നെഞ്ചിൽ ബാക്കിയായിരുന്നു. തന്റെ കൺമുന്നിൽ വളരേണ്ടിയിരുന്ന സ്വന്തം ചോരയെ

കാൽപ്പാടുകളിലെ നോവ്
വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും, ജീവിതത്തിൽ താൻ എടുത്ത ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനത്തിന്റെ കയ്പുനീർ ഇന്നും ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ ബാക്കിയായിരുന്നു. തന്റെ കൺമുന്നിൽ വളരേണ്ടിയിരുന്ന സ്വന്തം ചോരയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ടാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരെ മാനസികമായി തകർത്തിരുന്നു. ആൺമകന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിൽക്കാനുള്ള അർഹത തനിക്കുണ്ടോ എന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി, അമ്മയെന്ന ആ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് അവൻ തന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു ആ മനസ്സിനെ ഓരോ നിമിഷവും നീറിച്ചിന്തിപ്പിച്ചത്. താൻ ചെയ്തത് എത്ര വലിയ അപരാധമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് ഉള്ളിലുരുകി തീരാൻ മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ വിധി. തീരെ ചെറുപ്പത്തിൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, ആ കുടുംബജീവിതത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരു മകനുമാത്രമായിരുന്നു ആ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം.

സുന്ദരിയും ചെറുപ്പക്കാരിയുമായ അവൾക്ക് പിന്നീട് പല കോണുകളിൽ നിന്നും വിവാഹാലോചനകൾ വന്നുതുടങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചെങ്കിലും, അന്ന് സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണ്രുട്ടിൽ നിന്നുണ്ടായ വേദനകൾ ഏറെയായിരുന്നു.
മകന് ആറുവയസ്സായപ്പോൾ നാട്ടിലെ ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ അവനെ ചേർക്കാൻ അച്ഛനാണ് ഒപ്പം പോയത്. വെറുതെയിരിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും ജോലിക്കോ പഠനത്തിനോ പോകാൻ അച്ഛൻ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, ആ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തിനപ്പുറം ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ആകുലത അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സെന്നത് ജീവിതം അവസാനിക്കുന്ന പ്രായമല്ലെന്നും, തങ്ങളുടെ കാലശേഷം ആ കുട്ടിയെ നോക്കാൻ വേറെ ആരുമില്ലെന്നുമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം അച്ഛൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിച്ചാൽ ഭാവിയിൽ ജോലിക്കുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണെന്ന് നാട്ടിലെ അദ്ധ്യാപകൻ കൂടിയായ രഘുനാഥ് സാർ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചാണ് അവൾ അടുത്തുള്ള കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ഥാപനത്തിൽ പഠനത്തിനായി ചേരുന്നത്. പഠനം നല്ല രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനിടയിലാണ് അവിടെയുള്ള രമേഷ് സാർ അവളോട് പ്രത്യേക താല്പര്യം കാണിച്ചുതുടങ്ങിയത്. അവളുടെ മുൻകാലങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകളും നോട്ടങ്ങളും ക്രമേണ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീഴടക്കുകയായിരുന്നു.

പഠനം വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കിയാൽ സ്ഥാപനത്തിൽ തന്നെ ജോലി നൽകാമെന്ന വാഗ്ദാനം നൽകി അയാൾ അവളെ സ്വാധീനിച്ചു. ഒടുവിൽ ആ സ്നേഹവലയത്തിൽ വീണ് അവൾ തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ സീമകൾ ലംഘിക്കാൻ തുടങ്ങി. പല യാത്രകളിലും കൂട്ടായി പോയ അവൾ, കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുന്നത് സ്വന്തം ഗർഭാവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.
എന്നാൽ ഈ വാർത്ത കേട്ട് പരിഭ്രാന്തയായ അവളോട്, വളരെ ലാഘവത്തോടെയാണ് രമേഷ് സാർ പ്രതികരിച്ചത്. ആത്മഹത്യയെയോ ഗർഭച്ഛിദ്രത്തെയോ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച അവൾക്ക് മുന്നിൽ അയാൾ മറ്റൊരു വഴി തുറന്നു നൽകി – കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് തനിക്കൊപ്പം വരികയെന്ന പോംവഴി. സ്വന്തം മകനെയും കുടുംബത്തെയും ഒറ്റപ്പെടുത്തി മറ്റൊരു ജീവിതത്തിന് തുടക്കമിടാൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായി. അന്ന് കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുമ്പോൾ, ഇനി ഒരിക്കലും ആ മുഖം കാണാനുള്ള യോഗ്യത തനിക്കില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി, രമേഷിനൊപ്പം പുതിയൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്ത അവൾക്ക് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി കൂടി ജനിച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം രമേഷ് അവളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു കുടുംബത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയപ്പോഴാണ് താൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട സത്യം അവൾ പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കമ്പ്യൂട്ടർ രംഗത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ മറ്റൊരു ജോലിയും അവൾ കണ്ടെത്തി. എങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹം മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു – മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന ആ മൂത്ത മകനെ ഒരേയൊരു തവണ കാണുക. മകളുടെ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ലഭിച്ച അവസരം മുതലെടുത്ത് അവൾ ഒടുവിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് ഒരു യാത്ര തിരിച്ചു. പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചെത്തിയ ആ മണ്ണിൽ കാൽകുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യം അവൾ ചെന്നെത്തിയത് സ്വന്തം അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. തലമുടി നരച്ച, വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതയിലുള്ള അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ആ കാൽക്കൽ വീണ് വിതുമ്പി. പേരക്കുട്ടികളും മകനും തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നു കഴിയുകയാണെന്നും തന്നെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് വലിയ വെറുപ്പാണെന്നും അമ്മ അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുപറഞ്ഞു.

എങ്കിലും മകനെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന അവളുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ അമ്മ ഒടുവിൽ പുതിയ വീടിന്റെ വിലാസം കുറിച്ചുനൽകി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെയും നെഞ്ചിടിപ്പോടെയും ആ വിലാസം തേടി അവൾ ആ വലിയ ഇരുനില വീടിന്റെ പടിവാതക്കൽ എത്തിച്ചേർന്നു. കോളിങ് ബെൽ കേട്ട് വാതിൽ തുറന്നുവന്നത് അവന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു. അപരിചിതയായ അവളെ കണ്ട് അന്തിച്ചുനിന്ന ആ യുവതിയോട് മകനെ ഒന്ന് കാണാമോ എന്ന് അവൾ തേങ്ങി. അല്പസമയത്തിനകം ഇറങ്ങിവന്ന ആ യുവാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് താൻ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ അഞ്ച് വയസ്സുകാരൻ ഇന്ന് സ്വന്തം കാലിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരുവനായി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. അവനെ കണ്ടതിന്റെ ആവേശത്തിൽ ‘മോനേ’ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അടുത്തേക്ക് ചെന്നെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയും വെറുപ്പും അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. തനിക്കൊരു അമ്മയില്ലെന്നും തന്നെയും കുടുംബത്തെയും തനിച്ചാക്കി ഒളിച്ചോടിയവളാണ് അവളെന്നും അവൻ മുഖത്ത് നോക്കി തീർത്തുപറഞ്ഞു.
അവന്റെ വാക്കുകൾ ആ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തെ രണ്ടായി പിളർന്നു. അരികിൽ നിന്ന മരുമകൾ ദീപുവേട്ടനെ അനുനയപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും ഓർത്ത് അവൻ ആ സ്നേഹയാചനയെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനത്തിലേക്ക് ഇനി ആരെയും കയറ്റിവിടാൻ ഉദ്ദേശമില്ലെന്ന് അവൻ വ്യക്തമാക്കിയതോടെ ആ അമ്മ പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോയി. ഇനി ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്ന് കരുതിയ അവൾ, തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നു.

അന്ധമായി ചീറിപ്പായുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് അവൾ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടക്കുന്നത് കണ്ട് ഭയന്നുപോയ മരുമകൾ ദീപുവിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അപരിചിതരുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് വന്ന ദീപു, റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്ന ആ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. പൂർണ്ണമായി ക്ഷമിക്കാൻ തനിക്ക് ഇനിയുമായിട്ടില്ലെന്നും, അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ മറക്കാൻ കഴിയുകയില്ലെന്നും അവൻ വളരെ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ ആ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ അവന് മനസ്സ് വന്നില്ല. മകന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ചെറിയൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ കണിക അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാലം ആ മുറിവുകൾ ഉണക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ, പൂർണ്ണമായി അടുത്തില്ലെങ്കിലും ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിനായി അവൻ ആ അമ്മയെയും കൂട്ടി തന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വീടിന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് തിരികെ നടന്നു.