3

മന്ത്രകോടിയുടെ ഗന്ധത്തേക്കാൾ മീരയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരുതരം ഭാരമാണ്. ചുറ്റും താലപ്പൊലിയും കുരവയുമായി ബന്ധുക്കൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കല്യാണപ്പന്തലിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മീരയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ചയെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ഠത്തിൽ കിടക്കുന്ന താലിക്ക് ആ നിമിഷം ഒരു ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയുടെ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൾ അരവിന്ദിന്റെ അരികിൽ നിന്നു. അരവിന്ദ് – തന്റെ ഭർത്താവ്. അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. അയാളുടെ മുഖത്തും ആഘോഷങ്ങളുടേതായ യാതൊരു തിളക്കവുമില്ലായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിനും കരച്ചിലിനും മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കി ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ താൻ സ്നേഹിച്ചു തോറ്റുപോയ ഒരാളുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ അരവിന്ദിനും പറയാൻ മറ്റൊരു പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ കഥയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് മീര അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. രണ്ടു ശവപ്പറമ്പുകൾക്കിടയിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഒരു മന്ദിരം പോലെയായിരുന്നു ആ വിവാഹം.
യാത്ര പറയുമ്പോൾ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മീരയ്ക്ക് കരച്ചിൽ വന്നില്ല. കണ്ണീർ വറ്റിപ്പോയ ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ. കാറിൽ അരവിന്ദിന്റെ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിനെ അവൾ നോക്കി നിന്നു. അരവിന്ദ് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒരേ കാറിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ ഒരു വൻകടലിന്റെ ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
അരവിന്ദിന്റെ തറവാട് വീട്ടിലേക്ക് കാർ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. വലിയൊരു നാലുകെട്ടാണ് അത്. പഴമയുടെയും ഗാംഭീര്യത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ പേറുന്ന ആ വീട് മീരയെ ഭയപ്പെടുത്തി. നിലവിളക്കുമായി അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ വരാന്തയിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ മീര അറിയാതെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, “എന്റെ ജീവിതം ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് ശാന്തമാകണേ…”
എന്നാൽ അവളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് വിപരീതമായിട്ടായിരുന്നു അവിടെ കാത്തിരുന്ന കാഴ്ച.
“അരവിന്ദ്… എത്തിയോ?” അകത്തുനിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ആ ശബ്ദം കേട്ടതും മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇനിയൊരിക്കൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ആ ശബ്ദം! അവൾ മെല്ലെ തലയുയർത്തി നോക്കി. സോഫയിൽ കാലിന്മേൽ കാൽ കയറ്റി വെച്ച് ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു.
**വരുൺ!**
മീരയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അരവിന്ദിന്റെ അനിയൻ വരുൺ! തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപമായിരുന്നവൻ. രണ്ട് വർഷം മുൻപ് മീരയുടെ കോളേജ് ജീവിതം നരകതുല്യമാക്കിയവൻ. പ്രണയമെന്ന പേരിൽ തന്നെ പിന്തുടരുകയും, ഒടുവിൽ അവന്റെ സ്വഭാവദൂഷ്യവും ക്രൂരതയും മനസ്സിലാക്കി താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്ത അതേ വരുൺ. അവനെ ഭയന്നാണ് മീര ആ നാട്ടിൽ നിന്ന് അന്ന് മാറിനിന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന്, വിധി അവളെ കൊണ്ടെത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് അവന്റെ തന്നെ വീട്ടിലേക്കാണ്. ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയായി!
“ഇതാരാ… ഏട്ടത്തിയമ്മയോ? കാണാൻ കൊള്ളാമല്ലോ!” വരുൺ എഴുന്നേറ്റ് അവർക്കടുത്തേക്ക് വന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ ക്രൂരതയും കാമവും മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ വിറയലോടെ അരവിന്ദിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അരവിന്ദ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും മീരയുടെ പരിഭ്രമത്തിന്റെ കാരണം അയാൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പുതിയൊരു വീട്ടിൽ എത്തിയതിന്റെ ഭയമായിരിക്കുമെന്നാണ് അയാൾ കരുതിയത്.
“വരുൺ, മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്കണം. ഇത് നിന്റെ ഏട്ടത്തിയമ്മയാണ്.” അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ അവനെ ശാസിച്ചു.
“ഞാൻ മോശമായിട്ടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ അമ്മേ… പരിചയപ്പെടാൻ വന്നതല്ലേ.” വരുൺ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ആരും കാണാതെ അവളുടെ ചെവിയിൽ അയാൾ മന്ത്രിച്ചു, “നമുക്കിടയിൽ ബാക്കിയുള്ള കണക്കുകൾ തീർക്കാൻ നീ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല മീരക്കുട്ടി… ഇനി നിന്റെ ഓരോ രാത്രിയും എന്റെ നിഴലിലായിരിക്കും.”
മീരയുടെ കാലുകൾ കുഴഞ്ഞു. അവൾ കരച്ചിലടക്കാൻ പാടുപെട്ടു. അരവിന്ദ് അവളെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
മുറിയിലെത്തിയ അരവിന്ദ് തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ചു മാറ്റി മീരയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തെ ഭയം അയാൾ കണ്ടു.
“മീര… നിനക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കിടന്നോളൂ. ഈ വിവാഹം നമ്മൾ രണ്ടുപേരുടെയും താല്പര്യപ്രകാരം നടന്നതല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം. എനിക്കും ഒരു ഭൂതകാലമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിന്നെ സ്പർശിക്കാനോ നിന്റെ മേൽ അവകാശങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനോ ഞാൻ വരില്ല. നമുക്ക് രണ്ട് അപരിചിതരെപ്പോലെ ഈ മുറിയിൽ കഴിയാം.” അരവിന്ദ് തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അരവിന്ദിന്റെ ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസമാകേണ്ടതായിരുന്നു, പക്ഷേ പുറത്ത് വരുൺ എന്ന വിഷസർപ്പം പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി. ജനൽക്കവാടത്തിന് അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ആരോ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി മീരയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തറയിൽ പുതച്ചു കിടക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ നോക്കി അവൾ ആലോചിച്ചു, “എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെ സംരക്ഷിക്കുമോ? അതോ വരുണിന്റെ കൈകളിൽ ഞാൻ തകർന്നുപോകുമോ?”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ വരുൺ തന്റെ തനിനിറം കാണിച്ചു തുടങ്ങി. അരവിന്ദ് ഓഫീസിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ മീര തനിച്ചാകുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കായി അവൻ കാത്തുനിന്നു. അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ പിന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നതും, മോശമായ വർത്തമാനങ്ങൾ പറയുന്നതും അവൻ ഒരു വിനോദമാക്കി.
“നീ അരവിന്ദിനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അവന് ഇപ്പോഴും അവന്റെ പഴയ കാമുകിയെ മറക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. പിന്നെന്തിനാ മീര നീ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നമുക്ക് പഴയതുപോലെ തുടർന്നാലോ?” വരുൺ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“കൈ വിട് വരുൺ! ഞാൻ നിന്റെ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയാണ്. ആ ബഹുമാനമെങ്കിലും നീ കാണിക്കണം.” മീര ദേഷ്യത്തോടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി.
“ബഹുമാനമോ? എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമൊന്നുമല്ല മീര… എനിക്ക് നിന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തണം. അത് ഞാൻ ചെയ്യുക തന്നെ ചെയ്യും. അരവിന്ദ് ഇതൊന്നും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല.” അവൻ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
മീര മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വാതിലടച്ചു കരഞ്ഞു. അരവിന്ദിനോട് ഇത് പറയണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അയാൾ തന്നെ വിശ്വസിക്കുമോ? മാത്രവുമല്ല, അവരുടെ ഇടയിൽ സ്നേഹമില്ലാത്തപ്പോൾ താൻ പറയുന്നത് അയാൾ കാര്യമാക്കുമോ?
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീരയുടെ നിശബ്ദതയും ഭയവും അരവിന്ദ് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഊണുമേശയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വരുൺ മീരയെ നോക്കുന്ന നോട്ടവും, അവൾ ഞെട്ടിമാറുന്നതും അരവിന്ദിന്റെ നിരീക്ഷണ ബുദ്ധിയിൽ പതിഞ്ഞു. എങ്കിലും അതിന്റെ ആഴം അയാൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അരവിന്ദ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരത്തെ എത്തിയതായിരുന്നു. വീടിന്റെ പിന്നിലെ വരാന്തയിൽ വരുൺ മീരയെ തടഞ്ഞു നിർത്തി സംസാരിക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
“നീ ഈ പട്ട് സാരിയിൽ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട് മീര. അരവിന്ദ് നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു പോലുമില്ലല്ലോ. എന്നെ ഒന്ന് അനുസരിച്ചാൽ നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ രാജ്ഞിയായി കഴിയാം.” വരുൺ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
“നിർത്തടാ!” മീര അവനെ തള്ളിമാറ്റി. “എന്റെ ഭർത്താവ് എങ്ങനെയായാലും അയാൾ നിന്നെക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് ശ്രേഷ്ഠനാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു നീചനെ സ്നേഹിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരു തെറ്റ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ല.”
ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന അരവിന്ദ് സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. വരുണും മീരയും തമ്മിൽ മുൻപേ പരിചയമുണ്ടോ? വരുൺ അവളെ ഉപദ്രവിക്കുകയാണോ? അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ അപരിചിതമായ ഒരു വേദന ഉടലെടുത്തു. സ്വന്തം ഭാര്യയെ അനിയൻ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പുരുഷത്വം ഉണർന്നു.
അന്ന് രാത്രി മുറിയിൽ എത്തിയ അരവിന്ദ് മീരയെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
“മീര…” അയാൾ വിളിച്ചു.
മീര ഞെട്ടി അയാളെ നോക്കി. “എന്താ?”
“നിനക്ക് വരുണിനെ മുൻപേ അറിയാമോ?” അരവിന്ദിന്റെ ചോദ്യം മീരയെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവൾ തല താഴ്ത്തി.
“പറയൂ മീര… നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? ഞാൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കണ്ടു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾക്ക് ഇനി ഒളിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ വരുണുമായുള്ള തന്റെ പഴയ ബന്ധവും, അവൻ ചെയ്ത ചതികളും, അവനെ ഭയന്നാണ് താൻ ജീവിക്കുന്നതെന്ന സത്യവും എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. തന്റെ പഴയ പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ടതും വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയതുമെല്ലാം അവൾ ഒരു തേങ്ങലോടെ വിവരിച്ചു.
മീരയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. തന്റെ അനിയൻ ഇത്രയും മോശക്കാരനാണെന്ന് അയാൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. അതുപോലെ മീര ഇത്രയും വലിയൊരു ഭാരവും പേറിയാണ് തന്റെ കൂടെ കഴിയുന്നത് എന്നതും അയാളെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി.
അരവിന്ദ് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അയാൾ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി.
“മീര… ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം വേദനകളിൽ മുഴുകി നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കാണാതെ പോയി. ഈ വിവാഹം നമ്മുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരമല്ല നടന്നതെങ്കിലും, നീ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയാണ്. മേലിൽ വരുൺ നിന്നെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
അരവിന്ദിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ മീര ഒരു വല്ലാത്ത സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിച്ചു. ആദ്യമായി അവൾ അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കരുതൽ അവൾ കണ്ടു.
“അരവിന്ദ്… നിങ്ങൾക്കും ഒരു പ്രണയനഷ്ടം ഉണ്ടായതല്ലേ? എന്നിട്ടും എന്നോട് ഇങ്ങനെ…” മീര വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഓർത്ത് ഇനിയുള്ള ജീവിതം കളയാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല മീര. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഈ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാം. നീ തനിച്ചല്ല.”
അരവിന്ദ് മീരയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച ഒറ്റപ്പെടലിനും ഭയത്തിനും ഒരു അറുതി വരുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആ രാത്രി മുതൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ മുളച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു വാശിയോടെ, ഒരു പ്രതികാരത്തോടെ അരവിന്ദ് തീരുമാനിച്ചു – തന്റെ ഭാര്യയുടെ മനസ്സിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ലോകം താൻ പണിതുയർത്തുമെന്ന്.
എന്നാൽ വരുൺ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. തന്റെ ഏട്ടനും മീരയും അടുക്കുന്നത് അവൻ അസൂയയോടെ നോക്കി നിന്നു. അവൻ പുതിയൊരു ചതി ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.

ആദ്യരാത്രിയുടെ ആകുലതകളില്ലാതെ, ഒരു പുതിയ പുലരിയിലേക്ക് മീര കണ്ണ് തുറന്നു. ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന സൂര്യപ്രകാശം അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെയല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ മാറ്റമായി അവൾക്ക് തോന്നി. തറയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ അവൾ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴുള്ളത് ശാന്തതയാണ്. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയ സുരക്ഷിതബോധം ഈ മനുഷ്യനിലൂടെ തിരിച്ചുകിട്ടുമോ എന്നൊരു നേർത്ത പ്രതീക്ഷ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നാമ്പിട്ടു.
​അരവിന്ദ് ഉണരും മുൻപേ മീര കുളിച്ച് തയ്യാറായി. അടുക്കളയിൽ അരവിന്ദിന്റെ അമ്മയെ സഹായിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ഹാളിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ വരുൺ ഉണ്ടോ എന്ന ഭയം ഇപ്പോഴും വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല.
​”എന്താ മോളെ, എന്തെങ്കിലും ആലോചിക്കുകയാണോ?” അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് മീര ഞെട്ടി.
​”ഏയ്.. ഒന്നുമില്ല അമ്മേ.” അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
​അപ്പോഴാണ് ചായ കുടിക്കാനായി വരുൺ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ കുസൃതിയല്ല, മറിച്ച് പകയായിരുന്നു. അരവിന്ദുമായി മീര അടുത്തത് അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
​”അമ്മേ, ഇന്ന് ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്തുപോകുന്നുണ്ട്. വരാൻ വൈകും.” മീരയെ തുറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അമ്മ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. പക്ഷേ മീരയ്ക്ക് അതൊരു മുന്നറിയിപ്പായി തോന്നി.
​അരവിന്ദ് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മീര അയാളുടെ അരികിലെത്തി.
​”സൂക്ഷിക്കണം…” അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​അരവിന്ദ് അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ പേടിക്കേണ്ട മീര. വരുൺ എന്ത് പ്ലാൻ ചെയ്താലും എന്റെ അറിവില്ലാതെ ഇവിടെ ഒന്നും നടക്കില്ല. നീ ധൈര്യമായിരിക്കൂ.”
​അരവിന്ദ് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. പകൽ മുഴുവൻ വീട്ടുജോലികളിൽ മുഴുകിയെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. ഉച്ചയോടെ വരുൺ തിരിച്ചെത്തി. വീട്ടിൽ അമ്മ അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിൽ പോയ സമയമായിരുന്നു അത്.
​മീര ഹാളിൽ തുണി മടക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആരുടെയോ സാന്നിധ്യം അറിഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വരുൺ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു.
​”ഏട്ടൻ പോയല്ലോ… ഇനി നമുക്ക് കുറച്ചു സംസാരിച്ചാലോ?” അവൻ പരിഹാസത്തോടെ അടുത്തു വന്നു.
​”വരുൺ, നിനക്ക് ഞാൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതാണ്. എന്നെ ശല്യം ചെയ്യരുത്.” മീര ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു.
​”നീ വലിയ ധൈര്യം കാണിക്കണ്ട. അരവിന്ദിന് നിന്നോട് സഹതാപം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ അത് സ്നേഹമല്ല. അവന് ഇപ്പോഴും അവന്റെ പഴയ കാമുകിയായ അഞ്ജലിയെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നീ വെറും ഒരു പകരക്കാരി മാത്രമാണ്.” വരുൺ വിഷം പുരട്ടിയ വാക്കുകൾ എറിഞ്ഞു.
​മീരയുടെ ഉള്ളിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അരവിന്ദിന്റെ പഴയ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾ തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ വരുൺ അത് ആയുധമാക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വേദനിച്ചു.
​”അത് ഞാനും അയാളും തമ്മിലുള്ള കാര്യമാണ്. അതിൽ ഇടപെടാൻ നീ വളർന്നിട്ടില്ല.” അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
​പെട്ടെന്ന് വരുൺ അവളുടെ കൈയിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. “നീ എന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞത് എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയാണ്. നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും എളുപ്പ വഴി എന്റെ ഏട്ടനെ നിനക്ക് മുന്നിൽ മോശക്കാരനാക്കുക എന്നതാണ്.”
​”കൈ വിടടാ!” ഒരു ഗർജ്ജനം പോലെ ആ ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി.
​രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വാതിൽക്കൽ അരവിന്ദ് നിൽക്കുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. മറന്നുപോയ ഒരു ഫയൽ എടുക്കാൻ തിരിച്ചുവന്നതായിരുന്നു അയാൾ.
​അരവിന്ദ് വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്ന് വരുണിന്റെ കൈ മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി. എന്നിട്ട് അവന്റെ കരണത്തടിച്ചു. ആ ആഘാതത്തിൽ വരുൺ പിന്നിലേക്ക് വേച്ചുപോയി.
​”ഏട്ടാ…” വരുൺ പകപ്പോടെ വിളിച്ചു.
​”ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി നീ ഇവളെ തൊട്ടാൽ, നിന്റെ ഏട്ടനായിട്ടാവില്ല ഞാൻ പെരുമാറുന്നത്. ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന്!” അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
​വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കണ്ണുകളിൽ പകയുമായി അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. മീര അപ്പോഴേക്കും കരഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ വിറയലോടെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. അരവിന്ദ് അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് തോളിൽ കൈ വെച്ചു.
​”മീര… ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ലെന്ന്.”
​”അരവിന്ദ്… അവൻ പറഞ്ഞത്…” അവൾ തേങ്ങി.
​”അവൻ പറഞ്ഞത് നീ കേൾക്കണ്ട. അഞ്ജലി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു അധ്യായമായിരുന്നു. പക്ഷേ നീ എന്റെ വർത്തമാനകാലമാണ്. എന്റെ ജീവിതമാണ്.” അരവിന്ദ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
​ആ നിമിഷം മീരയ്ക്ക് തോന്നി, താൻ ഇത്രയും കാലം തിരഞ്ഞ സ്നേഹം ഇതാണെന്ന്. തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന, തനിക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരാൾ. അവൾ അറിയാതെ അരവിന്ദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു. അരവിന്ദ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായ ആ നിമിഷത്തിൽ, പഴയ പ്രണയനഷ്ടങ്ങളുടെ കയ്പുനീർ ഇല്ലാതാകുന്നത് അവർ അറിഞ്ഞു.
​വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അരവിന്ദ് മീരയെയും കൂട്ടി പുറത്തുപോയി. നഗരത്തിലെ ഒരു തിരക്കില്ലാത്ത പാർക്കിൽ അവർ ഇരുന്നു.
​”നമുക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കം വേണം മീര. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് നമ്മൾ വിവാഹിതരായതെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഇത് വിധിയാണെന്ന്. നിന്നെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടിയെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ദൈവം കണ്ടെത്തിയ വഴി.” അരവിന്ദ് അവളുടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.
​മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നാണം വിരിഞ്ഞു. “എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ തോന്നുന്നു. എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന് കരുതിയ ഇടത്തുനിന്ന് എനിക്ക് നിങ്ങളെ കിട്ടി.”
​അവർ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ സമയം കടന്നുപോയി. വീട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും വഷളാണെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വരുൺ അത്ര പെട്ടെന്ന് അടങ്ങുന്നവനല്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവർക്ക് പരസ്പര വിശ്വാസമുണ്ട്. ആ വിശ്വാസമാണ് അവരുടെ കരുത്ത്.
​തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വരുൺ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ എവിടെയോ പോയിരിക്കുകയാണ്. രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ ചോദിച്ചു, “വരുൺ എവിടെ പോയി? അവൻ ഇതുവരെ വന്നില്ലല്ലോ.”
​”അവൻ എവിടെയെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടാകും അമ്മേ. അവനെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കേണ്ട.” അരവിന്ദ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
​രാത്രി മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ അരവിന്ദ് മീരയ്ക്കായി ഒരു സമ്മാനം കരുതിയിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ മാല.
​”ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളമായി.” അയാൾ അത് അവളുടെ കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു.
​മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. സന്തോഷം കൊണ്ടുള്ള കണ്ണീരായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ അതേ സമയം, വരുൺ നഗരത്തിലെ ഒരു ബാറിൽ ഇരുന്നു മദ്യപിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കൂടെ ചില സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
​”എന്റെ ഏട്ടൻ എന്നെ തല്ലി… ആ പെണ്ണിന് വേണ്ടി!” വരുൺ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് അടിച്ചു. “അവർ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അതിന് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
​വരുണിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചതി ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അരവിന്ദിനെയും മീരയെയും എന്നെന്നേക്കുമായി അകറ്റാനുള്ള ഒരു ക്രൂരമായ പദ്ധതി.
​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അരവിന്ദ് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് അയാൾക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു. അതിൽ മീരയുടെയും മറ്റൊരാളുടെയും പഴയ ചില ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീരയും വരുണും കോളേജ് കാലത്ത് ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോകൾ! പക്ഷേ അവ മനഃപൂർവ്വം എഡിറ്റ് ചെയ്ത് മോശമായ രീതിയിലാക്കിയിരുന്നു.
​അരവിന്ദിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. വരുൺ കളിക്കുന്നത് വലിയൊരു കളിയാണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെ അപമാനിക്കാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകുമെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​പക്ഷേ അരവിന്ദ് പഴയ അരവിന്ദല്ല. അയാൾ മീരയെ വിശ്വസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അയാൾ ആ ഫോട്ടോകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തുകളഞ്ഞു.
​”മീര, ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ…” അരവിന്ദ് വിളിച്ചു.
​മീര പേടിയോടെ അടുത്തു വന്നു. “എന്താ?”
​”വരുൺ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. നീ എപ്പോഴും ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ഫോൺ അനാവശ്യമായി എടുക്കരുത്. ആര് വിളിച്ചാലും എന്നോട് പറയണം.”
​മീര തലയാട്ടി. അവൾക്ക് അരവിന്ദിന്റെ കരുതൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.
​ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങവേ, അരവിന്ദിന്റെയും മീരയുടെയും ഇടയിലെ പ്രണയം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തറിയാൻ തുടങ്ങി. മൗനമായിരുന്ന ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ ചിരിയും വർത്തമാനങ്ങളും നിറഞ്ഞു. മീരയുടെ മനസ്സിലെ പഴയ മുറിവുകൾ അരവിന്ദിന്റെ സ്നേഹത്താൽ ഉണങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
​എന്നാൽ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, അരവിന്ദ് ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ നിലവിളി കലർന്ന ഫോൺ കോൾ വന്നു.
​”അരവിന്ദ്… വേഗം വാ… മീര… അവൾ…” അമ്മയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
​അരവിന്ദിന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. അവൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

അരവിന്ദ് കാർ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് ആഞ്ഞു ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അയൽക്കാർ കൂടി നിൽക്കുന്നു. അമ്മ തളർന്ന് വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരിയിരുന്ന് കരയുകയാണ്.
​”അമ്മേ… എന്താ ഉണ്ടായത്? മീര എവിടെ?” അരവിന്ദ് കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
​”അകത്തുണ്ട്… അവൾ… അവൾ വിഷം കഴിച്ചു മോനേ…” അമ്മ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
​അരവിന്ദ് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മീര കട്ടിലിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. അരികിൽ വരുൺ തകർന്നുപോയവനെപ്പോലെ തലയിൽ കൈവെച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അരവിന്ദ് മീരയെ വാരിയെടുത്തു.
​”നോക്കി നിൽക്കാതെ വണ്ടി എടുക്കെടാ!” അരവിന്ദ് വരുണിന് നേരെ അലറി.
​ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിലുടനീളം അരവിന്ദ് മീരയുടെ തണുത്ത കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളം ഉരുകുകയായിരുന്നു. ‘എന്തിനാണ് മീര നീ ഇത് ചെയ്തത്? ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ?’ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഇരമ്പി. വരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോഴും കണ്ണാടിയിലൂടെ അവരെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആരും കാണാത്ത ഒരു വിജയചിരി ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
​ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് മീരയെ എമർജൻസി വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. ഡോക്ടർമാർ അവളുടെ ജീവനുവേണ്ടി പോരാടുമ്പോൾ പുറത്ത് അരവിന്ദ് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ നടന്നു.
​”ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായി വരുൺ?” അരവിന്ദ് ചോദിച്ചു.
​വരുൺ പതുക്കെ ഒരു കത്ത് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്തു. “ഏട്ടാ… ഞാൻ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ഇത് എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ശേഷമാണ് അവൾ ഗുളികകൾ വിഴുങ്ങിയത്. അവൾക്ക്… അവൾക്ക് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ജീവിക്കാൻ വയ്യത്രേ. ഏട്ടനെ ചതിക്കുകയാണെന്ന കുറ്റബോധം അവളെ അലട്ടിയിരുന്നു എന്ന് ഇതിൽ പറയുന്നു.”
​അരവിന്ദ് ആ കത്ത് വാങ്ങി വായിച്ചു. മീരയുടെ കൈപ്പടയോട് സാമ്യമുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത് താൻ വരുണിനെ പ്രണയിച്ചിരുന്നുവെന്നും, ആ സത്യം മറച്ചുവെച്ച് അരവിന്ദിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നുമാണ്.
​അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം സംശയം മുളപൊട്ടി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിൽ മീരയുടെ ആ തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവൾ തന്നോട് കാണിച്ച സ്നേഹം, അവൾ തന്നിൽ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസം… ഇല്ല, അവൾ ഇങ്ങനെ ഒരു കത്ത് എഴുതില്ല.
​അരവിന്ദ് കത്ത് മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു. അവൻ വരുണിനെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. വരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ജിജ്ഞാസയായിരുന്നു.
​മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തു വന്നു. “അപകടനില തരണം ചെയ്തു. ഭാഗ്യത്തിന് അളവ് കുറവായിരുന്നു. ബോധം തെളിയാൻ കുറച്ചു സമയമെടുക്കും.”
​അരവിന്ദ് ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു. രാത്രി വൈകിയപ്പോൾ മീര കണ്ണ് തുറന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഉറക്കം തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ അവൾ കണ്ടു. അവൾ പതുക്കെ അയാളുടെ കൈയിൽ അമർത്തി.
​അരവിന്ദ് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. “മീര… ബോധം വന്നോ? നീ എന്തിനാ ഇത് ചെയ്തത്?”
​മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. “ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല അരവിന്ദ്. ഞാൻ കുടിക്കാൻ എടുത്ത വെള്ളത്തിന് ഒരു വല്ലാത്ത ചുവയുണ്ടായിരുന്നു. അത് കുടിച്ച ഉടനെ എനിക്ക് തലകറങ്ങി. പിന്നെ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല.”
​അരവിന്ദിന്റെ സംശയം സത്യമായി മാറി. ഇത് വരുണിന്റെ പണിയാണ്! അവൻ മീരയെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചതല്ല, മറിച്ച് അവളെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചവളായി ചിത്രീകരിച്ച് തന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്.
​”നീ പേടിക്കണ്ട മീര. എല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായി.” അരവിന്ദ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി.
​പിറ്റേന്ന് മീരയെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് വീട്ടിലെത്തിച്ചു. വരുൺ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഒരു നല്ലവനായി അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. മീരയെ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ കിടത്തിയ ശേഷം അരവിന്ദ് വരുണിനെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് വിളിച്ചു.
​”വരുൺ, ആ കത്ത് എവിടെ നിന്നാണ് നിനക്ക് കിട്ടിയത്?” അരവിന്ദ് ശാന്തനായി ചോദിച്ചു.
​”അത് അവളുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു ഏട്ടാ. എന്താ സംശയമുണ്ടോ?” വരുൺ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഷർട്ടിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചുവരിലേക്ക് ചേർത്തു. “നിന്റെ കളി അവസാനിപ്പിക്കാറായി വരുൺ. മീര പറഞ്ഞത് അവൾ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നാണ്. ആ വെള്ളത്തിൽ നീ എന്തോ കലർത്തി. ഈ കത്തും നീ തന്നെ എഴുതിയതാണ്. നിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചാലും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് കരുതിയോ?”
​വരുൺ ഒന്ന് പരിഭ്രമിച്ചെങ്കിലും ഉടനെ ചിരിച്ചു. “ഏട്ടന് തെളിവുണ്ടോ? അമ്മയോട് ചോദിച്ചു നോക്കൂ, ഞാൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് അമ്മയും പറയും.”
​”തെളിവ് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കും. നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നത് വരെ എനിക്ക് സമാധാനമില്ല.”
​അരവിന്ദ് താഴേക്ക് വന്നു. പക്ഷേ അയാൾ കണ്ടത് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെയാണ്.
​”അരവിന്ദ്… വരുൺ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണോ? ആ കുട്ടിക്ക് വരുണുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ? നമ്മൾ അറിയാതെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊരു വിവാഹം നടത്തിയത്?” നാട്ടുകാർ ആരോ അമ്മയെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ വക്രീകരിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
​”അമ്മേ, അതൊന്നും സത്യമല്ല. വരുൺ അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കുകയാണ്.”
​”അല്ല ഏട്ടാ…” വരുൺ താഴേക്ക് ഓടി വന്നു. “എനിക്ക് സത്യം മറച്ചു വെക്കാൻ വയ്യ. മീര എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അവൾ എന്നെ വിളിക്കാറുണ്ട്. ഏട്ടന് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ പഴയ ഫോൺ ഒന്ന് പരിശോധിച്ചു നോക്കൂ. അതിൽ ഞങ്ങൾ അയച്ച മെസേജുകൾ ഉണ്ടാകും.”
​വരുൺ ഒരു പഴയ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു. അത് മീര മുൻപ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഫോൺ ആയിരുന്നു. അവൻ അതിൽ ചില കൃത്രിമ സന്ദേശങ്ങൾ നേരത്തെ തന്നെ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു.
​അരവിന്ദ് ആ ഫോൺ വാങ്ങി. അമ്മയുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും മുന്നിൽ താൻ അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ മീരയോടുള്ള സ്നേഹം അയാളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
​അയാൾ മീരയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. മീര എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് അരവിന്ദിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
​”അരവിന്ദ്… നിങ്ങൾ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?” അവളുടെ ചോദ്യം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
​അരവിന്ദ് ആ ഫോൺ നിലത്തെറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചു. “ഈ ഫോണിലെ അക്ഷരങ്ങളേക്കാൾ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് നിന്റെ കണ്ണുകളെയാണ് മീര.”
​എല്ലാവരും അമ്പരന്നു പോയി. വരുണിന്റെ മുഖം വിളറി.
​”വരുൺ… നീ കരുതുന്നത് നീ ജയിച്ചു എന്നാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് മുതൽ മീര എന്റെ ഭാര്യ മാത്രമല്ല, എന്റെ ജീവന്റെ ഭാഗമാണ്. അവളെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ എന്റെ ശത്രുവാണ്, അത് അനിയനായാലും ശരി.”
​അരവിന്ദ് മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലൂടെ നടന്നു. “അമ്മേ, ഇവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം ശരിയല്ല. ഞാൻ മീരയെയും കൂട്ടി ടൗണിലെ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറുകയാണ്. അവിടെ അവൾക്ക് സമാധാനം കിട്ടും.”
​മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു അഭിമാനം അവൾക്ക് തോന്നി. തനിക്ക് വേണ്ടി ലോകത്തോടു തന്നെ പൊരുതാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു പുരുഷൻ! അവളുടെ മനസ്സിലെ പഴയ പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ കയ്പ്പ് പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി.
​അവർ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വരുൺ പല്ലുകടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ അധികകാലം സുഖിക്കില്ല ഏട്ടാ…” അവൻ ഉള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
​ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് പുതിയൊരു ലോകം കിട്ടിയത് പോലെ തോന്നി. അവിടെ വരുണിന്റെ നിഴലില്ല, ആരുടെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളില്ല.
​രാത്രി ബാല്ക്കണിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദ് അവളുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. “മീര… പേടിക്കേണ്ട. ഇനി നമുക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതം തുടങ്ങാം. ആരും ശല്യം ചെയ്യില്ല.”
​മീര തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അരവിന്ദിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “എനിക്ക് ഒന്നിനെയും പേടിയില്ല അരവിന്ദ്. നിങ്ങൾ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കരുത്ത് തോന്നുന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു.”
​ആദ്യമായി മീര ആ വാക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം പൂത്തിരികൾ തെളിഞ്ഞു. അയാൾ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാല്ക്കണിയിൽ വെച്ച് അവർ പുതിയൊരു ഉടമ്പടി എടുത്തു – ഇനി ഒരിക്കലും പിരിയില്ല എന്ന്.
​പ്രണയത്തിന്റെ ഈ പുതിയ അധ്യായം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദൂരെ വരുൺ തന്റെ അടുത്ത നീക്കം പ്ലാൻ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവൻ മീരയുടെ വീട്ടുകാരെ വിളിച്ച് നുണകൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ മീരയും അരവിന്ദും ഇപ്പോൾ തനിച്ചല്ല, അവർ ഒന്നാണ്.

​നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലെ ജീവിതം മീരയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ജന്മം പോലെയായിരുന്നു. നാലുകെട്ടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ ഭയവും വരുണിന്റെ നിഴലുകളും ഇല്ലാത്ത ശാന്തമായ പുലരികൾ. അരവിന്ദ് ഓഫീസിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ മീര വീട് ഒരുക്കുന്നതിലും പാചകം പരീക്ഷിക്കുന്നതിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. വൈകുന്നേരം അരവിന്ദ് വരുമ്പോൾ അവർ ബാല്ക്കണിയിൽ കാപ്പി കുടിച്ചിരുന്ന് ഒരുപാട് സംസാരിക്കും. അവരുടെ പഴയ പ്രണയനഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ ഇപ്പോൾ വേദനയില്ലാതെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
​”അരവിന്ദ്… നിങ്ങൾ അഞ്ജലിയെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കാറുണ്ടോ?” ഒരു വൈകുന്നേരം മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​അരവിന്ദ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഓർമ്മകൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും മീര. പക്ഷേ ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇപ്പോൾ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം, എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം നീയാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയത് എന്തിനോ വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു.”
​അരവിന്ദിന്റെ കൈകൾ മീരയുടെ കൈകളിൽ ചേർന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ കടൽ ഇരമ്പുന്നതുപോലെ മീരയ്ക്ക് തോന്നി. താൻ പണ്ട് സ്നേഹിച്ച ആൾക്ക് തനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഒരു സുരക്ഷിതത്വം, ഒരു ആത്മവിശ്വാസം അരവിന്ദ് നൽകുന്നുണ്ട്.
​എന്നാൽ ഈ ശാന്തതയ്ക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ, ബെല്ലടിക്കുന്നത് കേട്ട് വാതിൽ തുറന്ന മീര ഞെട്ടിപ്പോയി. പുറത്ത് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും, കൂടെ അരവിന്ദിന്റെ അമ്മയും നിൽക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് കടുത്ത ദേഷ്യവും വിഷമവും നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”അച്ഛാ… അമ്മേ… നിങ്ങൾ എന്താ ഈ സമയത്ത്?” മീര അമ്പരന്നു.
​”നീ ഞങ്ങളെ അച്ഛാ എന്ന് വിളിക്കരുത്!” മീരയുടെ അച്ഛൻ ഗർജ്ജിച്ചു. “വരുൺ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ഈ ഫോൺ റെക്കോർഡിംഗുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…”
​അവർ ഒരു വോയിസ് ക്ലിപ്പ് പ്ലേ ചെയ്തു. അതിൽ മീരയുടെ ശബ്ദത്തോടു സാമ്യമുള്ള ഒന്ന്, വരുണിനോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നതും അരവിന്ദിനെ ചതിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതുമായിരുന്നു. എഐ (AI) സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് വരുൺ നിർമ്മിച്ച ഒരു കെണിയായിരുന്നു അത്.
​അരവിന്ദ് അകത്തുനിന്നും വന്നു. “എന്താ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്?”
​”അരവിന്ദ്, നീ ഇവളെ വിശ്വസിക്കുന്നത് നിന്റെ മണ്ടത്തരമാണ്.” അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. “വരുൺ പാവം… അവൻ സങ്കടം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെയാണ് ഇതെല്ലാം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്. ഇവൾ അവനെ പഴയതുപോലെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയാണത്രേ.”
​മീര തകർന്നുപോയി. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെ സംശയിക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവളെ തളർത്തി. അവൾ കരയാൻ പോലും മറന്നുപോയി.
​”മതി!” അരവിന്ദ് ശബ്ദമുയർത്തി. “നിങ്ങൾ കേട്ടത് ഒരു വ്യാജ ശബ്ദമാണ്. വരുണിന്റെ കയ്യിൽ ഇത്തരം പല കളികളുമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
​”അരവിന്ദ്, നീ സ്നേഹം കൊണ്ട് അന്ധനായിരിക്കുകയാണ്.” മീരയുടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. “ഞങ്ങൾ ഇവളെ ഇന്നുതന്നെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ഈ വിവാഹം ഒരു തെറ്റായിരുന്നു.”
​അവർ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു. മീര നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അരവിന്ദിനെ നോക്കി.
​”ആരും ഇവളെ കൊണ്ടുപോവില്ല!” അരവിന്ദ് മീരയെ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. “ഇവൾ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. നിയമപരമായും വൈകാരികമായും ഇവൾ എന്റെ കൂടെയാണ് കഴിയേണ്ടത്. തെളിവ് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തരാം.”
​അരവിന്ദ് തന്റെ ലാപ്‌ടോപ്പ് തുറന്നു. വരുൺ അറിയാതെ അരവിന്ദ് വീട്ടിൽ ചില രഹസ്യ ക്യാമറകൾ വെച്ചിരുന്നു (വരുണിന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്). അതിൽ വരുൺ മീരയെ ശല്യം ചെയ്യുന്നതും, ആത്മഹത്യാ നാടകം പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നതും, വോയിസ് ക്ലിപ്പുകൾ എഡിറ്റ് ചെയ്യുന്നതുമായ ദൃശ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
​അരവിന്ദിന്റെ വീട്ടിലെ വൈഫൈയുമായി കണക്ട് ചെയ്തിരുന്ന ആ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്ന് ദൃശ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ വീട്ടുകാർ സ്തബ്ധരായി. വരുൺ എത്രത്തോളം ക്രൂരനാണെന്ന് അവർ നേരിട്ട് കണ്ടു.
​”ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ പാവം വരുൺ?” അരവിന്ദ് ശാന്തനായി ചോദിച്ചു.
​മീരയുടെ അച്ഛൻ തലതാഴ്ത്തി. അമ്മ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. “മോളെ… ക്ഷമിക്കണം. ഞങ്ങൾ അവനെ വിശ്വസിച്ചുപോയി.”
​അമ്മ അരവിന്ദിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “മോനേ, നീ ചെയ്തതാണ് ശരി. ഇവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിനക്കേ കഴിയൂ.”
​എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. മീര വിറച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അരവിന്ദ് അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
​”അരവിന്ദ്… എന്തിനാണ് എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയധികം ചെയ്യുന്നത്? ഞാൻ കാരണം നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിനും സമാധാനം ഇല്ലാതാകുകയല്ലേ?”
​അരവിന്ദ് മീരയുടെ മുഖം തന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. “മീര, നീയാണ് എന്റെ സമാധാനം. നിനക്ക് വേണ്ടി പൊരുതുന്നത് എനിക്ക് ഭാരമല്ല, എന്റെ അവകാശമാണ്. പ്രണയമെന്നാൽ വെറും വാക്കുകളല്ല, അത് കൂടെ നിൽക്കലാണ്. പ്രാണൻ പോകുന്നതുവരെയും.”
​അന്ന് രാത്രി, മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽ ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ താളം പിടിക്കുമ്പോൾ മീര അരവിന്ദിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം വെച്ചു കിടന്നു. താൻ പണ്ട് സ്നേഹിച്ചത് പ്രണയമേ ആയിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അത് വെറും ഒരു വ്യാമോഹം മാത്രമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ പ്രണയം ഇതായിരുന്നു – തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്ന, ബഹുമാനിക്കുന്ന, സംരക്ഷിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ.
​”അരവിന്ദ്…” അവൾ വിളിച്ചു.
​”ഉം?”
​”നമുക്ക് ഒരു കുട്ടിയുണ്ടാകുമ്പോൾ… അത് നിങ്ങളെപ്പോലെയാകണം. ഇത്രയും കരുത്തുള്ള, ഇത്രയും സ്നേഹമുള്ള ഒരാൾ.”
​അരവിന്ദ് അവളെ ഗാഢമായി ചുംബിച്ചു. അവരുടെ പ്രണയം ആ മുറിയിൽ അഗ്നിശുദ്ധിയോടെ ജ്വലിച്ചു നിന്നു.
​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വരുൺ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തായി. അവൻ തന്റെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എവിടെയോ അകന്നു പോയി. അരവിന്ദിന്റെയും മീരയുടെയും ജീവിതം പൂത്തുലഞ്ഞു. മീരയുടെ മനസ്സിലെ പഴയ പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ ഇപ്പോൾ വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി. ആ ഓർമ്മകൾക്ക് മീരയുടെ ഇന്നത്തെ സന്തോഷത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
​വിധിവൈപരീത്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒന്നിച്ചവർ, ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ പ്രണയജോഡികളായി മാറി. നിർബന്ധിതമായി തുടങ്ങിയ ആ വിവാഹം, നിർവചിക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുരാഗമായി പരിണമിച്ചിരുന്നു.
​ശുഭം