അവളുടെ നീണ്ട മുടി മഴയിൽ പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞിരുന്നു. ധരിച്ചിരുന്ന ഇളം നീല ചുരിദാറിന്റെ

ആ രാത്രി മഴയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭ്രാന്തായിരുന്നു.

ആകാശം പൊട്ടിപ്പിളർന്നതുപോലെ ഇടിമിന്നൽ തുടരെത്തുടരെ തെളിഞ്ഞു. കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം. വിജനമായ റോഡിലൂടെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കടന്നുപോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ വെളിച്ചം മാത്രം.

ആ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ച് ഒരാൾ ഓടുകയായിരുന്നു.

ഒരു പെൺകുട്ടി.

അവളുടെ നീണ്ട മുടി മഴയിൽ പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞിരുന്നു. ധരിച്ചിരുന്ന ഇളം നീല ചുരിദാറിന്റെ അറ്റം ചെളിയിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. ഒരു കാലിലെ ചെരുപ്പ് എപ്പോഴോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. മറ്റേ കാലിലെ ചെരുപ്പും കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഓടിയത്.

പിന്നിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കാരണം പിന്നിൽ ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ വരുന്നവർ.

“മീരേ…!”

ഇരുട്ടിന്റെ ഏതോ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം കേട്ടു.

അവൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ഓടി.

“മീരാ… നിൽക്ക്!”

അവൾ നിർത്തിയില്ല.

അവളുടെ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു.

നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഹൃദയം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ ഇടിച്ചു.

പക്ഷേ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു—

ഇപ്പോൾ നിർത്തിയാൽ പിന്നെ ഒരിക്കലും ഓടാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞതും മുന്നിൽ ഒരു വലിയ വാഹനത്തിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് പതിച്ചു.

അവൾ ഭയന്ന് റോഡിന്റെ നടുവിൽ തന്നെ നിന്നുപോയി.

ബ്രേക്ക് ചവിട്ടിയ ശബ്ദം രാത്രിയെ കീറിമുറിച്ചു.

“അയ്യോ!”

അടുത്ത നിമിഷം അവൾ റോഡിലേക്ക് വീണു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.

ഖാക്കി യൂണിഫോമിൽ ഒരാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

ഉയരം കൂടിയ ശരീരം.

ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖം.

മഴത്തുള്ളികൾ വീണിട്ടും ഒരു വികാരവും പ്രകടമാകാത്ത കണ്ണുകൾ.

അർജുൻ IPS.

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“എഴുന്നേൽക്കൂ.”

മീര അനങ്ങിയില്ല.

അർജുൻ കുനിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി.

“ഹേയ്… കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”

അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.

ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നു.

അവൾ അർജുന്റെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക്.

അടുത്ത നിമിഷം അവൾ ആ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“സാർ…”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“എന്നെ… എന്നെ രക്ഷിക്കണം.”

അർജുൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.

“ആരിൽ നിന്നാണ്?”

മീരയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

അവൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

“അവർ… വരുന്നു.”

“ആരാണ്?”

അവൾ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അകലെ ഒരു കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു.

മീര ഭയന്ന് അർജുന്റെ കൈയിൽ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“സാർ… പ്ലീസ്… എന്നെ അവർക്കൊന്നും കൊടുക്കരുത്.”

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ റോഡിലേക്ക് നീണ്ടു.

കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു SUV പതുക്കെ അവരുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

അർജുൻ ജീപ്പിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“കയറൂ.”

മീര പേടിച്ച് നിന്നു.

“സാർ…”

“ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കൂ. ജീപ്പിൽ കയറൂ.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ അധികാരം അവളെ അനുസരിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചു.

അവൾ ജീപ്പിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ കയറി.

അർജുൻ ഡ്രൈവർ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയതും ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

SUV അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ ജീപ്പ് കുറുകെ നിർത്തി.

രണ്ട് വാഹനങ്ങളും തമ്മിൽ കുറച്ച് അടി മാത്രം ദൂരം.

SUVയുടെ ഗ്ലാസ് താഴ്ന്നു.

അകത്ത് ഇരുന്നവൻ അർജുനെ കണ്ടതും പെട്ടെന്ന് വാഹനം പിന്നോട്ടെടുത്തു.

അർജുൻ ഉടൻ വയർലെസിൽ സന്ദേശം നൽകി.

“Control, ഒരു ബ്ലാക്ക് SUV. നമ്പർ…”

അവൻ നമ്പർ പറഞ്ഞു.

“Track the vehicle.”

ജീപ്പ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

പിന്നിലെ സീറ്റിൽ മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു.

അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

അർജുൻ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കി.

“നിന്റെ പേര്?”

മറുപടി ഇല്ല.

“പേര് ചോദിച്ചതാണ്.”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“മീര.”

“മീര എന്ത്?”

“മീര രാഘവ്.”

അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം മിററിൽ അവളിൽ പതിഞ്ഞു.

“രാഘവ്?”

മീര തല താഴ്ത്തി.

“എന്റെ… ഭർത്താവാണ്.”

അർജുന്റെ പുരികം ചുളിഞ്ഞു.

“ഭർത്താവ്?”

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കുറച്ച് ദൂരം കൂടി പോയശേഷം അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“നിന്നെ പിന്തുടർന്നത് നിന്റെ ഭർത്താവാണോ?”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“അറിയില്ല.”

“അറിയില്ലേ?”

“അവന്റെ ആളുകളായിരിക്കും.”

“എന്തിനാണ്?”

അവൾ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എന്നെ കൊല്ലാൻ.”

ജീപ്പിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

അർജുൻ അവളെ വീണ്ടും നോക്കി.

“എന്തിനാണ് നിന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?”

മീര മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.

അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചില്ല.

അവളുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യലിനേക്കാൾ ആദ്യം വേണ്ടത് സുരക്ഷയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

—

രാത്രി പതിനൊന്ന് മണിയോടെ ജീപ്പ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി.

മീര ഇറങ്ങാൻ മടിച്ചു.

സ്റ്റേഷന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.

“ഇവിടെ ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

“അതെ.”

“അവർ ഇവിടെ വരില്ലേ?”

“വന്നാൽ?”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“നിയമം അവരോട് സംസാരിക്കും.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ആദ്യമായി അല്പം ആശ്വസിച്ചു.

അവളെ വനിതാ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയുടെ അടുത്തേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചു.

പിന്നീട് മെഡിക്കൽ പരിശോധനയും മൊഴിയെടുക്കലും തുടങ്ങി.

അവളുടെ കൈയിൽ ചെറിയ മുറിവുകളുണ്ടായിരുന്നു.

കഴുത്തിനരികിൽ ചുവന്ന പാടുകൾ.

അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ഇവ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?”

മീര മുഖം തിരിച്ചു.

“വീണതാണ്.”

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ മുറിവുകൾ വീണുണ്ടായതല്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു.

—

രാത്രി രണ്ടര.

സ്റ്റേഷന്റെ ഒരു കോണിൽ മീര ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു.

കൈയിൽ നൽകിയ ചൂടുള്ള ചായ പോലും അവൾ കുടിച്ചില്ല.

അർജുൻ ഫയലുമായി അവളുടെ മുന്നിലെത്തി.

“മീര.”

അവൾ തല ഉയർത്തി.

“നിനക്ക് പരാതി നൽകണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ നൽകാം. അല്ലെങ്കിൽ രാവിലെ വരെ കാത്തിരിക്കാം.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“പരാതി കൊടുത്തിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം സാർ?”

“നീതി ലഭിക്കും.”

മീര ചിരിച്ചു.

അത് ഒരു ചിരിയായിരുന്നില്ല.

വേദനയായിരുന്നു.

“നീതി?”

അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“ഞാൻ ആദ്യം വീട്ടിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു… ഭർത്താവും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം പുറത്തുപറയരുതെന്ന്.”

അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

“അച്ഛനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു… കുറച്ചുനാൾ സഹിച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന്.”

അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

“പോലീസിൽ പരാതി കൊടുത്തപ്പോൾ…”

അവൾ നിർത്തി.

“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

“പരാതി പിൻവലിക്കാൻ പറഞ്ഞു.”

അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

മീര അവനെ നോക്കി.

“എനിക്ക് പേടിയാണ് സാർ.”

“ആരെയാണ്?”

“എല്ലാവരെയും.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

“എന്നെ വഞ്ചിച്ചവനെക്കാൾ പേടിയാണ്… എന്നെ വിശ്വസിക്കാത്തവരെ.”

അർജുൻ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി.

പിന്നെ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയില്ല.”

മീരയുടെ മുഖത്ത് നിരാശ തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ അടുത്ത വാക്ക് അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

“പക്ഷേ നീ പറയുന്നത് സത്യമാണോ കള്ളമാണോ എന്ന് കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കും.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“അത് തന്നെയാണ് എന്റെ ജോലി.”

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.

“ഇന്ന് രാത്രി നീ ഇവിടെ സുരക്ഷിതയാണ്.”

അവൻ പോകാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീര വിളിച്ചു.

“സാർ…”

അവൻ തിരിഞ്ഞു.

“നന്ദി.”

അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ വാക്ക് അവന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

—

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മീരയുടെ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തി.

അവൾ പറഞ്ഞ കഥ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.

രാഘവ് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചത് സ്നേഹത്താൽ ആയിരുന്നില്ല.

അവളുടെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവളുടെ പേരിൽ എഴുതിവെച്ച സ്വത്തും ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളുമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

വിവാഹത്തിന് ശേഷം പതിയെ അവളുടെ പേരിലുള്ള രേഖകൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അവൾ എതിർത്തപ്പോൾ വഴക്ക്.

പിന്നീട് മർദ്ദനം.

അവസാനം വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിടൽ.

അവൾ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ—

അവളെ മാനസികമായി തകർക്കാൻ തുടങ്ങി.

“നിന്നെ ആരും വിശ്വസിക്കില്ല.”

“നിന്റെ സ്വത്ത് മുഴുവൻ എന്റേതാകും.”

“പുറത്തുപോയാൽ നിന്നെ മോശക്കാരിയാക്കാൻ എനിക്ക് രണ്ട് ദിവസം മതി.”

ആ വാക്കുകൾ ദിവസങ്ങളോളം അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.

അവസാനം ഒരു രാത്രി അവൾ ജനൽ വഴി പുറത്തുകടന്നു.

അവിടെ നിന്നാണ് അവൾ ഓടിയത്.

—

അർജുൻ ഫയൽ അടച്ചു.

അവന്റെ മുന്നിൽ രാഘവിന്റെ പേര്.

പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളുള്ള ചിലരുടെ പേരുകളും.

ഇത് സാധാരണ കുടുംബപ്രശ്നമല്ലെന്ന് അവന് വ്യക്തമായി.

മീര എന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടെന്ന സംശയവും അവനുണ്ടായിരുന്നു.

അതിനിടയിൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി.

“ഹലോ?”

മറുവശത്ത് ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ.

“അർജുൻ, ഈ കേസ് കുറച്ച് ശ്രദ്ധിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യണം.”

“സർ?”

“മുകളിലേക്ക് സമ്മർദ്ദമുണ്ട്.”

അർജുൻ കസേരയിൽ പിന്നോട്ട് ചാരിയിരുന്നു.

“നിയമപരമായി എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ?”

മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത.

“രാഘവ് വലിയ ബന്ധങ്ങളുള്ള ആളാണ്.”

അർജുൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

“ബന്ധങ്ങൾ എത്ര വലിയതായാലും നിയമത്തിന് മുകളിലല്ലല്ലോ സാർ.”

ഫോൺ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദമായി.

“നീ നിന്റെ രീതിയിൽ ചെയ്യ്. പക്ഷേ ജാഗ്രത വേണം.”

കോൾ അവസാനിച്ചു.

അർജുൻ മീര ഇരുന്നിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.

അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“മീര എവിടെ?”

ഒരു വനിതാ കോൺസ്റ്റബിൾ ഓടിയെത്തി.

“സാർ…”

“എന്തുപറ്റി?”

“അവളെ കാണുന്നില്ല.”

അർജുൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.

സ്റ്റേഷന്റെ പിൻവാതിൽ പരിശോധിച്ചു.

അവിടെ നിലത്ത് ഒരു ചെറിയ കഷണം പേപ്പർ.

അത് എടുത്തു നോക്കി.

അതിൽ വിറയുന്ന കൈയെഴുത്തിൽ ഒരു വാചകം മാത്രം.

“സാർ, എന്നെ ആരെയും അറിയിക്കാതെ ഇവിടെ നിന്ന് കൊണ്ടുപോകൂ. സ്റ്റേഷനുള്ളിലും ഞാൻ സുരക്ഷിതയല്ല.”

അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു.

അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും മുഴങ്ങിയത്.

അജ്ഞാത നമ്പർ.

“ഹലോ?”

മറുവശത്ത് ഒരു പുരുഷന്റെ ചിരി.

“മീരയെ അന്വേഷിക്കുകയാണോ, ഓഫീസർ?”

അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.

“ആരാണ്?”

“നിങ്ങൾ നിയമത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു അല്ലേ?”

“മീരയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ—”

അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മറുവശത്ത് നിന്നുള്ള ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.

“നിങ്ങൾ അവളെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതുന്നു.”

ഒരു ഇടവേള.

“പക്ഷേ അവളുടെ കഥയുടെ പകുതി പോലും നിങ്ങൾക്കറിയില്ല.”

കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.

അർജുൻ ഫോൺ പതുക്കെ താഴ്ത്തി.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.

മീര എന്താണ് മറച്ചുവെച്ചത്?

അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു അറ്റത്ത്…

ഒരു ഇരുണ്ട മുറിയിൽ മീര കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരാൾ നിന്നു.

അവൾ ഭയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

അയാൾ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“നീ പോലീസിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞോ?”

മീര തലകുനിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“നല്ല കുട്ടി.”

അയാൾ ചിരിച്ചു.

“കാരണം നീ സത്യം പറഞ്ഞാൽ…”

അയാൾ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഫോട്ടോ വെച്ചു.

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയന്ന് വിടർന്നു.

ആ ഫോട്ടോയിൽ—

അർജുൻ IPS ആയിരുന്നു.

മീരയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ ഒരു വാക്ക് മാത്രം പുറത്തുവന്നു.

“അർജുനേട്ടൻ…”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു.

അവൾ അർജുനെ നേരത്തെ തന്നെ അറിയുമായിരുന്നു.

പക്ഷേ എവിടെവച്ച്?

എങ്ങനെ?

എന്തുകൊണ്ട്?

ആ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ അവളുടെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വാതിലുകൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു.

“അർജുനേട്ടൻ…”

ആ പേര് മീരയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നതും അവൾ ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.

“അവനെ നീ നേരത്തെ അറിയുമായിരുന്നു അല്ലേ?”

മീര മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോട്ടോയിൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു.

അത് അർജുന്റെ പോലീസ് യൂണിഫോമിലുള്ള ചിത്രമായിരുന്നു.

“എന്തിനാണ് എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്?”

“നിനക്ക് അറിയാവുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് വേണം.”

“എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല.”

“അത് നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യമല്ല.”

അയാൾ മേശയിൽ കൈകൊണ്ട് അടിച്ചു.

മീര ഞെട്ടി.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.

അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

“അർജുനേട്ടന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ?”

അയാൾ ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് നിന്റെ ജീവനെക്കാൾ അയാളെക്കുറിച്ചാണോ പേടി?”

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“എന്താണ് നിങ്ങളുടെ ബന്ധം?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“അപ്പോൾ എന്തിനാണ് അയാളെ അർജുനേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചത്?”

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പഴയ ഓർമ്മ തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ പുറത്തുനിന്ന് വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

അയാളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.

“പോലീസ്!”

മീരയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.

അൽപസമയത്തിനകം വാതിൽ തകർത്ത് പോലീസ് അകത്തേക്ക് കയറി.

“എല്ലാവരും കൈകൾ ഉയർത്തൂ!”

അർജുൻ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ മീരയെ തേടി.

അവളെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പം അല്പം മങ്ങി.

“മീര!”

അവൾ അവന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.

“നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?”

മീര തലകുലുക്കി.

“ഇല്ല.”

“ആരാണ് ഇവർ?”

അവൾ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരാൾ പിന്നിൽ നിന്ന് അർജുനെ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അർജുൻ തിരിഞ്ഞ് അവനെ കീഴടക്കി.

മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ സ്ഥിതി നിയന്ത്രണത്തിലായി.

മീര അർജുന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചുനിന്നു.

അവൻ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.

അവൾ വിട്ടില്ല.

അർജുനും അത് ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല.

—

സ്റ്റേഷനിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ മീരയെ തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“ഇനി എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

മീര മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“നിന്നെ ആരാണ് കൊണ്ടുപോയത്?”

“അറിയില്ല.”

“അറിയില്ലെന്ന് പറയുന്നത് നിർത്തൂ, മീര.”

അവന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു.

അവൾ ഭയന്ന് അവനെ നോക്കി.

“ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.”

“എനിക്ക് അറിയാം.”

“എങ്കിൽ സത്യം പറയൂ.”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് പേടിയാണ്.”

“എന്നെ പേടിയാണോ?”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“അല്ല.”

“പിന്നെ?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“എനിക്ക് നിങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയാണ്.”

അർജുൻ നിശ്ചലമായി.

ആ വാക്കുകൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

അവൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

“നീ എന്നെ നേരത്തെ അറിയുമായിരുന്നു അല്ലേ?”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.

“അതെ.”

“എവിടെവച്ച്?”

അവൾ മറുപടി പറയാൻ മടിച്ചു.

അവസാനം പറഞ്ഞു.

“എന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് മുമ്പ്.”

അർജുൻ ഞെട്ടി.

“എന്റെ അച്ഛനെ നിങ്ങൾ അറിയുമായിരുന്നു?”

“അതെ.”

“എന്തുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല?”

“നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ രാഘവിന്റെ ഭാര്യ മാത്രമായിരുന്നു. എന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ…”

അവൾ നിർത്തി.

“എന്ത്?”

“നിങ്ങൾക്കും എന്നെ സംശയമാകുമെന്ന് പേടിച്ചു.”

അർജുൻ കുറച്ച് നേരം അവളെ നോക്കി.

അവളുടെ ഭയം സത്യമായിരുന്നു.

—

അടുത്ത ദിവസം മീരയെ സുരക്ഷിതമായ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് മാറ്റാൻ അർജുൻ തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷേ അതിനിടയിൽ രാഘവിന്റെ ആളുകൾ അവളുടെ താമസസ്ഥലം കണ്ടെത്തി.

സുരക്ഷ ശക്തമാക്കിയിട്ടും അവൾക്ക് ഭീഷണി തുടർന്നു.

ഒരു ദിവസം സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ അർജുനെ കാത്ത് ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അർജുൻ, മീരയെ ഇനി ഇവിടെ വയ്ക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.”

“അവളെ മറ്റൊരു സംരക്ഷണകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറ്റാം.”

“അവിടെയും വിവരം ചോരും.”

അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“അവളെ പൊതുവിൽ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു നിയമപരമായ മാർഗം വേണം.”

“എന്താണ് സാർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”

ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒരു ഫയൽ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.

“നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ അവൾക്ക് സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള പ്രത്യേക നടപടി.”

അർജുൻ ഫയൽ നോക്കി.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ പോലീസ് ഓഫീസറാണ്.”

“അറിയാം.”

“അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ അവളെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് ശരിയല്ല.”

ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.

“പക്ഷേ അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ നിയമത്തേക്കാൾ വിശ്വാസിക്കാവുന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ് ആവശ്യം.”

അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

—

ആ രാത്രി മീരയോട് അവൻ എല്ലാം പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് മറ്റൊരു സുരക്ഷിത സ്ഥലത്തേക്ക് പോകണം.”

“എവിടെ?”

“എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.”

മീര അവനെ നോക്കി.

“അവിടെ ഞാൻ എത്ര ദിവസം?”

“അറിയില്ല.”

“പിന്നെ?”

അർജുൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

മീരക്ക് എന്തോ മനസ്സിലായി.

“എന്താണ് കാര്യം?”

“ഒരു തീരുമാനം എടുക്കണം.”

“എന്ത് തീരുമാനം?”

അർജുൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“നമ്മൾ വിവാഹം കഴിക്കണം.”

മീര ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“ഇത് കേൾക്കാൻ എളുപ്പമല്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”

“നിങ്ങൾക്ക് ഭ്രാന്താണോ?”

അവൾ എഴുന്നേറ്റു.

“നമ്മൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ എന്താണ് ഉള്ളത്?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“പിന്നെ എന്തിനാണ് വിവാഹം?”

“നിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക്.”

“എന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ജീവിതം എന്തിന് നശിപ്പിക്കണം?”

അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ ജീവിതം നശിക്കില്ല.”

“പക്ഷേ…”

“മീര.”

അവൻ ആദ്യമായി അവളെ പേര് മാത്രം വിളിച്ചു.

“ഇത് ഒരു സാധാരണ വിവാഹമല്ല.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ?”

“ഒരു കരാർ.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“കാലാവധി?”

“കേസ് തീരുന്നതുവരെ.”

“അതിനുശേഷം?”

അർജുൻ അല്പം നിശ്ശബ്ദമായി.

“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാം.”

മീരയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുപോയി.

അവൾ ചിരിച്ചു.

“ശരി.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”

“എന്റെ ജീവിതം ഇതിനകം തന്നെ തകർന്നതാണ്. ഇനി ഒരു കരാർ കൂടി എന്താണ്?”

—

വിവാഹം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു.

ആഘോഷങ്ങളൊന്നുമില്ല.

ബന്ധുക്കളൊന്നുമില്ല.

പള്ളിയിൽ കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രം.

മീര വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ലളിതമായ സാരി ധരിച്ചു.

അർജുൻ വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും.

താലി കെട്ടുന്ന നിമിഷം മീരയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.

“ഇത് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു തെറ്റാണോ?”

അർജുൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി.

അവൻ അവളെ നോക്കി.

അവൾ തല താഴ്ത്തി.

ആ വിവാഹത്തിന് സാക്ഷികളായി നിന്നവർക്ക് അത് ഒരു വിവാഹമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവരുടെ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു—

അത് ഒരു കരാർ മാത്രമാണ്.

—

അർജുന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയ ആദ്യ രാത്രി മീരയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വലിയ വീട്.

നിശ്ശബ്ദമായ മുറികൾ.

എല്ലാം പുതിയത്.

അവൾ ജനലിനരികിൽ നിന്നു.

പിന്നിൽ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം.

അർജുൻ അകത്തേക്ക് വന്നു.

അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.

“നിനക്ക് പേടിക്കേണ്ട.”

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മുറിയിൽ ഉറങ്ങാം.”

“നിങ്ങൾ?”

“ഞാൻ പുറത്തുള്ള മുറിയിൽ കിടക്കും.”

മീര അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

“എന്തിന്?”

“കാരണം ഇത് കരാറാണ്.”

അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

“അർജുനേട്ടാ…”

അവൻ നിർത്തി.

“എന്താ?”

“നന്ദി.”

അവൻ അവളെ നോക്കി.

“എന്തിനാണ്?”

“എന്നെ വിശ്വസിച്ചതിന്.”

അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.”

അവളുടെ മുഖം മങ്ങി.

“പക്ഷേ…”

അവൻ തുടർന്നു.

“നിനക്ക് വിശ്വാസം അർഹിക്കുന്ന ഒരാളാകാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കും.”

അവൻ പുറത്തേക്ക് പോയി.

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

അർജുൻ ഒരിക്കലും അവളുടെ അതിരുകൾ ലംഘിച്ചില്ല.

അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങിവന്നു.

അവൾക്ക് രാത്രി ഭയമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ വാതിലിന് പുറത്തുള്ള സോഫയിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവൾ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷമേ അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോകാറുള്ളൂ.

ഒരു ദിവസം മീരയ്ക്ക് ശക്തമായ പനി വന്നു.

അർജുൻ ഡ്യൂട്ടിയിലായിരുന്നു.

രാത്രി പന്ത്രണ്ടരയ്ക്ക് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കിടക്കയിൽ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

അവൻ ഉടൻ ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു.

മരുന്ന് നൽകി.

രാത്രി മുഴുവൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

രാവിലെ കണ്ണുതുറന്ന മീര കണ്ടത്—

അർജുൻ കസേരയിൽ തല ചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുന്നതാണ്.

അവന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ മരുന്നിന്റെ കവർ.

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൾ പതുക്കെ ഒരു പുതപ്പ് എടുത്ത് അവന്റെ മേൽ ഇട്ടു.

അർജുൻ കണ്ണുതുറന്നു.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു.

“ഉറങ്ങിയില്ലേ?”

“നിങ്ങളും ഉറങ്ങിയില്ലല്ലോ.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് പനി കുറഞ്ഞോ?”

മീര തലകുലുക്കി.

“കുറഞ്ഞു.”

“എങ്കിൽ കിടക്കൂ.”

അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

അപ്പോൾ മീര അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.

—

അതേസമയം രാഘവ് പുറത്തുനിന്ന് കളി തുടരുകയായിരുന്നു.

മീരയുടെ സ്വത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകൾ കൈവശപ്പെടുത്താൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.

അതിനേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം—

അർജുനെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ മീരയുടെ ചെവിയിലെത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“അർജുൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ്.”

“കേസ് തീർന്നാൽ അവൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും.”

“അവന് നിന്നോട് സ്നേഹമില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ സംശയം വിതച്ചു.

ഒരു ദിവസം അർജുൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വൈകിയെത്തി.

അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ സുഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.

മീര ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ആരായിരുന്നു?”

അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“ആര്?”

“നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീ.”

“ഒരു കേസ് സംബന്ധിച്ച ആളാണ്.”

“അവരോടൊപ്പം എത്ര സമയം ഉണ്ടായിരുന്നു?”

അർജുന്റെ മുഖം മാറി.

“നിനക്ക് എന്താണ് പറയാനുള്ളത്?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“അപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട.”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണ്.”

അർജുൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

“കരാർ ഭാര്യ.”

ആ വാക്ക് അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയിറങ്ങി.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.

വാതിൽ അടച്ചു.

അർജുൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

താൻ പറഞ്ഞ വാക്കിന്റെ വേദന അവന് മനസ്സിലായി.

പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു.

—

ആ രാത്രി മീര ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.

മേശപ്പുറത്ത് വിവാഹത്തിന്റെ ഫോട്ടോ.

അവൾ അത് എടുത്തു നോക്കി.

“കരാർ…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു—

വീടിന്റെ പുറത്തുള്ള ഇരുട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളുടെ കയ്യിൽ ഫോൺ.

ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ മീരയുടെയും അർജുന്റെയും വിവാഹഫോട്ടോ.

അയാൾ ആരെയോ വിളിച്ചു.

“അവർ തമ്മിൽ അടുപ്പം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.”

മറുവശത്ത് ഒരു ശബ്ദം.

“അപ്പോൾ അടുത്ത ഘട്ടം തുടങ്ങാം.”

അയാൾ ചിരിച്ചു.

“അർജുന്റെ ഭാര്യയെ അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?”

അവൻ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി.

“അവൾക്ക് അവനെക്കുറിച്ച് സംശയം ഉണ്ടാക്കുക.”

അവന്റെ ചിരി രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

അതേസമയം മുറിക്കുള്ളിൽ മീര വിവാഹഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു.

അവൾക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായിരുന്നില്ല—

അവരുടെ കരാർ അവസാനിക്കാനിരിക്കുന്നതല്ല.

അവരുടെ സ്നേഹത്തെ പരീക്ഷിക്കാനാണ് യഥാർത്ഥ കളി ഇപ്പോൾ തുടങ്ങുന്നത്.

🌧️ അവൾ വീണ്ടും ജീവിച്ചു

രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.

മീര മുറിയിലെ ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ മഴയേക്കാൾ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു.

അർജുൻ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് മാത്രം അവളുടെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“കരാർ ഭാര്യ.”

ആ രണ്ടു വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.

അവൻ അവളെ സംരക്ഷിച്ചത് കരുണ കൊണ്ടാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസറെന്ന നിലയിലെ കടമ കൊണ്ടോ?

തന്നോട് കാണിക്കുന്ന കരുതൽ സ്നേഹമാണെന്ന് കരുതിയത് തന്റെ തെറ്റാണോ?

മീര കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അപ്പോഴാണ് വാതിലിൽ മുട്ടിയത്.

അർജുൻ.

“മീര…”

അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“വാതിൽ തുറക്കൂ.”

“എനിക്ക് ഉറങ്ങണം.”

അവൻ കുറച്ച് നേരം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.

“ശരി.”

അവന്റെ കാലടികൾ അകന്നുപോയി.

വാതിലിനപ്പുറം ആ ശബ്ദം ഇല്ലാതായതും മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

അവൾ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല.

—

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അർജുൻ നേരത്തെ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി.

മേശപ്പുറത്ത് അവൻ ഒരു പേപ്പർ വെച്ചിരുന്നു.

മീര അത് എടുത്തുനോക്കി.

“കേസ് അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. അതിന് ശേഷം നിന്റെ ജീവിതം നീ തീരുമാനിക്കണം.”

താഴെ അവന്റെ ഒപ്പ്.

മീര ആ പേപ്പർ മടക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.

അജ്ഞാത നമ്പർ.

“ഹലോ?”

മറുവശത്ത് ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം.

“അർജുനെ വിശ്വസിക്കരുത്.”

മീരയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.

“ആരാണ്?”

“നിനക്ക് അറിയാത്ത ഒരു സത്യം അവൻ നിന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ട്.”

“എന്ത് സത്യം?”

“നിന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് പിന്നിൽ ആരാണെന്ന് അർജുനോട് ചോദിക്കൂ.”

കോൾ അവസാനിച്ചു.

മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.

അവളുടെ അച്ഛന്റെ മരണം…

അത് സ്വാഭാവികമല്ലായിരുന്നോ?

അവൾ വർഷങ്ങളായി കരുതിയിരുന്നത് ഹൃദയാഘാതം മൂലമാണ് അച്ഛൻ മരിച്ചതെന്നാണ്.

പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി അർജുൻ അവളുടെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് അറിയാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.

അവൾ ഉടൻ അർജുനെ വിളിച്ചു.

ഫോൺ എടുത്തില്ല.

വീണ്ടും വിളിച്ചു.

ഇത്തവണയും ഇല്ല.

മീരയുടെ മനസ്സിൽ സംശയം വളർന്നു.

—

അതേസമയം പോലീസ് ഓഫീസിൽ അർജുൻ ഒരു പഴയ ഫയൽ തുറന്നു.

ഫയലിന്റെ മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

“രമേശ് വർമ്മ — അസ്വാഭാവിക മരണം.”

മീരയുടെ അച്ഛൻ.

അർജുൻ ആ ഫയൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നു.

അന്ന് തെളിവുകളില്ലാത്തതിനാൽ കേസ് അടച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ അടുത്തിടെ ലഭിച്ച ചില വിവരങ്ങൾ പഴയ കേസിനെ വീണ്ടും സംശയാസ്പദമാക്കിയിരുന്നു.

അതിനാലാണ് അർജുൻ രഹസ്യമായി അന്വേഷണം നടത്തിയത്.

അവന്റെ മുന്നിൽ മൂന്ന് പേരുടെ പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു.

രാഘവ്.
സിദ്ധാർഥ്.
മറ്റൊരാൾ…

അവൻ മൂന്നാമത്തെ പേര് നോക്കി നിശ്ചലമായി.

രാജീവ് മേനോൻ.

ഒരു വലിയ വ്യവസായി.

രാഘവിന്റെ ബന്ധു.

അർജുൻ ഫയൽ അടച്ചു.

അപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അകത്തേക്ക് വന്നു.

“സാർ, ഒരു പ്രധാന വിവരം.”

“എന്താണ്?”

“സിദ്ധാർഥിന്റെ ഫോൺ ട്രേസ് ചെയ്തു.”

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.

“എവിടെ?”

“പഴയ ഇൻഡസ്ട്രിയൽ ഏരിയ.”

അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“ടീം റെഡിയാക്കൂ.”

—

വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മീര അർജുനെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“നിങ്ങളോട് എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”

അവൻ അവളെ നോക്കി.

“ചോദിക്കൂ.”

“എന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് എന്തറിയാം?”

അർജുൻ നിശ്ശബ്ദനായി.

മീരയുടെ സംശയം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

“എനിക്ക് സത്യം വേണം.”

“ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“കാരണം തെളിവ് വേണം.”

“നിങ്ങൾ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.”

“അങ്ങനെയല്ല.”

“പിന്നെ?”

അവൾ കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല.”

അർജുൻ നിശ്ചലമായി.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പം പൂർണ്ണമായും മാറി.

“മീര…”

“നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രമാണ്. ഒരു കേസ്.”

അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“നിനക്ക് ശരിക്കും അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

അവൾ തല തിരിച്ചു.

“അതെ.”

അർജുൻ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി.

പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“എങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പറയാൻ സമയമായി.”

അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.

“ആദ്യ ദിവസം മഴയിൽ നീ എന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ…”

അവന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ മാറി.

“നീ ഒരു കേസ് മാത്രമായിരുന്നു.”

മീര അവനെ നോക്കി.

“പിന്നെ?”

“പിന്നെ നീ പേടിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് പനി വന്നപ്പോൾ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നത് കടമയല്ലായിരുന്നു.”

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“നീ വാതിൽ അടച്ചിട്ട് കരയുമ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് നിൽക്കാൻ കാരണം നിയമമല്ലായിരുന്നു.”

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

“പിന്നെ എന്തായിരുന്നു?”

അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“സ്നേഹം.”

മീര നിശ്ചലമായി.

അവൻ തുടർന്നു.

“പക്ഷേ നിന്നെ എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ബന്ധിച്ചിടാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന് തോന്നി. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അകന്നു നിന്നത്.”

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അത് നിന്റെ തീരുമാനമായിരിക്കണം.”

മീരയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

“ഞാൻ…”

അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അർജുന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.

അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.

“സാർ, സിദ്ധാർഥിന്റെ ലൊക്കേഷൻ കിട്ടി.”

അർജുൻ ഉടൻ മാറി.

“ഞാൻ വരുന്നു.”

അവൻ പോകാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീര അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“ഞാനും വരും.”

“ഇല്ല.”

“അവൻ എന്നെക്കുറിച്ചാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.”

“അതുകൊണ്ടുതന്നെ നീ ഇവിടെ സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കണം.”

“ഇനി ഞാൻ ഒളിച്ചോടില്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഭയത്തേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഒളിച്ചോടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. ഇനി വേണ്ട.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൻ കണ്ടത്—

അതിജീവിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ ധൈര്യം.

“ശരി.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ എന്റെ കൂടെയായിരിക്കും.”

—

പഴയ ഫാക്ടറി.

ഇരുട്ട്.

മഴ.

പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ ദൂരത്ത് നിർത്തി.

അർജുൻ മീരയെ വാഹനത്തിൽ ഇരുത്തി.

“ഞാൻ പറയുന്നതുവരെ പുറത്തിറങ്ങരുത്.”

മീര തലകുലുക്കി.

അർജുൻ അകത്തേക്ക് കയറി.

ചില നിമിഷങ്ങൾക്കകം വെടിയൊച്ച കേട്ടു.

മീര ഞെട്ടി.

അവൾ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരാൾ അവളുടെ വായ മൂടി.

“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്.”

അവൾ പോരാടി.

പക്ഷേ അയാൾ അവളെ വലിച്ചിഴച്ച് ഇരുട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

—

അകത്ത് അർജുൻ സിദ്ധാർഥിനെ കണ്ടെത്തി.

“സിദ്ധാർഥ്!”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ചിരിച്ചു.

“നീ വരുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു.”

“മീര എവിടെ?”

“അവൾ സുരക്ഷിതയല്ല.”

അർജുൻ തോക്ക് ഉയർത്തി.

“അവളെ എവിടെയാണ് കൊണ്ടുപോയത്?”

“നീ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല അർജുൻ.”

സിദ്ധാർഥ് ചിരിച്ചു.

“ഈ കളിയുടെ യഥാർത്ഥ തലവൻ ഞാൻ അല്ല.”

അർജുൻ നിശ്ചലമായി.

“ആരാണ്?”

സിദ്ധാർഥ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“നിന്റെ മേലുദ്യോഗസ്ഥരിൽ ഒരാൾ.”

അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.

“ആരാണ്?”

അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് ഒരു സ്ഫോടനശബ്ദം.

അർജുൻ തിരിഞ്ഞു.

സിദ്ധാർഥ് ആ അവസരം ഉപയോഗിച്ച് ഓടി.

അർജുൻ പിന്നാലെ പോയി.

—

മറ്റൊരു മുറിയിൽ മീരയെ കൊണ്ടുവന്നത് രാജീവ് മേനോന്റെ ആളുകളായിരുന്നു.

അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.

മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ ഫയൽ.

അതിൽ അച്ഛന്റെ ചിത്രം.

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എന്താണ് ഇതെല്ലാം?”

രാജീവ് മുന്നോട്ട് വന്നു.

“നിന്റെ അച്ഛൻ ഞങ്ങളുടെ ബിസിനസിലെ ചില രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.”

“അതുകൊണ്ട്?”

“അവനെ ഇല്ലാതാക്കി.”

മീരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.

“എന്റെ അച്ഛനെ നിങ്ങൾ കൊന്നതാണോ?”

“അതെ.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

“പിന്നെ രാഘവ്?”

“നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അവനെ ഉപയോഗിച്ചു.”

“സിദ്ധാർഥ്?”

“എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിയന്ത്രിച്ചത് അവൻ.”

മീര പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

“അർജുന് ഇതെല്ലാം അറിയാമോ?”

രാജീവ് ചിരിച്ചു.

“അവൻ സംശയിച്ചിരുന്നു.”

ഒരു ഇടവേള.

“പക്ഷേ അവന് തെളിവില്ലായിരുന്നു.”

മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ധൈര്യം തെളിഞ്ഞു.

“തെളിവ് വേണമല്ലേ?”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അത് നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്?”

രാജീവിന്റെ മുഖം മാറി.

അപ്പോഴാണ് അവന് മനസ്സിലായത്.

മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ ഒരു ചെറിയ റെക്കോർഡിംഗ് ഉപകരണം.

മീര അത് തന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു.

രാജീവ് അവളുടെ നേരെ പാഞ്ഞെത്തി.

പക്ഷേ വാതിൽ തകർത്ത് പോലീസ് അകത്തേക്ക് കയറി.

“ആരും അനങ്ങരുത്!”

അർജുൻ മുന്നിൽ.

രാജീവിന്റെ മുഖം വിളറി.

അർജുൻ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.

“മീര!”

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

“അർജുനേട്ടാ…”

അവൻ അവളെ മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“നിനക്ക് ഒന്നുമില്ല.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് പേടിയില്ല.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു.

“നിങ്ങൾ വന്നല്ലോ.”

—

അന്വേഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.

റെക്കോർഡിംഗ് തെളിവായി.

രാജീവ് അറസ്റ്റിലായി.

സിദ്ധാർഥും പിടിയിലായി.

രാഘവിനെതിരെയും തെളിവുകൾ ലഭിച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അടച്ചുപൂട്ടിയിരുന്ന മീരയുടെ അച്ഛന്റെ കേസ് വീണ്ടും തുറന്നു.

സത്യം പുറത്തുവന്നു.

മീരയുടെ അച്ഛൻ സ്വാഭാവികമായി മരിച്ചതല്ല.

അദ്ദേഹത്തെ കൊലപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു.

അവളുടെ ജീവിതത്തെ തകർത്ത ഓരോ മനുഷ്യനും നിയമത്തിന് മുന്നിൽ എത്തി.

—

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം.

കോടതിയുടെ പുറത്തേക്ക് മീര നടന്നു വന്നു.

ഒരിക്കൽ സമൂഹം അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ഇന്ന് അതേ സമൂഹത്തിലെ പലരും അവളെ ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കി.

ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ ചോദിച്ചു.

“മാഡം, ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു?”

മീര ചിരിച്ചു.

“എനിക്ക് മറ്റൊരു വഴിയില്ലായിരുന്നു.”

“നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കരുത്ത് നൽകിയ വ്യക്തി ആരാണ്?”

അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം അർജുനെ നോക്കി.

അവൻ അകലെ നിന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

മീര പറഞ്ഞു.

“എന്നെ രക്ഷിച്ചത് ഒരാൾ ആയിരുന്നു.”

ഒരു ചെറിയ ഇടവേള.

“പക്ഷേ എന്നെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത്… ഞാൻ തന്നെയാണ്.”

—

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ആഘോഷം.

മീര തന്റെ പുതിയ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ബോർഡ് തുറന്നു.

“പ്രതീക്ഷ — സ്ത്രീകൾക്കായുള്ള നിയമസഹായവും പുനരധിവാസ കേന്ദ്രവും.”

അവൾ റിബൺ മുറിച്ചു.

അർജുൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“മാഡം, വലിയ ആളായല്ലോ.”

മീര ചിരിച്ചു.

“എല്ലാം നിങ്ങളുടെ കാരണമല്ലേ?”

“അല്ല.”

അവൻ തലകുലുക്കി.

“നീ തന്നെയാണ് ചെയ്തത്.”

മീര അവനെ നോക്കി.

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”

“ചോദിക്കൂ.”

“നമ്മുടെ കരാർ ഇപ്പോൾ അവസാനിച്ചില്ലേ?”

അർജുൻ ചിരിച്ചു.

“അതെ.”

“അപ്പോൾ…”

അവൾ നിർത്തി.

“ഇനി ഞാൻ എവിടെ പോകണം?”

അർജുൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

“എവിടെയും പോകേണ്ട.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“എന്തിന്?”

“കാരണം…”

അവൻ അവളുടെ കൈ തന്റെ നെഞ്ചിൽ വെച്ചു.

“ഇത് ഇനി കരാറിന്റെ വീടല്ല.”

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം.

“നമ്മുടെ വീടാണ്.”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“എന്നെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ?”

അർജുൻ ചിരിച്ചു.

“അത് ചോദിക്കാൻ ഇത്രയും വർഷം വേണ്ടിയിരുന്നോ?”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

—

അന്ന് രാത്രി വീണ്ടും മഴ പെയ്തു.

മീര ജനലിനരികിൽ നിന്നു.

ഒരിക്കൽ അതേ മഴയിൽ അവൾ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിയിരുന്നു.

ഇന്ന് അതേ മഴയെ നോക്കി അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അർജുൻ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്?”

മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഒന്നുമില്ല.”

“കള്ളം.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“ഒരിക്കൽ ഈ മഴയെ ഞാൻ വെറുത്തിരുന്നു.”

“ഇപ്പോൾ?”

“ഇപ്പോൾ ഈ മഴ എനിക്ക് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്…”

അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“ഞാൻ ഒരിക്കൽ മരിക്കാൻ പേടിച്ച് ഓടിയ പെണ്ണായിരുന്നു.”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി.

“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ?”

മീര തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി.

അവളുടെ മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം.

“ഇപ്പോൾ ഞാൻ വീണാലും വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”

അർജുൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

“അതാണെന്റെ മീര.”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ തുടർന്നു.

പക്ഷേ ആ മഴയിൽ ഇനി ഭയമില്ലായിരുന്നു.

വേദനയില്ലായിരുന്നു.

ഒറ്റപ്പെടലില്ലായിരുന്നു.

പ്രതീക്ഷ മാത്രം.

ഒരിക്കൽ മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയ ജീവിതം ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടി…

അവസാനം സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ എഴുത്തുകാരിയായി മാറി.

അവൾ മനസ്സിലാക്കി—

വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടത് അവളുടെ തെറ്റല്ല.
ഒറ്റപ്പെട്ടത് അവളുടെ പരാജയമല്ല.
വീണുപോയത് അവളുടെ അവസാനമല്ല.

ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്…

നമ്മളെ രക്ഷിക്കാനല്ല.

നമ്മളിലുള്ള ശക്തിയെ നമ്മൾ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കാനാണ്.

മീരയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അർജുൻ വന്നത് അങ്ങനെയായിരുന്നു.

അവൻ അവളുടെ രക്ഷകനായി തുടങ്ങിയെങ്കിലും…

അവസാനം അവളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയായി.

അവൾ വീണ്ടും ജീവിച്ചു.

ഈ തവണ—

ആരുടെയും കരുണയിൽ അല്ല.
സ്വന്തം ശക്തിയിൽ.

— ശുഭം —