by ഗ്രാമത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന നിർമ്മാണ കരാറുകാരനായിരുന്നു പ്രഭാകരൻ. കഠിനാധ്വാനിയായ അയാളുടെ ലോകം ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയും മക്കളായ അരുണും ആതിരയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രഭാകരൻ ഒരു കാർക്കശ്യക്കാരനായ പിതാവായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ അയാളുടെ വാക്കിന് മറുവാക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മക്കളുടെ പഠനകാര്യങ്ങളിലും വീട്ടിലെ പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങളിലും അയാൾ ഒട്ടും കുറവ് വരുത്തിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, പിതാവ് എന്നതിലുപരി ഒരു സ്നേഹിതനാകാൻ പ്രഭാകരൻ മറന്നുപോയി.
മക്കൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു സിനിമയ്ക്കോ അതോ ഒരു ചെറിയ യാത്രയ്ക്കോ പോകാൻ അയാൾ ഒരിക്കലും തയ്യാറായില്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ കൊച്ചു കൊച്ചു ആഗ്രഹങ്ങളെ അയാൾ തന്റെ ഗൗരവം കൊണ്ട് അടിച്ചമർത്തി.
”മക്കൾക്ക് ഭയങ്കര സങ്കടമുണ്ട് പ്രഭാകരേട്ടാ, നമ്മളൊന്ന് പുറത്തുപോയിട്ട് എത്ര കാലമായി? അവർക്ക് ആ പ്രായത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടാകില്ലേ?” എന്ന് ലക്ഷ്മി പലപ്പോഴും തിരക്കിയെങ്കിലും അയാളുടെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു:
“ഇതൊക്കെ വെറും തോന്നലുകളാണ് ലക്ഷ്മി. അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ സമ്പാദിക്കുന്നത്. എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ വളർത്തിയത് ഇതിലും കഷ്ടപ്പാടിലാണ്. അവർ നല്ല നിലയിൽ എത്തട്ടെ, അന്ന് അവർ എന്നെ മനസ്സിലാക്കും.”
വീട്ടിലെ ഓരോ രൂപയും അയാൾ അളന്നു ചെലവാക്കി. വെറുതെ ഒരു ഫാൻ കറങ്ങിയാലോ ഭക്ഷണം അല്പം ബാക്കിവന്നാലോ പ്രഭാകരൻ ക്ഷുഭിതനാകും. “ആകാശത്തുനിന്ന് പൊട്ടി വീഴുന്നതല്ല പണം, കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഓരോ ചില്ലിക്കാശും ഉണ്ടാക്കുന്നത്,” എന്ന വാചകം ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് പോലും കാണാപ്പാഠമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ അതിന്റെ വേഗതയിൽ ഒഴുകി നീങ്ങി. അരുണും ആതിരയും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി മികച്ച ജോലികളിൽ പ്രവേശിച്ചു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ അവർ നഗരങ്ങളിലെ ഫ്ലാറ്റുകളിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. പ്രഭാകരൻ തന്റെ വീട് പുതുക്കി പണിതു. എന്നാൽ ആ വലിയ വീട്ടിൽ പ്രഭാകരനും ലക്ഷ്മിയും തനിച്ചായി. ഒരുപാട് പണവും ഫിക്സഡ് ഡെപ്പോസിറ്റുകളും അയാളുടെ ബാങ്ക് ബുക്കിൽ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, മക്കളുടെ ഫോൺ വിളികൾ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമായി. അമ്മയെ വിളിക്കുമ്പോഴും അച്ഛനോട് രണ്ടു വാക്ക് സംസാരിക്കാൻ അവർക്ക് മടിയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അലമാരയിലെ പഴയ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ തിരയവെ പ്രഭാകരന്റെ കയ്യിൽ മഞ്ഞ നിറമുള്ള ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം തടഞ്ഞു. അത് പണ്ട് ആതിര നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് എഴുതിയ ഒരു കത്തായിരുന്നു.
”പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ,
ഈ പിറന്നാളിന് എനിക്ക് ഉടുപ്പൊന്നും വേണ്ട. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി അച്ഛന്റെ പഴയ സൈക്കിളിലെങ്കിലും ഒന്ന് കറങ്ങാൻ പോകാം. അച്ഛൻ ഓഫീസിൽ പോകാതെ അന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരിക്കണം.”
ആ കുഞ്ഞു വരികൾ കണ്ട പ്രഭാകരന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അയാൾ ഭൂതകാലത്തിലെ ഒരു ഓർമ്മയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. മകൻ അരുണിന് ഒരു കേക്ക് വേണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചപ്പോൾ ലക്ഷ്മി നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ് ആദ്യമായി ഒരു കേക്ക് വാങ്ങിയത്. അന്നവൻ അച്ഛനെ വിളിച്ചു: “അച്ഛാ, കേക്ക് മുറിക്കാൻ വാ…”
“എനിക്ക് പണിയുണ്ട്, നിങ്ങൾ കഴിച്ചോ,” എന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ട് മാറി നിന്ന സ്വന്തം രൂപം അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
ആ രാത്രി പ്രഭാകരന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ താൻ സമ്പാദിച്ച ഈ കോടികൾക്ക് മക്കളുടെ ആ കുഞ്ഞു ചിരിയോളം മൂല്യമില്ലെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ മകനെ വിളിച്ചു.
“അച്ഛാ, ഞാൻ മീറ്റിംഗിലാണ്, ബിസിയാണ്,” എന്നുപറഞ്ഞ് അരുൺ ഫോൺ വെച്ചു.
ആതിരയെ വിളിച്ചപ്പോൾ, “കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ കാര്യങ്ങളിലാണ്, സമയം കിട്ടുമ്പോൾ വരാം അച്ഛാ,” എന്ന മറുപടിയാണ് ലഭിച്ചത്.
തളർച്ചയോടെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന പ്രഭാകരന്റെ കയ്യിലേക്ക് ലക്ഷ്മി ഒരു ബാങ്ക് പാസ് ബുക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. അതിലെ അക്കങ്ങൾ നോക്കി അയാൾ ലക്ഷ്മിയോട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “ഈ സംഖ്യകൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്റെ മക്കളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യം തിരിച്ചു വാങ്ങാൻ പറ്റുമോ ലക്ഷ്മി?”
രണ്ട് ദിവസമായി ലക്ഷ്മി അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്. അവൾ പാട്ടുപാടുകയും പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രഭാകരന്റെ മനസ്സിൽ ഒട്ടും സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. “ഇന്ന് ആരുടെയെങ്കിലും വിശേഷ ദിവസമാണോ?” അയാൾ തിരക്കിയെങ്കിലും ലക്ഷ്മി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു ടാക്സി മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നു. അതിൽ നിന്നും അരുണും ആതിരയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇറങ്ങി.
“അപ്പൂപ്പാ…” എന്ന് വിളിച്ച് ചെറുമക്കൾ അയാളിലേക്ക് ഓടിയടുത്തു. പ്രഭാകരൻ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി.
“നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ എങ്ങനെ?”
ആതിര അച്ഛന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ കത്ത് വാങ്ങി ചിരിച്ചു. “അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു അച്ഛൻ ഈ കത്തും നോക്കി കരഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്ന്. ഞങ്ങളൊന്ന് തീരുമാനിച്ചു, ഇനി വൈകരുത്. പഴയ ആ യാത്ര നമുക്ക് ഇപ്പോൾ പോകണം. ഈ ഒരാഴ്ച ഞങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ടാകും.”
അരുൺ അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു: “അച്ഛന്റെ സ്നേഹം വൈകിയാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.”
പ്രഭാകരൻ തന്റെ മക്കളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വലിയ വീട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ കളിചിരികൾ ഉയർന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം ബാങ്ക് ബാലൻസല്ല, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഒപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങളാണെന്ന് അയാൾ ആ വൈകിയ വേളയിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.