അടുത്ത നഗരത്തിൽ പുതിയൊരു ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാനാണെന്നും പറഞ്ഞ് രാത്രിയിൽ

പതറാത്ത ചുവടുകൾ: വിധി തോറ്റുകൊടുത്ത പെൺകരുത്ത്
എന്റെ അയൽപക്കത്തെ മാധവനേട്ടനാണ് എനിക്ക് ടൗണിലെ പ്രശസ്തമായ ‘അക്ഷയ ടെക്സ്റ്റൈൽസി’ൽ പാക്കിംഗ് ആൻഡ് സെയിൽസ് സെക്ഷനിൽ ഒരു ജോലി വാങ്ങിത്തന്നത്. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും മാരകരോഗം ബാധിച്ച കിടപ്പിലായ എന്റെ അമ്മയെയും എന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ച്, അടുത്ത നഗരത്തിൽ പുതിയൊരു ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാനാണെന്നും പറഞ്ഞ് രാത്രിയിൽ വസ്ത്രങ്ങളും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളുമടങ്ങിയ വലിയൊരു ബാഗുമായി വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോയ എന്റെ ഭർത്താവ്, കടക്കെണി താങ്ങാനാവാതെ കാമുകിയോടൊപ്പം നഗരത്തിലെ ഒരു ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ ജീവനൊടുക്കി എന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ മരവിച്ചുപോയ ഞാൻ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താൻ ആഴ്ചകളോളം എടുത്തു.

അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിലെ അരിയും പച്ചക്കറിയും മറ്റു സാധനങ്ങളുമെല്ലാം തീർന്നുപോയിരുന്നു. അതുവരെ വലിയ സഹതാപവും ദയയും കാണിച്ച് ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും തങ്ങളുടെ കടമ കഴിഞ്ഞെന്ന മട്ടിൽ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ നോക്കി പതിയെ ഞങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടു. അങ്ങനെ തീർത്തും ഗതികെട്ട അവസ്ഥയിലാണ് ഒരു ദിവസം മാധവനേട്ടൻ എന്നെ കൈപിടിച്ച് ആ വലിയ വസ്ത്രവ്യാപാര ശാലയിൽ എത്തിക്കുന്നത്.
മുൻപ് വീട്ടുചെലവുകൾക്കുള്ള പണം ഭർത്താവ് കൊണ്ടുവന്നു തന്നിരുന്നതുകൊണ്ട്, വീട്ടുജോലികളും കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളും മാത്രം ചെയ്തു ശീലിച്ച എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു വസ്ത്രവ്യാപാര ശാലയിലെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലുകളോടും പുതിയ ജോലിയോടും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കുറച്ചധികം കാലതാമസമുണ്ടായി. വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുന്ന ആളുകളുടെ വലിയ തിരക്കുള്ള ഒരു കടയായിരുന്നു അത്. പ്രത്യേകിച്ച് വൈകുന്നേരങ്ങളിലും ഉത്സവ സീസണുകളിലുമായിരുന്നു അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആൾത്തിരക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ചെറുപ്പം മുതലേ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ അപകർഷതാബോധവും ഭയവുമുണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ, ആ കടയിലെ വൻ തിരക്കിനിടയിൽ ആകെ ഭയന്നു വിറച്ചു പകച്ചുപോയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കസ്റ്റമേഴ്‌സിന് തുണികൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോഴും മടക്കിവെക്കുമ്പോഴും എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയും, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന തുണിക്കെട്ടുകളും സാരികളും കൈതട്ടി താഴെ വീഴുകയും തെറ്റായ വസ്ത്രങ്ങൾ ആളുകൾക്ക് മാറി നൽകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
അതിനിടയിൽ, പല കസ്റ്റമേഴ്‌സും എന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ട് ഞാൻ വിതുമ്പലോടെ “സോറി” എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ക്ഷമയോടെ എന്നോട് പെരുമാറിയെങ്കിലും, ഒരു ദിവസം സിൽക്ക് സാരികൾ വാങ്ങാൻ വന്ന ധാർഷ്ട്യമുള്ള ഒരു സമ്പന്നനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ പെട്ടെന്ന് പ്രകോപിതനായി. ഞാൻ എടുത്തു കാണിച്ച expensive ആയ സിൽക്ക് സാരിയുടെ മുകളിലേക്ക് തെറ്റുപറ്റി എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഒഴുകിവീണതോടെ, അയാൾ കടയിലുള്ള എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ അസഭ്യം പറയുകയും എന്റെ കരണത്ത് ശക്തിയായി അടിക്കുകയും ചെയ്തു.

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ പരസ്യമായ ആക്രമണത്തിലും അപമാനത്തിലും പകച്ചുപോയ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ടു കയറി അല്പനേരം സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. ഭയത്തോടെ ഒരു പിന്തുണയ്ക്കായി ഞാൻ ചുറ്റും നിന്ന സഹപ്രവർത്തകരെ നോക്കിയെങ്കിലും, എല്ലാവരും എന്നെ ദയനീയമായി ഒന്നോ രണ്ടു സെക്കൻഡ് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തിട്ട്, മുതലാളിയുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാതിരിക്കാൻ അവരുടെ ജോലിയിൽ തന്നെ മുഴുകി മനപൂർവ്വം മാറിനിൽക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.
അപമാനത്തിന്റെ വേദന കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുളമ്പിപ്പോയ എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ പറ്റാതായി. എന്നെ ക്രൂരമായി തല്ലിയ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ മുതലാളിയുടെ കേബിനിലേക്ക് കയറിപ്പോയപ്പോൾ, കൗണ്ടറിലും നിലത്തുമായി വീണുകിടന്ന സിൽക്ക് സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ എടുത്ത് മടക്കിവെച്ച് ഞാൻ അത് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ് കൗണ്ടറിലെ സീനിയർ ജീവനക്കാരൻ വന്ന് മുതലാളി എന്നെ ഉടനടി കേബിനിലേക്ക് വിളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്. നെഞ്ചടിപ്പോടെയും കടുത്ത ആശങ്കയോടെയും മുഖത്തെ കണ്ണീർ തുടച്ച് ഞാൻ വേഗത്തിൽ ആ കേബിനിലേക്ക് ചെന്നു.

ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അവിടെ മുതലാളിയുടെ കസേരയ്ക്ക് മുന്നിൽ ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ എനിക്ക് വരാൻ പോകുന്ന ദുരന്തം മനസ്സിലായിരുന്നു.
“എടോ, തന്നോട് ഞാൻ പലപ്രാവശ്യം വാണിംഗ് തന്നതാണ്, കസ്റ്റമേഴ്‌സിനോട് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച് പെരുമാറണമെന്നും തുണികൾ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നും! ഇവിടെ ജോലിക്ക് കേറിയിട്ട് ആഴ്ച ഒന്നാകാറായില്ലേ? ഈ സമയം കൊണ്ട് പഠിക്കാത്ത താൻ ഇനിയൊരിക്കലും ഈ ജോലി പഠിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ട് ദാ, ഇന്നത്തെ പകുതി ദിവസത്തെ ശമ്പളമുണ്ട്, വേഗം ഇവിടുന്ന് കണക്കു തീർത്ത് സ്ഥലം കാലിയാക്കിക്കോ. ഇതുവരെ എന്റെ ഈ സ്ഥാപനത്തെക്കുറിച്ച് പുറത്തൊരാളും ഒരു പരാതിയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ട് ഇനിയുള്ള കാലവും എനിക്കീ സ്ഥാപനം അന്തസ്സോടെയും പ്രശസ്തമായും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണം,” അഞ്ഞൂറിന്റെ ഒരു നോട്ട് എന്റെ നേരെ വച്ചുനീട്ടിക്കൊണ്ട് മുതലാളി അത് പറയുമ്പോൾ, ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി. അപ്പോഴും അയാളുടെ മുഖത്ത് ദയയുടെ ഒരു കണിക പോലുമില്ലാതെ വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ഭാവമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

തീർത്തും നിസ്സഹായതയോടെയും തലകുനിച്ചും അന്ന് ഞാൻ ആ വസ്ത്രശാലയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോയി. പുറത്ത് കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് നനഞ്ഞൊലിച്ച് വീടുകളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, രോഗിയായ അമ്മയെയും ഒന്നുമറിയാത്ത പാവം കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ പട്ടിണിയില്ലാതെ നോക്കുമെന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളുലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. “എന്താ മോളെ, ഇന്ന് നേരത്തെ വന്നത്? ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് കടയ്ക്ക് വല്ല അവധിയുമാണോ?” പതിവില്ലാതെ ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് മുന്നേ വീട്ടിൽ തിരികെയെത്തിയത് കണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന അമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചു. അവിടെ നടന്ന ക്രൂരമായ സംഭവങ്ങളും എന്നെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിട്ട കാര്യവുമൊക്കെ അമ്മയോട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി തുറന്നുപറയുമ്പോൾ ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു.
“സാരമില്ല മോളെ, നീ അതിനോർത്ത് ഒരുതുള്ളി കണ്ണീർ പോലും ഇനി പൊഴിക്കരുത്. നിന്റെ ഈ കണ്ണീരിന് മുഴുവൻ ഉത്തരവാദി എന്റെ തലതെറിച്ച മകനാണ്. അവൻ കടം വരുത്തിവെച്ച് ചത്തുപോയതിലല്ല എനിക്ക് വിഷമം, കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കേണ്ട നിന്നെയും പിള്ളേരെയും പെരുവഴിയിലാക്കി അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയല്ലോ എന്നോർത്തിട്ടാണ്. നീയന്തിനാണ് വിധിെയയും മറ്റുള്ളവരെയും ഓർത്ത് വിഷമിക്കുന്നത്?

കണ്ടവൻമാർ പറയുന്നത് കേൾക്കാനും ആട്ടും തുപ്പും സഹിക്കാനും നീ ഇനി ഒരിടത്തും ഒരു ജോലിക്കും പോകണ്ട! നിനക്ക് നന്നായി തയ്യൽ പണിയും തുണിയിൽ ഡിസൈനിംഗും ചെയ്യാനറിയില്ലേ? എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയുന്ന ചെറിയ സഹായങ്ങൾ ഞാനും ചെയ്തുതരാം. നാളെ മുതൽ നമുക്ക് ഈ വീട്ടിൽവെച്ചുതന്നെ അറിയാവുന്നവർക്ക് വസ്ത്രങ്ങൾ തുന്നിക്കൊടുത്തും ഡിസൈൻ ചെയ്തും കൊടുത്തു തുടങ്ങാം. ദൈവം നമ്മളെ പൂർണ്ണമായി കൈവിട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ ആ അധ്വാനം മതി നമുക്ക് നാല് പേർക്ക് ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ!” അന്ന് കണ്ണീരു തുടച്ച് രോഗിയായ അമ്മ എനിക്ക് തന്ന ആ വലിയ വാக்குகളും ധൈര്യവുമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവും ഇന്നത്തെ എന്റെ ഈ വമ്പൻ വിജയത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണവും.

അന്ന് ആ ചെറിയ തയ്യൽ മെഷീനിൽ തുടങ്ങിയ സംരംഭം ഇന്ന് ഈ വലിയ ടൗണിൽ എനിക്ക് രണ്ട് പ്രമുഖ ഫാഷൻ ഡിസൈനിംഗ് ആൻഡ് ഗാർമെന്റ്സ് ബൂട്ടീക്കുകളായി വളർന്നു പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതല്ല; ഞാൻ എന്റെ ചോര നീരാക്കി രാപ്പകലില്ലാതെ 6-7 വർഷം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് പടുത്തുയർത്തിയ സാമ്രാജ്യമാണ്. ഇന്നിപ്പോൾ എന്നെ പടിയിറക്കിവിട്ട അക്ഷയ ടെക്സ്റ്റൈൽസിനേക്കാൾ വൻ ആൾത്തിരക്കും പ്രശസ്തിയും എന്റെ വസ്ത്രസ്ഥാപനത്തിനുണ്ട്. എന്റെ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ പ്രത്യേകത എന്തെന്നുവെച്ചാൽ, അവിടെ തുണികൾ തുന്നുന്നതും ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നതും കസ്റ്റമേഴ്‌സിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതുമെല്ലാം എന്നെപ്പോലെ അല്ലെങ്കിൽ എന്നെക്കാൾ വലിയ പ്രതിസന്ധികളിൽ നിന്നും പരാധീനതകളിൽ നിന്നും ജീവിതം കരപിടിക്കാൻ വന്ന നിസ്സഹായരായ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീകളാണ്! അന്ന് എനിക്ക് എന്റെ പഴയ മുതലാളിയിൽ നിന്നും ഒപ്പം ജോലി ചെയ്തവരിൽ നിന്നും കിട്ടാതെ പോയ കരുണയും പിന്തുണയും സ്നേഹവും, ഇന്നിപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അവർക്ക് വശത്തോളം നൽകുന്നുണ്ട്. അതെ, ഇന്ന് ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വലിയൊരു പാഠം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും നിന്ദകളിൽ നിന്നും മാത്രമേ ഒരാൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുയരാൻ കഴിയൂ!
നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ കമന്റ് ബോക്സിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ!