മൊബൈൽ ഓൺ ചെയ്ത് സമയം നോക്കി;

ഒന്നാം അധ്യായം: കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ രാത്രികൾ
തടിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ വിലകുറഞ്ഞ ചുവന്ന ലിപ്സ്റ്റിക്ക് തേച്ചിട്ട് മീര അടുത്തേയ്ക് കിടന്നിരുന്ന സ്കൂട്ടറിൻ്റെ മിററിലേക്ക് നോക്കി. വഴിവിളക്കിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ചുവന്നുതുടുത്ത തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കുറച്ചുകൂടി ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായി. ശേഷം അവൾ ടൗണിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന, ആളൊഴിഞ്ഞ ഇരുണ്ട ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നുചെന്ന് അവിടെ ഉറച്ചുനിന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായവൾ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മുതൽ മൂന്ന് മണി വരെ അവിടെ വന്ന് കാത്തുനിൽക്കുന്നത് പതിവാണ്. ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരെയും കാണാതിരുന്നപ്പോൾ അവൾ മൊബൈൽ ഓൺ ചെയ്ത് സമയം നോക്കി; സമയം രാത്രി ഒരുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ലേറ്റ് നൈറ്റ് മൂവി കഴിഞ്ഞ് പോകുന്നവരിൽ ചിലർ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അവളെ സമീപിച്ചെങ്കിലും, തനിക്ക് മറ്റൊരു കസ്റ്റമറുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ഓരോരുത്തരിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ് മാറി നിന്നു. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ആ ഒരേയൊരു വ്യക്തിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു ആ കാത്തിരിപ്പ്.
രണ്ടാം അധ്യായം: ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് വഴിതെളിച്ച രഹസ്യം
അയാളവിടെ ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വരുമെന്നും, അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അയാൾ തന്നോടൊപ്പമായിരിക്കുമെന്നും അവളോട് പറഞ്ഞത് അവിടെ സ്ഥിരമായി നില്ക്കാറുള്ള പ്രഭയായിരുന്നു. പ്രഭയ്ക്ക് അയാൾ മറ്റുള്ളവരെ പോലെ വെറുമൊരു കസ്റ്റമർ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ മീരയ്ക്ക് അയാൾ മറ്റൊരാളായിരുന്നു. ഇനിയുള്ള ഒരാഴ്ച ആ സ്ഥലം തനിക്ക് വേണ്ടി ഒഴിഞ്ഞ് തരണമെന്നും, പകരമായി പ്രഭയ്ക്ക് സാധാരണ അവിടെ നിന്നാൽ കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിന്റെ ഇരട്ടി താൻ തന്നോളാമെന്നും പറഞ്ഞാണ് മീര ആ സ്ഥലം സ്വന്തമാക്കിയത്. അതിന് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; അയാളെ കണ്ടെത്തുക, എന്നിട്ട് വശീകരിച്ച് ആളൊഴിഞ്ഞ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിമടക്കുക. എന്നിട്ട് വേണം കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങളായി താൻ നെഞ്ചിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കടുത്ത പകയും നീറ്റലുമൊന്ന് ഇറക്കിവെക്കാൻ. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് വർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.

മൂന്നാം അധ്യായം: ഒരിക്കലും മായാത്ത കുട്ടിക്കാലത്തെ മുറിവുകൾ
അന്ന് അവൾക്ക് പ്രായം വെറും അഞ്ച് വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന മീരയോട്, അല്പം അകലെയുള്ള പുഴക്കടവിൽ തുണികളുമായി പോയി കുളിച്ച് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ സരസ്വതി ഇറങ്ങിപ്പോയ സമയത്താണ് ആ ക്രൂരത നടന്നത്. മദ്യപിച്ചെത്തിയ അവളുടെ സ്വന്തം അമ്മാവൻ, സ്നേഹം നടിച്ചു നൽകിയ മിഠായിപ്പൊതിയുമായി മകളെ മടിയിലിരുത്തി അവളുടെ ബാല്യം കവർന്നെടുത്തത് ആ പിഞ്ചുകുട്ടി അറിഞ്ഞില്ല. മോളെ കുളിപ്പിച്ച് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിക്കുമ്പോഴും തനിക്ക് വരാനിരിക്കുന്ന വിപിയെക്കുറിച്ച് ആ കുഞ്ഞ് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പിന്നീട് അമ്മാവൻ കാണിച്ച പേക്കൂത്തുകൾ കണ്ട് അവൾ പകച്ചുപോയി. ഭ്രാന്താണെന്ന് കരുതി കുതറിയോടാൻ ശ്രമിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് അയാൾ അവളെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിക്കുകയായിരുന്നു. ബോധരഹിതയായി വീണ മകളുടെ അനക്കമില്ലാത്ത ശരീരം കണ്ട് ഭയന്നോടിയ അയാൾ പിന്നീട് നാട്ടിൽ നിന്നുതന്നെ മുങ്ങി. പോലീസ് പിന്നീട് പിടി കൂടി ജയിലിലടച്ചെങ്കിലും, അന്ന് സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിൽ മല്ലടിക്കുകയായിരുന്നു ആ കുരുന്ന്.

നാലാം അധ്യായം: സമൂഹത്തിന്റെ മാന്തലുകൾ ഏൽക്കേണ്ടിവന്ന ബാല്യം
മകൾക്കുണ്ടായ ദുരന്തത്തിൽ മനസ്സ് മരവിച്ചുപോയ അമ്മയ്ക്ക് പിന്നീട് ആ നാട്ടിൽ ജീവിക്കാൻ കനത്ത മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടിവന്നു. രാത്രികളിൽ ദുഃസ്വപ്നം കണ്ട് ഞെട്ടിയുണർന്ന് കരയുന്ന മകളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ആ അമ്മ നിരവധി രാത്രികൾ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നു. മീര വലുതാകുന്തോറും സമൂഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ അവൾ ഒരു അന്യജീവിപോലെയായി മാറി. അച്ഛന്റെ സഹോദരനാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയാണ് ഇതെന്ന് അടക്കംപറയുന്നവരുടെ മുന്നിലൂടെയായിരുന്നു അവളുടെ കൗമാരം കടന്നുപോയത്. ഒടുവിൽ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും വഴിമുട്ടിയപ്പോഴാണ് സരസ്വതി മീരയെയും കൂട്ടി ആ നാട്ടിൽ നിന്നും മറ്റൊരിടത്തേക്ക് ഒളിച്ചോടേണ്ടിവന്നത്. അങ്ങനെ ഏഴാം ക്ലാസിൽ വെച്ച് അവളുടെ പഠനവും പൂർണ്ണമായി അവസാനിച്ചു.
അഞ്ചാം അധ്യായം: വിധിയുടെ ക്രൂരമായ തിരിച്ചടികൾ
അമ്മയോടൊപ്പം ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്ത് ജീവിച്ചുപോകുന്നതിനിടയിലും വിധി അവരെ വെറുതെ വിട്ടില്ല. അവർ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവനക്കാരൻ മുൻകാല വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയതോടെ, മുതലാളി അവരെ ജോലിയിൽ നിന്നും പിരിച്ചുവിട്ടു.

നാടുകടത്തപ്പെട്ടതുപോലെ പലയിടങ്ങളിലും അഭയം തേടിയെങ്കിലും സമൂഹത്തിന്റെ കുത്തുവാക്കുകൾ അവരെ പിന്തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ പതിനേഴ് വയസ്സുള്ള മകളുമായി നിസ്സഹായയായി നിന്ന അമ്മയോട്, ഇനി ഈ നരകജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് സരസ്വതി തേങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. എന്നാൽ മരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവളല്ല താനെന്നും, തന്നെ ഈ കോലത്തിലാക്കിയ ആ മനുഷ്യൻ യാതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തങ്ങൾ എങ്ങനെ മരിക്കുമെന്നും മീര തിരിച്ചുചോദിച്ചു. അന്നുമുതൽ അവൾ മനസ്സിൽ പ്രതികാരം ഉറപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ജയന്തിയെ പരിചയപ്പെടുന്നതും ആ സ്ഥലം ഏറ്റെടുക്കുന്നതും.
ആറാം അധ്യായം: കാത്തിരുന്ന വേട്ടമൃഗം വലയിലാകുന്നു
ഇന്ന് ആറാമത്തെ ദിവസമാണ്. ജയന്തി പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ അയാൾ ഇന്ന് ഇതുവഴി കടന്നുപോകും. ദൂരെ നിന്നും വരുന്ന ഓരോ വാഹനങ്ങളുടെയും ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് കാണുമ്പോൾ അവൾ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. ഒടുവിൽ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പഴയ ലോറി വന്ന് സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിന്നു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നയാളെ കണ്ടതും മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വന്യമായി തിളങ്ങി.

താൻ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ആ മുഖം കൃത്യമാണ്. വായിലെ മുറുക്കാൻ തുപ്പിക്കളഞ്ഞ് അയാൾ ചോദിച്ചു: “ഏതാടീ നീ, പുതിയതാണോ?” “അതേ, പ്രഭ ചേച്ചിക്ക് സുഖമില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്. നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം,” അവൾ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. തന്നെ അയാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. കാരണം അന്നത്തെ അഞ്ച് വയസ്സുകാരിയും ഇന്നത്തെ ഇരുപതുകാരിയും തമ്മിൽ രൂപത്തിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു.
ഏഴാം അധ്യായം: പകയുടെ ഇരുണ്ട ഭവനംയിലേക്ക്
“അതിന് നിനക്ക് പ്രായമായോടി കൊച്ചേ, ഇത് ഏതെങ്കിലും പോക്സോ കേസിൽ പെടുമോ?” അയാൾ ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ മീര പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി. സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പെട്ട കുഞ്ഞിനെ പീഡിപ്പിച്ചയാൾ നിയമത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ഉള്ളിൽ പുച്ഛിച്ചു. “ഇല്ല ചേട്ടാ, എനിക്ക് ഇരുപത് കഴിഞ്ഞു. നേരത്തെ അമ്മയും ഈ തൊഴിലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് പരിചയമുണ്ട്.” ഉം എങ്കിൽ കയറിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ ലോറി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇടവഴികളിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ പോകാൻ തന്റെ സ്കൂട്ടറിൽ വരാൻ അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ കൂരിരുട്ടിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീടിന് മുന്നിൽ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു. “ഹോ, ഇത്രയും ദൂരമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വരില്ലായിരുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ അക്ഷമനായി. അകത്തുനിന്നും സരസ്വതി വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. വെളിച്ചമില്ലാത്തതിനാൽ അകത്തേക്ക് കയറിയ അയാൾ അസ്വസ്ഥനായി.

എട്ടാം അധ്യായം: കണക്കുതീർക്കലിന്റെ അന്ത്യനിമിഷങ്ങൾ
അമ്മ കത്തിച്ചുവെച്ച ഒരു ചെറിയ മെഴുകുതിരിവെളിച്ചത്തിൽ സരസ്വതിയെ കണ്ടതും അയാൾ ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു. “ങ്ഹേ, നീയോ?” അമ്പരപ്പോടെ അയാൾ ചോദിച്ചു. “ഇത് എന്റെ അമ്മയാണ്, നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട,” മീര കൂസലില്ലാതെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് താൻ പെട്ടുപോയെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായത്. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് മീര കരുതിവെച്ചിരുന്ന ആസിഡ് സ്പ്രേ ചീറ്റിയടിച്ചു. കണ്ണുകൾ എരിഞ്ഞുപൊള്ളിയ അയാൾ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. “ഇനി ആ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നിങ്ങൾ ആരെയും ദ്രോഹിക്കില്ല. പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ് നിങ്ങൾ തകർത്ത കളിയുടെ ബാക്കി ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തീർക്കുകയാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മയും മകളും പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ പൂട്ടി. നീതി നടപ്പിലാക്കിയതിന്റെ നിർവൃതിയോടെ അവർ ആ സ്ഥലത്തുനിന്ന് സ്കൂട്ടറിൽ കയറി രാത്രിയുടെ മറവിലേക്ക് യാത്രയായി.