നിലാവിന്റെ വഴിയിലെ അതിഥി

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വിക്രം കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തുടർച്ചയായി തട്ടുമ്പോൾ, തണുത്തുറഞ്ഞ ആ മലയോര പാതയിൽ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. വണ്ടി കേടായി വഴിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ഭയത്തോടും നിരാശയോടെയും അരികിലിരുന്ന അനന്യ തന്റെ ഫോണിലെ സിഗ്നലിനായി വെറുതെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്തരം അപ്രതീക്ഷിത സന്ദർഭങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ എപ്പോഴും തങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും വിശ്വാസമുള്ളവരെയായിരിക്കും ഓർക്കുക എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ഭയന്നുവിറച്ച അനന്യ വിക്രമിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ടപ്പോൾ വിക്രം അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുകയും, പേടിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും എന്തെങ്കിലും വഴി ഉടൻ തെളിയുമെന്നും പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, ആ ഘട്ടത്തിൽ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു അപരിചിതനായ ആൾ നടന്നു വരുന്നത് അവർ കണ്ടു. ആ കാട്ടുപാതയിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് വിക്രമിനെ കൂടുതൽ ജാഗരൂകനാക്കി. എന്നാൽ അനന്യ ആ അപരിചിതന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ഭയം പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ അത്ഭുതത്തിനും സംശയത്തിനും വഴിമാറി.

അടുത്തേക്ക് വന്ന ആൾ വേറാരുമായിരുന്നില്ല, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അനന്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷനായ സിദ്ധാർത്ഥായിരുന്നു അത്. ആ നിമിഷത്തിൽ വിക്രം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അനന്യയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴിതിരിഞ്ഞുപോയി. വിക്രം അവളുടെ കരം ഗ്രഹിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സാന്നിധ്യം ആ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വായുവിനെപ്പോലും കൂടുതൽ ഗാഢവും നിശ്ശബ്ദവുമാക്കി മാറ്റി. അവിടെ നാടകീയമായ നിലവിളികളോ വലിയ ബഹളങ്ങളോ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല, പകരം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം പോലെ സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു ഒഴുക്കായിരുന്നു ഉണ്ടായത്. വിക്രം ആരാണ് ഈ വന്നതെന്ന് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അനന്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാഞ്ഞുപോയെന്ന് കരുതിയ പഴയ ബന്ധങ്ങളുടെ ചൂട് ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ വീണ്ടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ പടരുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് യാതൊരു പരിഭവവുമില്ലാതെ, വളരെ ശാന്തനായി അവരുടെ വണ്ടിയുടെ തകരാർ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വിക്രം അനന്യയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ നടന്നിരുന്ന വികാരവിചാരങ്ങൾ വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. തനിക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ള സമയങ്ങളിൽ എപ്പോഴും അരികിലുണ്ടായിരുന്ന വിക്രമിന്റെ കരുതലും, ഒരിക്കൽ തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായിരുന്നിട്ടും പെട്ടെന്ന് അകന്നുപോയ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സാന്നിധ്യവും തമ്മിൽ അവൾ ഉള്ളിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ തകരാർ പരിഹരിക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവന്റെ വിരലുകൾ അബദ്ധവശാൽ അനന്യയുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. ആ ചെറിയ സ്പർശനം പോരേയിരുന്നു അവളിൽ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ഉണർത്താൻ. അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും, അവളുടെ ശ്വാസഗതിയിലെ വ്യതിയാനവും വിക്രം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ, നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മൂന്ന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതങ്ങൾ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു. അവിടെ വിക്രമിന്റെ സ്നേഹം ഒരു സംരക്ഷണ കവചമായി നിൽക്കുമ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സാന്നിധ്യം പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അനന്യയെ വീണ്ടും വലിച്ചിഴച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പിരിഞ്ഞുപോയപ്പോൾ പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച വാക്കുകളൊന്നും അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചില്ല, എന്നാൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഒരു വലിയ സംഭാഷണം തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ ജോലികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, അനന്യ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അഗ്രം കാറ്റിൽ പറന്ന് അവന്റെ തോളിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥ് നിമിഷനേരത്തേക്ക് തടസ്സപ്പെട്ടു നില്ക്കുകയും അനന്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുകയും ചെയ്തു. ആ നോട്ടത്തിൽ പ്രണയവും, ഖേദവും, വരുംകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകളും ഒരേപോലെ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. വിക്രം ആ സമയം അൽപ്പം അക മാറിനിന്ന് വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു, ആ രണ്ട് മനസ്സുകൾക്കിടയിൽ തനിക്കിപ്പോൾ സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു എങ്കിലും അവളുടെ സുരക്ഷിതത്വമായിരുന്നു അവന് പ്രധാനം. സ്നേഹം എന്നത് ഉടമസ്ഥതയല്ലെന്നും, അത് മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷത്തെ ഉൾക്കൊള്ളലാണെന്നും വിക്രം തന്റെ ശാന്തമായ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.

വണ്ടിയുടെ കേടുപാടുകൾ തീർത്ത ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു, തന്റെ കൈകളിലെ അഴുക്ക് തുടയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ അനന്യയെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. “ഇനി വണ്ടി പൊയ്ക്കോളും, ശ്രദ്ധിച്ച് പോകണം” എന്ന് വളരെ ലളിതമായി അവൻ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അനന്യയ്ക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരുപടി കൂടി ചേർന്നുനിന്നു, അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അനന്യ അവന്റെ കൈകളിൽ പതിയെ തൊട്ടുകൊണ്ട് “നന്ദി” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു, ആ വാക്കിൽ ആയിരം അർത്ഥങ്ങൾ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ വിരലുകളിൽ തിരികെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു, ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു പ്രണയരംഗമായി മാറുകയായിരുന്നു, വളരെ സ്വാഭാവികമായി, യാതൊരുവിധ കൃത്രിമത്വവുമില്ലാതെ. നിലാവ് അവരുടെ നിഴലുകളെ റോഡിലേക്ക് നീട്ടി വരച്ചു.

വിക്രം ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നെങ്കിലും, അനന്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയിൽ കയറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്നും മറയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതുപോലെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ കാറിലേക്ക് കയറാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവൾ കാറിൽ കയറി ഇരുന്നപ്പോൾ, വിക്രം വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു. എന്നാൽ കണ്ണാടിയിലൂടെ അനന്യ പുറകിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു, റോഡിന്റെ വളവിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ രൂപം മാഞ്ഞുപോകുന്നത് വരെ അവൾ നോട്ടം മാറ്റിയില്ല. വിക്രം അനന്യയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച്, “നിനക്ക് അവനോടൊപ്പം പോകണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ തടസ്സമാകില്ല, നിന്റെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം” എന്ന് വളരെ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. വിക്രമിന്റെ ആ വാക്ക് അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു തിരിച്ചറിവുണ്ടാക്കി, തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേരുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ താൻ എത്രത്തോളം ഭാഗ്യവതിയാണെന്നും എന്നാൽ ആരെ തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന വലിയൊരു ചോദ്യത്തിന് മുന്നിലാണെന്നും അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

വണ്ടി മലയിറങ്ങി നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴും, അനന്യയുടെ മനസ്സ് ആ മലയോര പാതയിലെ നിലാവിലും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്പർശനത്തിലും തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. വിക്രം ശാന്തനായി വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ, അനന്യ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു വെച്ചു, അത് ഒരു നന്ദി പ്രകടനമായിരുന്നു, ഒപ്പം തന്റെ മനസ്സിലെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾക്കുള്ള ആശ്വാസവും. ആ രാത്രി അവരുടെ മൂവരുടെയും ജീവിതത്തെ എങ്ങോട്ടാണ് നയിക്കുക എന്ന് വ്യക്തമല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, മാഞ്ഞുപോയെന്ന് കരുതിയ പഴയ പ്രണയം കൂടുതൽ ശക്തമായി തിരിച്ചെത്തിയതും, വിക്രമിന്റെ സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹവും അനന്യയുടെ ജീവിതത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിച്ചു. ജീവിതം ചിലപ്പോൾ യാതൊരു നാടകീയതയുമില്ലാതെ, വളരെ ലളിതമായ ചില സന്ദർഭങ്ങളിലൂടെ നമ്മളെ വലിയ തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.