കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച മുതൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര സുഗമമല്ല.

ഹൃദയസംഗമം
രാവിലെ ഒമ്പത് മണിക്ക് തന്നെ കോർപ്പറേറ്റ് കെട്ടിടത്തിന്റെ മുപ്പതാം നിലയിലെ ‘മെട്രോ ക്രീയേറ്റീവ്സ്’ എന്ന പ്രമുഖ ആഡ് ഏജൻസി തിരക്കുകളിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ തന്നെ അനന്യ തന്റെ കയ്യിലെ ഫയലുകൾ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സിൽ നേരിയൊരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്ഥാപനത്തിൽ സീനിയർ ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനറായി അവൾ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ട് അഞ്ച് മാസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഇതുവരെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച മുതൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര സുഗമമല്ല.
കാരണം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല—കമ്പനിയുടെ പുതിയ ക്രിയേറ്റീവ് ഡയറക്ടറായി ചുമതലയേറ്റെടുത്ത അദ്വൈത് വർമ്മ.
അദ്വൈത് വർമ്മ എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഓഫീസിലെ പകുതി ജീവനക്കാരുടെയും കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കും. പരസ്യരംഗത്ത് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച പ്രതിഭയാണെങ്കിലും ആൾക്ക് ദേഷ്യം ലൽപ്പം കൂടുതലാണ്. പെർഫെക്ഷൻ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അയാൾക്ക് സ്വീകാര്യമല്ല. ഒരു ചെറിയ പിശക് കണ്ടാൽ പോലും ആളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഫയൽ കീറിയെറിയാനും, ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറയാനും അയാൾക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല. അതിനാൽ തന്നെ എല്ലാവരും അയാളെ “ഹിറ്റ്‌ലർ വർമ്മ” എന്നാണ് രഹസ്യമായി വിളിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ അനന്യ വേറൊരു ടൈപ്പ് ആയിരുന്നു. സ്വാഭിമാനത്തിന് മുറിവേൽക്കുന്ന ഒന്നും സഹിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ല. ജോലിയിൽ അതീവ സമർത്ഥയാണെങ്കിലും ആരോടും തലകുനിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
“അനന്യ… ഡിസൈൻ ടീമിന്റെ റൂമിലേക്ക് ഒന്ന് വേഗം വാ. ബോസ് വന്നിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരെയും ഉടൻ തന്നെ കോൺഫറൻസ് ഹാളിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്!” ടീം ലീഡറായ കിരൺ ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു.
“എന്താ കിരൺ ചേട്ടാ ഇത്ര തിടുക്കം? ഒമ്പതേകാൽ ആയിട്ടല്ലേ ഉള്ളൂ?” അനന്യ തന്റെ ഡെസ്കിൽ ബാഗ് വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ സാധാരണക്കാർക്ക്. അദ്വൈത് സാർ എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് നമ്മൾ സമർപ്പിക്കേണ്ട ‘വിന്റേജ് സ്പൈസസ്’ ബ്രാൻഡിന്റെ ലോഗോയും കാമ്പെയ്ൻ ആശയങ്ങളും കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി വൈകി നീ ഉണ്ടാക്കിയ ഡിസൈനുകൾ ഒക്കെ എടുക്ക്. ദൈവമേ… ഇന്നെന്താവുമോ എന്തോ!” കിരൺ നെറ്റിയിലെ വേർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അനന്യ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പും ഫയലുകളും എടുത്തു. മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. തന്റെ ഡിസൈനുകളിൽ അവൾക്ക് നൂറ് ശതമാനം ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസങ്ങളോളം ഉറക്കമൊഴിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ആശയങ്ങളാണ്.
കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ നിശബ്ദത നിഴലിച്ചിരുന്നു. ഡിസൈൻ ടീമിലെ പത്തോളം പേരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹാളിലെ നീളമുള്ള ഗ്ലാസ് മേശയുടെ അറ്റത്ത്, കറുത്ത ഷർട്ടും മടക്കിവെച്ച കൈകളുമായി അദ്വൈത് വർമ്മ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആളുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഗൗരവമാണ്. കണ്ണടയ്ക്ക് പിന്നിലെ ആ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ മുറിയിലുള്ള ഓരോരുത്തരിലൂടെയും കടന്നുപോയി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് എവരിവൺ,” അദ്വൈത് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് സമയമില്ല. അടുത്ത ആഴ്ച നാഷണൽ ലെവൽ ലോഞ്ചിംഗ് ആണ്. ‘വിന്റേജ് സ്പൈസസ്’ കാമ്പെയ്ൻ ആശയങ്ങൾ കാണിക്കൂ.”
കിരൺ മുന്നോട്ട് വന്ന് ഡിസൈനുകൾ ഒന്നൊന്നായി വലിയ സ്ക്രീനിൽ പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്തു. ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ഡിസൈനുകൾ കണ്ടപ്പോഴും അദ്വൈതിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല.
“സ്റ്റോപ്പ്,” അദ്വൈത് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “കിരൺ… ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ ടീമിന്റെ മികച്ച പ്രകടനം? ഇത് പത്തുവർഷം മുൻപത്തെ ഏതോ മാഗസിൻ പരസ്യം പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ആവർത്തനവിരസത! ഒരു പുതുമയുമില്ല. നിങ്ങളുടെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റി വറ്റിപ്പോയോ?”
കിരൺ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. മുറിയിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു.
“സാർ, ഇതൊക്കെ മാർക്കറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ട്രെൻഡിംഗ് ആയിട്ടുള്ള…” കിരൺ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ട്രെൻഡ് ഫോളോ ചെയ്യാനല്ല, ട്രെൻഡ് സെറ്റ് ചെയ്യാനാണ് ഈ കമ്പനി നിങ്ങളെ ശമ്പളം തന്ന് നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്!” അദ്വൈത് മേശപ്പുറത്ത് വിരലുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട് ശബ്ദമുയർത്തി. “ആ ഐഡിയ കംപ്ലീറ്റ് റബ്ബിഷ് ആണ്. വേറെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”
അപ്പോൾ അനന്യ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. “സാർ, ഞാൻ ഒരു കൺസെപ്റ്റ് റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പരമ്പരാഗതമായ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളെ ആധുനികമായ ലൈഫ്സ്റ്റൈലുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രീതിയിലാണ് ഇത് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.”
അദ്വൈത് തന്റെ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് അനന്യയെ ഒന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണ് കണ്ടാൽ തന്നെ സാധാരണക്കാർ പേടിക്കും, എന്നാൽ അനന്യ നേരെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.
“പ്രസന്റേഷൻ പ്ലേ ചെയ്യൂ,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു.
അനന്യ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് കണക്ട് ചെയ്ത് ഡിസൈനുകൾ സ്ക്രീനിൽ കാണിച്ചു. വർണ്ണങ്ങൾ, ലോഗോയുടെ ലാളിത്യം, ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വാചകങ്ങൾ—എല്ലാം വളരെ ആകർഷകമായിരുന്നു. ടീമിലുള്ള മറ്റുള്ളവർ രഹസ്യമായി അനന്യയെ നോക്കി തള്ളവിരൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. അവർക്ക് അത് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ അദ്വൈത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് സ്ക്രീനിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു വിരൽ കൊണ്ട് സ്ക്രീനിലെ ഒരു ഭാഗം ചൂണ്ടി.
“നിന്റെ ഐഡിയ മോശമല്ല,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു. അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ തുടർന്നു, “പക്ഷേ… ഈ കളർ പാലറ്റ് കംപ്ലീറ്റ് റോംഗ് ആണ്. ഇതിലെ റെഡ് ഷേഡ് സുഗന്ധവ്യഞ്ജനത്തിന്റെ സ്വാഭാവികതയെക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ഫീൽ ആണ് തരുന്നത്. പിന്നെ ആ ലോഗോയുടെ ഫോണ്ട്… കട്ട അമാച്വർ ആയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നീ ഒരു തുടക്കക്കാരിയുടെ പക്വതയില്ലായ്മ ഇതിൽ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്.”
അനന്യയുടെ രക്തം തിളച്ചു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് തന്റെ പ്രഫഷണലിസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“എക്സ്ക്യൂസ് മീ, സാർ!” അനന്യ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. മുറിയിലുള്ള എല്ലാവരും ഞെട്ടി അനന്യയെ നോക്കി. ബോസിനോട് ഇതുവരെ ആരും അങ്ങോട്ട് തർക്കിച്ചിട്ടില്ല.
അദ്വൈത് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പുരികമുയർത്തി അവളെ നോക്കി. “യെസ്?”
“സാർ പറഞ്ഞതിനോട് എനിക്ക് യോജിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചുവപ്പ് സാധാരണ കളർ അല്ല, അത് പ്രകൃതിദത്തമായ കാശ്മീരി മുളകിന്റെ ഓർഗാനിക് ഷേഡ് ആണ്. ബ്രാൻഡിന്റെ ഐഡന്റിറ്റിക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഫോണ്ടാണ് ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇതിൽ പക്വതയില്ലായ്മയല്ല, മറിച്ച് വിപണിയിൽ പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനുള്ള തന്ത്രമാണ് ഉള്ളത്.” അനന്യ ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മിന്നൽ പടർന്നു. അയാൾ പതിയെ അവളിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.
“ഡിസൈൻ എന്റേതാണ് സാർ, അതിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായ ബോധ്യമുണ്ട്. നിങ്ങൾക്കിത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ മാറ്റാൻ പറയാം, പക്ഷേ അമാച്വർ എന്ന് മുദ്രകുത്താൻ കഴിയില്ല,” അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
ഹാളിൽ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച നിശബ്ദത. കിരൺ അനന്യയുടെ ഡ്രസ്സിൽ പിടിച്ച് മെല്ലെ വലിയാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പക്ഷേ അനന്യ തലയുയർത്തി തന്നെ നിന്നു.
അദ്വൈത് അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. അയാളുടെ ഉയരത്തിന് മുന്നിൽ അനന്യയ്ക്ക് തല അല്പം ഉയർത്തി നോക്കേണ്ടി വന്നു.
“നിന്റെ പേര്… അനന്യ, അല്ലേ?” അദ്വൈത് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അതെ, അനന്യ സിദ്ധാർത്ഥ്.”
“ഓക്കെ, മിസ്. അനന്യ. സ്വന്തം ക്രിയേഷനോട് സ്നേഹം ഉള്ളത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഈ കമ്പനിയിൽ ആത്യന്തികമായി തീരുമാനം എടുക്കുന്നത് ഞാനാണ്. ബിക്കോസ് ഐ നോ വാട്ട് ദ ക്ലയന്റ് വാന്റ്സ്. എനിക്ക് ഈ ഡിസൈൻ ഈ രീതിയിൽ അക്സെപ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.”
“അപ്പോൾ സാറിന് എന്താണ് മാറ്റേണ്ടത് എന്ന് വ്യക്തമായി പറയാം, അല്ലാതെ…”
“ഐ ഡോണ്ട് ഹാവ് ടൈം ടു ടീച്ച് യു!” അദ്വൈത് തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണിക്ക് മുമ്പ് ഇതിന്റെ കളർ സ്കീമും ഫോണ്ടും മാറ്റി മൂന്ന് പുതിയ ഓപ്ഷനുകൾ എനിക്ക് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യണം. അത് എനിക്ക് തൃപ്തികരമല്ലെങ്കിൽ… യു ആർ ഓഫ് ദിസ് പ്രൊജക്റ്റ്. ഈ കാമ്പെയ്നിൽ നിന്ന് നിന്നെ ഞാൻ മാറ്റും.”
അതും പറഞ്ഞ് അദ്വൈത് ഹാളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
അയാൾ പോയതും എല്ലാവരും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“അനന്യ… നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചത്?” കിരൺ തലയിൽ കൈവെച്ച് ചോദിച്ചു. “അദ്വൈത് സാറിനോട് ഇങ്ങനെ ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കുമോ? നിന്റെ ജോലി വരെ അപകടത്തിലാകും!”
“എനിക്ക് എന്റെ ജോലിയിൽ ബഹുമാനമുണ്ട് കിരൺ ചേട്ടാ. പക്ഷേ കാര്യമില്ലാതെ നമ്മുടെ അധ്വാനത്തെ അപമാനിക്കുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അയാൾ ആരായാലും എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല!” അനന്യ ദേഷ്യത്തോടെ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചുപൂട്ടി.
“പക്ഷേ അഞ്ച് മണിക്ക് മുൻപ് മൂന്ന് ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് അസാധ്യമാണ് അനന്യ. അതൊരു വലിയ ടാസ്ക് ആണ്,” ടീമിലെ മറ്റൊരു കുട്ടിയായ പ്രിയ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ചെയ്തു കാണിക്കും. അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല,” അനന്യ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ അനന്യ ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ചായ കുടിക്കാൻ പോലും അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. അദ്വൈത് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ഓരോ കുറ്റവും അവൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവൾക്ക് ദേഷ്യമായിരുന്നെങ്കിലും, അയാളുടെ വിമർശനത്തിൽ സാങ്കേതികമായി ചില ന്യായങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. അത് അവളെ കൂടുതൽ വാശിയുള്ളവളാക്കി. അയാളെക്കൊണ്ട് കൊള്ളാം എന്ന് പറയിപ്പിക്കണം!
വൈകുന്നേരം 4:55.
അനന്യ മൂന്ന് പുതിയ ഡിസൈനുകളുമായി അദ്വൈതിന്റെ ക്യാബിന് മുന്നിലെത്തി. വാതിലിൽ മെല്ലെ മുട്ടി.
“കം ഇൻ,” അകത്തുനിന്ന് ശബ്ദം കേട്ടു.
അനന്യ അകത്തേക്ക് കടന്നു. വിശാലമായ, നീറ്റായി ക്രമീകരിച്ച ക്യാബിൻ. അദ്വൈത് തന്റെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഒരു ഫയൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“സാർ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ മൂന്ന് ഓപ്ഷനുകൾ റെഡിയാണ്,” അവൾ ഡ്രൈവ് ടേബിളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് ഫയലുകൾ പകർത്തി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അനന്യ അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒന്നാമത്തെ ഡിസൈൻ കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവുമുണ്ടായില്ല. രണ്ടാമത്തേത് കണ്ടപ്പോൾ ചെറിയൊരു നിഷേധം. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ ഡിസൈനിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ആശ്ചര്യം തിളങ്ങി. അവൻ പതിയെ സ്ക്രീനിലേക്ക് അടുത്തിരുന്നു.
അത് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആശയം ആയിരുന്നു. പരമ്പരാഗത തനിമ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരമുള്ള ഒരു ഡിസൈൻ.
അദ്വൈത് ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചു. എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ നഗരക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു, “തേർഡ് വൺ… ഇറ്റ്സ് ഗുഡ്.”
അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ വിജയിച്ചതിന്റെ ഒരു സന്തോഷം തരംഗമായി പടർന്നു. എങ്കിലും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.
“താങ്ക് യൂ സാർ,” അവൾ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “പക്ഷേ, ഇത് നീ പത്തു മണിക്കൂർ മുൻപ് ചെയ്യണമായിരുന്നു. അനാവശ്യമായ വാശി ഒഴിവാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്ക് ഇത്രയും സമയം കളയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.”
അനന്യയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. “എന്റെ വാശിയല്ല സാർ, എന്റെ ആദ്യത്തെ ഡിസൈനും ബെസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഈഗോ കൊണ്ടാണ് അത് അക്സെപ്റ്റ് ചെയ്യാതിരുന്നത്. എങ്കിലും നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ തരം തിരുത്തലുകൾ വരുത്തിയപ്പോൾ ഇത് കൂടുതൽ നന്നായി എന്ന് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.”
അദ്വൈത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. സാധാരണ ആളുകൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയേ ഉള്ളൂ. എന്നാൽ ഈ പെൺകുട്ടി അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി സംസാരിക്കുന്നു. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസവും ധൈര്യവും അയാളിൽ ചെറിയൊരു കൗതുകം ഉണ്ടാക്കി.
“നിന്റെ സ്ട്രെയിറ്റ് ഫോർവേഡ് സ്വഭാവം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു അനന്യ. പക്ഷേ ബിസിനസ്സിൽ കസ്റ്റമറുടെയും ബോസിന്റെയും തൃപ്തിക്കാണ് പ്രാധാന്യം. നാളെ രാവിലെ എട്ടു മണിക്ക് ക്ലയന്റുമായി മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. നീയും ആ മീറ്റിംഗിൽ വരണം. പ്രസന്റേഷൻ നീയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്.”
“ഞാനോ സാർ?” അനന്യ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ. സ്വന്തം ഡിസൈനിനെ ഡിഫൻഡ് ചെയ്യാൻ നിനക്ക് നന്നായി അറിയാം എന്ന് ഇന്ന് രാവിലെ ഞാൻ കണ്ടതാണല്ലോ. ക്ലയന്റിന്റെ മുന്നിലും ആ കലിപ്പ് പുറത്തെടുത്താൽ മതി. അവർ പെട്ടെന്ന് ഒപ്പിട്ടു തരും.” അദ്വൈതിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചായയുള്ള പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ശരി സാർ. ഞാൻ തയ്യാറാണ്,” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ഓക്കെ, ദെൻ. യു കാൻ ഗോ നൗ. ആന്റ് യാ… നാളെ വൈകരുത്. എട്ടു മണി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എട്ടു മണി തന്നെ.”
അനന്യ ക്യാബിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേഷ്യവും ആവേശവും ഒരുപോലെ തോന്നിയ നിമിഷം.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ 7:45 ന് തന്നെ അനന്യ ഓഫീസിൽ എത്തി. എന്നാൽ ബോർഡ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
അദ്വൈത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരു കറുപ്പും വെളുപ്പും കോമ്പോ സ്യൂട്ടിൽ അതീവ സുന്ദരനായി കാണപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അവൻ തനിച്ചായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ കൂടെ അതിസുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലയന്റ് കമ്പനിയുടെ പ്രതിനിധിയായി വന്ന മാളവിക ആയിരുന്നു അത്.
“അദ്വൈത്! ഹൗ ആർ യു ഡിയർ? നമ്മൾ എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് കാണുന്നത്!” മാളവിക അദ്വൈതിന്റെ കൈകളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് വളരെ അടുപ്പത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്വൈതും അവളോട് വളരെ സൗമ്യമായി ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. ഓഫീസിൽ ബാക്കിയുള്ളവരോടൊക്കെ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന അദ്വൈത് వర్മ്മയാണോ ഈ ചിരിക്കുന്നത്? അനന്യയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി.
“ഐ ആം ഗുഡ് മാളവിക. നിന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് ആയതുകൊണ്ട് ഞാൻ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ തന്നെ അനന്യ അകത്തേക്ക് കടന്നു. “ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാർ.”
അദ്വൈത് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “ഗുഡ് മോർണിംഗ് അനന്യ. മാളവിക, ഇതാണ് അനന്യ. നമ്മുടെ സീനിയർ ഡിസൈനർ. ഇന്നത്തെ പ്രസന്റേഷൻ അനന്യയാണ് ചെയ്യുന്നത്.”
മാളവിക അനന്യയെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. നേരിയ ഒരു തണുപ്പൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “ഓ… ഹൈ. അദ്വൈത് പ്രസന്റേഷൻ ചെയ്യും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എനിവേ, ലെറ്റ്സ് സീ.”
മീറ്റിംഗ് ആരംഭിച്ചു. അനന്യ പ്രസന്റേഷൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഓരോ സ്ലൈഡും വളരെ വ്യക്തമായി വിശദീകരിച്ചു. എന്നാൽ മാളവിക ഇടയ്ക്കിടെ അനാവശ്യമായ സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ച് അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
“ഇതൊരു ഫ്രഷ് ഫീൽ തരുന്നില്ലല്ലോ അനന്യ… അദ്വൈത്, നിന്റെ പഴയ വർക്കുകളിലെ ആ ഒരു മാജിക് ഇതിൽ കാണുന്നില്ല,” മാളവിക പറഞ്ഞു.
അനന്യ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്വൈത് അവളെ തടഞ്ഞു. “മാളവിക, അനന്യ ചെയ്ത ഡിസൈൻ വളരെ ആലോചിച്ച് ചെയ്തതാണ്. ഇതിലെ മൂന്നാമത്തെ ഓപ്ഷൻ നമ്മുടെ ക്ലയന്റ് ഗ്രൂപ്പിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായതാണ്.”
അദ്വൈത് തന്റെ ഡിസൈനിനെ പിന്തുണച്ച് സംസാരിച്ചത് കേട്ട് അനന്യ അല്പം ഞെട്ടി. ഇന്നലെ വരെ തന്റെ കുറ്റം മാത്രം പറഞ്ഞ ആൾ ഇന്ന് ക്ലയന്റിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു!
“ബട്ട് അദ്വൈത്, എനിക്ക് ഇതിൽ ചില ചേഞ്ചസ് വേണം,” മാളവിക വാശിപിടിച്ചു.
“മാളവിക, ബിസിനസ്സ് വേറെ, ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് വേറെ,” അദ്വൈത് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഈ ഡിസൈൻ ബ്രാൻഡിന്റെ സെയിൽസ് വർദ്ധിപ്പിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ഇതിൽക്കൂടുതൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയാൽ അതിന്റെ ക്വാളിറ്റി പോകും. സോ, ദിസ് ഈസ് അവർ ഫൈനൽ ഓഫർ.”
അദ്വൈതിന്റെ ആ ഉറച്ച നിലപാടിന് മുന്നിൽ മാളവികയ്ക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒടുവിൽ അവർ കരാറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു.
മീറ്റിംഗിന് ശേഷം മാളവിക അദ്വൈതിനോട് പറഞ്ഞു, “അദ്വൈത്, ഇന്ന് ഈവനിംഗ് നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ഡിന്നർ കഴിച്ചാലോ? പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ സംസാരിക്കാം.”
“സോറി മാളവിക, ഇന്ന് എനിക്ക് ഓഫീസ് വർക്ക് ഉണ്ട്. മറ്റൊരു ദിവസം ആകാം,” അദ്വൈത് വളരെ നൈസായി അത് നിരസിച്ചു.
മാളവിക മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് പോയി.
അവർ പോയതിനു ശേഷം അനന്യ അദ്വൈതിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “സാർ… താങ്ക് യൂ.”
“എന്തിന്?” അദ്വൈത് ലാപ്ടോപ്പ് പായ്ക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ക്ലയന്റിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ ഡിസൈനിനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തതിന്.”
അദ്വൈത് അവളെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. ആദ്യമായാണ് അവൾ അയാളുടെ ആ പ്രകൃതിദത്തമായ പുഞ്ചിരി കാണുന്നത്. അത് അയാളുടെ ഗൗരവമുള്ള മുഖത്തിന് തികച്ചും വേറിട്ടൊരു ഭംഗി നൽകിയിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്റെ ഡിസൈനിനെയല്ല സപ്പോർട്ട് ചെയ്തത്, നല്ല ആശയത്തെയാണ്. പിന്നെ… ക്ലയന്റിന്റെ മുന്നിൽ സ്വന്തം ടീമിനെ തള്ളിപ്പറയുന്ന ശീലം എനിക്കില്ല,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അതിനർത്ഥം നിന്റെ ജോലി കഴിഞ്ഞു എന്നല്ല. പ്രൊഡക്ഷൻ ഫേസ് ഇനി വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. അവിടെ ഒരു തെറ്റും വരാൻ പാടില്ല.”
“ഒരു തെറ്റും വരില്ല സാർ,” അനന്യ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ഗുഡ്. നൗ ഗെറ്റ് ബാക്ക് ടു വർക്ക്.”
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കമ്പനിയിൽ വലിയ തിരക്കുകളായിരുന്നു. കാമ്പെയ്ൻ ഷൂട്ടിംഗും മറ്റ് ജോലികളും പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ അദ്വൈതും അനന്യയും തമ്മിൽ നിരന്തരം വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവർക്കിടയിൽ പരസ്പരമുള്ള ഒരു ബഹുമാനം വളരുകയായിരുന്നു.
അദ്വൈതിന്റെ കർക്കശമായ സ്വഭാവത്തിന് പിന്നിൽ ജോലിയിലെ കൃത്യത മാത്രമാണെന്ന് അനന്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അതുപോലെ അനന്യയുടെ കലിപ്പൻ സ്വഭാവത്തിന് പിന്നിൽ അവളുടെ കഴിവിലുള്ള ആത്മവിശ്വാസമാണെന്ന് അദ്വൈതും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി വൈകി, ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും പോയിരുന്നു. അനന്യ മാത്രം തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരുന്ന് നാളത്തെ ഷൂട്ടിംഗിന്റെ ലൊവേഷൻ ചാർട്ട് റെഡിയാക്കുകയായിരുന്നു. സമയം രാത്രി ഒമ്പതാകുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഓഫീസിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു. കട്ട അന്ധകാരം!
അനന്യയ്ക്ക് പണ്ടേ ഇരുട്ടിനെ പേടിയായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “അയ്യോ! ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ അവിടെ?”
മഴ കനത്തു പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ജനലുകളിലൂടെ കാറ്റ് അടിച്ചുകയറി. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്യാൻ അവൾ ബാഗിൽ തപ്പി. എന്നാൽ ബാഗ് കയ്യിൽ കിട്ടിയില്ല. പേടി കാരണം അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി.
“കിരൺ ചേട്ടാ… പ്രിയാ… ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” അവൾ ശബ്ദമുയർത്തി വിളിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ആരോ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിത്തമിട്ടു!
അനന്യ ഭയന്നുപോയി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. “എന്നെ വിട്! ആരാ അത്?”
“ഹേയ്… ശാന്തയാകൂ! ഇത് ഞാനാണ്… അദ്വൈത്!”
ഒരു ഫോൺ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്വൈതിന്റെ മുഖം അവൾ കണ്ടു. അവൾ അറിയാതെ അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുപോയി. അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇത്രയും വൈകി ഓഫീസിൽ?” അദ്വൈത് മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുള്ള ആ കടുപ്പം അപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
“ഞാൻ… ഞാൻ ആ ലൊക്കേഷൻ ചാർട്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു… പെട്ടെന്ന് ലൈറ്റ് പോയി… എനിക്ക് ഇരുട്ട് പേടിയാണ്…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് അവളെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. എപ്പോഴും തന്റേടത്തോടെ, തന്നോട് തർക്കിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഭയന്നുനിൽക്കുന്നു. അയാളുടെ മനസ്സിൽ അറിയാതെ ഒരു ആർദ്രത തോന്നി.
“ഇറ്റ്സ് ഓക്കെ. പേടിക്കേണ്ട. പവർ ബാക്കപ്പ് ഇപ്പോൾ വരും. ചിലപ്പോൾ മെയിൻ ഫ്യൂസ് പോയതായിരിക്കും,” അദ്വൈത് അവളെ തന്റെ കസേരയിൽ ഇരുത്തി.
അയാൾ തന്റെ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച്, ടേബിളിൽ ഇരുന്ന വാട്ടർ ബോട്ടിൽ എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “ഇത് കുടിക്ക്.”
അനന്യ വെള്ളം വാങ്ങി കുടിച്ചു. പതിയെ അവളുടെ വിറയൽ മാറി.
“താങ്ക്സ്,” അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് ഇരുട്ട് പേടിയാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു,” അദ്വൈത് അവളുടെ എതിർവശത്തെ മേശപ്പുറത്ത് ചാരിയിരുന്ന് പറഞ്ഞു. “ഇത്രയും കലിപ്പുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് ഇരുട്ടിനെ പേടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ?”
അനന്യ അയാളെ നോക്കി. ഇരുട്ടിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “കലിപ്പ് എന്നത് എന്റെ ആത്മാഭിമാനമാണ് സാർ. പേടി എന്നത് ഒരു മനുഷ്യസഹജമായ വികാരവും.”
അദ്വൈത് അത് കേട്ട് മൃദുവായി ചിരിച്ചു. “വെൽ സെഡ്.”
ആ നിമിഷം ഓഫീസിലെ ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്കിടയിൽ എന്തോ ഒരു പുതിയ വികാരം ഉടലെടുക്കുന്നതായി രണ്ടുപേർക്കും തോന്നി. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ മഞ്ഞുപാളി അവിടെ ഉരുപ്പുകഴിയുകയായിരുന്നു.
“ശരി, സമയം ഒരുപാടായി. ഞാൻ നിന്നെ വീട്ടിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട സാർ, ഞാൻ ടാക്സി വിളിച്ചോളാം,” അനന്യ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“പുറത്ത് നല്ല മഴയാണ് അനന്യ. ഈ സമയത്ത് ടാക്സി കിട്ടാൻ പാടാണ്. അതിനുമുകളിൽ… ഇത് എന്റെ ഓർഡർ ആണ്,” അദ്വൈത് പണ്ടത്തെ ഗൗരവം നടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അനന്യ എതിർത്തു പറയാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും, അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ കരുതല കണ്ടപ്പോൾ അവൾ സമ്മതിച്ചു. “ശരി… വരാം.”
അവർ രണ്ടുപേരും കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അദ്വൈതിന്റെ കറുത്ത ബി.എം.ഡബ്ല്യു കാറിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ ബന്ധം ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു വശത്ത് പ്രൊഫഷണൽ വാശികളും, മറുവശത്ത് പരസ്പരം അറിയാതെ മൊട്ടിടുന്ന വികാരങ്ങളും… അവരുടെ കഥ ഇവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

അധ്യായം 2: മഴയത്തൊരു യാത്ര
കനത്ത മഴയിൽ വൈപ്പറുകൾ വേഗത്തിൽ ഇളകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം കാറിന്റെ നനഞ്ഞ ചില്ലുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ച് ഒരു വർണ്ണക്കാഴ്ചയായി മാറി. കാറിനുള്ളിൽ ഒരു ശാന്തമായ നിശബ്ദത നിഴലിച്ചിരുന്നു. എഫ്.എം റേഡിയോയിൽ വളരെ മൃദുവായ ഒരു പഴയ ഗാനം ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഡ്രൈവിംഗിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന അദ്വൈതിനെ അനന്യ കണ്ണിന്റെ കോണിലൂടെ മെല്ലെ നോക്കി. ഓഫീസിൽ എപ്പോഴും കടുപ്പമുള്ള മുഖവുമായി നടക്കുന്ന ബോസ് അല്ല ഇപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുന്നത്. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴുള്ളത് തികച്ചും ശാന്തമായ ഒരു ഭാവമാണ്.
“എന്താ അനന്യ… വീണ്ടും എന്റെ ഡിസൈൻ ശരിയല്ല എന്ന് പറയാൻ പോവുകയാണോ?” അദ്വൈത് ഡ്രൈവിംഗിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.
അനന്യ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി. താൻ നോക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നാണം തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
“ഏയ്… അതൊന്നുമല്ല സാർ,” അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വെറുതെ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു… ഓഫീസിലെ അദ്വൈത് വർമ്മയും, ഈ കാറിലിരിക്കുന്ന അദ്വൈതും തമ്മിൽ എന്താ ഇത്രയും വ്യത്യാസം?”
അദ്വൈതിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ഓഫീസിലെ അദ്വൈത് വർമ്മ ഒരു ടീമിന്റെ ലീഡറാണ്. നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ ഉത്തരവാദിത്തവും കമ്പനിയുടെ ഭാവിയും എന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അവിടെ എനിക്ക് ദയ കാണിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു ചെറിയ പിശക് പോലും വലിയ നഷ്ടമുണ്ടാക്കാം. പക്ഷേ… ഈ കാറിനുള്ളിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരനാണ്.”
അനന്യ കുറച്ചു സമയം മിണ്ടാതിരുന്നു. അയാൾ പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“പക്ഷേ സാർ… എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് കഠിനമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് വിഷമിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്,” അദ്വൈത് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞാൽ ആരും തങ്ങളുടെ പരമാവധി കഴിവ പുറത്തെടുക്കില്ല. ഇന്ന് രാവിലെ ഞാൻ നിന്റെ ആദ്യത്തെ ഡിസൈൻ തള്ളിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ലേ നീ അതിനേക്കാൾ മികച്ച ഒരു ഡിസൈൻ വൈകുന്നേരത്തേക്ക് ഉണ്ടാക്കിയത്?”
അതിന് മറുപടി പറയാൻ അനന്യയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അത് സത്യമായിരുന്നു. അയാളുടെ ആ വെല്ലുവിളിയാണ് അവളെക്കൊണ്ട് ഏറ്റവും മികച്ചത് ചെയ്യിപ്പിച്ചത്.
“വലത്തോട്ട് തിരിയണം സാർ… മൂന്നാമത്തെ വീടാണ്,” അനന്യ വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
കാർ ഒരു ചെറിയ വീടിന് മുന്നിൽ നിർത്തി.
“താങ്ക്സ് ഫോർ ദ റൈഡ്, സാർ,” അനന്യ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാനൊരുങ്ങി.
“അനന്യ…” അദ്വൈത് അവളെ വിളിച്ചു.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇന്ന് രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങിക്കോ. നാളെ മുതൽ പ്രൊഡക്ഷൻ ഷൂട്ട് തുടങ്ങുകയാണ്. കൂടുതൽ കഠിനാധ്വാനം വേണ്ടിവരും,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു.
“ഐ ആം റെഡി സാർ,” അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അനന്യ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, കാർ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ അകത്തു കയറി വാതിലടച്ച ശേഷമാണ് അദ്വൈത് വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തത്. ആ ഒരു ചെറിയ കരുതൽ അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു സുഖമുള്ള അനുഭവമായി പടർന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ ‘വിന്റേജ് സ്പൈസസ്’ പരസ്യചിത്രത്തിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. എറണാകുളത്തുള്ള ഒരു വലിയ ഇൻഡോർ സ്റ്റുഡിയോയിലാണ് പ്രൊഡക്ഷൻ സെറ്റ് ഇട്ടിരുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായ ഒരു കേരളീയ അടുക്കളയുടെ മാതൃകയിലാണ് സെറ്റ് തയ്യാറാക്കിയിരുന്നത്.
അനന്യ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ലൈറ്റിംഗ്, പാത്രങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം, പശ്ചാത്തലത്തിലെ വർണ്ണങ്ങൾ—എല്ലാം അവൾ വരച്ച ഡിസൈൻ പോലെ തന്നെ കൃത്യമായിരിക്കണം.
“അനന്യ, ആ വശത്തെ ലൈറ്റിംഗ് അൽപ്പം കൂടി ബ്രൈറ്റ് ആകണം എന്ന് തോന്നുമ്പോലെ,” പിന്നിൽ നിന്ന് അദ്വൈതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അനന്യ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വൈറ്റ് ഷർട്ടും റോൾ അപ്പ് ചെയ്ത കൈകളുമായി നിൽക്കുന്ന അദ്വൈത്.
“സാർ, ഇത് നൈറ്റ് മൂഡിലുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗത പാചക രംഗമാണ്. അവിടെ അമിതമായ വെളിച്ചം വന്നാൽ നാച്ചുറാലിറ്റി പോകും. ഈ വാം ടോൺ ആണ് ഇതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യം,” അനന്യ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി.
അദ്വൈത് സെറ്റിലേക്ക് നടന്നുചെന്ന് ക്യാമറയുടെ മോണിറ്ററിലൂടെ നോക്കി. അവൻ കുറച്ചു സമയം ആലോചിച്ചു.
“യു ആർ റൈറ്റ്,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു. “ഈ വാം ടോൺ തന്നെയാണ് ഇതിന് നല്ലത്. ഗുഡ് ഐ കേച്ച്, അനന്യ.”
തന്റെ അഭിപ്രായം ബോസ് പെട്ടെന്ന് അംഗീകരിച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് ചെറിയൊരു അത്ഭുതം തോന്നി. പണ്ടൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിനും ഒരു തർക്കം ഉണ്ടായേനെ.
ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും ഷൂട്ടിംഗ് പകുതിയും പൂർത്തിയായി. എല്ലാവരും ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനായി ഇടവേള എടുത്തു. അനന്യ ലൊക്കേഷന്റെ ഒരു വശത്തിരുന്ന് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ലഞ്ച് ബോക്സ് തുറന്നു. ചോറും മീൻ കറിയുമായിരുന്നു അത്.
പെട്ടെന്ന് അദ്വൈത് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കേറ്ററിംഗ് പാക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ?” അദ്വൈത് ചോദിച്ചു.
“ആ… ഇരുന്നോളൂ സാർ,” അനന്യ അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു. “എന്താണ് കറി?”
“അയലക്കറിയാണ്… അമ്മ ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അയലക്കറിയോ? ഞാൻ ഒരുപാട് നാളായി നാടൻ മീൻകറി കൂട്ടിയിട്ട്. ഈ ഹോട്ടൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് മടുത്തു,” അദ്വൈത് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
അനന്യ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അവൾ തൻറെ ലഞ്ച് ബോക്സിന്റെ മൂടിയിലേക്ക് അല്പം ചോറും മീൻകറിയും എടുത്തുവെച്ച് അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“സാർ വേണമെങ്കിൽ കഴിച്ചു നോക്കൂ…”
അദ്വൈത് അതിശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. പിന്നീട് യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ അത് വാങ്ങി കഴിച്ചു.
“വാWriter! ഇത് അടിപൊളിയായിട്ടുണ്ട്!” അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “നിന്റെ അമ്മയോട് എന്റെ പ്രത്യേക അന്വേഷണം പറയണം.”
അദ്വൈത് കൊതിപ്പോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ചിരി വന്നു. എത്ര വലിയ ബോസ് ആയാലും ഉള്ളിൽ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനുണ്ട് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“സാർ എപ്പോഴും വീട്ടിൽ നിന്നാണോ ഭക്ഷണം കഴിക്കാറ്? അതോ ബാച്ചിലർ ലൈഫ് ആണോ?” അനന്യ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി.
അദ്വൈതിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മെല്ലെ മാഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം സങ്കടം വന്നുപോയോ എന്ന് അനന്യ സംശയിച്ചു.
“ഞാൻ തനിച്ചാണ്,” അദ്വൈത് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഈ ജോലിയും ഈ കമ്പനിയും മാത്രമാണുള്ളത്.”
അനന്യയുടെ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അയാളുടെ ഈ കടുപ്പമുള്ള സ്വഭാവത്തിനും ദേഷ്യത്തിനും പിന്നിൽ വലിയൊരു ഏകാന്തതയുണ്ടെന്ന് അവൾ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആരും സ്നേഹിക്കാനോ, വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ ഇല്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വേദന!
“സോറി സാർ… ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചതാണ്,” അനന്യ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇറ്റ്സ് ഓക്കെ അനന്യ,” അദ്വൈത് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “വർക്ക് മാറ്റി വെച്ചാൽ സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് അധികം ആളുകളൊന്നുമില്ല. ദേഷ്യക്കാരനായതുകൊണ്ട് ഓഫീസിൽ ആരും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാറുമില്ല.”
“അത് സാർ ആവശ്യമില്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ? എല്ലാവരോടും കുറച്ചുകൂടി സൌമ്യമായി സംസാരിച്ചാൽ സാറിനും കുറെ നല്ല കൂട്ടുകാരെ കിട്ടും,” അനന്യ പറഞ്ഞു.
“ശ്രമിക്കാം… നിന്നെപ്പോലെ എന്നോട് തിരിച്ച് തർക്കിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ളവർ ഉണ്ടായാൽ മാത്രം,” അദ്വൈത് തമാശയായി പറഞ്ഞു.
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ നിമിഷം മുതൽ അവർക്കിടയിലെ ബോസ്-എംപ്ലോയി എന്ന വേലിക്കെട്ട് പൂർണ്ണമായും തകരുകയായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ അവസാന രംഗങ്ങളുടെ ഷൂട്ടിംഗ് ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ പ്രൊഡക്ഷൻ ടീമിനെ വലച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പുതിയ പ്രശ്നം ഉയർന്നുവന്നു.
പരസ്യത്തിലെ അവസാനത്തെ രംഗത്തിൽ മോഡൽ ധരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പരമ്പരാഗതമായ കസവ് സാരിയിൽ ഒരു വലിയ ചായക്കറ വീണു. കോസ്റ്റ്യൂം ടീമിന്റെ അശ്രദ്ധ മൂലം സംഭവിച്ചതാണ് അത്.
“എന്താ അവിടെ നടക്കുന്നത്?” അദ്വൈത് ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു.
“സാർ… അബദ്ധത്തിൽ ചായ വീണതാണ്. വേറെ സാരി ബാക്കപ്പ് ഇല്ല!” കോസ്റ്റ്യൂം ഡിസൈനർ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു.
“വാട്ട്?!” അദ്വൈതിന്റെ ദേഷ്യം വീണ്ടും ഇരച്ചുകയറി. “ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫഷണലിസം? അടുത്ത അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഷൂട്ട് തീർക്കണം. ഇന്ന് രാത്രി ലൈറ്റ് ബാക്കപ്പ് പാക്ക് ചെയ്യേണ്ടതാണ്!”
എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. അദ്വൈത് വീണ്ടും പഴയ “ഹിറ്റ്‌ലർ” ആയി മാറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യ ഇടപെട്ടു.
“സാർ… ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ട് ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങളൊന്നും നടക്കില്ല. നമുക്ക് ഇതിനൊരു വഴി കണ്ടെത്താം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്ത് വഴി അനന്യ? വേറെ സാരിയില്ലാതെ എങ്ങനെ ഷൂട്ട് ചെയ്യും?” അദ്വൈത് ചോദിച്ചു.
അനന്യ വേഗത്തിൽ കറയായ സാരി പരിശോധിച്ചു. കറ വീണത് സാരിയുടെ മുന്താണിയിലാണ്.
“നമുക്ക് മോഡലിന്റെ ഡ്രെയിപ്പിംഗ് രീതി മാറ്റാം. കറയുള്ള ഭാഗം ഉള്ളിലേക്ക് വരുന്ന രീതിയിൽ ഡിസൈനർ സാരി പ്ലീറ്റ് ചെയ്ത് കൊടുത്താൽ മതി. കൂടാതെ, ആ ഷോട്ട് നമ്മൾ ക്ലോസ്-അപ്പിൽ എടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നതാണ്. സോ ബ്ലാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ആംഗിൾ ചേഞ്ച് വരുത്തിയാൽ ഇത് ആരും അറിയുകയുമില്ല,” അനന്യ വേഗത്തിൽ ലൊക്കേഷൻ മാപ്പ് വരച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് അനന്യയുടെ സമയോചിതമായ ബുദ്ധിയെ നോക്കി നിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
“പ്രാക്ടിക്കൽ ഐഡിയ!” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു. “ഓക്കെ, ക്വിക്ക്… അനന്യ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യൂ!”
പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ സെറ്റ് വീണ്ടും സജ്ജമായി. ഷൂട്ടിംഗ് പുനരാരംഭിച്ചു. അനന്യയുടെ ബുദ്ധി കാരണം യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ഷൂട്ടിംഗ് കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ പൂർത്തിയായി.
“പാക്കപ്പ്!” ഡയറക്ടർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു.
ലൊക്കേഷനിലെ എല്ലാവരും അനന്യയെ അഭിനന്ദിച്ചു. അദ്വൈത് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“ഗ്രേറ്റ് വർക്ക് അനന്യ. ഇന്ന് നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ വലിയ നഷ്ടം വന്നേനെ,” അദ്വൈത് ആത്മാർത്ഥമായി പറഞ്ഞു.
“അതൊക്കെ എന്റെ ഡ്യൂട്ടിയല്ലേ സാർ,” അനന്യ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഡ്യൂട്ടി മാത്രമല്ല, നിന്റെ സമയോചിതമായ ബുദ്ധി തന്നെയാണ് പ്രൊജക്റ്റ് രക്ഷിച്ചത്. സോ, ഇന്ന് രാത്രി എന്റെ വക നിനക്കൊരു സ്പെഷ്യൽ ട്രീറ്റ്. ഡിന്നറിന് വരണം.”
“അയ്യോ… സാർ അതൊന്നും വേണ്ട…”
“ഇത് ബോസിന്റെ ഓർഡർ അല്ല… ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ക്ഷണമാണ്. വരാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല,” അദ്വൈത് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് അദ്വൈത് അത് പറഞ്ഞത്. ആ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് നോ പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഓക്കെ… വരാം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
നഗരത്തിലെ ഒരു മനോഹരമായ റൂഫ്‌ടോപ്പ് റെസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു അദ്വൈത് ടേബിൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. ചുറ്റും നഗരത്തിന്റെ മനോഹരമായ വെളിച്ചങ്ങൾ. നേരിയ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യ ഒരു ലൈറ്റ് ബ്ലൂ കുർത്തിയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അദ്വൈത് ക്യാഷ്വൽ ഷർട്ടിലും.
ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചും, പഠിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും, പരസ്യരംഗത്തേക്ക് വന്നതിനെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ ധാരാളം സംസാരിച്ചു. അദ്വൈത് ഇത്രയധികം സംസാരിക്കുന്നത് അനന്യ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. അവന്റെ തമാശകൾ കേട്ട് അവൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“അനന്യ… നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?” അദ്വൈത് വൈൻ ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ചോദിക്കൂ സാർ.”
“ആദ്യമായി എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ നിനക്ക് എന്നോട് വലിയ ദേഷ്യം തോന്നിയതല്ലേ?”
അനന്യ ചിരിച്ചു. “ദേഷ്യമോ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ കൊല്ലാൻ തോന്നിയിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം! അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരിയായ ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാൻ വേറെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
അദ്വൈത് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. “ആഹാ! അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നോ?”
“പിന്നെയില്ലാതെ? എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അമാച്വർ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ചോര തിളച്ചു,” അവൾ തമാശയായി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ… പിന്നീട് മനസ്സിലായി, പുറമെ കാണിക്കുന്ന ഈ കടുപ്പമൊക്കെ വെറും ഒരു മുഖംമൂടിയാണെന്ന്.”
അദ്വൈതിന്റെ ചിരി മെല്ലെ ഒതുങ്ങി. അവൻ അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി.
“ആ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുവെക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഒരേയൊരു വ്യക്തി നീയാണ് അനന്യ. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും ആത്മാർത്ഥമായി എന്നോട് സംസാരിക്കുന്ന, എന്റെ തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന വേറെ ആരുമില്ല,” അദ്വൈത് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അയാളുടെ വാക്കുകളിലെ ഗൗരവം അനന്യയെ തൊട്ടു. അവൾ നിശബ്ദയായി. അവർക്കിടയിൽ ഒരു നിമിഷം വാചകങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ഒരു ബന്ധം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം അദ്വൈത് അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടു.
“താങ്ക് യു അദ്വൈത് സാർ… നല്ലൊരു ഈവനിംഗ് ആയിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“സാർ എന്ന് വിളിക്കണമെന്നില്ല… അദ്വൈത് എന്ന് വിളിച്ചാലും മതി, ഓഫീസിന് പുറത്ത്,” അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നോക്കാം,” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി.
വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അനന്യയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ അദ്വൈതിനെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണോ? ആ ചിന്ത അവളിൽ വലിയൊരു സന്തോഷവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു ഭയവും ഉണ്ടാക്കി.
എന്നാൽ, സന്തോഷങ്ങൾ അധികകാലം നീണ്ടുനിൽക്കില്ലെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഓഫീസിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യ ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവരും ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ അവളെ നോക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ചിലർ രഹസ്യമായി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു.
“എന്താ കിരൺ ചേട്ടാ? എന്താ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
കിരൺ വിഷമത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “അനന്യ… നീ അദ്വൈത് സാറിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് ഒന്നു പോകൂ. സാർ ഭയങ്കര ദേഷ്യത്തിലാണ്.”
“എന്താ ഉണ്ടായത്?”
“നമ്മുടെ ‘വിന്റേജ് സ്പൈസസ്’ കാമ്പെയ്ന്റെ മുഴുവൻ ഡിസൈനുകളും ആനിമേഷൻ ആശയങ്ങളും ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മുടെ എതിരാളികളായ ‘വിഷൻ മീഡിയ’യുടെ വെബ്‌സൈറ്റിൽ ലീക്ക് ആയിട്ടുണ്ട്! നമ്മുടെ പ്രൊജക്റ്റ് കംപ്ലീറ്റ് കോപ്പിയടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ക്ലയന്റ് കേസ് കൊടുക്കാൻ പോവുകയാണ്!”
അനന്യ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. “വാട്ട്?! അതെങ്ങനെ സംഭവിക്കും? ആ ഡിസൈനുകൾ എന്റെയും സാറിന്റെയും ലാപ്ടോപ്പിൽ മാത്രമാണ് ഉള്ളത്!”
അവൾ വേഗത്തിൽ അദ്വൈതിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് ഓടി.
ക്യാബിനിൽ അദ്വൈത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത ദേഷ്യവും നിരാശയുമുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ഫയലുകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
“അദ്വൈത്… എന്താ ഈ കേൾക്കുന്നത്?” അനന്യ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അദ്വൈത് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നലത്തെ ആ ആർദ്രതയോ സ്നേഹമോ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം തണുത്തുറഞ്ഞ ക്രോധം മാത്രം.
“അതെ അനന്യ, നീ കേട്ടത് സത്യമാണ്. നമ്മുടെ കാമ്പെയ്ൻ ലീക്ക് ആയിട്ടുണ്ട്,” അദ്വൈത് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ അതെങ്ങനെ…?”
അദ്വൈത് മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് പ്രിന്റ്ഔട്ട് അവൾക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു.
“ഇത് വിഷൻ മീഡിയ അയച്ച മെയിൽ ആണ്. ഇന്നലെ രാത്രി 11 മണിക്ക് അവരുടെ ഒഫീഷ്യൽ ഐഡിയിലേക്ക് നമ്മുടെ ഡിസൈൻ ഫയലുകൾ മെയിൽ വഴി പോയിട്ടുണ്ട്. പോയത് ആരുടെ ഐഡിയിൽ നിന്നാണെന്ന് അറിയാമോ?”
അദ്വൈത് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ ഒഫീഷ്യൽ മെയിൽ ഐഡിയിൽ നിന്ന്!”
അനന്യയുടെ കാൽക്കലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചു പോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ലോകം തന്നെ തലകീഴായി മറിയുന്നതായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു!

“എന്റെ മെയിൽ ഐഡിയിൽ നിന്നോ?!” അനന്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. തലച്ചോറ് പൂർണ്ണമായും നിശ്ചലമായതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“അതെ, മിസ്. അനന്യ!” അദ്വൈത് മേശപ്പുറത്ത് കൈകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട് മുരണ്ടു. “ഇന്നലെ രാത്രി 11:15-ന് നിന്റെ ഐഡിയിൽ നിന്നാണ് ‘വിഷൻ മീഡിയ’യുടെ എം.ഡിക്ക് നമ്മുടെ മുഴുവൻ ഡിസൈൻ ഫയലുകളും പ്രൊഡക്ഷൻ ലേഔട്ടും മെയിൽ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. തിരിച്ച് അവർ നിന്റെ പേഴ്സണൽ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അയച്ച അഡ്വാൻസ് പേയ്മെന്റിന്റെ കൺഫർമേഷൻ റിസീപ്റ്റും ഇതിലുണ്ട്!”
“ഇല്ല… ഇത് കളവാണ്! അദ്വൈത്, എന്നെ വിശ്വസിക്കൂ!” അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾ മുൻപോട്ട് നടന്നു. “ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? എന്റെ ജീവനാണ് ഈ ജോലി. ഞാൻ രാത്രിയും പകലുമിരുന്ന് അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഡിസൈൻ ഞാൻ തന്നെ കാശിനുവേണ്ടി വിൽക്കുമെന്നാണോ നീ വിചാരിക്കുന്നത്?”
അദ്വൈത് മുഖം തിരിച്ചുകളഞ്ഞു. അയാളുടെ മനസ്സ് ആകെ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരാളെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവൻ. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും നിഷ്കളങ്കതയും കണ്ട് സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുത്തതായിരുന്നു. എന്നിട്ടും… എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്?
“ഡിജിറ്റൽ എവിഡൻസ് കള്ളം പറയില്ല അനന്യ,” അദ്വൈതിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ തണുപ്പ് അവളിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. “കമ്പനിയുടെ ഐ.ടി സെൽ പരിശോധിച്ചപ്പോഴും നിന്റെ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്നാണ് ഐ.പി അഡ്രസ് കാണിക്കുന്നത്. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ഡിന്നറിന് പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് നീ ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? അതായിരുന്നോ ഇത്?”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടവാറടിയെപ്പോലെ അനന്യയുടെ നെഞ്ചിൽ വന്നു പതിച്ചു. തന്നെ ഏറ്റവും നന്നായി മനസ്സിലാക്കി എന്ന് അവൾ കരുതിയ മനുഷ്യൻ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും ക്രൂരമായി സംശയിക്കുന്നത്.
“അദ്വൈത്… നീ എന്നെ അത്രയേ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളൂ അല്ലേ?” അനന്യ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവളുടെ ഭയവും സങ്കടവും മാറി അവിടെ വീണ്ടും പഴയ ആത്മാഭിമാനം ജ്വലിച്ചുയർന്നു. “ആ തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ഇത് ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്റെ നിരപരാധിത്വം ഞാൻ തെളിയിക്കും. അതിനുമുമ്പ്… എന്നെ സംശയിച്ച ഈ സ്ഥാനത്ത് ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാൻ ഇനി നിൽക്കില്ല!”
അനന്യ തന്റെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് ഊരി അദ്വൈതിന്റെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഏറിഞ്ഞു.
“അനന്യ, പെട്ടെന്ന് വികാരഭരിതയാകാതെ!” അദ്വൈത് തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നോ, മിസ്റ്റർ അദ്വൈത് വർമ്മ!” അവൾ ശബ്ദമുയർത്തി. “നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ നിയമപ്രകാരം എന്നെ സസ്പെൻഡ് ചെയ്യാനോ പുറത്താക്കാനോ ഉള്ള അധികാരം നിങ്ങൾക്കുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു കള്ളിയെന്ന പേരോടെ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകില്ല. എന്നെ ചതിച്ചതാരെന്ന് ഞാൻ കണ്ടെത്തും. അന്ന് നിങ്ങളുടെ ഈ സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മാപ്പ് പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടാകണം!”
തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന അനന്യയെ അദ്വൈത് നിശ്ചലനായി നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ജ്വലിച്ചുനിന്ന ആ സത്യസന്ധതയും വീര്യവും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ സംശയത്തിന്റെ അടിത്തറയിളക്കി. അവൾ തെറ്റുകാരിയാണോ അതോ ആരെങ്കിലും അവളെ കരുവാക്കിയതാണോ?
ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ അനന്യ നേരെ വീട്ടിലേക്കല്ല പോയത്. കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന കാഴ്ചകളോടെ അവൾ നഗരത്തിലൂടെ വെറുതെ നടന്നു. അദ്വൈതിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. താൻ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയ മനുഷ്യൻ തന്നെ തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, കരഞ്ഞിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ബോധ്യമായി. ആരോ വളരെ കൃത്യമായി പ്ലാൻ ചെയ്ത് ഉണ്ടാക്കിയ കെണിയാണിത്. താൻ കുറ്റക്കാരിയായാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ലാഭം ആർക്കാണ്?
ചിന്തകൾ കാടുകയറിയപ്പോൾ അവൾ തന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തും ഐ.ടി സൈബർ സെക്യൂരിറ്റി വിദഗ്ദ്ധനുമായ രാഹുലിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.
പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൾ രാഹുലിന്റെ ഓഫീസിലെത്തി. നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം അവൾ വിശദീകരിച്ചു.
“അനന്യ, നീ പറഞ്ഞത് വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഇതൊരു ഇൻസൈഡർ ജോബ് (Insider Job) ആണ്,” രാഹുൽ തന്റെ സിസ്റ്റത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിന്റെ മെയിൽ ഐഡിയും പാസ്‌വേഡും ചോർത്തുക, നിന്റെ സിസ്റ്റത്തിന്റെ റീമോട്ട് ആക്സസ് ഉപയോഗിച്ച് ഫയലുകൾ വിൽക്കുക, നിന്റെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് ഡീറ്റെയിൽസ് ഹാക്ക് ചെയ്ത് പണം വന്നതായി കാണിക്കുക… ഇതൊക്കെ വളരെ അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരാൾക്കേ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.”
“പക്ഷേ രാഹുൽ, എന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് പാസ്‌വേഡ് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ,” അനന്യ പറഞ്ഞു.
“അവിടെയാണ് നിനക്ക് തെറ്റിയത്. ഓഫീസിലെ വൈഫൈ നെറ്റ്‌വർക്ക് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ റീമോട്ട് അക്സസ് ടൂളുകൾ വഴി ആർക്കും മറ്റൊരാളുടെ ലാപ്ടോപ്പ് ഹാക്ക് ചെയ്യാം. നീ ആരുടെയെങ്കിലും പെൻഡ്രൈവോ ഫയലുകളോ അടുത്തിടെ ലാപ്ടോപ്പിൽ കണക്ട് ചെയ്തിരുന്നോ?”
അനന്യ ആലോചിച്ചു. “ഉവ്വ്… കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനിൽ വെച്ച് കോസ്റ്റ്യൂം ചവിട്ടി മെസ്സായപ്പോൾ, പ്രൊഡക്ഷൻ ചാർട്ട് മാറ്റാൻ പ്രിയ അവളുടെ പെൻഡ്രൈവ് എനിക്ക് തന്നിരുന്നു. അതും പോരാഞ്ഞ്…”
അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെയൊരു കാഴ്ച തെളിഞ്ഞു!
ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം വൈകുന്നേരം… അദ്വൈതിന്റെ ക്യാബിനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ലൈറ്റ് പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്… കമ്പനിയുടെ വി.ഐ.പി റൂമിൽ നിന്ന് മാളവിക ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് അവൾ കണ്ടിരുന്നു! അന്ന് അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല.
“മാളവിക!” അനന്യ അറിയാതെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“ആരാണ് മാളവിക?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
“ക്ലയന്റ് കമ്പനിയുടെ പ്രതിനിധി. അദ്വൈതിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരിയാണ്. മീറ്റിംഗിന്റെ ആദ്യ ദിവസം മുതൽ എന്നോട് കടുത്ത ശത്രുതയിലാണ് അവൾ. എൻജിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മാർക്കറ്റിംഗിലേക്ക് വന്ന ആളാണ്. സാങ്കേതിക കാര്യങ്ങളിൽ അവൾ പുലിയാണ്!” അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“ചാൻസുണ്ട്,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു. “വിഷൻ മീഡിയയും മാളവികയുടെ കമ്പനിയും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ഡീൽ ഉണ്ടോ എന്ന് നമ്മൾ നോക്കണം. നീ എനിക്ക് നിന്റെ മെയിൽ ലോഗിൻ ഹിസ്റ്ററിയും ഐ.പി ലോഗുകളും തരു. ഞാൻ ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യാം.”
രാഹുൽ തന്റെ ഹാക്കിംഗ് ടൂളുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അനന്യയുടെ മെയിൽ ലോഗുകൾ പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അരമണിക്കൂറത്തെ പരിശ്രമത്തിന് ശേഷം അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“ദേ നോക്കൂ അനന്യ! ഇന്നലെ രാത്രി 11:15-ന് നിന്റെ ഐഡിയിൽ നിന്ന് മെയിൽ പോയത് നിന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നല്ല! അതിനായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു വി.പി.എൻ (VPN) ആണ്. ആ വി.പി.എന്നിന്റെ യഥാർത്ഥ ഐ.പി അഡ്രസ് സെർവർ ട്രേസ് ചെയ്തപ്പോൾ കിട്ടിയ ലൊക്കേഷൻ… നഗരത്തിലെ ‘ഗ്രാൻഡ് ഹോട്ടൽ’ ആണ്!”
“ഗ്രാൻഡ് ഹോട്ടൽ! മാളവിക സ്റ്റേ ചെയ്യുന്നത് അവിടെയാണ്!” അനന്യ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“അത്രയുമല്ല,” രാഹുൽ തുടർന്നു. “നിന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ആയെന്ന് പറയുന്ന തുക വന്നത് ‘വിഷൻ മീഡിയ’യിൽ നിന്നല്ല. അതൊരു വ്യാജ പേയ്മെന്റ് ഗേറ്റ്‌വേ വഴി സൃഷ്ടിച്ച ഫേക്ക് റെസിപ്റ്റ് (Fake Receipt) ആണ്! ക്രിയേറ്റീവ് ഡയറക്ടറെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയ വ്യാജ തെളിവ്!”
അനന്യയുടെ രക്തം തിളച്ചു. താൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു! പക്ഷേ ഇത് കേവലം അദ്വൈതിനെ കാണിച്ചു കൊടുത്താൽ മാത്രം പോരാ. മാളവികയെയും വിഷൻ മീഡിയയെയും സഹിതം പിടികൂടണം.
ഇതേസമയം, ‘മെട്രോ ക്രീയേറ്റീവ്സ്’ ഓഫീസിൽ അന്തരീക്ഷം അതീവ ഗുരുതരമായിരുന്നു.
അനന്യ ഇറങ്ങിപ്പോയതിനു ശേഷം അദ്വൈത് സ്വസ്ഥനായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ ഡെസ്കിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവിടെ അവൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കുറിപ്പുകളും, വരച്ചുവെച്ച പ്ലാനുകളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ജോലിയെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് പണത്തിന് വേണ്ടി ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?
അവന്റെ മനസ്സ് സാക്ഷി പറഞ്ഞു—ഇല്ല, അനന്യ ഇത് ചെയ്യില്ല!
അവൻ ഐ.ടി ഹെഡ്ഡിനെ തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി.
“ഹരി, അനന്യയുടെ സിസ്റ്റത്തിന്റെ സെക്യൂരിറ്റി ലോഗ്സ് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി വേണം. അനാവശ്യമായ ഏതെങ്കിലും ഐ.പി അഡ്രസ്സുകൾ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ നമ്മുടെ സെർവറിൽ കണക്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?” അദ്വൈത് ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“സാർ… ഞങ്ങൾ പ്രാഥമികമായി നോക്കിയപ്പോൾ അനന്യയുടെ ഐഡി തന്നെയാണ് കണ്ടത്…”
“ഞാൻ ചോദിച്ചത് അതിനെക്കുറിച്ചല്ല!” അദ്വൈത് മേശപ്പുറത്ത് കൈവിരലുകൾ അമർത്തി. “റീമോട്ട് ഹേക്കിംഗ് നടന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയണം. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അത് ചെക്ക് ചെയ്യ്!”
അപ്പോഴാണ് അദ്വൈതിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നത്. മാളവികയായിരുന്നു അത്.
“ഹായ് അദ്വൈത്,” മാളവികയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിജയ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ കേട്ടു, നിന്റെ ആ പുതിയ ഡിസൈനർ പെൺകുട്ടി കാമ്പെയ്ൻ ചോർത്തി എന്ന്? ഐ ആം സോ സോറി ഡിയർ. ഞാൻ അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ തുടക്കക്കാരെ വിശ്വസിക്കരുതെന്ന്. എനിവേ, നീ വിഷമിക്കേണ്ട. എന്റെ കമ്പനി നിനക്കെതിരെ കേസിന് പോകില്ല. പകരം… നമുക്ക് ഈ പ്രൊജക്റ്റ് പഴയപോലെ ഞാൻ പറയുന്ന ഡിസൈനിലേക്ക് മാറ്റാം.”
അദ്വൈത് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. മാളവികയുടെ ശബ്ദത്തിലെ തിടുക്കവും അമിതമായ ആവേശവും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മാളവിക… അനന്യയാണ് ഇത് ചെയ്തതെന്ന് നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? ഞാൻ ഇതുവരെ ഇത് പുറത്തു പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ?” അദ്വൈത് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
അപ്പുറത്ത് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത പടർന്നു.
“അത്… അത് പിന്നെ… നിങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ ആരോ പറഞ്ഞു ഞാൻ അറിഞ്ഞു,” മാളവിക പെട്ടെന്ന് തിരുത്തി. “എനിവേ, ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് ഗ്രാൻഡ് ഹോട്ടലിലെ ലാഞ്ചിൽ വെച്ച് മീറ്റ് ചെയ്യാം. വിഷൻ മീഡിയയുടെ എം.ഡിയും അവിടെ വരുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് ഈ വിഷയം കോംപ്രമൈസ് ചെയ്യാം.”
“ഓക്കെ,” അദ്വൈത് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വരാം.”
കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത ക്രോധം നിറഞ്ഞു. എന്തോ വലിയൊരു ചതി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
രാത്രി 8:30. ഗ്രാൻഡ് ഹോട്ടലിലെ എക്സ്ക്ലൂസീവ് ലോഞ്ച്.
മങ്ങിയ വെളിച്ചവും പാശ്ചാത്യ സംഗീതവും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. മാളവികയും വിഷൻ മീഡിയയുടെ എം.ഡി വിക്രമും ഒരു ടേബിളിലിരുന്ന് വൈൻ കപ്പുകൾ ഉയർത്തി ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഗ്രേറ്റ് പ്ലാൻ മാളവിക!” വിക്രം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ആ ഡിസൈൻ ലീക്ക് ആയതോടെ മെട്രോ ക്രിയേറ്റീവ്സിന്റെ പേര് ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു. ഇനി ആ ബ്രാൻഡ് കാമ്പെയ്ൻ നമുക്ക് കിട്ടും. അദ്വൈത് വർമ്മയുടെ അഹങ്കാരം ഇതോടെ തീർന്നു!”
“അദ്വൈതിനെ തകർക്കുക ആയിരുന്നില്ല എന്റെ ലക്ഷ്യം വിക്രം,” മാളവിക കുറ്റബോധമില്ലാതെ പറഞ്ഞു. “ആ അനന്യ… അവൾ അവനും ആയി കൂടുതൽ അടുക്കുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അദ്വൈത് എനിക്കുള്ളതാണ്. അവൾ പോയതോടെ അദ്വൈത് വീണ്ടും തകരും, ആ സമയത്ത് അവന് താങ്ങായി നിൽക്കാൻ ഞാൻ ഉണ്ടാകും!”
അവർ രണ്ടുപേരും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“എത്ര മനോഹരമായ നാടകം!”
പെട്ടെന്ന് കേട്ട ആ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മാളവികയും വിക്രമും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവിടെ… കറുത്ത സാരി ധരിച്ച്, കണ്ണുകളിൽ തീജ്വാലകളുമായി അനന്യ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവൾക്ക് പിന്നാലെ ഗൗരവമുള്ള മുഖത്തോടെ അദ്വൈതും അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു!
“അനന്യ?! അദ്വൈത്?!” മാളവിക ഭയത്തോടെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നീ… നിങ്ങൾ ഇവിടെ എന്തെടുക്കുകയാണ്?”
അനന്യ മെല്ലെ അവരുടെ ടേബിളിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഐപാഡ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ ഈ വഞ്ചനയുടെ ക്ലൈമാക്സ് കാണാൻ വന്നതാണ് മാളവിക,” അനന്യ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഐപാഡിൽ ഒരു ഓഡിയോ ഫയൽ പ്ലേ ആയി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മാളവികയും വിക്രമും തമ്മിൽ പറഞ്ഞ മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും അതിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു!
വിക്രമിന്റെ മുഖത്തെ ചോര വറ്റി. “ഇത്… ഇത് നിങ്ങളുടെ ചതിയാണ്!”
“ചതി നിങ്ങളുടെ ശീലമാണ് വിക്രം, ഞങ്ങളുടേതല്ല,” അദ്വൈത് മുൻപോട്ട് വന്നു. അയാളുടെ ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വിക്രമിന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു!
“അദ്വൈത്… പ്ലീസ്, അവനെ വിട്! അവൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കരുത്!” മാളവിക കരയാൻ തുടങ്ങി.
“ഷട്ട് അപ്പ് മാളവിക!” അദ്വൈത് ഗർജ്ജിച്ചു. അവൻ വിക്രമിനെ തള്ളി മാറ്റിക്കൊണ്ട് മാളവികയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഒരു കൂട്ടുകാരി എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ നിനക്ക് തന്ന ബഹുമാനമുണ്ട്. അതിനു പകരം നീ ചെയ്തത് ഇതാണോ? സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതവും കരിയറും നശിപ്പിക്കാൻ തുനിഞ്ഞ നിന്നെപ്പോലൊരു സ്ത്രീയെ കാണേണ്ടി വന്നതിൽ ഞാൻ നാണം കെടുന്നു!”
അദ്വൈത് തന്റെ ഫോണെടുത്ത് പുറത്തുനിന്ന സൈബർ പോലീസിനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“കമ്പനി രഹസ്യങ്ങൾ ചോർത്തിയതിനും, റീമോട്ട് ഹാക്കിംഗ് നടത്തിയതിനും, വ്യാജ തെളിവുകൾ ഉണ്ടാക്കിയതിനും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇനി ജയിലിൽ കിടന്ന് ഉത്തരം പറയണം,” അദ്വൈത് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
പോലീസ് വന്ന് മാളവികയെയും വിക്രമിനെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയി. പോകുന്ന വഴിയിൽ മാളവിക അനന്യയെ ദയനീയമായി നോക്കിയെങ്കിലും അനന്യ മുഖം തിരിച്ചു.
ലോഞ്ചിൽ ശാന്തത പടർന്നു.
അദ്വൈത് പതിയെ അനന്യയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത കുറ്റബോധവും സങ്കടവും നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അനന്യ…” അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
അനന്യ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ ഐപാഡും ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“അനന്യ… നിൽക്കൂ! പ്ലീസ്!” അദ്വൈത് അവൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടിച്ചെന്നു.
ഹോട്ടലിന് പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനന്യ മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്വൈത് ഓടിവന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിത്തമിട്ടു.
“എന്നെ തൊടരുത്, മിസ്റ്റർ അദ്വൈത് വർമ്മ!” അനന്യ കൈവെട്ടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അനന്യ… എന്നോട് പൊറുക്കൂ,” അദ്വൈത് മഴയത്ത് അവളുടെ മുന്നിൽ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. എപ്പോഴും തലയുയർത്തി മാത്രം നടന്നിരുന്ന ആ കലിപ്പൻ ബോസ് ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ തകർന്നുനിൽക്കുകയാണ്.
“എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി അനന്യ. എവിഡൻസ് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം പോയി. പക്ഷേ… എന്റെ ഉള്ളിലെ അസൂയയും ഭയവുമായിരുന്നു അതിന് കാരണം. നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം! എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ് അനന്യ… അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിയത്. പ്ലീസ്, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ…”
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും അദ്വൈതിന്റെ ആ വാക്കുകൾ അനന്യയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വന്ന് തട്ടി. അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.
അനന്യ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് വ്യാജമായ തെളിവുകളല്ല, മറിച്ച് തന്നോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം മാത്രമാണ്. എങ്കിലും… അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“നിന്റെ ക്ഷമാപണം ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു സാർ,” അനന്യ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ… തകർന്ന വിശ്വാസം ഒറ്റദിവസം കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കാണും, പക്ഷേ എന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ല.”
അവൾ കാറിലേക്ക് കയറാൻ ഒരുങ്ങി.
“അനന്യ… നീ ഓഫീസിലേക്ക് തിരികെ വരില്ലേ?” അദ്വൈത് ആധിയോടെ ചോദിച്ചു.
അനന്യ ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “തീരുമാനം ഞാൻ നാളെ അറിയിക്കാം.”
അവൾ കാറോടിച്ച് പോയി. മഴയത്ത് തനിച്ചുനിന്ന അദ്വൈത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടബോധം അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു.

മഴ തോർന്നു പെയ്ത ആ രാത്രിക്കു ശേഷം പുതിയൊരു പ്രഭാതം പുലർന്നു. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ നഗരത്തിന് മുകളിലേക്ക് പടർന്നപ്പോഴും ‘മെട്രോ ക്രീയേറ്റീവ്സ്’ ഓഫീസിൽ വല്ലാത്തൊരു അങ്കലാപ്പ് നിഴലിച്ചിരുന്നു.
വാർത്തകൾ ഇതിനകം പരന്നിരുന്നു—മാളവികയും വിക്രമും അറസ്റ്റിലായ വിവരവും, അനന്യ തികച്ചും നിരപരാധിയാണെന്ന സത്യവും എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. മുൻപ് അനന്യയെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്ത് വലിയ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ എല്ലാവരേക്കാളും തകർന്നിരുന്നത് അദ്വൈത് ആയിരുന്നു.
തന്റെ ക്യാബിനിലെ ഗ്ലാസ് ജനലിനടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. കൈയിലിരുന്ന കോഫി കപ്പ് തണുത്തുറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. കണ്ണുകൾ ചുവന്നു വീർത്തിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും അനന്യയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ തറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു—”നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കാണും, പക്ഷേ എന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ല.”
സത്യമായിരുന്നു അത്. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ ഭയന്ന്, ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടിയെ ഒറ്റ നിമിഷത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ സംശയിച്ചുപോയത് തന്റെ വലിയ തെറ്റായിരുന്നു. അവൾ ഇനി തിരികെ വന്നില്ലെങ്കിൽ ഈ ജീവിതത്തിന് തന്നെ ഒരു അർത്ഥവുമില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സമയം ഒമ്പത് മണി കഴിഞ്ഞു. സാധാരണ അനന്യ ഓഫീസിൽ എത്തുന്ന സമയമാണ്. അദ്വൈത് ആധിയോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ഡെസ്ക് വിജനമായി കിടക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു.
അദ്വൈത് പ്രതീക്ഷയോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “അനന്യ?!”
പക്ഷേ അകത്തേക്ക് വന്നത് ഹ്യൂമൻ റിസോഴ്സ് (HR) മാനേജർ ആയിരുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കവറുണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ… ഇത് അനന്യ തന്നു വിട്ടതാണ്,” എച്ച്.ആർ മാനേജർ അത് അദ്വൈതിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
അദ്വൈത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കവർ തുറന്നു. അത് അനന്യയുടെ ഒഫീഷ്യൽ റെസിഗ്നേഷൻ ലെറ്റർ (രാജിക്കത്ത്) ആയിരുന്നു!
കത്തിന് താഴെ ചെറിയൊരു കുറിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു:
> “മിസ്റ്റർ അദ്വൈത്,
> എന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്. പക്ഷേ, വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ എനിക്ക് ഇനിയും ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ ഡിസൈനുകൾ ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്രയും നാൾ നൽകിയ അവസരങ്ങൾക്ക് നന്ദി.
> – അനന്യ”
>
കത്ത് വായിച്ചു തീർത്തതും അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പത്രത്തിലേക്ക് വീണു. അവൻ ആ കത്ത് നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇല്ല… ഞാൻ നിന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്കില്ല!” അവൻ പെട്ടെന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു.
അദ്വൈത് തന്റെ കോട്ടും കാറിന്റെ കീയും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഓടി. ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാർ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. എപ്പോഴും ഗൗരവത്തിൽ മാത്രം നടന്നിരുന്ന തങ്ങളുടെ ബോസ് ഇന്ന് എന്തോ വലിയ നിധി നഷ്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ പാഞ്ഞുപോകുന്നത് അവർ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു.
അനന്യ തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.
താൻ ആഗ്രഹിച്ച ജോലിയായിരുന്നു അത്. അതിലുപരി… അവിടെയാണ് താൻ ആദ്യമായി ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അദ്വൈതിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഓരോ കോണിലും അവള പിന്തുടരുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“എന്തിനാ അനന്യ വീണ്ടും ആലോചിച്ച് സങ്കടപ്പെടുന്നത്?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. “സ്നേഹത്തിൽ ബഹുമാനവും വിശ്വാസവും വേണം. അത് തരാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ ഇനി എങ്ങനെ മുൻപോട്ട് പോകും?”
അവൾ പെട്ടി പൂട്ടി കയ്യിലെടുത്തു. വീടു പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയതും, അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലേക്ക് കറുത്ത ബി.എം.ഡബ്ല്യു കാർ സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് വന്നുനിന്നു!
വാതിൽ തുറന്ന് അദ്വൈത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന്റെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറന്നിരുന്നു, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിഞ്ഞുകിടന്നു. അവൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൊണ്ട് അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
“അനന്യ… നിൽക്കൂ!” അവൻ അവളുടെ പെട്ടി പിടിച്ചുവെച്ചു.
അനന്യ തണുത്ത കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി. “എന്താ മിസ്റ്റർ അദ്വൈത്? രാജിക്കത്ത് കിട്ടിയില്ലേ? ഇനി എന്താണ് ബാക്കിയുള്ളത്?”
“അനന്യ… പ്ലീസ്, എന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു ശിക്ഷ നൽകി കൊല്ലരുത്,” അദ്വൈത് അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ കണ്ണീരോടെ അവളുടെ മുന്നിൽ യാചിക്കുകയായിരുന്നു.
“നിന്റെ രാജി ഞാൻ സ്വീകരിക്കില്ല! എനിക്ക് എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഡിസൈനറെ മാത്രമല്ല നഷ്ടപ്പെടുന്നത്… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു വെളിച്ചത്തെയാണ്! നീയില്ലാതെ ആ ഓഫീസിലേക്കോ ആ വലിയ വീട്ടിലേക്കോ തിരികെ പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അനന്യ…”
അനന്യ അവന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ വിടുവിച്ചു. “അദ്വൈത്… നിങ്ങൾ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ ഒരു സംശയം വന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നെ കേൾക്കാൻ പോലും തയ്യാറായില്ല. നാളെ വേറൊരാൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ വീണ്ടും നിങ്ങൾ എന്നെ സംശയിക്കില്ല എന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്?”
അദ്വൈത് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. അവൻ പതിയെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒരൊറ്റ ഉറപ്പേ തരാൻ കഴിയൂ അനന്യ,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ പോയതിനു ശേഷം ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നിന്നെ മാത്രമാണ്. ആ വിശ്വസത്തിന് ചെറിയൊരു നിമിഷത്തേക്ക് തെറ്റുപറ്റി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ… ആ തെറ്റ് തിരുത്താൻ എനിക്ക് ഒരു അവസരം തന്നുകൂടേ?”
അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു കമ്മൽ എടുത്തു.
“ഇത് ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയതാണ്… ആ ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം തരാൻ കരുതിയത്. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഇനി നിന്റെ കൈകളിൽ തരാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. നീ പറയുന്ന ഏത് ഉപാധിയും ഞാൻ അംഗീകരിക്കാം. പക്ഷേ… എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകരുത്.”
അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും, അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയും കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ കല്ലുപോലെയരുന്ന മനസ്സ് അലിയാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ വെറുമൊരു അഹങ്കാരിയായ ബോസ് അല്ലെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ വളർന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ! തന്നോടുള്ള കടുത്ത പ്രണയം കൊണ്ടാണ് അവന് ആ അസൂയയും ദേഷ്യവും വന്നത്.
അനന്യ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അവൾ അവന്റെ മുന്നിലെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് കൈയെടുത്തു.
“ഓഫീസിൽ തിരിച്ചുവരണമെങ്കിൽ എനിക്ക് ചില വ്യവസ്ഥകളുണ്ട്,” അവൾ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അദ്വൈതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം വന്നു. “എന്ത് വ്യവസ്ഥയാണെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിക്കാം!”
“ഒന്നാമത്… ഇനി മേലാൽ എന്നോട് ആവശ്യമില്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടരുത്.”
“സമ്മതിച്ചു!” അദ്വൈത് വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“രണ്ടാമത്… ഓഫീസിലെ മറ്റു ജീവനക്കാരോട് കുറച്ചുകൂടി സൗമ്യമായി പെരുമാറണം. പഴയ ഹിറ്റ്‌ലർ കളി ഇനി നടപ്പില്ല.”
“അതും സമ്മതിച്ചു!” അവൻ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“മൂന്നാമത്…” അനന്യ അവനോട് അല്പം കൂടി അടുത്തുനിന്നു, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ഇനി എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും, മറ്റാര് എന്ത് പറഞ്ഞാലും… ആദ്യമായി അത് എന്നോട് വന്ന് ചോദിക്കണം. എന്നെ വിശ്വസിക്കണം.”
അദ്വൈത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു!
തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആശ്ലേഷത്തിൽ അനന്യ ഒരു നിമിഷം പതറി. എങ്കിലും അവൾ പതിയെ കൈകൾ ഉയർത്തി അവന്റെ പുറത്ത് തലോടി. അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു… അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വേഗതയേറിയ മിടിപ്പുകൾ.
“ഐ പ്രോമിസ് യൂ, അനന്യ…” അദ്വൈത് അവളുടെ കാതുകളിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ശ്വാസം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ഞാൻ നിന്നെ മാത്രമേ വിശ്വസിക്കൂ… നിന്നെ മാത്രമേ സ്നേഹിക്കൂ.”
അവർ പരസ്പരം വേർപെട്ടു. അദ്വൈത് ആ ചെറിയ കമ്മൽ അവളുടെ കാതുകളിൽ അണിയിച്ചു കൊടുത്തു.
“ഇനിയിപ്പോൾ നമ്മൾ ഓഫീസിലേക്ക് എ ഏത് മൂഡിലാണ് പോകുന്നത്? ബോസും സ്റ്റാഫും ആയിട്ടോ അതോ…?” അനന്യ കണ്ണ് ചിമ്മി ചോദിച്ചു.
അദ്വൈത് അവളുടെ കൈകോർത്തുപിടിച്ചു. “ഓഫീസിനുള്ളിൽ നമ്മൾ നല്ല പ്രൊഫഷണൽ പാർട്ണേഴ്സ് ആയിരിക്കും. പക്ഷേ ഓഫീസിന് പുറത്ത്… നീ എന്റെ പ്രണയിനിയായിരിക്കും!”
രണ്ടുപേരും ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി.
കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം അവരുടെ കാർ തിരികെ ‘മെട്രോ ക്രീയേറ്റീവ്സ്’ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു.
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അദ്വൈത് തന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ആ സീരിയസ് ലുക്ക് വീണ്ടും എടുത്തു അണിഞ്ഞു. അത് കണ്ടു അനന്യ ചിരി അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
“എന്താ ചിരിക്കുന്നത്?” അദ്വൈത് ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഏയ് ഒന്നുമില്ല… കലിപ്പൻ ബോസ് വീണ്ടും ഫോമിലേക്ക് വന്നതാണോ എന്ന് നോക്കിയതാ,” അവൾ തമാശ പറഞ്ഞു.
“ഓഫീസിലെ പിള്ളേരുടെ മുന്നിൽ എന്റെ ഇമേജ് കളയരുത് കേട്ടോ,” അദ്വൈത് അവളുടെ ചെവിയിൽ പതിയെ പറഞ്ഞു.
ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഡിസൈൻ ടീമിലെ എല്ലാവരും ഹാളിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അനന്യയെ അദ്വൈതിന്റെ കൂടെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് വലിയ സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു.
കിരൺ മുന്നോട്ട് വന്നു. “അനന്യ! നീ തിരികെ വന്നതിൽ ഒത്തിരി സന്തോഷം!”
അദ്വൈത് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി നിന്നു.
“എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ,” അദ്വൈത് ശബ്ദമുയർത്തി. “അനന്യയോട് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു. ഒപ്പം… സമയോചിതമായി സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നതിന് അവളോട് നന്ദിയും പറയുന്നു.”
ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാർ അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. അദ്വൈത് വർമ്മ ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ തലകുനിക്കുന്നത് അവർ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്! എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു.
“അതുപോലെ വേറൊരു കാര്യം കൂടി,” അദ്വൈത് തുടന്നു. “നമ്മുടെ ‘വിന്റേജ് സ്പൈസസ്’ കാമ്പെയ്ൻ വൻ വിജയമാക്കാൻ നമുക്ക് ഇനി കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളേ ഉള്ളൂ. സോ… എവരിവൺ ഗെറ്റ് ബാക്ക് ടു വർക്ക്!”
അവൻ അനന്യയെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു.
അനന്യ തന്റെ ഡെസ്കിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. ലാപ്ടോപ്പ് ഓൺ ചെയ്ത് അവൾ തന്റെ പുതിയ ഡിസൈനുകൾ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഭയമോ സമ്മർദ്ദമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച് പ്രണയം നൽകുന്ന വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു.
ക്യാബിന്റെ ഗ്ലാസ് ചില്ലിലൂടെ അദ്വൈത് അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവൾ അവന് നേരെ ഒരു വിരൽ ഉയർത്തി “ഓൾ ദി ബെസ്റ്റ്” എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവനും തിരിച്ച് പുഞ്ചിരിച്ചു.
വാശികളും തർക്കങ്ങളും നിറഞ്ഞ അവരുടെ പ്രണയം, പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കാൽവെക്കുകയായിരുന്നു. പ്രൊഫഷണൽ ലൈഫിലെ പ്രതിസന്ധികളെയും വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ സംശയങ്ങളെയും പരസ്പരവിശ്വാസം കൊണ്ട് അതിജീവിച്ച കലിപ്പൻ ബോസിന്റെയും തന്റേടിയായ സ്റ്റാഫിന്റെയും കഥ ഇവിടെ മനോഹരമായി പൂർത്തിയാകുന്നു.