“ആ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലിരിക്കുന്ന സിന്ദൂരവും മുല്ലപ്പൂവുമൊന്നുമല്ല പെണ്ണേ കല്യാണം. അതൊക്കെ വെറും പുറംമോടി മാത്രമാണ്…”
​മീരയുടെ വാക്കുകൾക്ക് നല്ല മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിൽ സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവർ. പാർവ്വതി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനാലയ്ക്കൽ പിടിച്ച് പുറത്തെ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. തന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു നൂലിന്റെ സ്പർശം പോലുമില്ലെന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ ഇന്നു നീയിട്ട ആ ഒപ്പിലൂടെ നിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം മുതൽ നീ വിനയന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇന്ന് മുതൽ നീ താമസിക്കേണ്ടതും അവന്റെ വീട്ടിൽ അവനൊപ്പമാണ്. ഇവിടെയാരും നിന്റെ കഴുത്തിലെ താലിയോ നിറുകയിലെ സിന്ദൂരമോ നോക്കി നിന്റെ നിലവാരം അളക്കില്ല. ഇതൊന്നും നിന്റെ ആ പഴയ ഗ്രാമമല്ല… ഇത് ബാംഗ്ലൂരാണ്… മനസ്സിലായോ?”
​അമ്മയുടെ മുഖത്ത് തന്നെ പിരിയുന്നതിന്റെ സങ്കടമല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ ബാധ്യത ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടുന്നതിന്റെ ആശ്വാസമാണെന്ന് പാർവ്വതിക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം ചോരയെയും സ്നേഹിച്ച പുരുഷനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്തവരിൽ നിന്ന് ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് പ്രതീക്ഷിക്കാനാണ്? അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ താൻ വെറും ഒരു ‘അനാഥമായ പാർസൽ’ മാത്രമായെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​”നീയിങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നിൽക്കാതെ വിനയനും അവന്റെ പപ്പയും വരുമ്പോഴേക്കും ഒരുങ്ങി നിൽക്കാൻ നോക്ക്. നിന്നെ അവരോടൊപ്പം വിട്ടിട്ട് വേണം എനിക്കും ജോസ്ച്ചായനും നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിന് ഓഫീസിൽ കയറാൻ. നിന്റെ സാധനങ്ങളെല്ലാം ഈ ട്രോളിയിലുണ്ട്. ഒന്നും വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.”
​വാതിൽക്കൽ വിനയന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എത്തിയപ്പോൾ പാർവ്വതി മരവിച്ച മനസ്സോടെ ഇറങ്ങി. കൂടെ വിനയനും. അധികം സംസാരമില്ലാത്ത ആൾ. അമ്മയെയും രണ്ടാനച്ഛനെയും നോക്കി ഒരു യാത്ര പറച്ചിൽ പോലും നടത്താതെ അവൾ വിനയന്റെ കാറിലേക്ക് കയറി.
​”മോളെ… കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട് യാത്ര. വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് മയങ്ങിക്കോ. വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം കേട്ടോ…”
​യാത്ര തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിനയന്റെ അമ്മ അവളുടെ കൈകളിൽ തഴുകി പറഞ്ഞു. ആ സ്പർശനത്തിന് വലിയൊരു തണലിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ പാർവ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പുറത്തെ ഇരുളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ആരും കാണാതെ കരഞ്ഞു തീർത്തു.
​പുതിയ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വലിയ ആഘോഷങ്ങളോ ചടങ്ങുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു സാധാരണ അതിഥിയെപ്പോലെ അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി.
​”മോൾ ചെന്ന് ഒന്ന് ഫ്രഷാകൂ… അതാണ് മോളുടെ റൂം…” വിനയന്റെ അമ്മ ഒരു മുറി വിരൽ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
​അകത്തു കയറി വാതിലടച്ച് അവൾ ആ ബെഡ്ഡിലിരുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ഭയം അവളെ മൂടി. അല്പം കഴിഞ്ഞ് വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു. വിനയൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ വല്ലാതെ ഭയന്ന് ഭിത്തിയോരം ചേർന്നു നിന്നു.
​”പാർവ്വതീ…” അയാൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
​അതോടെ അവളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിലൊതുക്കിയ സങ്കടമെല്ലാം ഒരു വലിയ പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി പുറത്തു വന്നു. വിനയൻ അവളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അവൾ കരഞ്ഞു തീരുന്നത് വരെ അയാൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ഒടുവിൽ വിങ്ങലുകൾ അടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ ശാന്തനായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
​”ഇത് നിന്റെ മാത്രം മുറിയാണ്. എന്റെയല്ല. നിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല.”
​പാർവ്വതി അത്ഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. വിനയൻ തുടർന്നു:
​”നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായപ്പോൾ നിന്റെ വീട്ടുകാരോട് വിവാഹം ആലോചിച്ചത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, നിന്റെ അമ്മയുടെ തിരക്കും സംസാരവുമെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ ഈ വിവാഹം ഇത്ര വേഗത്തിൽ നടത്തേണ്ടി വന്നു. നിന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചും നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും എനിക്കറിയാം. പഠിച്ചു നല്ല നിലയിലാവണം എന്ന നിന്റെ ആഗ്രഹം ഈ വീട്ടിലിരുന്ന് നീ പൂർത്തിയാക്കണം.”
​അയാൾ അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു: “നീ മാനസികമായി തയ്യാറാകുന്ന ഒരു ദിവസം വരും. അന്ന് മാത്രം മതി നമുക്കിടയിലെ ഈ ദാമ്പത്യം. അന്ന് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു താലിയും നിന്റെ നിറുകയിൽ ഒരു നുള്ളു സിന്ദൂരവും ഞാൻ ചാർത്തിത്തരും. അതുവരെ ഇവിടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മകളായി നീ കഴിഞ്ഞോ… ഞാൻ വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി നിന്നോളാം.”
​തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അയാളെ അവൾ നനഞ്ഞ മിഴികളോടെ നോക്കി നിന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി തനിക്ക് ലഭിച്ച വലിയൊരു കരുതലിന്റെ തണൽ അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ആ മുറിയിൽ നിന്ന് വിനയൻ ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, പാർവ്വതിയുടെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു. ഇനിയൊരിക്കലും മായില്ലാത്തൊരു ചിരി.