സഹോദരി സുഭദ്രമ്മ ആർക്കോ വേണ്ടി കാര്യമായി ഒച്ചവെക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ മീരയുടെ സാന്നിധ്യം

മഴപ്പെയ്ത്ത്

ഭാഗം 1: കടലോരത്തെ നിഴലുകൾ
കടൽക്കാറ്റിന് ഉപ്പിന്റെ ചുവയും വരാനിരിക്കുന്ന മഴയുടെ തണുപ്പുമായിരുന്നു. ചേർത്തലയിലെ പഴയ എട്ടുക്കെട്ടു തറവാടായ ‘മാധവം’ വീടിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്തെ തടിപ്പടിയിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്ന മീരയുടെ ശ്രദ്ധ അല്പം അകലെയുള്ള അടുക്കളപ്പുരയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ, വലിയ ചെമ്പിൽ ചായപ്പൊടിയിട്ട് തിളപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദവും ആവിയും ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ സഹോദരി സുഭദ്രമ്മ ആർക്കോ വേണ്ടി കാര്യമായി ഒച്ചവെക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ മീരയുടെ സാന്നിധ്യം കേവലം ഒരു തണൽ പോലെ മാത്രമായിരുന്നു. ആരും അവളെ പരസ്യമായി ആട്ടിയോടിച്ചില്ല, പക്ഷെ ആരുടെയും സ്നേഹം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയതുമില്ല. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം, ബിരുദ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ മീരയ്ക്ക് ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒരു അഭയാർത്ഥിയുടെ സ്ഥാനമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

“മീരാ… നീ ആ മുറ്റമൊന്ന് അടിച്ചു വാരിയിട്ടേ. സന്ദീപ് ഇപ്പോൾ എത്തും. അവന്റെ വണ്ടി വഴിയറ്റത്ത് എത്തിയെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു,” സുഭദ്രമ്മയുടെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം ഇടനാഴിയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി.
സുഭദ്രമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ അധികാരം മീരയ്ക്ക് പരിചയിച്ച ഒന്നാണ്. ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും തീരുമാനിക്കുന്നത് സുഭദ്രമ്മയാണ്. എന്നാൽ ‘സന്ദീപ്’ എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോഴേ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ പടരും. അത് ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിവരിക്കാനാകാത്ത എന്തോ ഒരു വികാരമായിരുന്നു. ഈ തറവാട്ടിലെ ഏറ്റവും ശാന്തനായ, എന്നാൽ ആരുടെയും അനാവശ്യ വാക്കിന് വഴങ്ങാത്ത മനുഷ്യൻ—സന്ദീപ്. സുഭദ്രമ്മയുടെ മകൻ.
ബാംഗ്ലൂരിൽ സ്വന്തമായി ഐ.ടി കമ്പനി നടത്തുന്ന സന്ദീപ് മാസത്തിലൊരിക്കലോ രണ്ടു മാസത്തിലൊരിക്കലോ ആണ് നാട്ടിൽ വരാറുള്ളത്. അവൻ വരുമ്പോഴാണ് ആ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ജീവസ്സുറ്റ സംഭവങ്ങൾ നടക്കാറുള്ളത്. അച്ഛന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണശേഷം മീര ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയപ്പോൾ, ബന്ധുക്കളുടെ അനാവശ്യ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും സഹതാപ പ്രകടനങ്ങളിൽ നിന്നും അവളെ എപ്പോഴും ഒരു കവചം പോലെ കാത്തത് സന്ദീപായിരുന്നു. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ ആശ്വാസവാക്കുകളോ അവൻ പറയാറില്ല. പകരം ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ കൂടെയുണ്ടെന്ന ഒരു കൊച്ചു പ്രവർത്തനം കൊണ്ട് അവൻ മീരയ്ക്ക് തണലായി.

മുറ്റം അടിച്ചുവാരുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ തികട്ടി വന്നു. രണ്ടു വർഷം മുൻപ് അച്ഛൻ മരിച്ച രാത്രി. ബന്ധുക്കളെല്ലാം ചേർന്ന് അച്ഛന്റെ അവസാന ചടങ്ങുകൾ നടത്തുമ്പോൾ, കരഞ്ഞു തളർന്ന് വീടിന്റെ പിൻവശത്തെ പടിയെട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുകയായിരുന്നു മീര. അന്ന് ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല, എല്ലാവരും ചടങ്ങുകളുടെ തിരക്കിലായിരുന്നു. എന്നാൽ സന്ദീപ് തപ്പിയെത്തി അവൾക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറച്ചു സമയം നിശബ്ദനായിരുന്ന ശേഷം, അവൻ തന്റെ കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന തോളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഞാനുണ്ട് മീരാ…” അന്ന് അവൻ പറഞ്ഞ ആ മൂന്ന് വാക്കുകളാണ് മീരയെ ഇതുവരെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോഴാണ് കറുത്ത സഫാരി കാർ തറവാട്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കയറിവന്നത്. കാറിന്റെ ലൈറ്റ് വെളിച്ചം പൂമുഖത്തേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ മീര വരാന്തയുടെ തൂണിന് പിന്നിലേക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്നു. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് സന്ദീപ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നീണ്ട യാത്രയുടെ ക്ഷീണം അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. കറുത്ത ഷർട്ടും ജീൻസുമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം.
സുഭദ്രമ്മയും അനിയത്തി അഞ്ജനയും ഓടിയെത്തി അവനെ സ്വീകരിച്ചു.
“മോനേ, ഒരുപാട് വൈകിയല്ലോ. റോഡിൽ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നോ?” സുഭദ്രമ്മ അവന്റെ തോൾസഞ്ചി വാങ്ങി വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ് അമ്മേ, വഴിയിൽ ചെറിയൊരു ബ്ലോക്കുണ്ടായിരുന്നു,” സന്ദീപ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ തന്നെ പൂമുഖത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ തൂണിന് മറവിൽ നിൽക്കുന്ന മീരയെ അവൻ കണ്ടു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടർന്നു, പക്ഷെ അത് മറ്റാരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
വീട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകി, സന്ദീപ് നേരെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഇടനാഴിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ചായ എടുക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്ന മീരയുടെ തൊട്ടടുത്ത് അവൻ തന്റെ നടത്തം നിർത്തി.

“ചായ കുടിച്ചോ നീ?” അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ മീരയ്ക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ആർദ്രതയും കരുതലും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
മീര അല്പം ഞെട്ടലോടെ തലയുയർത്തി. അവന്റെ ആഴമുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് എപ്പോഴും ഒരു മടിയുണ്ടായിരുന്നു. “ഇല്ല സന്ദീപേട്ടാ. ചൂട് ചായ എടുത്തു തരാം,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
സന്ദീപ് അവളെത്തന്നെ നോക്കി. വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ മുഖത്തെ ക്ഷീണവും മനസ്സിലെ ഭാരവും അവന് എളുപ്പത്തിൽ വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ, അവൻ അവളുടെ വലതുകൈ വിരലുകളിൽ പതിയെ തൊട്ടു. ഒരു സെക്കൻഡ് മാത്രം നീണ്ട ആ സ്പർശനം… പക്ഷെ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ അത് പടർന്നു കയറി. ആ വിരലുകളിലെ ചൂട് അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി.
“മുടി മുഴുവൻ ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല. വൈകുന്നേരം കുളിച്ചിട്ട് മുടി കെട്ടി വെക്കരുത്, ജലദോഷം പിടിക്കും,” അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മീര അവിടെത്തന്നെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവൻ ശ്രദ്ധിച്ച കാര്യം! സ്വന്തം അമ്മയോ അനിയത്തിയോ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയും മുഖത്തെ ഭാവവും അവൻ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിയോടെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ്റെ ആ ചെറിയ കരുതൽ മതിയായിരുന്നു മീരയ്ക്ക് അന്നത്തെ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കാൻ.

രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ എല്ലാവരും ഭക്ഷണമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും കൂടി. സന്ദീപിന്റെ വലതുവശത്ത് സുഭദ്രമ്മയും ഇടതുവശത്ത് അഞ്ജനയും ഇരുന്നു. മീര എല്ലാവർക്കും വിളമ്പി കൊടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.
“സന്ദീപ്, നിന്റെ കമ്പനിയിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു? അടുത്ത മാസം നിനക്ക് മുപ്പത് വയസ്സ് തികയുകയാണ്. ഇനി വൈകിക്കേണ്ടതില്ലെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്,” സുഭദ്രമ്മ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.
സന്ദീപ് പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതെ ചോദിച്ചു, “എന്ത് കാര്യമാണ് അമ്മ പറയുന്നത്?”
“മറ്റെന്ത് കാര്യമാ! നിന്റെ കല്യാണം തന്നെ. തെക്കേപ്പാട്ടിലെ വാസുദേവൻ നായരുടെ മകൾ മാലതിയുടെ ആലോചന വീണ്ടും വന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ല കുടുബം, നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം. നിനക്ക് അനുയോജ്യയായ പെൺകുട്ടിയാണ്. നീ അടുത്ത ആഴ്ച അവരെ ഒന്നുകണ്ട് സംസാരിക്കണം.”
മീരയുടെ കയ്യിലിരുന്ന കറിപ്പാത്രം ചെറുതായിട്ടൊന്ന് ആടി. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് സന്ദീപിന്റെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നു.
സന്ദീപ് പ്ലേറ്റിലേക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി, അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “അമ്മേ, ഞാൻ മുന്നേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ? എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ല. എന്റെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ എനിക്കറിയാം.”
“അതെങ്ങനെ ശരിയാകും സന്ദീപ്?” അഞ്ജന ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു. “ഏട്ടന് വയസ്സ് പോകുകയാണ്. അമ്മ പറയുന്നതും കേട്ട് നല്ലൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് പെണ്ണുകെട്ടി ഇവിടെക്കൊണ്ടുവന്നാൽ ഈ തറവാടിനും ഒരു ഐശ്വര്യമുണ്ടാകും. അല്ലാതെ നമ്മളെപ്പോലെ അല്ലാത്തവരെ ആർക്കെങ്കിലും ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പറ്റുമോ?”

അഞ്ജനയുടെ വാക്കുകളിലെ കുത്തുവാക്ക് മീരയെ ഉദ്ദേശിച്ചാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. മീര തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾ പാത്രം മേശപ്പുറത്തു വെച്ച് പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
സന്ദീപിന്റെ മുഖം മാറിയത് പെട്ടെന്നാണ്. അവന്റെ ശാന്തമായ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തീപ്പൊരി മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ കഴിപ്പ് നിർത്തി കൈകുകി എഴുനേറ്റു.
“അഞ്ജനാ… നീ നിന്റെ അതിരുകൾ ഓർക്കുന്നത് നല്ലതാണ്,” സന്ദീപിന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിൽ കണിശമായ ഒരു താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു. “ഈ വീട്ടിൽ ആർക്കാണ് യോഗ്യതയുള്ളത്, ആർക്കാണ് ഇല്ലാത്തത് എന്ന് നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട. അമ്മയും കേട്ടോളൂ, എന്റെ ജീവിത പങ്കാളി ആരാകണം എന്ന് ഞാൻ തന്നെയാണ് തീരുമാനിക്കുക. അത് മറ്റാരുടെയും താല്പര്യപ്രകാരമായിരിക്കില്ല.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് സന്ദീപ് വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. സുഭദ്രമ്മയും അഞ്ജനയും മൂകരായി പരസ്പരം നോക്കി.
രാത്രി ഏറെ വൈകി. തറവാട് മുഴുവൻ നിശബ്ദതയിൽ ആണ്ടുപോയി. ജനലിലൂടെ അടിച്ചു കയറുന്ന കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ പാറിപ്പറക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം.
തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ മീര ജനലിനടുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സിൽ നിറയെ സന്ദീപിന്റെ വാക്കുകളും അഞ്ജനയുടെ കുത്തുവാക്കുകളുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ഒരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. പക്ഷെ സന്ദീപിന്റെ മനസ്സിൽ തനിക്കൊരു സ്ഥാനമുണ്ടോ? അവൻ കാണിക്കുന്ന ഈ കരുതൽ കേവലം സഹതാപമാണോ, അതോ അതിലുമപ്പുറം എന്തെങ്കിലും ആണോ?
പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ വാതിലിൽ മൃദുവായ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു.

മീര ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സന്ദീപ്! അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂടുപാൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സന്ദീപേട്ടാ… ഈ സമയത്ത്?” മീര പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
“അകത്തേക്ക് വരാൻ സമ്മതമാണോ?” അവൻ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
മീര വാതിലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിനിന്നു. സന്ദീപ് അകത്തുകടന്ന് വാതിൽ പതുക്കെ ചാരി. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ രൂപം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. അവൻ പാലിന്റെ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു.
“നീ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം,” അവൻ അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി നിന്നു.
“എനിക്ക് വിശപ്പില്ലായിരുന്നു സന്ദീപേട്ടാ…”
“എന്തുകൊണ്ട്?” അവൻ അവളുടെ അടുത്തുക്ക് ഒരു പടി കൂടി ചേർന്നു നിന്നു. അവൻ്റെ ശരീരത്തിന്റെ സുഗന്ധം—ചന്ദനത്തിന്റെയും മൈൽഡ് പെർഫ്യൂമിന്റെയും മിശ്രിതം—അവളെ ആകെ വല്ലാതെയാക്കി.
“അഞ്ജന പറഞ്ഞത് മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ടാണോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
മീര മറുപടി പറയാതെ തലതാഴ്ത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി.
സന്ദീപിന് അത് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അവൻ നീട്ടി ശ്വാസമെടുത്ത്, തന്റെ വലതുകൈ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം സാവധാനം ഉയർത്തി. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിലെ ഈർപ്പത്തെ മൃദുവായി തുടച്ചുനീക്കി. ആ സ്പർശനത്തിൽ മീരയുടെ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു.
“എന്നോട് നോക്ക് മീരാ…” അവൻ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ കൽപ്പിച്ചു.

മീര പതിയെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് സഹതാപമായിരുന്നില്ല… മറിച്ച് തീവ്രമായ, ആഴമുള്ള പ്രണയമായിരുന്നു. അത് അവൾ മുൻപ് എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒന്നായിരുന്നു.
“ഈ ലോകത്ത് ആര് എന്ത് പറഞ്ഞാലും നീ കണ്ണ് നിറയ്ക്കരുത്. നിന്റെ കണ്ണീരിന് മറുപടി പറയാൻ എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരോട് വഴക്കിടേണ്ടി വരും,” അവൻ അവളുടെ ഇരു തോളുകളിലും കൈകൾ വെച്ചു.
“സന്ദീപേട്ടാ… ഞാൻ…” മീരയ്ക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ മീരാ?” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. “ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത് അമ്മയെ കാണാനോ ഈ വീട് കാണാനോ അല്ല. നിന്നെ കാണാനാണ്. ഈ ഒരൊറ്റ മുഖം കാണാനാണ് ഞാൻ ഓരോ മാസവും ഓടിയെത്തുന്നത്.”
മീരയുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. അവൻ്റെ തുറന്നുപറച്ചിൽ അവളെ തീർത്തും നിശ്ചലയാക്കി.
സന്ദീപ് അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു. അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ പരസ്പരം കൂട്ടികലർന്നു. അവൻ സാവധാനം കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. വളരെ ദീർഘമായ, ആർദ്രമായ ഒരു ഉമ്മ. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കൈകൾ അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ വശങ്ങളിൽ പിടിമുറുക്കി.

നെറ്റിയിൽ നിന്നും അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കവിളുകളിലേക്ക് പതുക്കെ നീക്കി. അവൻ്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഓളങ്ങൾ ചെറുതായിരുന്നില്ല. മീര സന്ദീപിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ഒതുങ്ങി. അവൻ അവളെ തന്റെ ആലിംഗനത്തിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ വലിയ ലോകത്ത്, ആ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായി മാറിയ ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
“നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ആരുടെയും കൈ പിടിക്കില്ല മീരാ. അത് എന്റെ വാക്കാണ്,” അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
ആ രാത്രി, ജനലിലൂടെ വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിന് പ്രണയത്തിന്റെ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു. മാധവം തറവാട്ടിലെ യാഥാസ്ഥിതികതയുടെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്ക് പുറത്ത്, അവരുടേതായ ഒരു പുതിയ ലോകത്തിന്റെ ആദ്യ വിത്തുപാകൽ അവിടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കുറിച്ച് അവർ അപ്പോഴും അജ്ഞരായിരുന്നു.

രാത്രിയിലെ ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തറവാട്ടിലെ പ്രഭാതത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെ തന്നെ ഉണർന്ന് കിണറ്റുകരയിൽ പോയി മുഖം കഴുകുമ്പോൾ, മീരയുടെ മനസ്സ് നിറയെ സന്ദീപിന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നു. അവൻ നൽകിയ വാക്കും ആലിംഗനത്തിന്റെ ചൂടും ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചുനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ, അത് നൽകുന്ന സന്തോഷത്തോടൊപ്പം വലിയൊരു ഭയവും അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഈ കുടുംബം ഇത് അംഗീകരിക്കുമോ? സന്ദീപിന്റെ അമ്മയും അനിയത്തിയും തന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുമോ?
പ്രഭാതഭക്ഷണ സമയത്ത് അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ തണുത്തുറഞ്ഞതായിരുന്നു. സുഭദ്രമ്മ ആരോടും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. അഞ്ജന മീരയെ തുറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. സന്ദീപ് ശാന്തനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവിടെ തനിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന മീരയുടെ അരികിലേക്ക് അവൻ പതുക്കെ ചേർന്നു നിന്നു. ആരും കാണാതെ അവൻ അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു.
“രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ലേ?” അവൻ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“സന്ദീപേട്ടാ… ആരെങ്കിലും കാണും,” മീര ഭയത്തോടെ കൈ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ സന്ദീപ് പിടുത്തം വിടുവിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “കാണുന്നവർ കാണട്ടെ മീരാ. ഞാൻ ആരെയും പേടിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ ഈ പേടിയാണ് എനിക്ക് മാറ്റേണ്ടത്.”
“പക്ഷെ സുഭദ്രമ്മയ്ക്കും അഞ്ജനയ്ക്കും…”
“അവരെയൊക്കെ ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം,” അവൻ അവളുടെ ഉള്ളംകൈയിൽ മൃദുവായി അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടിൽ മീരയുടെ പേടി അല്പമൊന്ന് ശമിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ കാതോരമായി മന്ത്രിച്ചു, “ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നമുക്ക് പുറത്തൊന്ന് പോകണം. ഞാൻ വരുമ്പോൾ റെഡിയായി നിൽക്കണം.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ കൈവിട്ടു. മീരയുടെ കവിളുകളിൽ ചുവപ്പ് പടർന്നു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായി. സുഭദ്രമ്മ സന്ദീപിനെ പൂമുഖത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി.
“സന്ദീപ്, നീ ആ മാലതിയുടെ കാര്യം എന്താണ് തീരുമാനിച്ചത്? തെക്കേപ്പാട്ടുകാർ വീണ്ടും വിളിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് നിന്നെ വലിയ കാര്യമാണ്,” സുഭദ്രമ്മ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സന്ദീപ് ഉമ്മറത്തെ തടിപ്പടിയിൽ ചാരിനിന്നു. “അമ്മേ, ഞാൻ ഇന്നലെത്തന്നെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞതല്ലേ? എനിക്ക് ആ ആലോചന താല്പര്യമില്ല. ഇനി അവരോട് ഈ വിഷയം സംസാരിക്കേണ്ടതില്ല.”
“പിന്നെ നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരാണ് സന്ദീപ്?” സുഭദ്രമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. “ഈ തറവാടിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വേണം നീ വിവാഹം കഴിക്കാൻ.

അല്ലാതെ ഇവിടെ അനാഥയായി കഴിയുന്ന മീരയെയാണോ നീ മനസ്സിൽ കാണുന്നത്?”
അകത്ത് പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്ന മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചുവരിന് മറവിൽ നിന്നു.
“അമ്മേ!” സന്ദീപിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “മീര അനാഥയല്ല. അവൾ എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരന്റെ മകളാണ്. ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്കുള്ള അതേ അവകാശം മറ്റാർക്കുമുണ്ട്. പിന്നെ, എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയായി ഞാൻ കാണുന്നത് മീരയെ മാത്രമാണ്. അതിൽ ഇനി മാറ്റമൊന്നുമില്ല.”
“സന്ദീപ്!” സുഭദ്രമ്മ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? അവൾക്ക് നിനക്ക് തരാൻ എന്തുണ്ട്? പണമോ പദവിയോ? അതോ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ചേർന്ന തറവാട്ടു മഹിമയോ?”
“എനിക്ക് വേണ്ടത് അവളുടെ പണമോ പദവിയോ അല്ല അമ്മേ, അവളുടെ സ്നേഹമാണ്,” സന്ദീപ് അല്പം പോലും ഇടറാതെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ അവളോട് വാക്ക് കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇതൊരു ചർച്ചയാക്കാൻ ഞാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ല.”
അഞ്ജനയും അവിടെ എത്തി സന്ദീപിനോട് തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ സന്ദീപ് അതിനൊന്നും നിൽക്കാതെ തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

അന്ന് രാത്രി, വീട് മുഴുവൻ നിശബ്ദമായപ്പോൾ സന്ദീപ് മീരയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി.
മീര വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ തന്നെ അവൻ അകത്തുകടന്ന് വാതിലടച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും വിഷമവും കലർന്ന ഒരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മീരയെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ച് തന്റെ മാറിലേക്ക് അണച്ചുപിടിച്ചു.
“സന്ദീപേട്ടാ…” മീര അവന്റെ മാറിലേക്ക് തലവെച്ചു.
“എനിക്ക് മടുത്തു മീരാ ഈ തറവാട്ടിലെ ആളുകളുടെ മനോഭാവം,” അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകളോടിച്ചു. “നിന്നെ അവർ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് എനിക്ക് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“സന്ദീപേട്ടൻ എനിക്ക് വേണ്ടി വീട്ടുകാരുമായി തെറ്റരുത്. അത് എനിക്ക് കൂടുതൽ വിഷമമുണ്ടാക്കും,” അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
സന്ദീപ് അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു. അവൾക്ക് നേരെ കുനിഞ്ഞ്, അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി ഉമ്മവെച്ചു.

മുൻപത്തെക്കാൾ തീവ്രവും ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു ആ പ്രണയ നിമിഷം. മീരയുടെ ആകുലതകളെല്ലാം ആ സ്പർശനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി, ആ ആലിംഗനത്തിൽ അമർന്നു.
“ഞാൻ നിന്നെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല,” അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. “അടുത്ത ആഴ്ച ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരികെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ല പോകുന്നത്… നിന്നെയും കൂട്ടി മാത്രമായിരിക്കും.”
മീര ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി. സന്ദീപിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീർച്ചയായും വലിയൊരു തീരുമാനത്തിന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഒപ്പം കൂട്ടുമെന്ന സന്ദീപിന്റെ പ്രഖ്യാപനം തറവാട്ടിൽ വൻ കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം അങ്ങേയറ്റം കലുഷിതമായിരുന്നു. സുഭദ്രമ്മ മീരയോട് മിണ്ടുന്നത് പൂർണ്ണമായി നിർത്തി. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മേശപ്പുറത്ത് എത്തുമ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ പരിഹാസവാക്കുകൾ അതിരുകടന്നു. എന്നാൽ, സന്ദീപ് വീട്ടിലുള്ളപ്പോഴെല്ലാം മീരയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു സംരക്ഷണ വലയം തീർത്തു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം സന്ദീപ് പുറത്തുപോയ സമയം നോക്കി സുഭദ്രമ്മ മീരയെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി.
“മീരാ, നീ എന്താണ് വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത്?” സുഭദ്രമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. “ചെറുപ്പം മുതലേ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നെ ഒരു കുറവും അറിയിക്കാതെ പോറ്റിയത് ഇതിനാണോ? സന്ദീപിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും ഭ്രാന്തുണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തേണ്ടത് നിന്റെ കടമയല്ലേ? അവന് ചേർന്ന എത്രയോ നല്ല കുടുംബത്തിലെ കുട്ടികളുടെ ആലോചനകൾ വരുന്നുണ്ട്. അതിനെയൊക്കെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് നിന്റെ പുറകെ വരാൻ അവനെ നീ എന്ത് മായാജാലം കാട്ടിയാണ് മയക്കിയത്?”
മീര തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ടാപ്പ് തുറന്നതുപോലെ കണ്ണീർ ഒഴുകി. “സുഭദ്രമ്മേ… ഞാൻ സന്ദീപേട്ടനെ വശീകരിച്ചതൊന്നുമല്ല. എനിക്ക്… എനിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ഒരു തണൽ മാത്രമായിരുന്നു ആവശ്യം.”
“തണൽ വേണമെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ ഏതെങ്കിലും പണിക്കാരന്റെ കൂടെ പോണം! അല്ലാതെ എന്റെ മകന്റെ തലയിൽ കയറി ഇരിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്,” സുഭദ്രമ്മ ക്രൂരമായി പറഞ്ഞു. “നീയിവിടെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് അവന് ഈ ബുദ്ധി ഉപദേശിക്കാൻ തോന്നുന്നത്. മര്യാദയ്ക്ക് നാളെത്തന്നെ നിന്റെ അമ്മഴവീട്ടിലേക്ക് മാറിയോണം!”

സുഭദ്രമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ തറവാടിന്റെ പിൻവശത്തെ കുളക്കടവിലേക്ക് ഓടി. വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് അവൾ കുളപ്പടിയിൽ ഇരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ലാത്തവൾ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ വീണ്ടും വേട്ടയാടി.
പെട്ടെന്നാണ് ആരെങ്കിലും പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന് അവളെ തോളിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ചത്. സന്ദീപ്! അവൻ പുറത്തുനിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ് വിവരം അറിയുന്നത്. അവന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ദേഷ്യവും വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മീരാ…” അവൻ അവളോടൊപ്പം കുളപ്പടിയിൽ ഇരുന്നു.
“സന്ദീപേട്ടാ… എന്നെ എന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടേക്ക്,” മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് കരഞ്ഞു. “എനിക്ക് കാരണം സന്ദീപേട്ടനും അമ്മയും തമ്മിൽ തെറ്റുന്നത് കാണാൻ വയ്യാ. എനിക്ക് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും പോയി ജീവിക്കാം. ഞാൻ സന്ദീപേട്ടന് യോജിച്ചവളല്ല…”
സന്ദീപ് അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത ദേഷ്യവും പ്രണയവും ഒരുപോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു.

“ഇനി ഒരിക്കൽക്കൂടി ഈ വാക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കരുത് മീരാ!” അവൻ താഴ്ന്ന, കണിശമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ആരുടെ മുന്നിലും നിന്നെ തെളിയിക്കേണ്ടതില്ല. നിന്റെ എളിമയും നിന്റെ ഈ മനസ്സുമാണ് എന്നെ നിന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്. അല്ലാതെ തറവാട്ടു മഹിമയോ പണമോ അല്ല.”
അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് പതുക്കെ തൻ്റെ അധരങ്ങൾ ചേർത്തു. അത്യന്തം ആർദ്രവും എന്നാൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു സ്പർശനം. മീരയുടെ സങ്കടങ്ങളും പേടികളും ആ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിൽ മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ മുറുകി, അവളെ തന്നോട് കൂടുതൽ ചേർത്തു നിർത്തി.
“നമ്മൾ നാളെത്തന്നെ ഇവിടെനിന്ന് പോകുന്നു,” ചുംബനം വേർപെടുത്തി അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മുഖമമർത്തി പറഞ്ഞു. “ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും നീ അപമാനം സഹിക്കേണ്ടതില്ല. എന്റെ ഭാര്യയായി, പൂർണ്ണ അവകാശത്തോടെ മാത്രം നമ്മൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് തിരികെ വരു.”
സന്ദീപിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഉറപ്പ് മീരയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറി. വരാനിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ നേരിടാൻ അവൾ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ തന്നെ മാധവം തറവാട് ഉണരും മുൻപ് സന്ദീപ് മീരയുടെ ബാഗുകൾ കാറിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. സുഭദ്രമ്മയും അഞ്ജനയും ഹാളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ, സന്ദീപ് മീരയുടെ കൈപിടിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു.

“സന്ദീപ്… നീ ഇത് എന്താണ് കാണിക്കുന്നത്?” സുഭദ്രമ്മ തടസ്സവാദവുമായി മുന്നിലേക്ക് വന്നു. “കുടുംബത്തിന്റെ വാക്കിന് വില കൽപ്പിക്കാതെ ഈ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകുകയാണോ?”
സന്ദീപ് നടത്തം നിർത്തി അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു.
“അമ്മേ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു ഇറങ്ങിപ്പോക്കല്ല,” സന്ദീപ് വ്യക്തമാക്കി. “മീരയ്ക്ക് അർഹിക്കുന്ന അംഗീകാരവും ബഹുമാനവും ഇവിടെ കിട്ടുന്ന ദിവസം മാത്രമായിരിക്കും ഞങ്ങൾ ഇനി ഈ പടി കടന്ന് അകത്തേക്ക് വരിക. അതുവരെ ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടേതായ ഒരു ജീവിതമുണ്ട്.”
സുഭദ്രമ്മയ്ക്കും അഞ്ജനയ്ക്കും മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു. സന്ദീപ് മീരയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാർ തറവാട്ടു മുറ്റം കടന്ന് പ്രധാന റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, മീര തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി പേറിയ ഭാരമെല്ലാം പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, മരങ്ങൾ ചുറ്ററ്റമുള്ള ഒരു ശാന്തമായ റെസിഡൻഷ്യൽ ഏരിയയിലായിരുന്നു സന്ദീപിന്റെ ഫ്ലാറ്റ്. ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് അവർ പരസ്പരം മാല ചാർത്തി. സന്ദീപ് മീരയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം കൊണ്ടുള്ള കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി, പുതിയ വീട്ടിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് നഗരത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്ന മീരയുടെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് സന്ദീപ് അണച്ചുപിടിച്ചു. അവൻ്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ മുറുകി. അവൻ്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ മീര ചെറുതായി വിറച്ചു.

“ഇപ്പോഴും പേടിയുണ്ടോ മീരാ?” അവൻ അവളുടെ കാതോരമായി പതിയെ ചോദിച്ചു.
മീര തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. സായാഹ്നത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ്റെ മുഖം കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി. അവൾ അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.
“ഇല്ല സന്ദീപേട്ടാ… ഇപ്പോൾ ഞാൻ പൂർണ്ണമാണ്. എനിക്ക് എന്റെ ലോകം കിട്ടി,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
സന്ദീപ് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ അവളെ കോരിയെടുത്ത് മുറിയിലെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ കോർത്തു. അവിടെ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ നാടകീയമായ വാക്കുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയവും പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലും മാത്രം.
അവൻ അവളുടെ ഓരോ മുടിയിഴകളെയും വകഞ്ഞുമാറ്റി, അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചു. തണുത്ത ബാംഗ്ലൂർ രാത്രിയിൽ അവരുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ ഊഷ്മളമായി. ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുറിവുകളും അപമാനങ്ങളും ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ആർദ്രതയിൽ പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞുപോയി.
രാവിലെ, ജനലിലൂടെ കടന്നുവന്ന ആദ്യ സൂര്യരശ്മികൾ അവരെ പൊതിയുമ്പോൾ, സന്ദീപിന്റെ മാറിലേക്ക് ചേർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്ന മീരയുടെ മുഖത്ത് പുതിയൊരു പുലരിയുടെ പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു—തീർത്തും ശാന്തവും സുരക്ഷിതവുമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രകാശം.