by കറുത്തിരുണ്ട വെയിലിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ ഉറച്ച ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ സുലോചനയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു വികാരം നുരഞ്ഞുപൊന്തി. വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് പണിയിലേർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആര്യന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും അവൾ കണ്ണെടുക്കാതെ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി ഇല്ലാതാവുന്നത് ഒരു സുന്ദരമായ ദൃശ്യം പോലെ അവൾ നോക്കിനിന്നു. പെട്ടെന്ന് അടുക്കളയിലെ പ്രഷർ കുക്കറിന്റെ വിസിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പിണഞ്ഞു മാറി. അപ്പോഴേക്കും ആര്യൻ തലതിരിച്ച് സുലോചനയെ നോക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
താൻ ഇത്രനേരം നോക്കി നിന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ സുലോചനയൊന്ന് പതറിയെങ്കിലും ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി മിന്നിമാഞ്ഞു.
”സുലുച്ചേച്ചി… കുടിക്കാൻ ഇത്തിരി ഉപ്പിട്ട കഞ്ഞിവെള്ളം കിട്ടുമോ? നല്ല ചൂട്, ദാഹിച്ചിട്ട് വയ്യ,” ആര്യൻ അവളോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവൾ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുൻപേ സുലോചനയുടെ ഭർത്താവ് വിശ്വൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് കടന്നുവന്നു. “സുലോചനേ, അവൻ കഞ്ഞിവെള്ളം ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? നീ എന്താ അവിടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? അടുക്കളയിൽ മാത്രം ഇരുന്നാൽ പോരാ, ഇടയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങി അവനെ പണിയിൽ ഒന്ന് സഹായിക്ക്. ഈ വീടിന്റെ പണി വേഗം തീരണ്ടേ?” വിശ്വന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നപ്പോൾ ആര്യൻ ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ പണി തുടർന്നു.
”ഞാനിപ്പോ കൊണ്ടുക്കൊടുക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് സുലോചന അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ വിശ്വൻ മുറുമുറുത്തുകൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് പോയി. ആര്യനൊപ്പം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന പയ്യന് അപകടം പറ്റിയതിനാൽ ഈ വലിയ വീടിന്റെ വയറിംഗ് പണി അവൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് തീർക്കുന്നത്. വിശ്വന്റെയും അസുഖബാധിതരായ മാതാപിതാക്കളുടെയും കാര്യങ്ങൾ നോക്കി ആ വീട്ടിലെ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ പണിയെടുക്കുന്ന സുലോചനയോട് ഒട്ടും ദയയില്ലാതെയാണ് വിശ്വൻ സംസാരിക്കാറുള്ളത്.
കഞ്ഞിവെള്ളവുമായി ചെന്ന സുലോചനയുടെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഒരു പ്രസന്നതയുണ്ടായിരുന്നു. “ക്ഷമിക്കണം ആര്യൻ, ഞാൻ കാരണം നീ വെറുതെ വിശ്വേട്ടന്റെ ചീത്തവിളി കേട്ടു,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
”അതിനെന്താ ചേച്ചി, ഇതൊക്കെ സ്ഥിരമല്ലേ. ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്,” ആര്യൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ നോട്ടം സുലോചനയുടെ ശരീരത്തിലാകെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പായിച്ചു. നാൽപ്പതുകളിലേക്ക് കടന്നിട്ടും സുലോചനയുടെ സൗന്ദര്യം ഒട്ടും മങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഒരു ആയുധം പോലെ താനുപയോഗിക്കുന്ന ഈ ശരീരം ആര്യനിൽ ഒരു കാമന ഉണർത്തുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആര്യന്റെ ശ്രദ്ധ പണിയിൽ നിന്നും മാറി സുലോചനയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലുമായി. അവൾ തന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയാണോ അതോ ഇതൊരു തോന്നലാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വശ്യതയും അർത്ഥം വച്ചുള്ള നോട്ടവും അവനിലെ പുരുഷനെ ഉണർത്താൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. താൻ ഇതുവരെ ഒരു സ്ത്രീയേയും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു വെമ്പലുണ്ടാക്കി.
അന്നൊരു അവധി ദിവസമായിരുന്നു. ജോലി തീർക്കാൻ മറ്റൊരാളുടെ സഹായം ആവശ്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ആര്യൻ അകത്തേക്ക് ചെന്ന് സുലോചനയെ വിളിച്ചു. എന്നാൽ ഹാളിൽ ആരെയും കണ്ടില്ല. വിശ്വനും വീട്ടുകാരും പുറത്തുപോയ സമയമായിരുന്നു അത്.
”സുലുച്ചേച്ചി…” ആര്യൻ പതിയെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുറിക്ക് സമീപമെത്തി. വാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തെ ദൃശ്യം കണ്ട് അവൻ മരവിച്ചു നിന്നു. കുളികഴിഞ്ഞ് ഈറൻ മാറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത വസ്ത്രത്തിൽ സുലോചന തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്നു. അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു. കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്ന സുലോചന പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ആ ശ്രമത്തിനിടയിൽ അവളുടെ ദേഹത്തുണ്ടായിരുന്ന അയഞ്ഞ വസ്ത്രം നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു.
തനിക്ക് മുന്നിലുള്ള നഗ്നത കണ്ട് ആര്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൻ ഉമിനീരിറക്കാൻ പോലും മറന്ന് നിശ്ചലനായി. എന്നാൽ സുലോചന തന്റെ അവസ്ഥ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതും കരുതിക്കൂട്ടിയതുമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. തന്നെ ഒരിക്കലും സ്നേഹിക്കുകയോ ബഹുമാനിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത വിശ്വനോടുള്ള ഒരു നിശബ്ദ പ്രതികാരം കൂടിയായിരുന്നു അവൾക്ക് ആ ബന്ധം.
അവൾ ആര്യന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചതും അവൻ ആ നിയന്ത്രണം വിട്ട് അവളിലേക്ക് അമർന്നു. ആ മുറിയിൽ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളുടെ താളം മുറുകിയപ്പോൾ ആര്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സ്ത്രീാനുഭവം അറിയുകയായിരുന്നു. തന്റെ സൗന്ദര്യം ഒരു ഇരയായി ഇട്ടു കൊടുത്ത് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ അവൾ തന്നിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു.
തെറ്റുകൾ ഇനിയും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ഒരുപക്ഷേ നാളെ ലോകം അറിയുമ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീയെ കെണിയിൽ പെടുത്തിയ യുവാവായി ആര്യൻ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ ആ വല കണ്ണികൾ നെയ്തത് ആരാണെന്ന സത്യം കാലത്തിന്റെ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ എന്നും മറഞ്ഞുകിടക്കും.