മകൾ ദിയയുടെ വാശികളും കുസൃതികളും

**മറഞ്ഞുപെയ്ത മഴയുടെ താളം**
രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സിൽ പഴയൊരു മുറിവിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ വിവാഹബന്ധം തകർന്നുപോയതും, വിശ്വസിച്ചയാൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയതും അവൻ ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത അധ്യായങ്ങളായിരുന്നു;

എന്നാൽ ആ ചതി അവന്റെയുള്ളിൽ സ്ത്രീകളോടുള്ള വിശ്വാസം തന്നെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അമ്മയില്ലാത്ത തന്റെ മൂന്ന് വയസ്സുകാരി മകൾ ദിയയുടെ വാശികളും കുസൃതികളും അവനെ പലപ്പോഴും തളർത്തി. മകൾക്കൊരു താങ്ങാവാനും അവളെ നോക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് അവൻ മീരയെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ തയ്യാറായത്.

മീരയെന്ന സാധാരണക്കാരിയായ പെൺകുട്ടിക്ക് ഇതൊരു മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയുള്ള കരാർ വിവാഹം പോലെയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തനിക്കൊരു വീടും സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു കുഞ്ഞും കിട്ടുന്നതിന്റെ നിറവായിരുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്നുവന്ന ആദ്യദിനം തന്നെ, ഈ ബന്ധം കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളത് മാത്രമാണെന്നും അതിലപ്പുറമൊരു ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനം തനിക്ക് നൽകാനാവില്ലെന്നും മാധവൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

മീരയൊന്നും മിണ്ടിയില്ല, ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്ന അവൾക്ക് മാധവന്റെ കണ്ണുകളിലെ മുറിവും ഭയവും വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു.
തുടക്കത്തിൽ രണ്ടുപേർക്കും ഇടയിൽ വലിയൊരു അകൽച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി ചെയ്തുതീർക്കുമ്പോഴും മാധവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മീര സ്വയം മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

എന്നാൽ ദിയയോടൊപ്പം അവൾ ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം മെല്ലെ മാറ്റിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകാൻ മടികാണിക്കുന്ന ദിയയെ പാട്ടുപാടിയും കുസൃതി കഥകൾ പറഞ്ഞും കുളിപ്പിച്ചു ഒരുക്കുന്ന മീരയെ മാധവൻ ഒളിക്കണ്ണാൽ നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ചായക്കപ്പുമായി മുറിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ പോലും ഒരു വാക്ക് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതെ അകലം പാലിച്ച മീരയുടെ പെരുമാറ്റം അവന്റെ ഉള്ളിലെ വാശികളെയും സംശയങ്ങളെയും പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കി.

അവൾ അഭിനയിക്കുകയല്ലെന്നും, തന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണ് ഈ വീടിനെയും കുഞ്ഞിനെയും നെഞ്ചിലേറ്റുന്നതെന്നും മാധവന് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ മുൻപത്തേപ്പോലെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വീടായിരുന്നില്ല അവനെ കാത്തിരുന്നത്; പകരം,

വീട്ടുചുമരുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന ദിയയുടെ പൊട്ടിച്ചിരികളും, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന ഏലയ്ക്കയുടെ മണമുള്ള ചായയുടെ സുഗന്ധവുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ രാത്രിയിൽ ദിയയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് കഠിനമായ പനിയും ജലദോഷവും വന്നു. പേടിച്ചുവിറച്ച മാധവൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും, മീര വളരെ ശാന്തയായി അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ മാറോടണച്ച് വെള്ളം മുക്കി നെറ്റി തുടയ്ക്കുകയും,

കഷായവും മരുന്നും കൊടുത്ത് രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന് പരിചരിക്കുകയും ചെയ്ത മീരയെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. തനിക്കോ കുഞ്ഞിനോ ഒരു ആപത്ത് വന്നാൽ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഒരു മനസ്സുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന്റെ ഉള്ളിലെ മഞ്ഞുപാളികളെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു. വെളുപ്പിന് പനി കുറഞ്ഞ് ദിയ ഉറങ്ങിയപ്പോൾ, ക്ഷീണിച്ച് ജനലരികിൽ തലചായ്ച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന മീരയുടെ അരികിലേക്ക് മാധവൻ ഒരു കപ്പ് ചൂടുചായയുമായി നടന്നുചെന്നു.

ആദ്യമായി അവൻ അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചായക്കപ്പ് നീട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. ആ കൊച്ചു സ്പർശനത്തിൽ രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപിണർ കടന്നുപോയി; നാളുകളായി കാത്തുവെച്ച അകൽച്ചയുടെ മതിൽ അവിടെ തകരുകയായിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവരിൽ വന്ന മാറ്റം വളരെ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മീരയോടുള്ള ബഹുമാനവും ആകർഷണവും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഓഫീസ് ജോലി കഴിഞ്ഞു നേരത്തെ വീട്ടിലെത്താൻ അവൻ തിടുക്കം കൂട്ടി.

ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴയുള്ള സന്ധ്യയിൽ, ജോലി കഴിഞ്ഞ് നനഞ്ഞു കുതിർന്നാണ് മാധവൻ വീട്ടിലെത്തിയത്. തോർത്തുമെടുത്ത് തല തടവുന്നതിനിടയിൽ, മുടിയിലെ വെള്ളത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ തെന്നിമാറുന്ന സാരിത്തുമ്പുമായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോകാൻ തുനിഞ്ഞ മീരയുടെ കൈകളിൽ അവൻ മെല്ലെ പിടുത്തമിട്ടു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു,

“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മീരാ… ഈ വീടിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും മാത്രം അവകാശിയായിട്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത്, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിന്റെ മുഴുൻ അവകാശിയും നീയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ അണക്കെട്ട് തുറന്നുവിട്ടു. നാളുകളായി തന്റെ ഉള്ളിൽ അമർത്തിവെച്ച പ്രണയവും ആഗ്രഹങ്ങളും അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ അവന്റെ മാറോടു ചേർന്നുനിന്നപ്പോൾ, മാധവൻ അവളെ ചേർത്തണച്ചു. അവരുടെ ശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, മഴയുടെ സംഗീതം മാത്രമായിരുന്നു ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടത്. മാധവൻ അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മവെച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി മാത്രമല്ല,

തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല സങ്കടങ്ങൾക്കും മരുന്നായി വന്ന പ്രിയതമയായി അവൻ അവളെ സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. നാളുകളായി ആഗ്രഹിച്ച ആ പ്രണയസാന്ദ്രമായ രാത്രിയിൽ, പഴയ മുറിവുകളുടെ വേളികൾ അഴിഞ്ഞുവീണു.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ ഉണരുമ്പോൾ, മഴ മാറി തെളിഞ്ഞ വെയിൽ ജനലിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു.

തന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു ഉറങ്ങുന്ന മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ മാധവന് അപാരമായ സമാധാനം തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്തുരുണ്ടുകൂടിയ ഒരു മുടിയിഴ പതുക്കെ മാറ്റിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ മീര കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. യാതൊരു നാടകീയതയുമില്ലാതെ,

സ്വാഭാവികമായ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾ തന്റെ പ്രണയം മുഴുവൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ഒതുങ്ങിമുന്നേറി. വിധിയുടെ വഴിതിരിവുകളിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ രണ്ടു മനുഷ്യർ, പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിലൂടെ ഒന്നാകുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്.
ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ സംശയത്തിന്റെയോ അകൽച്ചയുടെയോ നിഴലുകൾ ഒന്നുമില്ല.

ദിയയുടെ കളിചിരികൾക്കൊപ്പം മാധവന്റെയും മീരയുടെയും പ്രണയവും അവിടെ പൂത്തുലഞ്ഞു. മുൻപൊരിക്കൽ ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതിയ ഇടത്തുനിന്നു തന്നെയാണ് മാധവന് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞത്. സ്നേഹം എന്നത് നിർബന്ധിച്ച് നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ലെന്നും, അത് അനുഭവത്തിലൂടെയും കരുതൽ കൊണ്ടുമാണ് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതെന്നും അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കടന്നുപോയ കറുത്ത നാളുകളെ മറന്ന്, അവർ ഒന്നിച്ച് പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക് കൈകോർത്തു നടന്നു.