ഡയറി

(ഇന്ന് തീയതി എഴുതിയില്ല. വേദനകൾക്ക് കലണ്ടർ വേണ്ടല്ലോ…)

ഈ വീടിന് രാത്രികളാണ് കൂടുതൽ. പകൽ പോലും ഇവിടെ വെളിച്ചം മൃദുവായി മാത്രമേ നടക്കാറുള്ളൂ—ചുവരുകളെ ഭയന്നെന്നപോലെ. മുറികൾ നിറയെ പഴയ വിജയങ്ങളുടെ ശബ്ദമാണ്. ഭിത്തികളിൽ തൂങ്ങുന്ന ചിത്രങ്ങൾ, പദവികൾ, നിശ്ശബ്ദമായി മിനുങ്ങുന്ന സമ്പത്ത്… അതിനിടയിൽ എൻ്റെ ശ്വാസം ഒരുപാട് തവണ വഴി തെറ്റിപ്പോകുന്നു.

രാഘവൻ ഇന്ന് വീണ്ടും തൻ്റെ ബിസിനസ്സ് ലോകത്തേക്ക് പോയി. ലോകം അദ്ദേഹത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത് ഞങ്ങളെ വാതിലിനു പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടാണ്. സ്നേഹം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വാക്കല്ല, അതൊരു ലോക്കറാണ്. എന്നോ തുറക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരു ഇരുമ്പ് വാതിൽ.

ആദി… എൻ്റെ മകൻ. എൻ്റെ ആദ്യത്തെ പ്രാർത്ഥന. അവന് ഇരുപത് വയസ്സായി എന്ന് ലോകം പറയുമ്പോഴും എൻ്റെ മനസ്സിൽ അവൻ ഇപ്പോഴും വിരൽ പിടിച്ചു നടക്കാൻ പഠിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു തന്നെയാണ്. അവൻ്റെ ചിരിയിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നു. എങ്കിലും കുറച്ചു നാളായി അവൻ ഒരു മുഖം കടം വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു—അലമ്പിൻ്റെ, അശ്രദ്ധയുടെ ഒരു മുഖംമൂടി. പക്ഷേ, അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ കള്ളം പറയുന്നില്ലല്ലോ.

ഇന്ന് ‘ലണ്ടൻ’ എന്ന വാക്ക് ഈ വീട്ടിൽ വന്നു വീണു. വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയ തിളക്കമുള്ള ഭാവി. രാഘവൻ്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആദിയുടെ മറുപടി അത്ര ഉറച്ചതായിരുന്നില്ല. “എനിക്ക് പോകണ്ട” എന്ന് അവൻ പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കിൽ ഒരു കെട്ടിച്ചമച്ച ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൻ്റെ അടിയിൽ നനഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു പേടിയും.

വാതിൽ അടഞ്ഞു. ദേഷ്യം പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. മൗനം മാത്രം ഇവിടെ എൻ്റെ കൂടെ ഇരുന്നു. അവൻ വന്ന് എൻ്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. വാക്കുകൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ പിടിയിൽ അവൻ്റെ ബാല്യം മുഴുവൻ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

രാത്രി എന്നെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചില്ല. അവൻ്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് നേർത്ത സംസാരം കേട്ടു. മായയുടെ പേര് മൃദുവായി അവൻ ഉച്ചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചതല്ല, പക്ഷേ ചില വാക്കുകൾ എൻ്റെ ഹൃദയം തനിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ്.

“അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാകും…” “അച്ഛന് ജോലി മതി…” “അമ്മയുടെ ചിരി…”

ആ നിമിഷം ഞാൻ ‘അമ്മ’ എന്ന വാക്കിന്റെ പൂർണ്ണരൂപമായി. എന്റെ മകൻ എൻ്റെ ഏകാന്തതയ്ക്കു വേണ്ടി തൻ്റെ ആകാശം ചെറുതാക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. അവൻ്റെ അലമ്പ് വെറുമൊരു കവചമായിരുന്നു—ലോകത്തിൻ്റെ കാറ്റിൽ നിന്ന് എന്നെ മറച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ഒരു കവചം.

ഇന്ന് രാവിലെ അവൻ ഒരുപാട് ചെറുതായി തോന്നി. പൊക്കമില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുമായി അവൻ എൻ്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഞാൻ അവൻ്റെ അരികിലിരുന്നു. ആ കൈകൾ എന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“നീ അഭിനയിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു മോനേ…”

അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞു. സ്നേഹം ഭയമായി മാറിയ കണ്ണുകൾ. ഞാൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സ്നേഹം മാത്രം എനിക്ക് മതി. പക്ഷേ, നിൻ്റെ ചിറകുകൾ മുറിച്ചു മാറ്റാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നീ പറക്കണം. ഞാൻ താഴെ നിന്ന് നിന്റെ ആ പറക്കൽ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

അവൻ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിൽ എന്റെ ഹൃദയം പുതിയൊരു താളം കണ്ടെത്തി. ഇന്ന് ഈ വീടിന് ഒരു ശ്വാസമുണ്ട്. ചൂടുള്ളതും സത്യവുമായ ഒന്ന്.

രാഘവൻ ഇപ്പോൾ വേറൊരു നഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലായിരിക്കും. ഈ പേജുകൾ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും വായിക്കില്ല. ചില സ്നേഹങ്ങൾ വാക്കുകളാകുമ്പോൾ തകർന്നു പോകും. അതുകൊണ്ട് ഇത് എൻ്റെ ഡയറിയിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.

—അമ്മ

ബിജു