.

നിഴൽ വീണ നാളുകൾ

മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ വിജനമായ പാതയിലൂടെ തന്റെ ടാക്സി കാറുമായി വിവേക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു, മഴപെയ്തു തോർന്ന റോഡുകളിൽ കനത്ത മഞ്ഞും മൂടൽമഞ്ഞും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. സ്വന്തം വീടഞ്ചുന്ന ചെറിയ വനപാതയിലേക്ക് കാർ തിരിച്ചുവിട്ടപ്പോഴാണ് വഴിയരികിലെ ഓവുചാലിനോട് ചേർന്ന് ആരോ നിശ്ചലനായി കിടക്കുന്നത് വിവേകിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. വാഹനം പെട്ടെന്ന് നിർത്തി വിവേക് പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞത് അടുത്തുള്ള പ്രമുഖ കോൺട്രാക്ടറുടെ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ താമസിക്കുന്ന ശരത് ആയിരുന്നു. അമിതമായി മദ്യപിച്ച് നിയന്ത്രണം വിട്ട് വഴിയിൽ വീണുപോയതായിരുന്നു അയാൾ. പ്രദേശത്തെ മാന്യനായ ഒരു വ്യക്തി ഈ അവസ്ഥയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ട വിവേകിന് സഹതാപം തോന്നി. അവൻ അയാളെ കഷ്ടപ്പെട്ട് താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുത്തി, അയാളുടെ വലിയ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് എത്തിച്ചു. നടക്കാൻ പോലും വയ്യാതിരുന്ന ശരതിനെ കാറിൽ നിന്നിറക്കി ഉമ്മറത്തെ ഒരു കസേരയിലിരുത്തിയ ശേഷം വിവേക് പലതവണ സിറ്റ ഔട്ടിലെ ബെല്ലടിച്ചു. ഏറെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ദേഷ്യത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നത് ശരതിന്റെ ഭാര്യ നിധി ആയിരുന്നു. ഉറക്കം തടസ്സപ്പെട്ടതിന്റെ കടുത്ത അമർഷവും കണ്ണുകളിൽ കലിപ്പും അവളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. കാര്യം വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വിവേകിനോട്, “വീണു കിടന്ന അവിടെത്തന്നെ കിടന്നോളുമായിരുന്നു, നിനക്കിവിടെ എന്താ കാര്യം?” എന്ന് കയർത്തു സംസാരിച്ച് അവൾ വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ചു. ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നുപോയ വിവേക്, പാവം ശരതിനെ ഓർത്ത് സങ്കടത്തോടെ തന്റെ വാഹനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

“മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ എന്നെ നാണംകെടുത്താൻ വേണ്ടി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഒരെണ്ണം! നേരം വെളുത്തു, എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നുണ്ടോ ഇവിടുന്ന്!” നിധിയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ശകാരവും ആക്രോശവും കേട്ടാണ് ശരത് കണ്ണ് തുറന്നത്. തലയ്ക്കുള്ളിൽ കനത്ത ഭാരവും ചുറ്റും ഇരുട്ടും അനുഭവപ്പെട്ട അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഭാര്യയുടെ അമർഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ വയ്യാതെ അയാൾ നേരെ വാഷ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കുറെ സമയം തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ തലകഴുകിയപ്പോൾ മനസ്സിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. വസ്ത്രം മാറി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ മകൾ പൂജ അവിടെയിരുന്ന് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കണ്ടു. തന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് കരുതി അയാൾ അകന്നു നിന്നു. അവൾ കഴിച്ചുപോയതിനു ശേഷമാണ് അയാൾ ആഹാരത്തിനായി മേശയ്ക്കരികിലെത്തിയത്. വീട്ടിലെ വേലക്കാരി അയാൾക്ക് ചൂടുള്ള ഭക്ഷണവും ചായയും നൽകി. അന്നൊരു പ്രവൃത്തിദിനമായിരുന്നുവെങ്കിലും തലേന്നത്തെ അമിത മദ്യപാനവും മാനസിക സമ്മർദ്ദവും കാരണം ജോലിക്ക് പോകാൻ അയാൾക്ക് തോന്നിയില്ല. മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി കിടന്ന അയാൾ ഉച്ചകഴിഞ്ഞാണ് ഉണർന്നത്. വീട്ടിൽ നിധിയെയോ മകളെയോ കണ്ടില്ല. കുറച്ചുകാലമായി തന്നെ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു. സ്വന്തം അമ്മയെയും അനുജനെയും കാണാനായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നിധിയും മകളും എവിടെയോ പുറത്തുപോയി മടങ്ങിവരുന്നത് കണ്ടു. ശരതിനെ കണ്ടതും നിധി വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി, “ഇങ്ങനെ കുടിച്ചു ബോധമില്ലാതെ വരാനാണെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ആ പഴയ കുടിലിലേക്ക് തന്നെ പോയ്ക്കോണം, ഇങ്ങോട്ട് തിരികെ വരണമെന്ന് ഒരു നിർബന്ധവുമില്ല!” ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തകർന്ന മനസ്സോടെ ശരത് സ്വന്തം കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

നഗരത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യമൊന്നുമില്ലാത്ത, പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ഒരു പഴയ തറവാട്ടുവീടായിരുന്നു അത്. അവിടെ പാവപ്പെട്ട അമ്മയും അനുജനും മാത്രമാണ് താമസം. മകനെ കണ്ട മാത്രയിൽ ആ വൃദ്ധയായ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താലും സങ്കടത്താലും നിറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഈ വഴി ഒക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ മകനേ? എത്ര നാളായി നിന്നെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട്!” എന്ന് അവർ വിതുമ്പി. “അതിനല്ലേ അമ്മേ ഞാൻ വന്നത്, ഇന്ന് എനിക്ക് അമ്മയുണ്ടാക്കിയ ആഹാരം കഴിക്കണം, ഇവിടെ കിടക്കണം,” എന്ന് ശരത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെട്ടു. രാത്രി വൈകുന്നതുവരെ അമ്മയോടും അനുജനോടും സംസാരിച്ചിരുന്ന അയാൾ, പിന്നീട് അച്ഛൻ പണ്ട് കിടന്നിരുന്ന പഴയ മുറിയിലെ മരക്കട്ടിലിൽ പോയി കിടന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മരിച്ചുപോയ അച്ഛന്റെ ഗന്ധം ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. ആ പഴയ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ശരത് തന്റെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പന്ത്രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മനസ്സുകൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് ഈ നാട്ടിലെ വലിയ എസ്റ്റേറ്റ് ഉടമയും പ്രമാണിയുമായിരുന്നു നിധിയുടെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ മുതലാളി. ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലെ വിശ്വസ്തനായ ഡ്രൈവറായിരുന്നു ശരതിന്റെ അച്ഛൻ. അമ്മയും ആ വീട്ടിലെ പണികൾക്ക് സഹായിയായി പോകുമായിരുന്നു. വലിയ വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ ബാക്കി അമ്മ തരുമ്പോൾ, താനും അനുജനും അത് വലിയ കൊതിയോടെ കഴിച്ചിരുന്ന ആ പഴയകാലം അയാൾ ഓർത്തു.

ഒരിക്കൽ അച്ഛന് ഏതോ അത്യാവശ്യത്തിന് ഒരു കത്ത് നൽകാൻ വേണ്ടി ബംഗ്ലാവിലേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് ശരത് നിധിയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ടതിനുശേഷം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ആ കണ്ടുമുട്ടലിൽ അവൾ വളരെയധികം മാറിപ്പോയിരുന്നു. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും അലസമായി കിടക്കുന്ന ചുരുണ്ട മുടിയുമുള്ള ഒരു സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ. ശരതിനെ കണ്ടപ്പോൾ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയ അവൾ, കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനെ വിളിച്ചു തരാമെന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയി. പിന്നീട് പലപ്പോഴായി അവർ കണ്ടുമുട്ടി. ആ കണ്ടുമുട്ടലുകൾ യാദൃശ്ചികമായിരുന്നെങ്കിലും ക്രമേണ അവരറിയാതെ തന്നെ കടുത്ത പ്രണയമായി മാറി. അവർ പരസ്പരം കാണാൻ പുതിയ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. ഒരു ദിവസം ശരത് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചെറിയ വർക്ക്ഷോപ്പിലേക്ക് നിധി നേരിട്ടെത്തി. സന്തോഷവും അത്ഭുതവും കൊണ്ട് ശരത് പകച്ചുപോയി. അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു മനോഹരമായ സമ്മാനപ്പൊതി അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് ഒരു വിലകൂടിയ സ്മാർട്ട്ഫോണായിരുന്നു! ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു: “ശരതേട്ടന് സ്വന്തമായി ഫോണില്ലല്ലോ, എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നുമ്പോൾ വിളിക്കാനാണ് ഈ സമ്മാനം.” എന്നാൽ ഈ ഫോൺ ശരതിന്റെ വീട്ടിൽ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. കാര്യമറിഞ്ഞ അച്ഛൻ കടുത്ത ഭാഷയിൽ ശരതിനെ ശാസിച്ചു, “നമ്മളും അവരും തമ്മിൽ അജഗജാന്തരമുണ്ട് ശരതേ. പണത്തിന്റെയും പദവിയുടെയും കാര്യത്തിൽ നമ്മൾ കാൽക്കീഴിലാണ്. ഈ ബന്ധം നമുക്ക് ആപത്താണ്, നിന്റെ മനസ്സിലെ ഈ പൂതി ഇവിടെക്കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ചേക്ക്.”

അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് തികച്ചും സത്യമാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും നിധിയെ മറക്കാൻ ശരതിന് സാധിച്ചില്ല. അവർ രഹസ്യമായി ബന്ധം തുടർന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഫോണിൽ വിളിച്ച നിധിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത ഭയവും പതർച്ചയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “ശരതേട്ടാ, എനിക്ക് വീട്ടുകാർ വലിയൊരു ആലോചന ഉറപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു, ഉടൻ തന്നെ വിവാഹം നടക്കും, നമ്മൾ ഇനി എന്താണ് ചെയ്യുക?” എന്ന് അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു. നിധിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ശരത് തകർന്നുപോയി. എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് അറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന ശരതിനോട്, “ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരട്ടേ?” എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, പ്രണയാന്ധതയിൽ മറുതൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ അവളോട് വരാൻ അയാൾ പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകാനിറങ്ങിയ ശരതും അച്ഛനും കണ്ടത് മുറ്റത്ത് വന്നുനിൽക്കുന്ന നിധിയെയാണ്. ഭയത്തോടെ അച്ഛൻ അവളോട് തിരികെ പോകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അവൾ വഴങ്ങിയില്ല. “എനിക്ക് ആ കല്യാണം വേണ്ട, ശരതേട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചാൽ മതി,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പറ്റി. ഇതറിഞ്ഞ് നാടൊട്ടുക്കും കഥകൾ പരന്നെങ്കിലും നിധിയുടെ പ്രഭുകുടുംബം പൊലീസിൽ പരാതിപ്പെടാനോ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കാനോ മുതിർന്നില്ല. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. പണക്കാര വീട്ടിൽ വളർന്ന നിധിക്ക് ചെറിയ ആ തറവാട്ടു വീട്ടിലെ ജീവിതം അസഹനീയമായി തോന്നി. വാടകവീട് എടുത്ത് മാറണമെന്ന് അവൾ വാശിപിടിച്ചു. തുച്ഛമായ വരുമാനം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ശരതിന് അത് വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയായി.

<Image alt=”Traditional Kerala home in twilight” caption=”പഴയ ഓർമ്മകൾ നിറയുന്ന കുടുംബവീട്” src=”image_agent_tag_10748419183992560468″/>

ശരതിന്റെ വീട്ടിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ അച്ഛൻ തികച്ചും മാനസികമായി തകർന്നുപോയി. നിധി ഗർഭിണിയായതോടെ അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ അനാവശ്യമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനായി ശരത് അറിയാതെ തന്നെ വൻ തുക കടക്കെണിയിലായി. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, നിധി ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. ആശുപത്രിയിലെ ബില്ല് അടയ്ക്കാനായി സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും പണം കടം വാങ്ങി കൗണ്ടറിലെത്തിയ ശരതിനോട് ജീവനക്കാർ പറഞ്ഞു, “ബില്ല് നേരത്തെ തന്നെ അടച്ചല്ലോ!” ശരത് ഞെട്ടിപ്പോയി. ആരടച്ചു എന്നറിയാതെ നിധിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അവൻ കണ്ടത് പുറത്തു നിൽക്കുന്ന അമ്മയെയാണ്. അകത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിയ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ അപമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ നിധിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ശരതിനെ കണ്ടതും അവരുടെ മുഖത്തെ പ്രസന്നത മാറി. തലക്കനത്തോടെ നിധി ശരതിനോട് പറഞ്ഞു, “എന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ടുപോകാൻ അച്ഛൻ വന്നതാ, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് വിളിക്കാം.” ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇറങ്ങിപ്പോന്ന ശരതിനെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും നിധിയുടെ വിളി വന്നില്ല. കുഞ്ഞിനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം അടക്കാനാവാതെ ശരത് അവളെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് അനുവാദം ചോദിച്ച് അവിടെച്ചെന്നു. എന്നാൽ തണുപ്പൻ പ്രതികരണമാണ് അവനിൽ നിന്നും ലഭിച്ചത്.

കുഞ്ഞിന് അഞ്ചുമാസം പ്രായമായപ്പോൾ, “നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ടേ, നിന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, എന്റെ വീട്ടിലാകുമ്പോൾ എനിക്ക് കുഞ്ഞിനെ സ്വതന്ത്രമായി ലാളിക്കാമല്ലോ” എന്ന് ശരത് ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അതിന് കടുത്ത മറുപടിയാണ് നിധി നൽകിയത്: “നിങ്ങളുടെ ആ കൊച്ചുകുടിലിലേക്ക് വരാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല. അച്ഛൻ എനിക്ക് കുടുംബസ്വത്തായി വീട് പണിതു തന്നിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്കാണ് പോകുന്നത്.” മനസ്സില്ലാ മനസ്സാടെ ശരതിനും ആ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. എന്നാൽ കാലം ചെല്ലുന്തോറും സാധാരണക്കാരനായ ഭർത്താവ് തനിക്ക് ചേർന്നവനല്ലെന്ന ചിന്ത നിധിയിൽ വളർന്നു. മകൾ വളരുന്തോറും അവളിൽ അച്ഛനോടുള്ള അവഗണന വളർത്താൻ നിധി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ശരതിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ പോലും മകളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ അവൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ നിധിയുടെ ബന്ധുവായ സന്തോഷ് അവിടെ പതിവായി വരുന്നുണ്ടെന്ന വിവരം അറിഞ്ഞ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഭ്രാന്തമായി തുള്ളിയുറഞ്ഞു: “എന്റെ ബന്ധുക്കൾ ഇവിടെ വരും, അതിൽ തനിക്കെന്താ കാര്യം? ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ സൗകര്യമില്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകാം!” എന്ന് അവൾ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ അന്യനെപ്പോലെ ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന ശരത് ഒടുവിൽ എല്ലാം സഹിച്ചു കഴിച്ചുകൂട്ടി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ മകൾ പൂജയുടെ സ്കൂൾ വാർഷികാഘോഷത്തെക്കുറിച്ച് നിധി കൂട്ടുകാരിയോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ശരത് കേട്ടു. മകളുടെ നൃത്തം കാണണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹത്തോടെ ജോലി വേഗത്തിൽ തീർത്ത് ശരത് സ്കൂളിലെത്തി. ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ മാറിനിന്ന് പത്തു വയസ്സുള്ള തന്റെ മകളുടെ മനോഹരമായ നൃത്തം കണ്ടപ്പോൾ ആ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മകളുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരി ശരതിനെ കണ്ട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു, “ദേ പൂജയുടെ അച്ഛൻ നിൽക്കുന്നു!” ഇതോടെ അധ്യാപകരും സുഹൃത്തുക്കളും ശരതിനെ അങ്ങോട്ടേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. എന്നാൽ കടുത്ത വെറുപ്പോടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന മകൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ശരതിന്റെ നെഞ്ചകം തകർത്തു കളഞ്ഞു: “അച്ഛൻ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ അച്ഛന്മാരൊക്കെ വലിയ ബിസിനസുകാരും ഓഫീസർമാരുമാണ്. അച്ഛൻ ഒരു സാധാരണ കടയിലെ ഹെൽപ്പറാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് നാണക്കേടാണ്, ദയവുചെയ്ത് ഇവിടുന്ന് പൊയ്ക്കോ!” ഉള്ളു തകർന്ന് അവിടെ നിന്നും നേരെ ബാറിലേക്ക് പോയ ശരത്, കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കാശ മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു.

ആ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും ഉണർന്ന ശരത് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അച്ഛൻ കിടന്നിരുന്ന ആ കട്ടിലിൽ ഒന്നുകൂടി തൊട്ട വന്ദിച്ചു. ശേഷം അടുത്തു കണ്ട പഴയൊരു മുണ്ടെടുത്ത് അമ്മ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനരികിലെത്തി ആ കാൽപാദങ്ങളിൽ വീണ് നമസ്കരിച്ചു. തുടർന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി. മുറ്റത്തെ മാവിന്റെ ചില്ലയിൽ മുണ്ട് കെട്ടി അയാൾ തന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു. രാവിലെ ശരതിന്റെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ് എത്തിയ ടാക്സി ഡ്രൈവർ വിവേക് കനത്ത വേദനയോടെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: “ഇത്രയും വലിയ ദുഃഖം മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടായിരുന്നോ ശരതേട്ടൻ ഇന്നലെ അത്രയും കുടിച്ചത്? എങ്കിലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഒരു പ്രശ്നത്തിനും ആത്മഹത്യ പരിഹാരമല്ല. നമ്മൾ ഇല്ലാതായാൽ മാതാപിതാക്കൾ കുറച്ചുദിവസം കരയും, പങ്കാളിയും മക്കളും തങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ട് പോകും… പിന്നെ ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് നമ്മൾ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്? സ്വന്തം അഭിമാനത്തോടെ നമ്മൾ നമുക്കായി ജീവിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.”