ ഒരു പ്രണയത്തിൽ വീണു. ഒരു ദിവസം അവൾ വീട്ടിൽ വരാതെ ആയപ്പോൾ ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദന വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും പള്ളിയിലുമൊക്കെ ഞാൻ ഓടി നടന്നു. ഒടുവിൽ അവളെ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരുവന്റെ കൈപിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവന്റെ കൂടെ പോകണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പിന്മാറി. അച്ഛൻ ബാക്കിവെച്ച വീടും പറമ്പും അവൾക്ക് നൽകി ഞാൻ പ്രവാസിയായി.
പിന്നീട് നിന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോഴാണ് എനിക്കും ഒരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.”
”പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾ തകർന്നിരിക്കുകയാണ് ഗൗരി. അവളുടെ ഭർത്താവ് രഘുവിന് പണത്തോടു മാത്രമായിരുന്നു സ്നേഹം. ഞാൻ വിദേശത്തായിരുന്നപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചതിലധികം പണം ഞാൻ അയച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. അതെല്ലാം അയാൾ ധൂർത്തടിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് അസുഖമായപ്പോൾ അയാൾ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൾക്ക് ലൂക്കീമിയ ആണ്. രക്തം പരിശോധിക്കാൻ പോലും അയാൾ പണം നൽകിയില്ല. ചികിത്സിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ കൈയൊഴിഞ്ഞു. അവളെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്, പക്ഷേ നിനക്കതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായാലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ മടിച്ചുനിന്നതാ.”
മാധവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയ ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ തന്റെ ആഭരണങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. “ഇത് വിൽക്കുകയോ പണയം വെയ്ക്കുകയോ ചെയ്തോളൂ ഏട്ടാ. പണമില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ മാളുവിന്റെ ജീവൻ പോകരുത്. അവൾ ഏട്ടന്റെ മകളാണെങ്കിൽ എനിക്ക് അവൾ എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരിയാണ്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി അവളെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടി വരാം.” ഗൗരിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാധവന് പുതിയൊരു കരുത്ത് നൽകി.
അവർ മാളുവിനെ നഗരത്തിലെ ഒരു സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, അസുഖം രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലാണ്, ശരിയായ ചികിത്സയും സന്തോഷവും നൽകിയാൽ അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാം.
കീമോതെറാപ്പിയുടെ കഠിനമായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. മാളു വേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ ഗൗരി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ശർദ്ദിക്കുമ്പോഴും അവശയാകുമ്പോഴും ഒരു അമ്മയെപ്പോലെ ഗൗരി അവളെ പരിചരിച്ചു. ഒരറപ്പും കാണിക്കാതെ അവൾ മാളുവിനെ കുളിപ്പിച്ചു, ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു. ഒരിക്കൽ കീമോ കഴിഞ്ഞ് തളർന്നു കിടന്ന മാളു ഏട്ടനോട് രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു: “ഏട്ടാ, ഏട്ടത്തിയമ്മയ്ക്ക് ഞാനൊരു ഭാരമാണോ? എന്നെ ഏതെങ്കിലും പാലിയേറ്റീവ് കെയറിൽ കൊണ്ടുപോയി ആക്കിയാൽ പോരേ? ഏട്ടനും ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുറച്ചു കാലമായില്ലേ സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. എന്റെ അസുഖം കാരണം നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം കളയേണ്ട.”
മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്നു ഇത് കേട്ട ഗൗരി അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. “മാളൂ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നാളെ എനിക്ക് ഈ അസുഖം വന്നാൽ ഏട്ടൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ? അപ്പോൾ നീയും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ. നിന്നെ സുഖപ്പെടുത്തിയിട്ടേ ഞങ്ങൾ അടങ്ങൂ.” ഗൗരിയുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ മാളുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവി. മാധവൻ കൺനിറയെ ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു. സ്നേഹത്തിന് പുതിയൊരു നിർവ്വചനം നൽകുകയായിരുന്നു ഗൗരി. മാസങ്ങൾ നീണ്ട ചികിത്സയ്ക്കൊടുവിൽ മാളു രോഗമുക്തി നേടി. മാധവന്റെയും ഗൗരിയുടെയും തണലിൽ അവൾ പഴയതുപോലെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതിനിടയിൽ രഘു അവളെ നിയമപരമായി വിവാഹമോചനം ചെയ്യുകയും വേറൊരു വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
മാളു അതറിഞ്ഞപ്പോൾ സങ്കടപ്പെട്ടില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് സ്വീകരിച്ചു. തന്നെ സ്നേഹിക്കാത്ത ഒരാളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച മോചനമായി അവൾ അതിനെ കണ്ടു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ദിവസം, നാട്ടിലെ അയൽവാസി വഴി അവർ ഒരു വിവരം അറിഞ്ഞു. മാളുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച രഘുവിന് കടുത്ത അസുഖം ബാധിച്ചു. അയാളുടെ രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യ അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. നോക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ അയാൾ ഒരു ചാരിറ്റി ഹോമിൽ കഴിയുകയാണ്. വിവരമറിഞ്ഞ മാളുവും ഗൗരിയും അയാളെ കാണാൻ പോയി. പണ്ട് ആരോഗ്യവാനായിരുന്ന രഘു ഇന്ന് എല്ലും തോലുമായി കിടക്കുന്നു. മാളുവിനെ കണ്ടതും അയാൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മാപ്പിരക്കാൻ പോലും അയാൾക്ക് വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു. മാളു അയാളുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. അവൾ അയാളോട് ക്ഷമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ പഴയ ജീവിതം ഒരു കനലായി അവളിൽ അണഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
പിറ്റേദിവസം രഘു മരിച്ച വാർത്തയാണ് വന്നത്. മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളിൽ മാളു പങ്കെടുത്തു. ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും അവൾ പൊഴിച്ചില്ല. അത് സ്നേഹമില്ലായ്മ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച നീതിയുടെ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കാറിൽ ഗൗരിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്ന മാളു പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഏട്ടത്തിയമ്മേ, ദൈവം വലിയവനാണ്. സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഏട്ടത്തിയമ്മയാണ്, ക്ഷമിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഏട്ടനും.” മാധവൻ ആ ദൃശ്യം കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പണ്ട് കടൽ കടന്നുപോയ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ തീരത്ത് എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതമായ കൈകളിലായിരുന്നു. ഗൗരി മാളുവിന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മരുന്ന് സ്നേഹമാണെന്ന് ആ വീട് തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.