നിഴൽ വെളിച്ചം

ഇടവപ്പാതിയുടെ കുളിരുള്ള രാത്രിയിൽ, കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദത്തെപ്പോലും വകവെക്കാതെ കാർത്തിക് തന്റെ മനസ്സിലെ രോഷം മുഴുവൻ ആ വാചകങ്ങളിൽ പുറത്തെടുത്തു. “നീ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം നോക്കിയാൽ മതി നിർമ്മലാ! ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ പണത്തിനും സ്വാർത്ഥതയ്ക്കും വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാൻ മടിക്കാത്ത കൂട്ടമാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം, അതുകൊണ്ട് എന്നോട് കൂടുതൽ അഭിനയിക്കാൻ വരരുത്!” അവന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്ന കടുത്ത വിഷവും കയ്പ്പും കേട്ട് നിർമ്മലയുടെ മുഖം വികാgetSession ഇല്ലാതെ നിശ്ചലമായി. രണ്ടു വർഷം മുൻപ് വരെ സ്നേഹസമ്പന്നനായ ഒരു ഭർത്താവും നല്ലൊരു മനുഷ്യനുമായിരുന്നു കാർത്തിക്. എന്നാൽ, അവന്റെ പ്രാണനായിരുന്ന ഭാര്യ അഞ്ജലി, സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കും പണത്തിനും വേണ്ടി പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത അവരുടെ ഏക മകൻ അഭിനാവിനെയും കാർത്തിക്കിനെയും തനിച്ചാക്കി മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ ആ നിമിഷമാണ് അവന്റെ ലോകം മുഴുവൻ ഇരുണ്ടുപോയത്. ആ വലിയ വഞ്ചന തളർത്തിയത് അവന്റെ ശരീരത്തെയല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ആത്മാവിനെയായിരുന്നു. പെണ്ണുങ്ങൾ എന്നാൽ സ്വാർത്ഥരും വഞ്ചകരുമാണെന്ന ഉറച്ച ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നി. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെപ്പോലും വീടിന് പുറത്തുനിർത്തിയ അവൻ, ആരുടെയും സഹതാപമോ ആശ്വാസമോ തനിക്ക് ആവശ്യമില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ സ്വന്തമായി ഒരു കാരാഗൃഹം തീർത്തു.

പക്ഷേ, യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതം അവന്റെ പിടിവാശികൾക്ക് മുന്നിൽ എളുപ്പമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒന്നര വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള മകൻ അഭിനാവിന്റെ കാര്യങ്ങൾ തനിയെ നോക്കുക എന്നത് കാർത്തിക്കിന് അങ്ങേയറ്റം പ്രയാസകരമായിരുന്നു. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കുഞ്ഞിന് പാൽ കാച്ചിക്കൊടുക്കുക, അവനെ കുളിപ്പിക്കുക, ഉറക്കുക, ഒപ്പം തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള കമ്പനി ജോലിക്ക് കൃത്യസമയത്ത് എത്തുക എന്നതെല്ലാം അവനെ മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളർത്തി. കുഞ്ഞ് വിശന്ന് കരയുമ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ അവൻ നിസ്സഹായനായി തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്നു. ഓഫീസിൽ നിന്ന് തുടർച്ചയായി അവധികൾ എടുത്തതോടെ ജോലി പോലും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന അവസ്ഥയിലായി കാര്യങ്ങൾ. ഒടുവിൽ, മറ്റ് വഴികളൊന്നും മുന്നിൽ തെളിയാതെ വന്നപ്പോഴാണ് മകനെ പരിചരിക്കാനായി നിർമ്മല എന്ന പെൺകുട്ടിയെ അവൻ ജോലിക്ക് നിർത്തുന്നത്. നിർമ്മല വളരെ പാവപ്പെട്ട, നിർദ്ധനയായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധികളോട് പൊരുതുമ്പോഴും നിശബ്ദതയും ശാന്തതയുമായിരുന്നു അവളുടെ മുഖമുദ്ര. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ കാർത്തിക് അവളോട് വളരെ ദയനീയമായാണ് പെരുമാറിയത്. പെൺവർഗ്ഗത്തോടുള്ള അവന്റെ അമർഷം മുഴുവൻ അവൻ നിർമ്മലയുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചു; അവൾ നൽകിയ ചെറിയ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പോലും അവൻ തട്ടിക്കളഞ്ഞു.

എന്നാൽ നിർമ്മല കാർത്തിക്കിന്റെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രതികരിച്ചില്ല. നാട്ടുകാരിലൂടെയും അയൽക്കാരിൽ നിന്നുമെല്ലാം കാർത്തിക്കിന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ ആ ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ഇതിനോടകം അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ പുറമേക്ക് കാണിക്കുന്ന ഈ ക്രൂരതയും സംശയവും കനത്ത മുറിവേറ്റ ഒരു മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള പക്വത അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ അവൾക്ക് അവനോട് തോന്നിയത് ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള സഹതാപം മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ അഭിനാവിനെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി. കുഞ്ഞിന് കൃത്യസമയത്ത് ആഹാരം നൽകാനും, അവനെ സന്തോഷത്തോടെ കളിപ്പിക്കാനും അവൾ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ പുലർത്തി. നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആ വലിയ വീട്ടിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ കൊഞ്ചലുകളും ചിരികളും വീണ്ടും മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് തളർന്നു വീട്ടിലെത്തുന്ന കാർത്തിക് കണ്ടത്, തന്റെ മകൻ യാതൊരു കുറവുമില്ലാതെ, ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നതോ സമാധാനത്തോടെ കളിക്കുന്നതോ ആയ കാഴ്ചയാണ്. അത് അവന് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, നന്ദിയുള്ള ഒരു വാക്കുപോലും നിർമ്മലയോട് പറയാൻ അവന്റെ അഹങ്കാരവും സംശയ രോഗവും അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വിചാരിച്ചതിലും നേരത്തെ എത്തിയ കാർത്തിക് കണ്ടത്, നിർമ്മല അഭിനാവിനെ മടിയിൽ കിടത്തി താരാട്ടുപാട്ട് പാടി ഉറക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. ഒരു യഥാർത്ഥ അമ്മയുടെ വാത്സല്യത്തോടെ അവൾ കുഞ്ഞിനെ ലാളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കൽമനസ്സ് അലിഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ, അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ തന്റെ ചിന്തകളെ കടുപ്പിച്ചു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ സ്നേഹമെല്ലാം വെറും അഭിനയമാണെന്നും, ഇതിനു പിന്നിലും എന്തോ സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങളുണ്ടെന്നും അവൻ സ്വയം ഉറപ്പിച്ചു. അവൻ അവളോട് ദേഷ്യത്തോടെ ആക്രോശിച്ചു, “നിന്റെ ഈ അഭിനയമൊന്നും ഇങ്ങോട്ട് വേണ്ട, കുഞ്ഞിനെ താഴെ കിടത്തിയിട്ട് നിന്റെ പണി നോക്ക്! നിനക്ക് തരുന്ന പണത്തിനുള്ള ജോലി മാത്രം ഇവിടെ ചെയ്താൽ മതി.” കേട്ടത് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നെങ്കിലും, നിർമ്മല ഒന്നും മിണ്ടാതെ കണ്ണുനീർ അടക്കി കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി മാറിയിരുന്നു. നാളുകൾ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും നിർമ്മലയുടെ സാന്നിധ്യം ആ വീട്ടിൽ ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഒന്നായി മാറി. അവൻ എത്ര ക്രൂരമായി സംസാരിച്ചാലും അവൾ അതിനെയെല്ലാം പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടു. കാർത്തിക് ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ അവനുള്ള ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൃത്യസമയത്ത് മേശപ്പുറത്ത് തയ്യാറായിരുന്നു; അവൻ അതിനെയെല്ലാം ആദ്യമൊക്കെ എതിർത്തുവെങ്കിലും, പിന്നീട് നിശബ്ദമായി സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ആരും അറിയാതെ കാർത്തിക്കിന്റെ മനസ്സിലെ കഠിനമായ മുൻവിധിയുടെ കനം കുറയാൻ തുടങ്ങി. നിർമ്മല വെറുമൊരു ജോലിക്കാരിയല്ല, മറിച്ച് ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പതിയെ സമ്മതിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു മഴക്കാല രാത്രിയിൽ കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞു. കാർത്തിക്കിന് പെട്ടെന്ന് കടുത്ത പനിയും വിറയലും അനുഭവപ്പെടുകയും അവൻ മുറിയിൽ ബോധരഹിതനായി വീഴുകയും ചെയ്തു. മുകളിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് താഴത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും ഓടിയെത്തിയ നിർമ്മല കണ്ടത് പനി കാരണം വിറച്ചു തളർന്നു കിടക്കുന്ന കാർത്തിക്കിനെയാണ്. ഒട്ടും ഭയപ്പെടാതെ അവൾ ആദ്യം കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ പാല് കൊടുത്ത് ഉറക്കി കിടത്തി. തുടർന്ന്, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ തുണി മുക്കി രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഇട്ടുകൊടുത്തു. അവൻ ബോധമില്ലാതെ വെള്ളത്തിനായി പിടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വെള്ളം നൽകി. സ്വന്തം ആരോഗ്യം പോലും നോക്കാതെ, ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ അവന് കാവലിരുന്നു.

രാവിലെ നേരം പുലർന്നു സൂര്യരശ്മികൾ മുറിയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയപ്പോഴാണ് കാർത്തിക്കിന് പൂർണ്ണമായി ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. അവൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടത്, തന്റെ കട്ടിലിനടുത്തായി തറയിലിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന നിർമ്മലയെയാണ്. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നനഞ്ഞ തുണിയും, കട്ടിലിനരികിൽ ചൂടുള്ള ചുക്കുകാപ്പിയും വെള്ളവും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ അവന് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി—കഴിഞ്ഞ രാത്രി മുഴുവൻ ഈ പെൺകുട്ടി തനിക്ക് കാവലിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്ന നിർമ്മല, വ്യാകുലതയോടെ അവന്റെ അടുത്തെത്തി, “അയ്യോ സാറിന് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? പനി കുറവുണ്ടോ? ഞാൻ കുടിക്കാൻ ചൂടുവെള്ളം എടുത്തു കൊണ്ടുവരാം,” എന്ന് വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു. യാതൊരു സ്വാർത്ഥതയുമില്ലാതെ രാത്രി മുഴുവൻ തനിക്കായി മാറ്റിവെച്ച ആ പെൺകുട്ടിയെ കാർത്തിക് അത്ഭുതത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും നോക്കിനിന്നു. “നീ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങിയില്ലേ നിർമ്മലാ?” എന്ന് അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, “അതൊന്നും സാരമില്ല സാർ, സാറിന് കടുത്ത പനിയായപ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയായി, എനിക്ക് അറിയാവുന്ന പരിചരണങ്ങൾ ഒക്കെ ഞാൻ ചെയ്തു എന്നേയുള്ളൂ,” എന്ന് അവൾ വളരെ ലളിതമായി മറുപടി നൽകി. അന്ന് അവന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി ഉറച്ചുകൂടിയ പെൺവെറുപ്പിന്റെ ആ വലിയ മതിൽ തകരാൻ തുടങ്ങി.

എങ്കിലും, മുൻകാല അനുഭവങ്ങളുടെ ആഘാതം കാരണം അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവളെ വിശ്വസിക്കാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സംഭവം അരങ്ങേറി. അഭിനാവിന്റെ രണ്ടാം ജന്മദിനത്തിൽ അവനെയും കൂട്ടി കാർത്തിക് സമീപത്തുള്ള ഒരു വലിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി. നിർമ്മലയും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് കുഞ്ഞിനെയും നിർമ്മലയെയും നിർത്തി കാർത്തിക് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഫോൺ കോൾ വന്നപ്പോൾ സംസാരിക്കാനായി അല്പം മാറിനിന്നു. സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ മകനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ മറന്നുപോയി. കളിക്കുന്നതിനിടയിൽ കുഞ്ഞ് അമ്പലത്തിന്റെ വലിയ ഗേറ്റിന് വെളിയിലേക്ക് കടന്ന് തിങ്ങിനിറഞ്ഞ പ്രധാന റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. വഴിപാടുകൾ കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വന്ന നിർമ്മല കുഞ്ഞിനെ കാണാതെ പരിഭ്രാന്തയായി ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോഴാണ്, റോഡിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനേയും അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുവരുന്ന ഒരു ലോറിയേയും കണ്ടത്.

ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ, സ്വന്തം ജീവൻ പോലും തൃണവൽഗണിച്ച് നിർമ്മല റോഡിലേക്ക് ചാടിവീണ് കുഞ്ഞിനെ വശത്തേക്ക് തള്ളിമാറ്റി. വാർത്തയറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയ കാർത്തിക്കിന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ചാണ് ലോറി നിർമ്മലയെ തട്ടിയത്. റോഡരികിലെ പുല്ലിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതിനാൽ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് വലിയ പരിക്കുകളില്ലാതെ അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. സ്വന്തം ചോരയായ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ കൊടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞ ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച്, മുറിവുകൾ വെച്ചുകെട്ടി തിരികെ വീട്ടിലെത്തിച്ചപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു. “നിർമ്മലാ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഒരുവളുടെ വഞ്ചനയുടെ പേരിൽ ലോകത്തിലെ മുഴുവൻ സ്ത്രീകളെയും ഞാൻ സംശയിച്ചു, വെറുത്തു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹവും ത്യാഗവും എന്താണെന്ന് നീ എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. എന്റെ മനസ്സിലെ ഇരുട്ടാണ് നീ മാറ്റിയത്,” എന്ന് അവൻ ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു. നിർമ്മല പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി, “ഒരാൾ ചെയ്ത തെറ്റിന് ലോകത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത് സാർ, ലോകത്ത് സത്യമുള്ള സ്നേഹവുമുണ്ട്.” അന്ന് കാർത്തിക്കിന്റെ മനസ്സിലെ കറുത്ത നിഴലുകൾ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി. അവൻ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ തിരികെ വിളിച്ചു, ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു. കാലക്രമേണ, ആഴമുള്ള ബഹുമാനവും സ്നേഹവും കൊണ്ട് നിർമ്മല ആ വീടിന്റെ വെളിച്ചമായി മാറി.