മാഗല്യം തന്തു നാനാ

മാഗല്യം തന്തു നാനാ

വിവാഹപ്പന്തലിലെ ആരവങ്ങളും ആൾക്കൂട്ടവും ഒഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. കവിത തന്റെ മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലിരുന്നു. കനത്ത ആഭരണങ്ങളും വധുവിന്റെ വേഷവും അവൾക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നി. കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത് തന്റെ മുഖമല്ല, മറിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ ഒരാളുടെ നിഴലാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
​വാതിൽ തുറന്ന് അർജുൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നവവരന്റെ സന്തോഷത്തിന് പകരം തളർച്ചയും എന്തോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്ന ഗൗരവവുമായിരുന്നു.
​”കവിതാ…” അർജുൻ വിളിച്ചു.
​അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു. അർജുൻ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു, എന്നിട്ട് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
​”എനിക്കറിയാം, നീ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച വിവാഹമല്ല ഇതെന്ന്. സത്യത്തിൽ എനിക്കും… എനിക്കും ഇതിന് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം, അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യം… എല്ലാം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ സമ്മതിച്ചത്.”
​കവിതയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “എനിക്കും പഠിക്കണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം അർജുൻ. സിവിൽ സർവീസ് എന്ന എന്റെ സ്വപ്നത്തിന് തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു ഞാൻ. പെട്ടെന്നായിരുന്നു ഈ കല്യാണം.”
​അർജുൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ… അവൾ ഇപ്പോൾ കൂടെയില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ വിടവ് ബാക്കിയാണ്. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം നൽകാൻ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് കഴിയില്ല.”
​മുറിയിൽ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദത പടർന്നു. കവിതയാണ് ആ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചത്.
​”നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്താലോ? നമുക്ക് നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിക്കൂടെ? ഒരു കരാർ പോലെ. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ ദമ്പതികൾ, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നമ്മൾ രണ്ടു വ്യക്തികൾ. നിനക്ക് നിന്റെ വേദനകളിൽ നിന്ന് മാറാൻ സമയം വേണം, എനിക്ക് എന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കണം.”
​അർജുൻ കൗതുകത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
​”ആറുമാസം!” കവിത തുടർന്നു. “ആറുമാസം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കും. അത് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടുകാരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി നമുക്ക് പിരിയാം. പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന് പറയാം. അപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് എന്റെ എക്സാം എഴുതാം, നിനക്കും നിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ഒരു വ്യക്തത വരും.”
​അർജുൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. അതൊരു നല്ല ആശയമായി അവനും തോന്നി. നിർബന്ധപൂർവ്വം ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണ് സത്യസന്ധമായ ഈ സൗഹൃദം.
​”ശരി കവിതാ… ഈ ആറുമാസം നമ്മൾ മികച്ച കൂട്ടുകാരായിരിക്കും. ഐ പ്രോമിസ്.” അർജുൻ കൈ നീട്ടി.
​കവിത ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ, പ്രണയത്തിന് പകരം അവൾക്ക് ലഭിച്ചത് ഒരു വലിയ ഉറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ വിധിയുടെ തിരക്കഥ മറ്റൊന്നാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.വിവാഹത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ കവിതയെ സംബന്ധിച്ച് വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പുമുട്ടലായിരുന്നു. ബന്ധുക്കളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ, വിരുന്നുകൾ, ചടങ്ങുകൾ… ഇതിനിടയിൽ അർജുനുമായി ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അർജുൻ നൽകിയ ആ വാക്ക് അവൾക്ക് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
​ഒടുവിൽ അവർ അർജുന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറി. തനിച്ചായപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
​”ഇനിയിവിടെ നിന്റെ നിയമങ്ങളാണ് കവിതാ…” അകത്തേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് അർജുൻ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് പഠിക്കാൻ സൗകര്യമുള്ള മുറി നീ എടുത്തോ. ബുക്സ് വെക്കാനും മറ്റും സ്ഥലമുണ്ടാക്കാം.”
​കവിത അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കരുതലുളള ഒരാളാണ് അർജുൻ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൾ അവളുടെ പുസ്തകങ്ങളും ലാപ്ടോപ്പും അടുക്കി വെച്ചു. ഒരു വശത്ത് സിവിൽ സർവീസ് കോച്ചിംഗിന്റെ നോട്ടുകൾ, മറുവശത്ത് അർജുന്റെ ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾ. അവരുടെ ജീവിതം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ രണ്ടു തട്ടുകളിലായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
​ഒരു ദിവസം രാത്രി വൈകി കവിത പഠിക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കം തൂങ്ങി ടേബിളിൽ തല വെച്ച് കിടക്കുന്ന അവളെയുണർത്താൻ വന്നതായിരുന്നു അർജുൻ. കയ്യിൽ രണ്ട് കപ്പ് ചൂട് കാപ്പിയുണ്ടായിരുന്നു.
​”പഠിച്ചു മതിയാക്കി ഈ കാപ്പി കുടിക്ക്,” അർജുൻ കാപ്പി നീട്ടി.
​”താങ്ക്സ് അർജുൻ,” കവിത കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു.
​കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അർജുൻ അവളുടെ ഒരു പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തു. “ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്തിനാ കവിതാ പഠിക്കുന്നത്? ഒരു ഐ.എ.എസ് ഓഫീസറായാൽ ലോകം മാറുമെന്ന് നീ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?”
​കവിത പുഞ്ചിരിച്ചു. “ലോകം മാറ്റാനൊന്നുമല്ല അർജുൻ. ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാതെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും തീരുമാനങ്ങൾക്കും ആരുടെയും അനുവാദം കാത്തുനിൽക്കാത്ത ഒരു നിലയിലെത്താൻ.”
​അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ബഹുമാനം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ ഫോണിലെ പഴയൊരു ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ പഴയ പ്രണയിനിയുടെ ഫോട്ടോയായിരുന്നു അത്. കവിത അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
​”അവളെക്കുറിച്ചൊന്ന് പറയാമോ?” കവിത പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​അർജുൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ശ്രേയ… കോളേജ് കാലം മുതൽ തുടങ്ങിയതാണ്. വിവാഹം വരെ എത്തേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു വിവാഹാലോചന വന്നു, വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൾ പോയി. പക്ഷേ എനിക്ക്… എനിക്കത് ഇന്നും ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല.”
​അർജുന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നത് കവിത കേട്ടു. അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തൊട്ടു. “സാരമില്ല അർജുൻ. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ല, നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളതാണ് ദൈവം നൽകുന്നത്. ഈ ആറുമാസം നിനക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനുള്ള ഒരു റിഹാബിലിറ്റേഷൻ കാലമായിരിക്കട്ടെ.”
​അർജുൻ ചിരിച്ചുപോയി. “നീ എന്നെ ഒരു പേഷ്യന്റ് ആക്കിയല്ലേ?”
​അന്ന് ആദ്യമായി ആ മുറിയിൽ ഒരു ചിരി മുഴങ്ങി. അവരുടെ കരാർ ആറുമാസത്തേക്കാണെങ്കിലും, ഓരോ ദിവസവും അവർ പരസ്പരം അറിയാതെ അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. അർജുനും കവിതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ സുതാര്യമായി. അവർക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ എന്നതിനേക്കാൾ, ഒരേ ലക്ഷ്യങ്ങളുള്ള രണ്ട് സഹമുറിയന്മാരുടെ (Roommates) ആത്മബന്ധമായിരുന്നു.
​രാവിലെ അർജുൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ കവിത പഠനത്തിരക്കിലായിരിക്കും. വൈകുന്നേരം അവൻ വരുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് അടുക്കളയിൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തും. ഉപ്പും മുളകും കൂടിയും കുറഞ്ഞും ഇരിക്കുന്ന ആ വിഭവങ്ങൾ കഴിച്ച് അവർ പരസ്പരം കളിയാക്കും.
​ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, കവിത വലിയൊരു പുസ്തകക്കൂമ്പാരത്തിന് നടുവിൽ തളർന്നിരിക്കുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു.
​”ഇന്ന് ഇനി പഠനം വേണ്ട കവിതാ, നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് പോയാലോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
​”പരീക്ഷയ്ക്ക് ഇനി അധികം ദിവസങ്ങളില്ല അർജുൻ, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.” കവിതയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
​”നീ നന്നായി അധ്വാനിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ബ്രേക്ക് എടുത്താൽ നിന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആകും. വാ…” അവൻ നിർബന്ധിച്ചു.
​അവർ നഗരത്തിലെ ഒരു ബീച്ചിലേക്ക് പോയി. തിരമാലകൾ കാലിൽ തൊടുമ്പോൾ കവിതയുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ചിരി അർജുൻ നോക്കിനിന്നു. ആദ്യമായാണ് അവൻ അവളെ ഇത്രയും സന്തോഷവതിയായി കാണുന്നത്.
​”കവിതാ… ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?” കടലിലേക്ക് നോക്കി അർജുൻ ചോദിച്ചു. “ഈ ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ പിരിയുമ്പോൾ… നിനക്ക് വിഷമം തോന്നില്ലേ?”
​കവിത പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി. അവൾ മണലിൽ എന്തോ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “അറിയില്ല അർജുൻ. പക്ഷേ ഞാൻ എപ്പോഴും ഓർത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കാലമായിരിക്കും ഇത്. എനിക്ക് പഠിക്കാൻ ഇത്രയും സമാധാനം നൽകിയതിന് ഞാൻ നിന്നോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കും. നിനക്കോ?”
​അർജുൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് ശ്രേയയുടെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ വേദന നൽകുന്നില്ല. നിന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ സംസാരങ്ങളും തമാശകളും എന്നെ ഒരുപാട് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ, എനിക്കിപ്പോൾ തനിച്ചാകാൻ പേടിയാണ്.”
​അർജുന്റെ ആ വാക്കുകൾ കവിതയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു മിന്നലായി പടർന്നു. അവൾ അവനെ നോക്കി. അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ വിരഹമല്ല, മറിച്ച് കവിതയോടുള്ള ഒരു പുതിയ കരുതൽ അവൾ കണ്ടു.
​പെട്ടെന്നാണ് അർജുന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. ഒരു അപരിചിത നമ്പറായിരുന്നു അത്. അർജുൻ ഫോൺ എടുത്തു. മറുതലയ്ക്കൽ കേട്ട ശബ്ദം അവനെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു.
​”അർജുൻ… ഞാൻ ശ്രേയയാണ്.”
​അർജുന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറുന്നത് കവിത ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കവിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ആധി പടർന്നു. തങ്ങളുടെ ‘കരാർ’ അവസാനിക്കാൻ ഇനി മൂന്ന് മാസം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്.​ശ്രേയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും അർജുന്റെ ലോകം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. കവിത അവനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അർജുൻ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വസിച്ചു.
​”അവളാണ്… ശ്രേയ. കാണണം എന്ന് പറയുന്നു.” അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
​കവിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും അവൾ പുറത്ത് ശാന്തത നടിച്ചു. “മ്മ്… പോയി കാണൂ അർജുൻ. നിന്റെ മനസ്സിലെ വിഷമങ്ങൾ തീരാൻ അതൊരുപക്ഷേ നല്ലതായിരിക്കും.”
​പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ ശ്രേയയെ കാണാൻ പോയി. കവിതയ്ക്ക് അന്ന് പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ളത് വെറുമൊരു ‘കരാർ’ മാത്രമാണെന്നും, അർജുൻ പഴയ പ്രണയിനിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്നും അവൾ സ്വയം സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
​രാത്രി വൈകിയാണ് അർജുൻ തിരിച്ചെത്തിയത്. അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വാടിയിരുന്നു.
​”എന്തുപറ്റി അർജുൻ?” കവിത ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
​അർജുൻ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. “അവളുടെ വിവാഹജീവിതം തകർന്നു കവിതാ. ഭർത്താവുമായി പിരിഞ്ഞ് അവൾ ഇപ്പോൾ തനിച്ചാണ്. ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത്.”
​കവിതയുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് നിലച്ചു. “എന്നിട്ട് നീ… നീ എന്ത് പറഞ്ഞു?”
​അർജുൻ കവിതയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. “എനിക്ക് അറിയില്ല കവിതാ. ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചത് ഇതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന്… ഇന്ന് എനിക്ക് പഴയ ആ വികാരം തോന്നുന്നില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അവളെ ഒരു സുഹൃത്തായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ.”
​കവിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരാശ്വാസം പടർന്നെങ്കിലും അവൾ ചോദിച്ചു, “പക്ഷേ നമ്മുടെ കരാർ? മൂന്ന് മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ ഡിവോഴ്സ് വാങ്ങേണ്ടതല്ലേ? അപ്പോൾ നിനക്ക് അവളെ സ്വീകരിച്ചുകൂടെ?”
​അർജുൻ എഴുന്നേറ്റ് കവിതയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “കവിതാ, ഈ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസത്തിനിടയിൽ നീ എന്നെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? നീ പഠിക്കുന്നത് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, നീ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ തമാശകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരു സമാധാനമുണ്ട്. അത് എനിക്ക് ശ്രേയയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.”
​പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി. കവിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അർജുൻ തുടർന്നു, “കവിതാ, നമുക്ക് ഈ ഡിവോഴ്സ് എന്ന കാര്യം ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കണോ? നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായല്ലാതെ കാണാൻ കഴിയില്ലേ?”
​കവിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതും ഇതായിരുന്നു. പക്ഷേ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഈ പ്രണയം തടസ്സമാകുമോ എന്ന ചെറിയൊരു ഭയം അവളിലുണ്ടായിരുന്നു.
​”അർജുൻ… എനിക്ക് പഠിക്കണം. എനിക്ക് എന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തണം. അതോടൊപ്പം നിന്റെ ഈ കൂട്ട് എന്നും വേണം. പക്ഷേ ഇത് സഹതാപം കൊണ്ടാകരുത്.”
​”ഇത് സഹതാപമല്ല കവിതാ… ഇത് പ്രണയമാണ്. നീ പോലും അറിയാതെ എന്റെ ഉള്ളിൽ വളർന്ന പ്രണയം.” അർജുൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​ആ മഴയത്ത്, അവരുടെ കരാർ പതുക്കെ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു. ഒരു ഉടമ്പടിയിൽ തുടങ്ങിയ ബന്ധം ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.

അർജുന്റെ തുറന്നുപറച്ചിലിന് ശേഷം അവർക്കിടയിലെ അപരിചിതത്വം പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായി. എങ്കിലും, കവിതയുടെ സിവിൽ സർവീസ് പ്രിലിമിനറി പരീക്ഷയ്ക്ക് ഇനി ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പ്രണയത്തേക്കാൾ ഇപ്പോൾ പ്രാധാന്യം അവളുടെ കരിയറിനാണെന്ന് അർജുൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
​”കവിതാ, ഡിവോഴ്സിനെക്കുറിച്ചോ ശ്രേയയെക്കുറിച്ചോ ഇനി നീ ചിന്തിക്കണ്ട. നിന്റെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും ആ എക്സാമിൽ ആയിരിക്കണം. നിനക്ക് പഠിക്കാൻ എന്ത് സഹായത്തിനും ഞാനുണ്ടാകും.” അർജുൻ ഒരു ഉത്തമ സുഹൃത്തായി മാറി.
​രാത്രിയിൽ അവൾ പഠിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കമിളച്ച് അവന് കൂട്ടിരുന്നു. കവിതയുടെ നോട്ടുകൾ ക്രമീകരിക്കാനും, കറന്റ് അഫയേഴ്സ് ചർച്ച ചെയ്യാനും അർജുൻ മുൻകൈ എടുത്തു. കവിത അർജുനിൽ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനെ കാണുകയായിരുന്നു—സ്വന്തം വേദനകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന് മറ്റൊരാളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകു നൽകുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ.
​എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ അത്ര ലളിതമായിരുന്നില്ല. ശ്രേയ നിരന്തരം അർജുനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കവിത പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ ഫോണിലേക്ക് ശ്രേയയുടെ മെസേജ് വന്നു: “അർജുൻ, എനിക്ക് നിന്നോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കണം. നീ വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആകെ തകർന്നുപോകും.”
​അർജുൻ അത് കവിതയിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചില്ല. അവൻ ആ മെസേജ് അവളെ കാണിച്ചു.
​”നീ പോയി അവളെ കാണണം അർജുൻ,” കവിത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ബന്ധം ശക്തമാണെങ്കിൽ മറ്റൊരു വ്യക്തിക്കും അത് തകർക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ മനസ്സിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും തീർത്ത് നീ മടങ്ങി വരൂ.”
​അർജുൻ ശ്രേയയെ കാണാൻ പോയി. ഒരു കഫേയിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ശ്രേയ കരയുകയായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞു, അർജുനൊപ്പം വീണ്ടും ജീവിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.
​”ശ്രേയാ…” അർജുൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “പഴയ അർജുൻ അന്ന് നിനക്കായി കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു കവിതയുണ്ട്. അവൾ എനിക്ക് തന്നത് ഒരു പ്രണയം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവിതമാണ്. നിനക്ക് എന്റെ സൗഹൃദം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും, പക്ഷേ എന്റെ ജീവിതം ഇനി അവൾക്കൊപ്പമാണ്.”
​ശ്രേയയുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അർജുൻ അവിടെനിന്നിറങ്ങി. നേരെ പോയത് കവിതയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. അവൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കവിത പരീക്ഷയുടെ ടെൻഷനിൽ പുസ്തകം മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
​അവൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്ന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “കരാർ ലംഘിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു കവിതാ… എനിക്ക് ഇനി നിന്നെ പിരിയാൻ കഴിയില്ല. ആറുമാസമല്ല, ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ കഴിയണം.”
​കവിതയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷാശ്രുക്കൾ പൊടിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷ ജയിച്ച ഒരു തോന്നലായിരുന്നു അവൾക്ക് അപ്പോൾ.സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷയുടെ തിരക്കുകൾ അവസാനിച്ചു. കവിതയുടെ പരീക്ഷാഫലം വരാൻ ഇനിയും ദിവസങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ആ കാത്തിരിപ്പിന് ഇപ്പോൾ പഴയ പേടിയില്ലായിരുന്നു. അർജുൻ അവളുടെ കൂടെയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പായിരുന്നു അതിന് കാരണം. അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ ഗൗരവവും അകൽച്ചയും മാറി, പകരം കുസൃതികളും ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും നിറഞ്ഞ പ്രണയം നിറഞ്ഞു നിന്നു.
​ഒരു വൈകുന്നേരം അവർ ബാൽക്കണിയിൽ കാപ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
​”നമ്മുടെ ഡിവോഴ്സിന് ഇനി കഷ്ടിച്ച് പത്ത് ദിവസം കൂടിയേ ഉള്ളൂ…” അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കവിതയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
​കവിത അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “അതെയല്ലേ? വക്കീലിനെ വിളിക്കണോ അതോ ആ കരാർ പേപ്പർ കത്തിച്ചു കളയണോ?”
​”അത് കത്തിച്ചു കളയണ്ട കവിതാ,” അർജുൻ അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി അതവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. നമ്മൾ എങ്ങനെ തുടങ്ങിയെന്നും ഇന്ന് എവിടെ എത്തിയെന്നും അത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.”
​പെട്ടെന്ന് കവിതയുടെ ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. അവളുടെ സിവിൽ സർവീസ് ഫലം വന്നിരിക്കുന്നു! വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ വെബ്സൈറ്റ് തുറന്നു. അർജുനും ആകാംക്ഷയോടെ അവളെ ചേർന്നുനിന്നു.
​ലിസ്റ്റിൽ തിരയുമ്പോൾ അവളുടെ പേര് അതാ… കവിത അർജുൻ! റാങ്ക് ലിസ്റ്റിൽ അവൾ ഇടംപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
​”അർജുൻ… ഞാൻ… ഞാൻ പാസ്സായി!” കവിത സന്തോഷം കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
​അർജുൻ അവളെ എടുത്തുയർത്തി കറങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനമായിരുന്നു. “എനിക്കറിയാമായിരുന്നു കവിതാ, നിനക്ക് ഇത് സാധിക്കുമെന്ന്. ഇനി നീ ഐ.എ.എസ് ഓഫീസർ കവിതയാണ്.”
​അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം അവർ രണ്ട് കുടുംബങ്ങളെയും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി. തങ്ങൾ പിരിയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു എന്ന സത്യം അവർ വെളിപ്പെടുത്തി. വീട്ടുകാർ ആദ്യം ഞെട്ടിയെങ്കിലും, അവർക്കിടയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമായി. അർജുന്റെ അമ്മ കവിതയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
​രാത്രിയിൽ, എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് വീടിന്റെ ടെറസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. നിലാവുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു അത്.
​”കവിതാ, ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ആ നഷ്ടങ്ങളെല്ലാം ഈ നിമിഷത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നു. നിന്നെ കിട്ടാൻ വേണ്ടി എനിക്ക് സംഭവിച്ച നല്ല കാര്യങ്ങളാണ് അവയെല്ലാം.”
​അർജുൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ മോതിരം പുറത്തെടുത്തു. “നമ്മുടെ വിവാഹം മറ്റാരൊക്കെയോ ചേർന്ന് നടത്തിയതാണ്. പക്ഷേ ഈ ബന്ധം ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു ചോദിക്കുന്നതാണ്. ഇനി എന്നും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവില്ലേ?”
​കവിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ വിരൽ നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അർജുൻ ആ മോതിരം അവളെ അണിയിച്ചു. ആറുമാസത്തെ കരാർ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ഉടമ്പടി തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രണയവും സ്വപ്നങ്ങളും ഒരുപോലെ ചേർത്തുവെച്ച ഒരു മനോഹരമായ ജീവിതം.
​-ശുഭം-