by ഒരു പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ തർക്കം തുടങ്ങിയത്. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാന്തതയിലേക്ക് കാർ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ രവി തന്റെ അമർഷം മുഖത്ത് പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ഏക മകൻ അർജുന്റെ വിവാഹാലോചനയ്ക്കായി മീരയുടെ വീട്ടിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്നു അവർ. അർജുൻ ഡ്രൈവിംഗിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്റെ മനസ്സിന്റെ അസ്വസ്ഥത അവന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുനേ, എനിക്ക് ഈ ബന്ധം അത്ര അങ്ങോട്ട് പിടിക്കുന്നില്ല, നമ്മൾ ഇത് ഇവിടെ വെച്ച് നിർത്തുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് രവി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അതെന്താ അച്ഛാ, മീരയെ കണ്ടിട്ട് അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ, അവൾ എത്ര വിനയത്തോടെയാണ് നമ്മളോട് സംസാരിച്ചത്, നല്ല പഠിപ്പും ജോലിയും ഒക്കെയുള്ള കുട്ടിയല്ലേ എന്ന് അർജുൻ ചോദിച്ചു.
സൗന്ദര്യവും പഠിപ്പും ഒക്കെ ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവളുടെ വേഷം കണ്ടോ, നമ്മൾ പെണ്ണുകാണാൻ ചെല്ലുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ ആ ജീൻസും ടോപ്പും ഇട്ടാണോ വരേണ്ടത് എന്നായിരുന്നു രവിയുടെ ചോദ്യം. ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടിക്ക് ചേരുന്ന വേഷമാണോ അത്, അവളുടെ അമ്മയും അതുപോലെ തന്നെ, പ്രായത്തിന് ചേരാത്ത ആധുനിക വേഷം, എനിക്ക് ഇത് ഒട്ടും ദഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് രവി തന്റെ വിയോജിപ്പ് വ്യക്തമാക്കി. അച്ഛാ, അവൾ ഒരു ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥയാണ്, അവളുടെ പ്രൊഫഷനും ജീവിതസാഹചര്യവും അങ്ങനെയാണ്, വെറുമൊരു വസ്ത്രം നോക്കി ഒരാളുടെ സ്വഭാവം അളക്കുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന് അർജുൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചെങ്കിലും രവി വഴങ്ങിയില്ല. നീ കാണില്ല, അവൾ നിന്നെ അവളുടെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കുപ്പിയിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്,
നാട്ടിൻപുറത്തെ രീതികളും പാരമ്പര്യവും മാനിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ആയിരുന്നു എനിക്ക് മരുമോളായി വേണ്ടത്, നാളെ എനിക്കോ നിന്റെ അമ്മയ്ക്കോ ഒരു വയ്യാഴിക വന്നാൽ നോക്കാൻ ഇങ്ങനെയുള്ള പരിഷ്കാരികൾക്ക് കഴിയുമോ, അവർ സ്വന്തം സുഖം മാത്രം നോക്കുന്നവരായിരിക്കും എന്നൊക്കെയായിരുന്നു രവിയുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ ചിന്താഗതികൾ.
അന്ന് രാത്രി അർജുന്റെ സഹോദരി അഞ്ജലി വിദേശത്തുനിന്നും വിളിച്ചപ്പോഴും രവി പരാതികളുടെ കെട്ടഴിച്ചു. മോളേ, അർജുൻ കണ്ടുവെച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു സിറ്റി പെണ്ണിനെയാണ്, വസ്ത്രധാരണത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും യാതൊരു ഗൗരവവുമില്ലാത്ത കൂട്ടർ, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ചേരുന്നവരല്ല അവർ എന്ന് രവി പറഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി ചിരിച്ചു. അച്ഛാ, മീരയെ എനിക്ക് പണ്ട് മുതലേ അറിയാം, അവൾ എത്ര സ്നേഹമുള്ളവളാണെന്ന് അച്ഛന് അറിയില്ല, വേഷം മോഡേൺ ആയതുകൊണ്ട് ഉള്ളിലെ നന്മ കുറയുമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് വെറും തോന്നലാണ്, അച്ഛൻ പഴയ കാലത്തെ ചിന്തകൾ മാറ്റണം,
നഗരത്തിൽ വളർന്നവർക്കും മാതാപിതാക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാം എന്ന് അവൾ അച്ഛനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുന്റെയും അഞ്ജലിയുടെയും നിരന്തരമായ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ രവി ആ വിവാഹത്തിന് ഒടുവിൽ സമ്മതം മൂളി. ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ അർജുനും മീരയും വിവാഹിതരായി.
വിവാഹശേഷം മീര ആ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ രവിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവൾ നഗരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമെന്നും വീട്ടുജോലികളിൽ താല്പര്യം കാണിക്കില്ലെന്നും അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ മീര എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് അർജുന്റെ അമ്മയെ അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കാനും വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കാനും അവൾ സമയം കണ്ടെത്തി. അവളുടെ വേഷം ഇപ്പോഴും ചുരിദാറും ടോപ്പും ഒക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിലും പെരുമാറ്റത്തിൽ അവൾ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയങ്കരിയായി മാറി. അർജുന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് ചെറിയൊരു അസുഖം വന്നപ്പോൾ മീര കാണിച്ച കരുതൽ രവിയെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് അമ്മയെ പരിചരിക്കാനും കൃത്യസമയത്ത് മരുന്ന് നൽകാനും അവൾ കാട്ടിയ താല്പര്യം ഒരു നാടൻ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ പഴയ വാശി കാരണം അദ്ദേഹം അത് തുറന്നു സമ്മതിക്കാൻ ആദ്യം തയ്യാറായില്ല.
വിവാഹത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ഓണം ആഘോഷിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. എല്ലാവർക്കും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാനായി അവർ ടൗണിൽ പോയി. അർജുന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മീര തന്നെ നേരിട്ട് പോയി നല്ലൊരു കോട്ടൺ ചുരിദാർ സെലക്ട് ചെയ്തു. സെറ്റും മുണ്ടും ഉടുക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി അവൾ ഒരു സെറ്റും മുണ്ടും കൂടി വാങ്ങി. തിരുവോണത്തിന് ശേഷം അവർ എല്ലാവരും കൂടി ഒരു വിനോദയാത്ര പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം രാവിലെ രവി മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് റെഡിയായി. അർജുന്റെ അമ്മ സാരി ഉടുക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട് മീര അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. അമ്മേ, ദൂരയാത്രയല്ലേ, സാരി ഉടുത്ത് നടന്നാൽ അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ക്ഷീണം തോന്നും, ഞാൻ വാങ്ങിത്തന്ന ആ പുതിയ ചുരിദാർ ധരിച്ചൂടെ എന്ന് മീര ചോദിച്ചു. രവി അടുത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതൊക്കെ ഈ പ്രായത്തിൽ വേണോ മോളേ, നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും, ഒരു അൻപത് വയസ്സായ സ്ത്രീ ഇങ്ങനെ വേഷം കെട്ടുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന് രവി ചോദിച്ചു.
അച്ഛാ, നാട്ടുകാർ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും, അമ്മയ്ക്ക് യാത്രയിൽ സൗകര്യപ്രദമായ വസ്ത്രമാണ് പ്രധാനം, പ്രായം എന്നത് വെറുമൊരു അക്കം മാത്രമല്ലേ എന്ന് മീര സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ രവിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ മീരയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അമ്മ ആ ചുരിദാർ ധരിച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ രവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം വിരിഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് പതിവിലും കൂടുതൽ പ്രസന്നതയും ആരോഗ്യവും തോന്നിച്ചു. യാത്രയിലുടനീളം അമ്മ വളരെ ഉന്മേഷവതിയായിരുന്നു. സാരിയുടെ തുമ്പിൽ തട്ടി വീഴുമെന്ന പേടിയില്ലാതെ അവർ മലനിരകളിലൂടെയും പുൽമേടുകളിലൂടെയും നടന്നു. ആ കാഴ്ച രവിയുടെ മനസ്സിലെ അവസാനത്തെ കല്ലും അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം ഒരു വൈകുന്നേരം ചായ കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ രവി അർജുനോടും മീരയോടും സംസാരിച്ചു. മോളേ മീര, നീ വന്ന അന്ന് നിന്റെ വേഷം കണ്ട് നിന്നെ വിലയിരുത്തിയതിൽ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വലിയ വിഷമമുണ്ട്. വസ്ത്രം നോക്കിയല്ല ഒരാളുടെ മനസ്സ് അളക്കേണ്ടതെന്ന് നീ എനിക്ക് പ്രായോഗികമായി പഠിപ്പിച്ചു തന്നു. ഈ ചുരിദാർ ഇട്ടതുകൊണ്ട് നിന്റെ അമ്മയുടെ സ്വഭാവം മാറിയില്ലല്ലോ, മറിച്ച് അവർക്ക് കൂടുതൽ സന്തോഷമാണ് ഉണ്ടായത് എന്ന് അദ്ദേഹം ഏറ്റുപറഞ്ഞു. മീര ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, അച്ഛാ, ഏത് വസ്ത്രമായാലും അത് മാന്യമായി ധരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ് കാര്യം. സാരി ഉടുത്തവർക്കും മോശം സ്വഭാവം ഉണ്ടാകാം, പാന്റ്സ് ഇട്ടവർക്കും നല്ല മനസ്സ് ഉണ്ടാകാം. അർജുൻ കളിയായി ചോദിച്ചു, അപ്പോൾ അച്ഛാ, ഇനി മുതൽ അമ്മയ്ക്ക് കുറെ ചുരിദാർ വാങ്ങിക്കൊടുക്കാം അല്ലേ? പിന്നെയെന്താ, അമ്മയ്ക്കും മീരയ്ക്കും ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ അവർ ധരിക്കട്ടെ, എന്റെ പഴയ ചിന്താഗതികൾ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്ന് രവി നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അന്ന് മുതൽ ആ വീട്ടിൽ വേഷത്തിന്റെ പേരിൽ ആർക്കും മുൻവിധികളില്ലായിരുന്നു.
പരസ്പര ബഹുമാനവും സ്നേഹവുമാണ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അലങ്കാരമെന്ന് ആ വീട് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. വസ്ത്രം കേവലം ബാഹ്യമായ ഒന്നുമാത്രമാണെന്നും മനുഷ്യത്വം ഉള്ളിലാണ് ഇരിക്കുന്നതെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ ആ കുടുംബം കൂടുതൽ സുന്ദരമായി മാറി.