അതിസുന്ദരി : ഭാഗം 38

രചന – ആയിഷ അക്ബർ

സൂര്യ ഒരു കിതപ്പോടെ കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു……

കേട്ട കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസനീയമല്ലെന്ന് മനസ്സ് പറയുമ്പോഴും കാതുകൾ അതിനെ തിരുത്തുന്നു…..

അച്ഛനിൽ നിന്ന് ഞാനിതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല…..
അച്ഛന് കാശിയോട് ഇങ്ങനെ ആവാൻ കഴിയുന്നതെങ്ങനെ….

അല്ലെങ്കിലും കാശി എന്നത് അവർക്ക് സ്വത്തുക്കൾ കൈകലാക്കാനുള്ള ഒരു ഉപായം മാത്രമാണല്ലോ അല്ലേ…..

എന്നാൽ അതൊന്നുമല്ല തന്നെ തളർത്തുന്നത്…..

ഇതറിയുമ്പോൾ അവനെത്രത്തോളം മുറിപ്പെടുമെന്നുള്ളതാണ്….

അത്ര മേൽ അവനയാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്…. വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്……

ഈ കാണുന്ന സ്വത്തുക്കൾക്കെല്ലാം അവകാശി അവനാണെന്നറിയുന്നത് അവനെ ഒരു പക്ഷെ സന്തോഷിപ്പിച്ചേക്കാം…

എന്നാൽ അച്ഛനെ കുറിച്ചറിയുമ്പോൾ അവനതിനെക്കാൾ ഒരായിരം മടങ് വേദനിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്….

അതറിഞ്ഞു വെച്ച് കൊണ്ട് താനെങ്ങനെ ഇതവനോട് പറയും….

പറഞ്ഞാൽ തന്നെ അവൻ വിശ്വസിക്കുമോ…..

ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ അവൾക്കുള്ളിലൂടെ കടന്ന് പോയി…

അവൾ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാണ് താഴെക്കിറങ്ങിയത്….

താൻ കോണിപ്പടികളിറങ്ങുന്നത് കാത്താണോ അയാൾ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നതെന്നവൾക്ക് സംശയം തോന്നി….

താനിറങ്ങി വന്നതും അയാൾ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ ആശങ്കയോ ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നു……

മോൾടെ വയ്യായ്ക മാറിയോ..
അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാൾ പതിവ് സൗമ്യത മുഖത്തണിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ ചെന്നായയുടെ മുഖം അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

മ്മ്…
കുറവുണ്ട്….

താൻ അയാളുടെ സംസാരം കേട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് അയാൾ വന്നതെന്നുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ താൻ ഇത് വരെ എങ്ങനെ ആയിരുന്നോ അത് പോലെ സ്വാഭാവികമായി ഉത്തരം പറയണമായിരുന്നു….

എന്നാൽ മനസ്സിലെ ദേഷ്യം അത്രത്തോളം ഉള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അതേറേ പ്രയാസമുള്ളതായി തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ പതിവ് പോലെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു….

ആ പുഞ്ചിരി തന്നെ സാധാരണയിൽ നിന്ന് കൂടിയാലും കുറഞ്ഞാലും അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകും..

അവൾ കൂടുതൽ ചിന്തകൾക്കയാൾക്കിടം കൊടുക്കാതെ അവിടെ നിന്നും നടന്നു……

അവൾ അറിഞിട്ടില്ലെന്ന ഒരാശ്വാസം അയാളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എവിടെയോ ഒരു സംശയം ബാക്കി കിടന്നിരുന്നു……

🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹

അല്പ സമയത്തിന് ശേഷം കാളിങ് ബെൽ അടിക്കുന്നത് കേട്ട് ജാനകി തന്നെയാണ് വാതിൽ തുറന്നത്…..

ഹാ…. വരൂ…. കയറു……

അവർ സ്നേഹത്തോടെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നവർ ആരായിരിക്കുമെന്ന് മുകളിൽ നിന്നും അവളൊന്ന് എത്തി നോക്കി…..

ചെറിയമ്മയും ചെറിയച്ഛനും ആയിരുന്നത്….

ഒത്തിരി നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവരെ കാണുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അപ്പച്ചി വിളിച്ച ഉടനെ വീണ ഓടി വന്നവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു…..

തന്നെ കുറിച് അവർ ചോദിക്കില്ലെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നില്ല താൻ….

അവസാനം മുത്തശ്ശി അങ്ങോട്ട്‌ വന്ന ശേഷമാണ് തന്നെ വിളിച്ചത്…..

അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നിട്ടും അവർ തന്നോടധികം സംസാരിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാവും മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖമൊന്നു മങ്ങി…..

അത് മനസ്സിലായെന്ന വണ്ണം അവൾ മുത്തശ്ശിയെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു……

വീണയും കിരണും കാശിയും സൂര്യയും ഒന്നും പിന്നീട് തറവാട്ടിലേക്കൊന്ന് വന്നില്ലല്ലോ….
അപ്പൊ അവരെ കയ്യോടെ വന്നു കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാൻ അച്ഛൻ പറഞ്ഞയച്ചതാ ഞങ്ങളെ….

ചെറിയച്ഛൻ അച്ഛനോടത് പറയുമ്പോൾ മനസ്സിലേക്കൊരു പ്രതീക്ഷ വന്നു…..

അവനെയും കൂട്ടി എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയാലോയെന്ന് കുറച്ച് മുൻപ് വരെ വിചാരിച്ചതെയുള്ളൂ…..

എന്നാൽ പ്രതീക്ഷകളെ പാടേ മാറ്റി മറിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ വാക്കുകൾ…..

കാശിക്കും കിരണിനും വരാൻ പറ്റില്ല….
ഇപ്പൊ തിരക്കാണിവിടെ….
വീണയെയും സൂര്യയെയും കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളൂ….
അവര് പിന്നെയൊരിക്കൽ വരും……

ശങ്കരൻ അത് പറഞ്ഞത് സൗമ്യമായി തന്നെയാണെങ്കിലും ചെറിയച്ഛന്റെയും ചെറിയമ്മയുടെയും എന്തിന് വീണയുടെ മുഖം പോലും മങ്ങിയിരുന്നു….

അതിനേക്കാൾ വിണ്ടു കീറിയത് തന്റെ ഹൃദയ മല്ലേ….

മനസ്സിൽ സംശയം കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ അയാൾ കാശിയെ ഇവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തുകയാണെന്നു പോലും തോന്നുന്നു…

പക്ഷെ അയാളുടെ പദ്ധതിയനുസരിച്ചു കുറച്ച് സമയത്തേക്ക് അവനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല…..

തന്റെ മനസിന്റെ ഭയം കൊണ്ട് ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നതാവാം…..

ഹാ… എങ്കി നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും ഒരുങ്ങിക്കോളൂ….
ഇപ്പൊ പുറപ്പെട്ടാൽ നേരത്തെ അങേതാമല്ലോ….

ചെറിയച്ഛൻ മുഖത്തെ നിരാശ മറച്ചു വെച്ച് കൊണ്ടാണ് വീണയെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞത്….

സൂര്യക്ക് ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങൽ തോന്നി…..

പെട്ടെന്നവനെ വിട്ട് പോകുക യെന്ന് പറയുമ്പോൾ ശ്വാസം വിലങ്ങുന്നത് പോലെ…..

ഇത്ര നേരം അവനൊന്നു വരാൻ അത്രയേറെ കാത്തിരിക്കുക യായിരുന്നു തന്റെ മനസ്സ്….

മുത്തശ്ശിയുടെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ട വാക്കുകൾ അവനിൽ നിന്നും കേൾക്കാൻ ഹൃദയം തുടിക്കുകയായിരുന്നു …..

എന്നാലിപ്പോൾ അവന്റെ ജീവനെ കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികളാണ് തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ കുരുങ്ങി നിൽക്കുന്നത്…..

അവനെ വിട്ട് എങ്ങും പോകാൻ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…..

അവൾക്കെന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു….

ഞാൻ വരുന്നില്ല…. എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല….

തനിക്ക് വേണ്ടി ഇവരെ ഇങ്ങോട്ടയച്ചു താനങ്ങോട്ട് ചെല്ലുന്നതും കാത്തു നിൽക്കുകയായിരിക്കും ആ പാവങ്ങൾ…..

ഇപ്പൊ ഉടനെ പുറപ്പെടണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനെ ഒന്ന് കാണാതെ താനെങ്ങനെ പോകും…..

കേട്ട കാര്യങ്ങൾ കാശിയോട് പറയണ്ടേ…

പറഞ്ഞാലാണോ പറഞ്ഞില്ലെങ്ങിലാണോ തെറ്റാവുക…..

ചിന്തകൾ അവളെ അടക്കി ഭരിക്കുകയായിരുന്നു….

സൂര്യാ…. മോള് പോയി ഡ്രെസ്സൊക്കെ എടുത്ത് ഒരുങ്ങി വരൂ ….

അനങ്ങാതെ ചിന്തയിലാണ്ട് നിൽക്കുന്ന സൂര്യയെ നോക്കി മുത്തശ്ശിയത് പറയുമ്പോഴാണ് അവൾ ഓർമകളിൽ നിന്നുണരുന്നത്…..

അവൾ മുത്തശ്ശിക്ക് നേരെ തല കുലുക്കി മുകളിലേക്ക് നടന്നു…..

എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന മൊബൈൽ അവൾ കാണുന്നത്…..

അവൾ വേഗം ഫോണെടുത്തു കാശിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു….

താൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവനെയൊന്നു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ മനസ്സിപ്പോൾ ചുമക്കുന്ന ഭാരത്തിന്റെ പകുതിയെങ്കിലും കുറഞ്ഞു പോയെനെ എന്നവൾ വിചാരിച്ചു……

എന്നാൽ എത്ര റിങ് ചെയ്തിട്ടും അവൻ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാത്തത് അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിരാശ നൽകി…..

അവൾ രണ്ട് മൂന്ന് തവണ വിളിച്ചെങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ച് കാര്യമൊന്നുമുണ്ടായില്ല..

ഇനി ഓഫീസ് നമ്പർ ആണെങ്കിൽ തന്റെ കയ്യിലില്ലതാനും….

അവൾ ഒരു ഇളം റോസ് നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറെടുത്തിട്ടു….

മുടി കെട്ടാതെ അങ്ങനെ വിടർത്തിയിട്ടു…..

ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം താല്പര്യമില്ലാതെ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അലസമായിരുന്നു..

അവൾ അവളുടേ കുറച്ച് തുണികൾ കൂടി എടുത്ത് കുഞ്ഞ് പെട്ടിയിലാക്കി….

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കറുപ് നിറത്തിലുള്ള ടീ ഷർട്ട്‌ അവിടെ കിടക്കുന്നത് കാണുന്നത്…

അവനേറെ ഇഷ്ടമുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ രാത്രി അധികവും അവൻ അതാണ്‌ ഇടാറുള്ളത്…

അവളതെടുത്തു നെഞ്ചോട് ചേർത്തു…

അതിൽ അവന്റെ മണമില്ല… പകരം സോപ്പ് പൊടിയുടേതായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അതിൽ അവന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു….

മുറിയിലേക്ക് കടന്ന് വരുമ്പോൾ തന്നെ കുസൃതി ചിരിയുമായി തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അവൻ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ….

അവളതും കൂടിയെടുത് പെട്ടിയിലെക്കിട്ടു…..

താഴെക്കിറങ്ങി വരുമ്പോൾ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന വീണയുടെ മുഖത് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിന്റെ അതിരറ്റ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു….
മുത്തശ്ശിയെയും മുത്തശ്ശനെയും ഓർക്കുമ്പോൾ തനിക്കും അങ്ങോട്ട് പോകുന്നതിൽ സന്തോഷമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവനെന്ന ലോകം കയറില്ലാതെ തന്നെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്….

ഏതോ ഒരു മാന്ത്രിക ശക്തിയാൽ….

ആ ശക്തിയേ പ്രണയമെന്ന് നിർവചിക്കാൻ കഴിയുമോ….

എങ്കിൽ നമുക്കിറങ്ങാം….

ചെറിയച്ഛനത് പറയുമ്പോൾ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നു….

അവൾ പതിയെയൊന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി….

അവിടെ ഹാൻഡ് റെയിലിൽ കൈകൾ രണ്ടും വെച്ച് തന്നെ നോക്കി അവൻ പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി…..

ഹൃദയം അത്രത്തോളം അവനെയോർത് തേങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

പോകും മുൻപ് അവനെ ഒരു തവണ കാണാൻ മനസ്സ് അത്രയേറെ കൊതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

പെട്ടെന്നാണ് പോർച്ചിൽ ഒരു കാറ് വന്നു നിന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

വീണയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു….

കാരണം കാശി ഈ നേരത്തു വരിലേന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അത് കിരൺ ആയിരിക്കുമെന്ന് എല്ലാവരെ പോലെ അവളും ഊഹിച്ചിരുന്നു….

കാലടികൾ അകത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴും സൂര്യ തലയുയർയത്തി നോക്കിയില്ല….

അവളുടേ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ കാശിയായിരുന്നു….

ഹാ…. നിങ്ങളെപ്പോ വന്നു….

ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖമുയർത്തി…..

കണ്ണുകൾ ആഗ്രഹിച്ച അതേ രൂപം….
അവന്റെ ശബ്ദം തന്റെ കാതുകളിൽ പെയ്ത കുളിർ മഴയായിരുന്നു…

തന്നെ തഴുകിയകലുന്ന കുളിർ കാറ്റിനു അവന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു…..

ചെറിയച്ഛനോടാണ് അവൻ ചോദിക്കുന്നത്…..

അതിനിടയിൽ താൻ മിഴികളുയർത്തി അവനെ നോക്കിയത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവരോട് സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ പോലും ഇടം കണ്ണാൽ തന്നെയൊന്നു നോക്കിയിരുന്നു…..

തനിക്കായി ആ അദരങ്ങളിൽ പറ്റി പിടിച്ച പുഞ്ചിരി ഹൃദയത്തെ കുളിരണിയിച്ചിരുന്നു…..

ഞങ്ങള് സൂര്യയെയും വീണയെയും കൊണ്ട് പോകുകയാണ്…..
നിങ്ങള് രണ്ട് പേരും സൗകര്യം പോലെ അങ്ങോട്ട് വരൂ….

ചെറിയച്ഛൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ മുഖം പതിയെയൊന്നു മങ്ങിയത് ……

ആ മിഴികളപ്പോൾ തന്നിലേക്കും കൂടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച പെട്ടിയിലെക്കും പാളി വീഴുന്നത് കണ്ടിരുന്നു….

ആ കണ്ണുകളിൽ താൻ കണ്ട നിരാശ തന്നേക്കാളേറെയാണെന്ന് ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് തോന്നി പ്പോയി…..

എങ്കിലും പോകുന്നതിനു മുൻപ് അവനെ കണ്ട സന്തോഷം അപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു….

ഒരുപാടവനോട് പറയാനുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും പറയാൻ സമയമായിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി….

ഇപ്പൊ ഒരു ആക്‌സിഡന്റ് നടന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ പെട്ടെന്നയാളിൽ നിന്നൊരു നീകമുണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു…

പെട്ടെന്ന് എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞ് വേദനിപ്പിക്കാനും തനിക്കാവില്ല….

പ്രത്യേകിച്ച് താൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോകുന്ന ഈ സമയം വേദനിപ്പിച്ചു പോകുന്നതെങ്ങനെ…..

തന്നോട് പറയാനുള്ള പ്രണയം ആ മിഴികളിൽ അലയടിക്കുമ്പോഴും അത് കേൾക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ പോകുന്നതിൽ അതിലേറെ ദുഃഖം തോന്നിയിരുന്നു……

എങ്കി ഞങ്ങളിറങ്ങാ….
അതും പറഞ് ചെറിയച്ഛൻ ഇറങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ആർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ അകത്തേക്ക് കയറി പോകുകയായിരുന്നു…..

തന്റെ അരികിലെത്തിയതും മിഴികലുയർത്തിയൊന്നു നോക്കി….

പോവാണ് എന്ന തരത്തിലൊന്നു തല കുലുക്കിയവൾ….

മ്മ്….. അവൻ തിരിച്ചും….

അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ നോവറിഞ്ഞിട്ടാണോ എന്താണെന്നറിയില്ല അവളുടേ കാലുകൾ മുന്പോട്ട് ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല….

മിഴികൾ കോണിപ്പടികൾ കയറി പോകുന്ന അവനെ പിന്തുടർന്നു…..

എന്താ നീ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നത്…..

ചെറിയമ്മ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത് ചോദിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അവിടെ നിന്നും അനങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്….

ഞാൻ…. എനിക്കൊരു സാധനം കൂടി എടുക്കാനുണ്ട്…..

അതാണ് അപ്പൊ പറയാൻ തോന്നിയത് ….

ആരെന്തു പറയുന്നു എന്ന് കേൾക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ അവൾ കോണിപ്പടികൾ കയറി….

ശങ്കരനിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നാമ്പിട്ടിരുന്നു…..

(തുടരും )