ചെടികളും തണൽവൃക്ഷങ്ങളും വെട്ടിപ്പൊലിപ്പിച്ച് നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക്

കനൽപൂവ്

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും അല്പം മാറി, കടലിന്റെ കാറ്റേൽക്കുന്ന ഉയർന്ന കുന്നിൻചെരുവിലാണ് ആ ബംഗ്ലാവ് നിൽക്കുന്നത്. ‘വൈറ്റ് ഹൗസ്’ എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിക്കുമെങ്കിലും, ബാഹ്യമായ പ്രൗഢിയേക്കാൾ അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത് ഒരുതരത്തിലുള്ള ഗൗരവമാർന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു.
വിശാലമായ മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കറുത്ത ബെൻസ് കാറിന്റെ ചില്ലിൽ അതിരാവിലെ ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യന്റെ വെയിൽനാളങ്ങൾ തട്ടിത്തിളങ്ങി. അഞ്ചേക്കറോളം വരുന്ന കോമ്പൗണ്ടിൽ പുൽത്തകിടികളും അപൂർവ്വങ്ങളായ ചെടികളും തണൽവൃക്ഷങ്ങളും വെട്ടിപ്പൊലിപ്പിച്ച് നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു കൊട്ടാരം പോലെ തോന്നും. എന്നാൽ, അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അത് വെറുമൊരു വലിയ വീട് മാത്രമായിരുന്നില്ല; കൃത്യമായ അച്ചടക്കവും നിയമങ്ങളും ഭരിക്കുന്ന ഒരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു.
ആ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനാണ് രുദ്രൻ. രുദ്രദേവ്.
മുപ്പത്തിരണ്ടുകാരനായ രുദ്രൻ നഗരത്തിലെ മുൻനിര ഐ.ടി കമ്പനിയായ ‘റോയൽ ടെക്’ സി.ഇ.ഒ ആണ്. വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ സ്വന്തം കഠ് അധ്വാനം കൊണ്ട് ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുത്തവൻ. അനാവശ്യമായി ആരോടും സംസാരിക്കാത്ത, ലളിതമായി ജീവിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, എന്നാൽ തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ നൂറ് ശതമാനം അച്ചടക്കവും കൃത്യതയും നിർബന്ധമുള്ള വ്യക്തി. അയാളുടെ വാക്കിന് അവിടെ മറുവാക്കില്ല.

ബംഗ്ലാവിന്റെ വിശാലമായ ഹാളിൽ പൈൻ തടിയിൽ തീർത്ത വലിയ ഡൈനിങ് ടേബിളിന് മുന്നിൽ രുദ്രൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയ്യിലെ ഐപാഡിൽ ബിസിനസ്സ് ന്യൂസുകൾ മാറിമാറി വായിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ ഗൗരവം മാത്രം നിഴലിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഭവാനിയമ്മ റേഡിയോയിൽ നിന്നെന്നപോലെ പതുക്കെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഹാളിലേക്ക് വന്നത്. വർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിൽ പാചകം ചെയ്യുന്ന മുതിർന്ന ജോലിക്കാരിയാണ് ഭവാനിയമ്മ.
“രുദ്രൻ കുഞ്ഞേ… അത്…” ഭവാനിയമ്മ മടിച്ചു മടിച്ചു വിളിച്ചു.
രുദ്രൻ ഐപാഡിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളുയർത്താതെ തന്നെ ചോദിച്ചു, “എന്താ ഭവാനിയമ്മേ?”
“അത് കുഞ്ഞേ… പുതിയ ഹൗസ് കീപ്പറായി ഒരാളെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. കാർ ഡ്രൈവർ കുമാരൻ തന്നെയാണ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്. പേര് ഗൗരി. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ, എന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു പാവം കുട്ടിയാ…”
രുദ്രൻ ഐപാഡ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. അയാളുടെ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ ഭവാനിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീണ്ടു. “അവൾക്ക് ഈ വീടിന്റെ നിയമങ്ങളൊക്കെ അറിയാമോ ഭവാനിയമ്മേ? എന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലോ, പേഴ്സണൽ സ്‌പേസിലോ അനാവശ്യമായി ആരും ഇടപെടുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ.”

“അറിയാം കുഞ്ഞേ… എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നല്ല കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള കുട്ടിയാ. പഠിച്ചതാ… പക്ഷേ വീട്ടിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം…” ഭവാനിയമ്മ പൂർത്തിയാക്കാൻ മടിച്ചു.
“സാരമില്ല. പണി കൃത്യമായി നടന്നാൽ മതി. എന്നെ അനാവശ്യമായി ശല്യപ്പെടുത്തരുത്. അത്രയേയുള്ളൂ.” രുദ്രൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സമയം എട്ടര. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കാറിന്റെ കീയും ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗുമെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റു.
ഗൗരി ബംഗ്ലാവിന്റെ പിൻവശത്തെ ചെറിയ ഹാളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു കടും നീല കളർ ചുരിദാറാണ് അവളുടെ വേഷം. കഴുത്തിൽ ലളിതമായൊരു സ്വർണ്ണച്ചെയിൻ മാത്രം. തലമുടി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം ഭയവും എന്നാൽ അതിനേക്കാളേറെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ബി.കോം ബിരുദം ഒന്നാം ക്ലാസ്സോടെ പാസ്സായതാണ് ഗൗരി. നല്ലൊരു ജോലി നേടി കുടുംബത്തെ കരകയറ്റണം എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അച്ഛൻ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഹൃദയാഘാതത്തിൽ മരിച്ചതോടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മുഴുവൻ അവളുടെ തോളിലായി. അച്ഛൻ വരുത്തിവെച്ച വലിയ കടബാധ്യതകൾ, ഒപ്പം ഗുരുതരമായ വൃക്കരോഗമുള്ള അമ്മയുടെ ചികിത്സാച്ചെലവുകൾ. ബാങ്കുകാരുടെയും കടക്കാരുടെയും ഭീഷണി സഹിക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോഴാണ്, നാട്ടുതൊടിയിൽ പരിചയമുള്ള ഭവാനിയമ്മ വഴി ഈ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ ഹൗസ് കീപ്പറായി ജോലിക്കെത്താൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായത്.
ആദ്യമൊക്കെ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയായി നിൽക്കാൻ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും, പ്രതിമാസം വലിയൊരു തുക ശമ്പളമായി ലഭിക്കുമെന്നും അമ്മയുടെ ചികിത്സ ഭംഗിയായി നടത്താമെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തന്റേടത്തോടെ ആ തീരുമാനം എടുത്തു.

“ഗൗരി…” ഭവാനിയമ്മ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അമ്മേ… സാർ എന്താ പറഞ്ഞത്?” ഗൗരി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“സാർ വലിയ ഗൗരവക്കാരനാ മോളെ. ആൾക്ക് അധികം സംസാരമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ വൃത്തിയായി കിടക്കണം. സാറിന്റെ മുറി, സ്റ്റഡി റൂം, ബുക്കുകൾ… അതൊന്നും അലങ്കോലപ്പെടാൻ പാടില്ല. രാവിലെ ഓഫീസിൽ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ വൈകുന്നേരം ഏഴുമണിയാകും വരാൻ. ആ സമയത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാ പണികളും തീർക്കണം.”
“ശരി അമ്മേ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം. എനിക്ക് എന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്യണം, അത്രയേ ഉള്ളൂ,” ഗൗരി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ ഗൗരി ആ വലിയ ബംഗ്ലാവ് ചുറ്റിനടന്നു കണ്ടു. രണ്ട് നിലകളുള്ള വലിയ മന്ദിരം. താഴത്തെ നിലയിൽ വിശാലമായ ലിവിങ് റൂം, ഡൈനിങ് ഹാൾ, അതിഥിമുറികൾ, വലിയൊരു അടുക്കള. മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ് രുദ്രന്റെ പ്രധാന കിടപ്പുമുറിയും അയാളുടെ പേഴ്സണൽ സ്റ്റഡി റൂമും.
ഓരോ മുറിയും കാണുമ്പോൾ ഗൗരിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. പണത്തിന്റെ പ്രൗഢി ഓരോ മൂലയിലും നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവിടെ എവിടെയും ഒരു മനുഷ്യസ്പർശത്തിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പൂന്തോട്ടത്തിലും ഹാളിലും ഒക്കെ ഒരു തരം ശാന്തമായ തണുപ്പ് മാത്രം.

ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്, ഭവാനിയമ്മ വിശ്രമിക്കാൻ പോയ സമയത്താണ് ഗൗരി മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള രുദ്രന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് കയറിയത്.
മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കടന്ന ഗൗരി ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതത്തോടെ നിന്നുപോയി. ഭിത്തി നിറയെ തട്ടിൻപുറം വരെ ഉയരമുള്ള വലിയ പുസ്തക ഷെൽഫുകൾ. ലോകത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ബിസിനസ്സ് പുസ്തകങ്ങൾ, ഫിലോസഫി, ക്ലാസിക് സാഹിത്യങ്ങൾ, ആർക്കിടെക്ചർ പുസ്തകങ്ങൾ അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങൾ.
എന്നാൽ, ആ മുറിയിലെ വലിയ മരമേശയും തറയും ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള ഫയലുകൾ, ഐ.ടി പ്രോജക്ട് റിപ്പോർട്ടുകൾ, അർദ്ധവിദഗ്ധമായി വരച്ച ചില പ്ലാനുകൾ, പെന്നുകൾ, പകുതി വായിച്ച് മടക്കിവെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ… എല്ലാം വലിച്ച് വാരിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
രുദ്രൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് എന്തോ തിരഞ്ഞതിന്റെ ലക്ഷണമായിരുന്നു അത്.
ഗൗരി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ‘സാർ തന്റെ പേഴ്സണൽ സാധനങ്ങൾ തൊടുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്നാണ് ഭവാനിയമ്മ പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ ഈ മുറി ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ പൊടി പിടിച്ച് കേടാകും.’
അവൾ പതുക്കെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു വശത്ത് ഇരുന്നിരുന്ന ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി കൈയ്യിലെടുത്തു. അവയിലെ വിഷയങ്ങൾ നോക്കി അവൾ വേർതിരിച്ചു. ഐ.ടി പ്രോജക്ടുകളുടെ ഫയലുകൾ ഒരു വശത്ത്, സാമ്പത്തിക രേഖകൾ മറ്റൊരു വശത്ത്, വ്യക്തിപരമായ പുസ്തകങ്ങൾ ഷെൽഫിലെ അക്ഷരമാലാക്രമത്തിൽ (Alphabetical order)…
അവൾക്ക് ബി.കോം പഠനകാലത്ത് ലൈബ്രറി സയൻസിലും മാനേജ്‌മെന്റിലും ലഭിച്ച അറിവുകൾ അവിടെ പ്രയോജനപ്പെട്ടു. ഒരു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവൾ ആ മുറിയുടെ ഭാവം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പൊടി പടലവും ഇല്ലാതെ തിളങ്ങി. എല്ലാ ഫയലുകളും വർണ്ണ കോഡുകൾ (Color-coded) അനുസരിച്ച് അടുക്കിവെച്ചു. മേശപ്പുറത്ത് ഒരറ്റത്തായി ചെറിയൊരു ഇൻഡോർ പ്ലാന്റിന്റെ ചട്ടി എടുത്തുവെച്ചു.

മുറി വിട്ടുപോകുമ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
വൈകുന്നേരം ഏഴരയായപ്പോൾ കറുത്ത ബെൻസ് കാർ വീണ്ടും മുറ്റത്ത് വന്നുനിന്നു.
ക്ഷീണിതനായാണ് രുദ്രൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. കഠിനമായ മീറ്റിംഗുകളും പ്രോജക്ട് ഡെഡ്‌ലൈനുകളും അയാളെ തളർത്തിയിരുന്നു. കോട്ട് കൈയ്യിലെടുത്ത്, ടൈ അല്പം അയച്ച് അവൻ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു.
തന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് കയറിയ രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് വാതിൽക്കൽ തറഞ്ഞുനിന്നു.
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
രാവിലെ താൻ ഇട്ടിട്ടുപോയ അലങ്കോലമായ മുറിയല്ല അവിടെയുള്ളത്! മേശപ്പുറം അതിമനോഹരമായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രാവിലെ താൻ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് കാണാതെ പോയ ‘പ്രോജക്ട് എക്സ്’ എന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഫയൽ, മേശയുടെ വലതുവശത്ത് ഏറ്റവും മുകളിലായി കൃത്യമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു! പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം വിഷയങ്ങൾ തിരിച്ച് ഷെൽഫിൽ ഇരിക്കുന്നു.
രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം പടർന്നു. അവൻ കോപത്തോടെ താഴേക്ക് നടന്നു.
“ഭവാനിയമ്മേ…” അയാളുടെ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.
ഭവാനിയമ്മ തിടുക്കത്തിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടിയെത്തി. “എന്താ കുഞ്ഞേ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
“ആരാണ് എന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിൽ കയറിയത്? ഭവാനിയമ്മയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എന്റെ ഫയലുകളോ പുസ്തകങ്ങളോ ആരും തൊടരുതെന്ന്? എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ ഞാൻ വെച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മാറിയാൽ എനിക്കത് സഹിക്കില്ല!” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കണിശതയും ദേഷ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭവാനിയമ്മ ഭയന്നുപോയി. “അത്… കുഞ്ഞേ… പുതിയ കുട്ടി ഗൗരി…”
അപ്പോഴാണ് ഗൗരി അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്ന് ട്രേയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളവുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നത്. രുദ്രന്റെ കോപം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളും കേട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം ശാന്തമായൊരു തന്റേടമായിരുന്നു.
അവൾ രുദ്രന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. ട്രേ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

“സർ, ക്ഷമിക്കണം. ആ മുറി ഞാൻ തന്നെയാണ് വൃത്തിയാക്കിയത്.” ഗൗരിയുടെ സ്വരം വ്യക്തവും ശാന്തവുമായിരുന്നു.
രുദ്രൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി. ആദ്യമായിട്ടാണ് അവൻ ഗൗരിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ലളിതമായ വേഷം, കരിമഷി എഴുതിയ വലിയ കണ്ണുകൾ, നെറ്റിയിൽ ചെറിയൊരു കറുത്ത പൊട്ട്. ഭയന്നു വിറയ്ക്കുന്ന മറ്റു ജോലിക്കാരെപ്പോലെയല്ല അവൾ നിൽക്കുന്നത്. തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത്.
“നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞത് എന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിൽ കയറാൻ?” രുദ്രൻ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ പിണച്ചുവെച്ച് ചോദിച്ചു.
“ആരും പറഞ്ഞിട്ടല്ല സർ. ഹൗസ് കീപ്പർ എന്ന നിലയിൽ ആ വീടിന്റെ ഓരോ മുറിയും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. സാറിന്റെ മുറിയിലെ ഫയലുകൾ ഒന്നുപോലും കാണാതാവുകയോ മാറുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. പ്രോജക്ട് ഫയലുകൾ, ഫിനാൻഷ്യൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ, റെഫറൻസ് ബുക്കുകൾ എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിച്ച് വേർതിരിച്ചു വെക്കുക മാത്രമാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്. സാറിന് വിഷമമായെങ്കിൽ ഇനി ഞാൻ ആ മുറിയിൽ കയറില്ല.”
രുദ്രൻ ഒരു നിമിഷം പതറിപ്പോയി.
ഒരു സാധാരണ ജോലിക്കാരിയിൽ നിന്ന് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടിയായിരുന്നില്ല അത്. പ്രോജക്ട് ഫയലുകളും ഫിനാൻഷ്യൽ റിപ്പോർട്ടുകളും വേർതിരിച്ചറിയാൻ മാത്രം അവൾ പഠിച്ചവളാണെന്ന് അവൻ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവളുടെ സംസാരിക്കാനുള്ള രീതിയും ആത്മവിശ്വാസവും അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
രുദ്രൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ കള്ളത്തരമോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തികഞ്ഞ പ്രൊഫഷണലിസം മാത്രം.

“നിന്റെ പേരെന്താ?” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിലെ കടുപ്പം അല്പം കുറഞ്ഞു.
“ഗൗരി.”
“മ്മ്… നീ എന്താ പഠിച്ചിട്ടുള്ളത്?”
“ബി.കോം കഴിഞ്ഞതാണ് സർ.”
രുദ്രൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളമെടുത്ത് ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് ഗൗരിയെ വീണ്ടും ഒരു നിമിഷം നോക്കി.
“ഇനിമുതൽ സ്റ്റഡി റൂം വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ ഫയലുകളുടെ ക്രമം മാറ്റരുത്. നീ വെച്ച രീതി കൊള്ളാം… പക്ഷേ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഒരു ഫയലും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകരുത്. അത്രയേയുള്ളൂ.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് രുദ്രൻ തിരിഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
ഗൗരി നെടുവീർപ്പോടെ നിന്നു. ഭവാനിയമ്മ അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഹോ… എന്റെ പേടി മാറിയത് ഇപ്പോഴാ മോളെ. സാർ സാധാരണ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താൽ അപ്പോൾത്തന്നെ പണിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടും. പക്ഷേ നിന്നോട് കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ! ഭാഗ്യം.”
ഗൗരി മുകളിലേക്ക് പോകുന്ന രുദ്രന്റെ നിഴലിലേക്ക് നോക്കി. താൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ വെറുമൊരു അഹങ്കാരിയായ മുതലാളിയല്ല അയാൾ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം ജോലിയിൽ അങ്ങേയറ്റം കൃത്യതയുള്ള, എന്നാൽ ആരെങ്കിലും ശരിയായ കാര്യം ചെയ്താൽ അത് അംഗീകരിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തി.
ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.
ഗൗരി ആ ബംഗ്ലാവിന്റെ താളവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു. രാവിലെ ആറുമണിക്ക് എത്തുന്ന അവൾ വൈകുന്നേരം എട്ടുമണിയോടെയാണ് മടങ്ങുക. വീടിന്റെ മേൽനോട്ടം മുഴുവൻ അവൾ ഏറ്റെടുത്തു. ഭവാനിയമ്മയ്ക്ക് പാചകത്തിൽ സഹായിയായി നിൽക്കുന്നതിനൊപ്പം, വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയും അവൾ കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് പരിപാലിച്ചു.

രുദ്രൻ ഗൗരിയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അവൾ മറ്റ് ജോലിക്കാരെപ്പോലെയല്ല. അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കില്ല, എന്നാൽ ആവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമായി പറയും. അവൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ഉണ്ടാകുന്ന കട്ടൻചായയുടെ മധുരം പോലും അവൾ കൃത്യമായി അളന്നാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. അവൻ വായിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള മാസികകളും പുസ്തകങ്ങളും അവൻ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തനിയെ മേശപ്പുറത്ത് എത്തും.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
കൊച്ചി നഗരത്തെ മുക്കിയ പെയ്ത മഴയിൽ ബംഗ്ലാവിന് ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി.
ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരത്തെ എത്തിയ രുദ്രൻ സ്റ്റഡി റൂമിൽ ഇരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് കറന്റ് പോയത്. വലിയ ബംഗ്ലാവ് പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിലായി. ഓട്ടോമാറ്റിക് ജനറേറ്റർ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതായിരുന്നു, എന്നാൽ എന്തോ സാങ്കേതിക തകരാറ് കാരണം അത് ഓണായില്ല.
രുദ്രൻ ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചുവെച്ച് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്.
അടുക്കള ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഭവാനിയമ്മയുടെ നിലവിളി പോലെയുള്ള ശബ്ദം.
രുദ്രൻ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് നടന്നു. ഫോൺ ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത്, ജനറേറ്റർ റൂമിലേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഗൗരിയെയാണ്. അവളുടെ കൈയ്യിൽ വലിയൊരു ടോർച്ചും ടൂൾ ബോക്‌സും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഗൗരി! എന്താ അവിടെ?” രുദ്രൻ ചോദിച്ചു.
“സർ, ജനറേറ്ററിന്റെ ഫ്യൂസ് പോയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഭവാനിയമ്മ പേടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ പോയി നോക്കാം.” ഗൗരി മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു.

“വേണ്ട! ഈ കനത്ത മഴയത്ത് നീ പോണ്ട. കുമാരനെ വിളിക്ക്.”
“കുമാരൻ ചേട്ടൻ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പുറത്തുപോയതാണ് സർ. റോഡിൽ വെള്ളക്കെട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് വരാൻ വൈകും. എനിക്ക് ജനറേറ്ററിന്റെ ബേസിക് കാര്യങ്ങൾ അറിയാം, ഞാൻ നോക്കാം.” രുദ്രൻ തടയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾ പൂമുഖത്തുനിന്ന് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
രുദ്രന് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ആശങ്കയും തോന്നി. അവൻ കാറ്റും മഴയും വകവെക്കാതെ അവളുടെ പിന്നാലെ ബംഗ്ലാവിന് വശത്തുള്ള ജനറേറ്റർ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
കനത്ത മഴയിൽ ഗൗരിയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ നനഞ്ഞൊട്ടിയിരുന്നു. ജനറേറ്റർ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ അകത്തുകയറി ടോർച്ച് അവിടുത്തെ മെയിൻ ബോർഡിലേക്ക് അടിച്ചു. രുദ്രൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു.
“നിനക്ക് ഇതൊക്കെ അറിയാമോ?” അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ അച്ഛന് ഒരു ചെറിയ വർക്ക്ഷോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു സർ. ചെറുപ്പത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൂടെ നിന്ന് ഇലക്ട്രിക്കൽ പണികളൊക്കെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.” അവൾ ടൂൾ ബോക്സിൽ നിന്ന് ഒരു പ്ലെയർ എടുത്തു. കൃത്യമായ കൈ അടക്കത്തോടെ അവൾ മെയിൻ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത്, കരിഞ്ഞുപോയ ഫ്യൂസ് വയർ മാറ്റി പുതിയത് മുറുക്കി.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ബംഗ്ലാവ് മുഴുവൻ വീണ്ടും വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങി!
ഗൗരി തിരിഞ്ഞുനിന്ന് തിളങ്ങുന്ന ചിരിയോടെ രുദ്രനെ നോക്കി. “ശരിയായി സർ!”
ആ വെളിച്ചത്തിൽ, മഴവെള്ള തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന അവളുടെ മുഖവും, ആ കണ്ണുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ചിരിയും രുദ്രൻ ആദ്യമായി അടുത്തുകണ്ടു.

അയാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അറിയാത്ത ഏതോ ഒരു തന്ത്രി മീട്ടപ്പെട്ടു.
ഇത്രയും നാൾ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ ജീവിച്ച, പണവും ബിസിനസ്സും മാത്രം ചിന്തിച്ച തനിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി… അവൾ വെറുമൊരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയല്ല. സ്വന്തം സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുതുന്ന, ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഒരു അപൂർവ്വ വ്യക്തിത്വമാണ്.
രുദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു.
ഗൗരി പെട്ടെന്ന് തന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്തുകൊണ്ട് ഷാൾ ഒതുക്കിയിട്ടു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നാണം പടർന്നു. “സർ… നടക്കൂ, മഴ നനയും.”
രുദ്രൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളോടൊപ്പം ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നടന്നു.
എന്നാൽ, അന്ന് രാത്രിയിൽ, തന്റെ വലിയ കിടപ്പുമുറിയിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ പ്രോജക്ട് ഫയലുകളോ കമ്പനിയുടെ ഷെയർ മാർക്കറ്റോ ആയിരുന്നില്ല. പകരം, മഴവെള്ള തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ തന്നിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച ഗൗരിയുടെ ആ കണ്ണുകളായിരുന്നു!
തന്റെ നിശബ്ദവും ഇരുണ്ടതുമായ ജീവിതത്തിലേക്ക്, അറിയാതെ കടന്നുവന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ നാളമായി അവൾ മാറാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

ആ മഴയുള്ള രാത്രിക്ക് ശേഷം ബംഗ്ലാവിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു നിശബ്ദമായ മാറ്റം വന്നിരുന്നു. രുദ്രന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ആ കണിശമായ അകൽച്ചയ്ക്ക് പകരം ഒരു ചെറിയ മയപ്പെടൽ വന്നുചേർന്നു. എങ്കിലും, തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിനും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അതിരുകൾ കാക്കാൻ ഗൗരി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകവെ, ഗൗരിയുടെ ജീവിത പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ രുദ്രൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ, ഹാളിൽ ഇരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ഭവാനിയമ്മയോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഭവാനിയമ്മേ… ഗൗരിയുടെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്? അവൾ എന്തിനാ ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ ഈ ജോലിക്ക് നിൽക്കുന്നത്?”
ഭവാനിയമ്മ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു, “അതൊരു വലിയ സങ്കടക്കഥയാ കുഞ്ഞേ. നല്ല നിലയിൽ ജീവിച്ച കുടുംബമായിരുന്നു. അച്ഛനൊരു വർക്ക്ഷോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഹൃദയാഘാതം വന്ന് അദ്ദേഹം മരിച്ചു. അതിനുശേഷമാണ് അറിഞ്ഞത് കടങ്ങൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന്. പോരാത്തതിന് അവളുടെ അമ്മയുടെ രണ്ട് വൃക്കകളും തരാറിലാണ്. ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുതവണ ഡയാലിസിസ് വേണം. ബാങ്കുകാരുടെയും കടക്കാരുടെയും ശല്യം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെയായപ്പോഴാ ആ കുട്ടി ബി.കോം പഠനവും കഴിഞ്ഞ് ഈ ജോലിക്ക് ഇറങ്ങിയത്. സ്വന്തം സങ്കടങ്ങളൊന്നും പുറത്തുകാണിക്കില്ല, എപ്പോഴും എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുകൊണ്ടേ സംസാരിക്കൂ…”

ഭവാനിയമ്മ പറഞ്ഞതത്രയും കേട്ടപ്പോൾ രുദ്രന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. താൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചിരുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയാണ് അവൾ കടന്നുപോകുന്നത്!
അന്നു മുതൽ ഗൗരിയോടുള്ള രുദ്രന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് കേവലം ഒരു ജോലിക്കാരിയെന്നതിൽ നിന്ന് മാറി, അങ്ങേയറ്റം ബഹുമാനവും കരുതലും ഉള്ള ഒന്നായി മാറി. ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അവൾക്കായി ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളോ പുസ്തകങ്ങളോ കൊണ്ടുവരാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, അവളതിനെ എങ്ങനെ കാണും എന്ന ഭയം കാരണം അവൻ അത് മനസ്സിൽ ഒതുക്കി.
അതിനിടെ ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി.
വീട്ടിലെ മറ്റ് ജോലിക്കാരെല്ലാം അവധിയിലായിരുന്നു. ഭവാനിയമ്മയും സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു. ഗൗരി മാത്രം തനിക്കായി ஒதுക്കിവെച്ച ചെറിയ മുറിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
രാത്രി ഏതാണ്ട് പന്ത്രണ്ടു മണിയോട് അടുത്തിരിക്കും. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് എന്തോ വീണു ഉടയുന്ന ശബ്ദവും, അതിനുപിന്നാലെ ആരുടെയോ പ്രയാസപ്പെട്ടുള്ള ശ്വാസമെടുക്കലും ഗൗരിയുടെ കാതിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു. തിടുക്കത്തിൽ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
രുദ്രന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് ബെഡിനടുത്ത് തറയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന രുദ്രനെ കണ്ട അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി!
രുദ്രൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ശ്വാസമെടുക്കാൻ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ശക്തമായ ആസ്ത്മയുടെ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് ഭവാനിയമ്മ പണ്ടൊരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഗൗരിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വീണു ഉടഞ്ഞതായിരുന്നു ആ ശബ്ദം.
“സാറേ… സാറിന് എന്താ പറ്റിയത്?!” ഗൗരി പരിഭ്രാന്തിയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
രുദ്രന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ ചൂണ്ടി സൈഡ് ടേബിളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ഇരുന്ന ഇൻഹേലർ വലിച്ച് താഴെ വീണിരുന്നു.
ഗൗരി ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് തെറിച്ചുപോയ ഇൻഹേലർ എടുത്ത്, രുദ്രന്റെ തല തന്റെ മടിയിലേക്ക് വെച്ചു. അവൻ വായിലേക്ക് ഇൻഹേലർ അമർത്തി കൊടുത്തു. രണ്ട്-മൂന്ന് തവണ ഇൻഹേലർ അടിച്ച ശേഷവും അവന്റെ ശ്വാസതടസ്സം പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. അവന്റെ ശരീരം തണുത്തുവിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“സാറേ, പേടിക്കണ്ട… ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല,” ഗൗരി തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ തണുത്ത കൈകൾ തിരുമ്മി ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂടുവെള്ളത്തിൽ അല്പം കുരുമുളകുപൊടിയും തുളസിയിലയും ചേർത്ത് തിളപ്പിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു.
പതുക്കെ പതുക്കെ ആ വെള്ളം കുടിച്ചതോടെ, അല്പസമയത്തിനകം രുദ്രന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം സാധാരണ നിലയിലായി.
അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. തന്റെ തല ഗൗരിയുടെ മടിയിലാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവൾ തന്റെ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പൂർണ്ണമായും ഭയവും കരുതലും മാത്രമായിരുന്നു.
രുദ്രൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിലെ ‘മുതലാളി-ജോലിക്കാരി’ എന്ന പദവികൾ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
“ഗൗരി…” അവൻ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് സാറേ? ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണോ? ഞാൻ ഡ്രൈവറെ വിളിക്കാം…” അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട… എനിക്കിപ്പോൾ ആശ്വാസമുണ്ട്,” രുദ്രൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവൻ ഗൗരിയുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. തനിക്കായി പ്രാർത്ഥനയോടെ നിൽക്കുന്ന അവളുടെ കൈകളിൽ അവൻ പതുക്കെ തൊട്ടു.
“താങ്ക്സ്… നീ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം…” രുദ്രന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“അതൊന്നും സാരമില്ല സാറേ. സർ വിശ്രമിക്കൂ. ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ കാണാം,” ഗൗരി അവൻ പതറാതിരിക്കാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ രുദ്രന്റെ മുറിക്കരികിലെ കസേരയിൽ ഗൗരി ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നു. രുദ്രൻ ഓരോ തവണ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോഴും അവൾ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. തനിക്കായി ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി തന്റെ ജീവന്റെ തന്നെ ഭാഗമായി മാറുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

രുദ്രന് പൂർണ്ണമായും സുഖമായിരുന്നു. രാവിലെ അവൻ താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ ഗൗരി ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.
രുദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു.
“ഗൗരി…”
“പറയൂ സാറേ… ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” അവൾ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
രുദ്രൻ തൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചെക്ക് ബുക്ക് പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ വലിയൊരു തുകയെഴുതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ഇതെന്താ സാറേ?” ഗൗരി സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“നിന്റെ അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് ഒരുപാട് പണം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഇതെന്റെ വക ഒരു ചെറിയ സഹായമാണ്. നീ ഇത് വാങ്ങണം.”
എന്നാൽ, ആ ചെക്ക് കണ്ടതും ഗൗരിയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. ആ കണ്ണുകളിൽ വിഷമവും തന്റേടവും ഒരുപോലെ നിഴലിച്ചു. അവൾ ആ ചെക്ക് വാങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.
“ക്ഷമിക്കണം സാറേ… എനിക്കിത് വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്? നിനക്ക് ഇതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കുകയാണ്,” രുദ്രൻ നിർബന്ധിച്ചു.
“സഹായവും ദാനവും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട് സാറേ. ഞാൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം വാങ്ങാനാണ്. അല്ലാതെ ആരോടും സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാനല്ല. കഴിഞ്ഞ രാത്രി ഞാൻ ചെയ്തത് ഏതൊരു മനുഷ്യനും ചെയ്യുന്ന കാര്യമാണ്. അതിന് വിലയിടരുത്. അമ്മയെ ചികിത്സിക്കാൻ എനിക്ക് എന്റെ ശമ്പളം മാത്രം മതി. വേണമെങ്കിൽ അഡ്വാൻസ് ആയി തന്നോളൂ, ഞാൻ ജോലി ചെയ്ത് വീട്ടിത്തരാം.”
ഗൗരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രുദ്രൻ സ്തബ്ധനായിപ്പോയി!
പണം കൊണ്ട് ലോകത്തിലെ എന്തിനെയും സ്വന്തമാക്കാം എന്ന് കരുതിയ തനിക്ക് മുന്നിൽ, സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയാണ് ഈ പെൺകുട്ടി. രുദ്രന് അവളോട് തോന്നിയ ബഹുമാനം ഇരട്ടിയായി.
അവൻ പതുക്കെ ആ ചെക്ക് മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“സോറി ഗൗരി… ഞാൻ നിന്റെ മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതല്ല. നിന്റെ ഈ ആത്മാഭിമാനമാണ്… അതാണ് എന്നെ…” രുദ്രൻ വാചകം പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വാക്കുകളിനേക്കാൾ വലിയ പ്രണയവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഗൗരിക്ക് ആ നോട്ടത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
താഴേക്ക് കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ, തന്റെ ഉള്ളിലും ആ മുതലാളിയോട് വെറുമൊരു ജോലിക്കാരിയുടെ ബന്ധത്തിനപ്പുറം എന്തോ ഒന്ന് മുളപൊട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ ഭയത്തോടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു!

ഭാഗം 3: പറയാത്ത പ്രണയം
അതിനുശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ബംഗ്ലാവിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു ഈണമായിരുന്നു. രുദ്രന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലെ സൗമ്യതയും കരുതലുകളും ഗൗരി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, തങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും പദവികളും തമ്മിലുള്ള ആകാശവും ഭൂമിയും പോലെയുള്ള വ്യത്യാസം അവളെ എപ്പോഴും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. താൻ വെറുമൊരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ, വിധിയുടെ കളി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
രുദ്രന്റെ അമ്മ സാവിത്രിയമ്മയും അനുജത്തി അമൃതയും കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മാസങ്ങളായി വിദേശത്തായിരുന്നു. രുദ്രന്റെ വിവാഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനാണ് സാവിത്രിയമ്മ പെട്ടെന്ന് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത്. കൊച്ചിയിലെ പ്രശസ്തമായ പ്രോപ്പർട്ടി ഡെവലപ്പേഴ്‌സിന്റെ മകൾ അനന്യയുമായി രുദ്രന്റെ വിവാഹം ഉറപ്പിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ പദ്ധതി.
അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു.
സാവിത്രിയമ്മയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അനന്യയും കുടുംബവും രുദ്രന്റെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വിരുന്നിനെത്തി. വലിയ വലിയ ബിസിനസ്സ് പ്രമുഖരും ധനികരുമായ വിരുന്നുകാരെ സ്വീകരിക്കാൻ ബംഗ്ലാവ് അതിമനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അടുക്കളയിലും ഹാളിലും ഭവാനിയമ്മയോടൊപ്പം ഗൗരിയും ഓടിനടന്ന് പണിചെയ്യുകയായിരുന്നു.
സ്വർണ്ണനിറമുള്ള വലിയ വസ്ത്രങ്ങളും വിലപിടിപ്പുള്ള ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞെത്തിയ അനന്യയും കുടുംബവും ഹാളിലെ വലിയ സോഫകളിൽ ഉപവിഷ്ടരായി. രുദ്രനും സാവിത്രിയമ്മയും അവർക്കൊപ്പം ബിസിനസ്സ് വിശേഷങ്ങളും വരാൻ പോകുന്ന പ്രോജക്ടുകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. രുദ്രന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഹാളിലേക്ക് ചായയും പലഹാരങ്ങളുമായി വരുന്ന ഗൗരിയിലായിരുന്നു.
ഗൗരി തികച്ചും ശാന്തയായി തനിക്കൊതുങ്ങിയ ശൈലിയിൽ വിരുന്നുകാർക്ക് ചായ പകർന്നു നൽകി.

ചായക്കപ്പ് കൈയ്യിലെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അനന്യ ഗൗരിയുടെ സാധാരണ വേഷത്തിലേക്കും കഴുത്തിലെ ലളിതമായ മാലയിലേക്കും ഒരുതരം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.
“ആന്റി…” അനന്യ സാവിത്രിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “രുദ്രന്റെ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള ആൾക്കാരാണോ സർവീസ് ചെയ്യുന്നത്? ഇത്തിരി പ്രൊഫഷണൽ ആയിട്ടുള്ള ഹൗസ് കീപ്പിംഗ് ഏജൻസിയെ വെച്ചൂടെ? ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ലുക്കും പ്രസന്റേഷനും ഒക്കെ ഇമ്പോർട്ടന്റ് അല്ലേ? ഇവരുടെയൊക്കെ ഒരു വേഷം കണ്ടില്ലേ…”
അനന്യയുടെ ശബ്ദം ഹാളിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
സാവിത്രിയമ്മ അല്പം അസ്വസ്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു, “അതൊക്കെ ഭവാനിയമ്മയുടെ നാട്ടിലെ ആരോ ആണ് മോളെ… പാവം കുട്ടിയാ…”
എന്നാൽ അനന്യ നിർത്തിയില്ല. ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഗൗരിക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “പാവമാണെന്ന് കരുതി ഇത്തരം പ്രമുഖരായ ആൾക്കാർ വരുമ്പോൾ ഇവരെ മുൻപിൽ നിർത്തുന്നത് ശരിയല്ല ആന്റി. ഇവൾക്ക് ബേസിക് മാനേഴ്‌സ് പോലും അറിയാമോ എന്ന് സംശയമാ. എനിക്ക് തന്ന ഈ ചായയിൽ പഞ്ചസാര ഒട്ടും പോരാ! ഇത്രയേറെ ശമ്പളം കൊടുത്തിട്ട് ഇതാണോ ഇവരുടെ പണി?”
ഹാളിൽ ഇരുന്നവരെല്ലാം ഗൗരിയെത്തന്നെ നോക്കി.
ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. കൈകൾ വിറച്ചു. ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേറ്റെങ്കിലും, ഒരു വാക്കുപോലും മറുപടി പറയാതെ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കാനേ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. താൻ നിൽക്കുന്ന പദവി അവളെ മൗനിയാക്കി.
സാവിത്രിയമ്മ ഗൗരിയോട് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു, “നീ എന്താടി നിൽക്കുന്നത്? വേറെ ചായ എടുത്തു കൊണ്ടുവരൂ!”
ഗൗരി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ ട്രേയുമായി തിരിയാൻ ആഞ്ഞതും, രുദ്രന്റെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ മുഴങ്ങി!
“സ്റ്റോപ്പ് ഇറ്റ്!”
രുദ്രൻ സോഫയിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

അയാളുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ കനലെരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഞെട്ടലോടെ രുദ്രനെ നോക്കി.
രുദ്രൻ നേരെ അനന്യയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. “അനന്യ, നീ എന്താണ് വിചാരിച്ചത്? പണവും പദവിയും ഉണ്ടെങ്കിൽ ആരെയും എന്തും പറയാമെന്നോ? എന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് എന്റെ മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കാൻ നിനക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ല!”
“രുദ്രൻ! നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഒരു സാധാരണ ജോലിക്കാരിക്ക് വേണ്ടിയാണോ നീ അനന്യയോട് ചൂടാകുന്നത്?” സാവിത്രിയമ്മ തടസ്സപ്പെടുത്തി.
“അവൾ വെറുമൊരു ജോലിക്കാരിയല്ല അമ്മേ!” രുദ്രൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഈ വീടിന്റെ ജീവനാണ് അവൾ. തനിക്കുള്ള അറിവും പ്രാപ്തിയും കൊണ്ട് ഈ വീടിനെ ഭംഗിയായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്ന പ്രകൃതമാണ് അനന്യയുടേതെങ്കിൽ… എനിക്ക് ഈ ബന്ധം ആവശ്യമില്ല!”

അനന്യയും കുടുംബവും സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. “രുദ്രൻ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഒരു വേലക്കാരിക്ക് വേണ്ടിയാണോ നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്?” അനന്യ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“വേലക്കാരിയെന്നോ?” രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ അവൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് ഉറച്ചുപിടിച്ചു!
ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ രുദ്രനെ നോക്കി.
“അതെ! ഞാൻ ഇവളെ സ്നേഹിക്കുന്നു!” രുദ്രന്റെ ശബ്ദം ആ ഹാളിൽ ഓരോ മൂലയിലും തട്ടിപ്രതിധ്വനിച്ചു. “സഹതാപം കൊണ്ടോ പണം കൊണ്ടോ അല്ല… ഇവളുടെ ആത്മാഭിമാനവും നന്മയും കണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ എല്ലാ യോഗ്യതയുമുള്ള പെൺകുട്ടിയാണ് ഗൗരി. ഇവളെയാണ് ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്!”
രുദ്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സാവിത്രിയമ്മ ബോധം കെട്ടുവീഴാത്ത കുറവുമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അനന്യയും വീട്ടുകാരും കടുത്ത അമർഷത്തോടെയും നാണക്കേടോടെയും അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
“രുദ്രൻ! നിനക്ക് വട്ടായോ?” സാവിത്രിയമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ ബഹളം വച്ചു. “ഒരു കൂലിവേലക്കാരിയെ ഈ തറവാട്ടിലെ മരുമകളാക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല! ഇവളെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടണം!”
എന്നാൽ രുദ്രൻ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. “അമ്മ സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ തീരുമാനം ഇതാണ്.”
ഇതെല്ലാം കേട്ട് സ്തബ്ധയായി നിന്ന ഗൗരി പതുക്കെ രുദ്രന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം കൈ വലിച്ചെടുത്തു. രുദ്രൻ അവളിലേക്ക് നോക്കി.
“സാറേ… സർ എന്താ ഈ ചെയ്തത്?” ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. “സർ കാരണം ആ പാവം അമ്മയുടെ മനസ്സു തകർന്നു. സർ എന്നോട് കാണിച്ച ഈ സഹതാപം എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യവുമില്ല സാറേ. ഉയർന്ന കുലത്തിൽ ജനിച്ച സർ എവിടെ, കടത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്ന ഞാൻ എവിടെ? സർ എന്നെ സ്നേഹിച്ചാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സാറിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തും. അത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല…”

“ഗൗരി… ഇത് സഹതാപമല്ല,” രുദ്രൻ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു. “ഇതെന്റെ പ്രണയമാണ്.”
“പക്ഷേ എനിക്കിതിന് കഴിയില്ല സാറേ…” ഗൗരി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
അന്ന് രാത്രി, രുദ്രന്റെ ജീവിതവും കുടുംബബന്ധവും താൻ കാരണം തകരരുത് എന്ന് ഉറപ്പിച്ച ഗൗരി, തനിക്കുള്ള ചെറിയ ബാഗുമെടുത്ത്, ആരും കാണാതെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിയിറങ്ങി. സ്വന്തം പ്രണയം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട്, കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ നടന്നുപോയി.

അതിരാവിലെ രുദ്രൻ ഉണർന്ന് താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ ബംഗ്ലാവ് കനത്ത നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ഹാളിലോ അടുക്കളയിലോ ഗൗരിയുടെ സാന്നിധ്യമില്ല. സംശയത്തോടെ അവൾ തങ്ങിയിരുന്ന മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന രുദ്രൻ സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. മുറി ശൂന്യമാണ്; മേശപ്പുറത്ത് ചെറിയൊരു കത്തു മാത്രം ഇരിക്കുന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ആ കത്തെടുത്തു.
> “സാറേ… ക്ഷമിക്കണം. സാറിന്റെ പ്രണയം സത്യമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എന്നെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടി ഈ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നാൽ തകരുന്നത് സാറിന്റെ കുടുംബവും പദവിയുമാണ്. സാറിനെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ ആത്മാഭിമാനം സാറിന്റെ സന്തോഷമാണ്. അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ഞാൻ മാറ്റൊരു വഴി കണ്ടെത്തിക്കോളാം. എന്നെ തിരഞ്ഞു വരരുത്…”
> — ഗൗരി
>
കത്ത് വായിച്ചുതീർത്തതും രുദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരം വന്നു മൂടി. പണവും പ്രൗഢിയും മാത്രം നോക്കുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ, തനിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം സന്തോഷം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം അവൻ ഒന്നുകൂടി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് സാവിത്രിയമ്മ ഹാളിലേക്ക് വന്നത്. “രുദ്രൻ… അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയത് നന്നായി. ഇനി നീ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മറന്ന് ബിസിനസ്സിൽ ശ്രദ്ധിക്ക്. നിനക്ക് അനുയോജ്യയായ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിത്തരാം.”
രുദ്രൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നത്തേക്കാളും ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ…” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ വാശി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. “ഇത്രയും കാലം അമ്മയുടെയും ഈ സമൂഹത്തിന്റെയും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചത്. പണം കൊണ്ടോ പദവി കൊണ്ടോ എനിക്ക് കിട്ടാത്ത സമാധാനവും സ്നേഹവുമാണ് ഗൗരി എനിക്ക് തന്നത്. അവളില്ലാത്ത ഈ കൊട്ടാരം എനിക്കൊരു തടവറയാണ്. അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല. എനിക്ക് അവൾ വേണം… എന്റെ ഭാര്യയായി മാത്രം!”
ല্যাপടോപ്പും ബിസിനസ്സ് ഫയലുകളും മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച്, കാറിന്റെ കീയും എടുത്ത് രുദ്രൻ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിയിറങ്ങി. സാവിത്രിയമ്മ എത്ര വിളിച്ചിട്ടും അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
വയനാട്ടിലെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്ക് നടുവിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഓട്ടുപുരയിലായിരുന്നു ഗൗരിയുടെ വീട്.
മഴ പെയ്തുതോർന്ന ആ വൈകുന്നേരത്ത്, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന് അമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു ഗൗരി. നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നതിനുശേഷം പ്രാദേശികമായ ഒരു ചെറിയ കടയിൽ ജോലി കണ്ടെത്തിയെങ്കിലും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ രുദ്രന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ആ ഗ്രാമീണ റോഡിലൂടെ വലിയൊരു കറുത്ത ബെൻസ് കാർ വന്ന് അവളുട കൊച്ചു വീടിന് മുന്നിൽ നിന്നത്.
ഗൗരി ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റു. കാറിന്റെ കതക് തുറന്ന് ഇറങ്ങി വന്നത് രുദ്രനായിരുന്നു!
സാധാരണ ധരിക്കാറുള്ള വിലപിടിപ്പുള്ള കോട്ടും ടൈയുമില്ല; ലളിതമായൊരു ഷർട്ടും ജീൻസുമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം. മുഖത്ത് യാത്രാക്ഷീണമുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ വലിയൊരു വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.
“സാറേ… സർ എന്താ ഇവിടെ?” ഗൗരി വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ചോദിച്ചു.
രുദ്രൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ അമ്പരന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്നെ വിട്ട് ഓടിയൊളിക്കാൻ നോക്കിയതാണോ ഗൗരി? ഈ രുദ്രന്റെ മനസ്സ് നീ കൂടെ കൊണ്ടുപോയില്ലേ… പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ അവിടെ തനിച്ചു ജീവിക്കും?”
“സാറേ… ഇത് തെറ്റാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ നമ്മൾ തമ്മിൽ…”
“അതെ, നമ്മൾ തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്,” രുദ്രൻ അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആ വ്യത്യാസം പണത്തിന്റെയോ പദവിയുടെയോ അല്ല. നീ കൊടുക്കുന്ന അളവറ്റ സ്നേഹത്തോളം വളരാൻ എനിക്കിന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതാണ് ആ വ്യത്യാസം! ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് റോയൽ ടെക് സി.ഇ.ഒ ആയോ, നിന്റെ മുതലാളിയായോ അല്ല… സ്വന്തം ജീവിതം നിന്നോടൊപ്പം ജീവിച്ചു തീർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരനായിട്ടാണ്.”
ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീണു.
രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. “അമ്മേ… നിങ്ങളുടെ മകളെ എനിക്ക് തരുമോ? അവൾക്ക് ഒരു കുറവും വരുത്താതെ, എന്റെ പ്രാണനായി ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
മകളുടെ കണ്ണുകളിലെ സന്തോഷവും സ്നേഹവും കണ്ട ആ അമ്മ കണ്ണീരോടെ രുദ്രന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.
രണ്ടു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
കൊച്ചിയിലെ ബംഗ്ലാവിൽ വലിയ ആഘോഷങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ലളിതമായൊരു ചടങ്ങ് നടന്നു.
മകൾക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹവും രുദ്രന്റെ ഉറച്ച നിലപാടും കണ്ട സാവിത്രിയമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം തെറ്റ് മനസ്സിലായിരുന്നു. അവർ ഗൗരിയെ ഹൃദയപൂർവ്വം തറവാട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. രുദ്രൻ മുൻകൈ എടുത്ത് ഗൗരിയുടെ അച്ഛന്റെ കടങ്ങളെല്ലാം നിയമപരമായി വീട്ടി, അമ്മയ്ക്ക് മികച്ച വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയും ലഭ്യമാക്കി.

കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരിയിൽ, നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരമണിഞ്ഞ് ഗൗരി ബംഗ്ലാവിന്റെ പടികൾ കയറി വന്നു.
രാത്രിയിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുനിന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ബംഗ്ലാവിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഗൗരി. പിന്നിലൂടെ വന്ന് രുദ്രൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല സാറേ…” ഗൗരി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴും സാറെന്ന് വിളിക്കുന്നോ?” രുദ്രൻ അവളുടെ കാതിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ഗൗരി നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി. “ഇല്ല… രുദ്രൻ.”
കടലിൽ നിന്ന് വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിൽ അവരുടെ പ്രണയം അലിഞ്ഞുചേർന്നു. കനലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് പൂത്തുലഞ്ഞ ആ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ കൊട്ടാരങ്ങളും പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരങ്ങളും നിശബ്ദമായി വഴിമാറിക്കൊടുത്തു.