തീജ്വാല

കിട്ടിപ്പോറ്റിയ അപ്പത്തിന്റെ നന്ദി കാണിക്കാതെ നശിച്ചു നാറാണക്കല്ല് പിടിച്ചു പോകാനായിട്ട്… ഇവിടെ എന്തിന്റെ കുറവായിട്ടാണടീ നീ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സും അഭിമാനവും കളഞ്ഞു കുളിച്ച്, ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത്…? ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിന്ന് നാടും നാട്ടാരും കേൾക്കെ അലറി വിളിക്കുന്ന വല്ല്യമ്മച്ചിയെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി, ജീവന്റെ കൈകളിലെ തന്റെ പിടുത്തം മുറുക്കി ആതിര. “അന്യന്റെ അധ്വാനം തിന്ന് എല്ലിന്റെ ഇടയിൽ കയറി കുത്താൻ മാത്രം ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഞാനോ എന്റെ അനിയനോ എന്തിന് ഞങ്ങളുടെ അമ്മയോ ഇന്നുവരെ ഒരു തരി ആഹാരം പോലും അർഹതയില്ലാതെ കഴിച്ചിട്ടില്ല വല്ല്യമ്മച്ചീ… അതിവിടെ കഴിക്കാൻ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, കഴിക്കുന്ന ഓരോ തവി ചോറിനും നിങ്ങളുടെ ഈ ക്രൂരമായ കണക്കുപറച്ചിലും പരിഹാസവും കേട്ടു മടുത്തിട്ടാണ്…” പറയുമ്പോൾ തൊണ്ടയിടറിയെങ്കിലും ശബ്ദം ഉയർത്താതെ തടഞ്ഞു നിർത്തി ആതിര. എങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ വീടിന്റെ അടച്ചിട്ട ജനലുകളിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ നീണ്ടുചെന്നു; തന്റെ പാവം അമ്മയെയും അനിയൻ ആകാശെയും അവസാനമായി ഒന്നു കാണാൻ. ഈ അടക്കിവാഴുന്ന വല്ല്യമ്മച്ചിയെയും അവരുടെ വാക്കുകേട്ട് തുള്ളുന്ന അച്ഛനെയും ഭയന്ന്, താൻ സ്വന്തം പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞ നാൾ മുതൽ കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന അമ്മ ജനൽപ്പടിയിൽ നിന്നു മാറി നരകിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

“എന്റെ മകൻ ചോര നീരാക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന കാശുകൊണ്ട് ആഡംബരത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ, അവന്റെ അമ്മയായ ഞാൻ പറയുന്ന വാക്കും കണക്കും നീയൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടി വരും! ഇതെന്റെ മകന്റെ വീടാണ്, അവന്റെ തറവാടാണ്!” എന്ന് വല്ല്യമ്മച്ചി വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചപ്പോൾ ആതിര മറുപടി നൽകി: “അതെ, ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടേതാണ്. ഞങ്ങളെ ജനിപ്പിച്ച, നട്ടെല്ലില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനും നിങ്ങളുടേതാണ്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷമായി ഞങ്ങൾ മൂന്നു ജന്മങ്ങൾ ഇവിടെ ഒരു ശ്വാസം പോലും സ്വതന്ത്രമായി വിടാൻ ഭയന്ന്, അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിച്ചു തീർത്തത്. ഇനിയും വയ്യ എനിക്ക് ഈ നരകം. അതുകൊണ്ട് ഞാനിവിടെത്തെ ഈ ബന്ധനവും ശാപവും അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്. എന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പോകുകയാണ്.” വല്ല്യമ്മച്ചിയോട് നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി, ജീവനു നേരെ തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ ആതിര ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

“അനുഭവിക്കും നീ! എന്റെ മോന്റെ കണ്ണീരും അവൻ നിനക്കായി ചെലവാക്കിയ പണത്തിന്റെ ശാപവും ഈ ഭൂമിയിൽ വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ളത് നീയും നിനക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന സന്തതികളും അനുഭവിച്ചു തീർക്കും! നശിച്ചു പോകും നീയും നിന്നെയും കൊണ്ടുപോകുന്ന ഇവനും! അതൊക്കെ ഞാൻ ഈ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാണും, എന്നിട്ടേ ഞാൻ കണ്ണ് അടയ്ക്കൂ!” വല്ല്യമ്മച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ ആതിരയെ ഒട്ടും തളർത്തിയില്ല. ഓർമ്മവെച്ച നാൾ മുതൽ ദിവസവും കേൾക്കുന്ന അസഭ്യങ്ങളേക്കാൾ ചെറുതായിരുന്നു ഇത്. ജീവനോടൊപ്പം ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, താൻ കാരണം ഇനി കൂടുതൽ പീഡനം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന അമ്മയെയും അനിയനെയും ഓർത്താണ് അവളുടെ നെഞ്ചകം പിടഞ്ഞത്. “നശിച്ചു നാറാണക്കല്ല് പിടിച്ച് തെണ്ടിപ്പോകും നീയൊക്കെ!” എന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ആക്രോശിക്കുന്ന വല്ല്യമ്മച്ചിയുടെ ശാപവാക്കുകൾ കാറ്റിൽ മാഞ്ഞുപോയി.

അതേസമയം, ഉമ്മറത്തുനിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ചേച്ചിയെ പ്രാകുന്ന വല്ല്യമ്മച്ചിയെ തടയാൻ ശേഷിയില്ലാതെ, അകത്തെ മുറിയിലെ തണുത്ത തറയിലിരുന്ന് ഏങ്ങി ഏങ്ങി കരയുകയായിരുന്നു ആകാശ്. “അമ്മേ… അമ്മ ചെന്ന് വല്ല്യമ്മച്ചിയോട് ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പറ. അവിടെ കേൾക്കുന്ന അലർച്ച കേട്ട് അമ്മ നെഞ്ചു തിരുമ്മി വിറയ്ക്കുകയാണ്. ഇനിയും ഇത് തുടർന്നാൽ അമ്മയ്ക്ക് നെഞ്ചുവേദന വരും. വല്ല്യമ്മച്ചിയെ ഒന്നു തടയ് അമ്മേ… ചേച്ചിയെങ്കിലും ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ,” ഇരുപത് വയസ്സുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനായ ആകാശ് ഭയത്തോടെയും വിതുമ്പലോടെയും അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു. മീശമുളയ്ക്കുന്ന പ്രായത്തിലുള്ള അനിയന്റെ ഭയന്ന മുഖവും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായതയും കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയായ ശ്യാമളയുടെ ഉള്ളിൽ കാലങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച നീറ്റൽ ഒരു വൻജ്വാലയായി പടർന്നു കയറാൻ തുടങ്ങി.

“ശേഖരൻ മക്കളെ വളർത്തുന്നത് കണ്ട പഠിക്കണം എന്ന് നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞിട്ട് ഒടുവിൽ ആരുടെയോ കണ്ണു തട്ടി എന്റെ കുടുംബം മുടിഞ്ഞുപോയി! എവിടെ എന്റെ ശേഖരൻ? എനിക്കവനെ ഇപ്പോൾ കാണണം. ഇതിനൊക്കെ ഒരു വഴി കണ്ടേ പറ്റൂ. പോയവൾ മുച്ചൂടും മുടിഞ്ഞു പോകണം!” എന്നുപറഞ്ഞ് പിച്ചള കെട്ടിയ തടിയൻ ഊന്നുവടി നിലത്തടിച്ചു കുത്തി വല്ല്യമ്മച്ചി അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി വന്നു. “ഇതിനൊരു പരിഹാരം കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഇനിയും കുടുംബത്തിൽ ഇതുപോലത്തെ തോന്ന്യാസങ്ങൾ നടക്കും! പെണ്ണൊരുത്തി തുണിയില്ലാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി, അടുത്തവനും കൂടി നാണം കെടുത്താൻ നിൽപ്പുണ്ട്. അവനെ നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം! ശേഖരൻ എവിടെ…?” ഊന്നുവടി തറയിൽ ആഞ്ഞുകുത്തി അലറുന്ന വല്ല്യമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ മുറിയിൽ പരസ്പരം ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന മകനിലും അമ്മയിലും പതിഞ്ഞു. അതോടെ അവരുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.

“എന്താടാ ഇവിടെ രണ്ടുപേരും കൂടി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചെയ്യുന്നത്? കുടുംബം മുടിയാൻ ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്തു വേണം! ശേഖരാ… എടാ നീയിത് കാണുന്നില്ലേ? വളർന്നു വലുതായ ആൺകൊച്ചും അവന്റെ അമ്മയും കൂടി ഇവിടെ നാടകം കളിക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേടാ നീ…?” ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യിലിരുന്ന ഊന്നുവടി ശ്യാമളയ്ക്കു നേരെ വീശി വല്ല്യമ്മച്ചി. “അയ്യോ അമ്മേ!” എന്ന് നിലവിളിച്ച് ആകാശ് അമ്മയെയും പിടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് വലിഞ്ഞു മാറിയപ്പോൾ, ആയത്തിൽ വീശിയ വല്ല്യമ്മച്ചി കാലിടറി അടുത്തുള്ള ടീപോയിൽ തട്ടി നിലത്തു വീണു. “അയ്യോ എന്റെ കൃഷ്ണാ… എന്റെ നടുവേ!” എന്ന് വല്ല്യമ്മച്ചി നിലവിളിച്ചതോടെ, ഇത്രയും നേരം പൂജാമുറിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ശേഖരൻ ഓടിയെത്തി അമ്മയെ താങ്ങിയെടുത്തു. “നിന്റെ മകനും ഭാര്യയും ചേർന്ന് എന്നെ തള്ളിത്താഴെയിട്ട് കൊല്ലാൻ നോക്കടാ ശേഖരാ!” എന്ന് വല്ല്യമ്മച്ചി നട്ടാൽ കുരുക്കാത്ത നുണ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന അയൽവാസികൾ വല്ല്യമ്മച്ചിയുടെ കപടത ഓർത്ത് അമ്പരന്നുപോയി.

അമ്മയുടെ നുണ കേട്ടതും ശേഖരന്റെ കണ്ണുകൾ ശ്യാമളയ്ക്കു നേരെ ചുവന്നു. എന്നാൽ, കാലങ്ങളായി ഭയന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന ശ്യാമള ഇന്ന് മാറിയിരുന്നു. ശേഖരൻ കൈയോങ്ങി അമ്മയ്ക്കു നേരെ അലറിയപ്പോൾ, അത്രയും കാലം മിണ്ടാതിരുന്ന ശ്യാമള മകനും അമ്മായിയമ്മയ്ക്കുമിടയിലേക്ക് ഇടിമിന്നൽ പോലെ കയറിനിന്നു. “തൊട്ടുപോകരുത് എന്റെ മകനെ! അച്ഛനാണെങ്കിലും നിങ്ങളുമൊരു ആണാണ്. സ്വന്തം മകനെ അമ്മ ചേർത്തുപിടിച്ചതിൽ അശ്ലീലം കാണുന്ന നിങ്ങളുടെ മനസ്സാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിഷം! വകതിരിവ് കെട്ട ഈ അമ്മായിയമ്മ വളർത്തിയ നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം ഭാര്യയെയും മക്കളെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ മക്കളെ തിരിച്ചറിയാം!” അത്രയും കാലം മിണ്ടാതിരുന്ന ശ്യാമളയുടെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ചുവരുകളെ വിറപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ശ്യാമളയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് ശേഖരൻ പകച്ചുപോയി. താൻ ഇരുട്ടിൽ കാമം തീർക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച, അസുഖക്കാരി എന്ന് മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തിയ ഭാര്യയുടെ ഉള്ളിലെ സിംഹം ഉണർന്നത് അവൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവന് മനസ്സിലായി, കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ താനോ തന്റെ ഭാര്യയോ മക്കളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ അന്ധമായ അധികാരവും ദുർവാശികളും മാത്രമായിരുന്നു അവിടെയെല്ലാം. “അടിച്ച് പുറത്താക്കേണ്ടത് ഈ പാവം അമ്മയെയല്ല ശേഖരാ, നിന്റെ ഈ അമ്മയെന്ന വിഷവൃക്ഷത്തെയാണ്!” എന്ന് ആകാശ് കൂടി ഉറക്കെ പറഞ്ഞതോടെ ശേഖരന്റെ അച്ഛൻ എന്ന പദവി പാടെ തകർന്നു വീണു. അത്രയും കാലം കുടുംബത്തെ അടക്കിഭരിച്ച വല്ല്യമ്മച്ചിയുടെ അധികാരത്തിന്റെ കിരീടമാണ് അവിടെ തകർന്നു വീണത്. അന്യന്റെ കുറ്റവും ശാപവും മാത്രം വിതറിയ വല്ല്യമ്മച്ചിക്ക് സ്വന്തം മകന്റെയും കൊച്ചുമക്കളുടെയും മുന്നിൽ തോറ്റുമടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ആ തോൽവിയുടെ കയ്പ്പുനീര് കുടിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ശാപങ്ങൾക്കെന്നും മുകളിലാണ് സത്യവും സ്നേഹവുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വല്ല്യമ്മച്ചി ആ മണ്ണിൽ ജീവനോടെ എരിഞ്ഞുതീരുകയായിരുന്നു.