തണലായി ഒരു സ്നേഹതീരം

തണലായി ഒരു സ്നേഹതീരം

“ഈ വയസ്സാംകാലത്ത് നിനക്കിത് എന്തിന്റെ കേടാണ് മാധവാ? രണ്ട് പെൺമക്കളെ കെട്ടിച്ചയക്കാൻ നിൽക്കുന്ന പ്രായത്തിലാണോ നീ മറ്റൊരു കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്?”

മാധവന്റെ അമ്മ ജാനകിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവരുടെ മുഖം ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. 48 വയസ്സുകാരനായ മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തെങ്ങിൻതോപ്പിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

“നാട്ടുകാരെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാനാണോ നിന്റെ ഭാവം? നിനക്കൊരു അനിയനും അനിയത്തിയുമുള്ളതല്ലേ? അവരുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ ഇതൊരു സംസാരവിഷയമാകില്ലേ? നിന്റെ ഭാര്യ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിട്ട് ഇത്ര കാലമായി. അന്ന് വേണമെങ്കിൽ നിനക്ക് മറ്റൊന്ന് നോക്കാമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മക്കൾ വലുതായപ്പോഴാണോ നിനക്ക് ഈ പൂതി?” ജാനകിയമ്മയുടെ പരിഹാസം തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

മാധവൻ മറുപടി പറയാതെ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് സ്കൂൾ ബസ് വന്നിറങ്ങിയ ശബ്ദം കേട്ടത്. അവന്റെ മക്കൾ—മാളവികയും മീനാക്ഷിയും—വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നു. മാളവിക പ്ലസ് ടുവിലും മീനാക്ഷി ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിലുമാണ് പഠിക്കുന്നത്. നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കോൺവെന്റ് സ്കൂളിലെ വിദ്യാർത്ഥിനികളാണവർ.

സത്യത്തിൽ, മാധവന് വേണ്ടി ഈ ആലോചന കൊണ്ടുവന്നത് മക്കൾ തന്നെയായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറായ ശ്രീദേവി മിസ്സിനെ തങ്ങളുടെ അമ്മയായി കിട്ടണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു. മൂന്ന് വർഷമായി കുട്ടികൾ അച്ഛന്റെ പിന്നാലെ ഈ ആവശ്യവുമായി നടക്കുകയാണ്. ആദ്യം മാധവൻ അതിനെ നിശിതമായി എതിർത്തുവെങ്കിലും, മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവം അയാളുടെ മനസ്സ് മാറ്റുകയായിരുന്നു.

മീനാക്ഷി ആദ്യമായി ഋതുവായ ദിവസം. വീട്ടിൽ സ്ത്രീകളാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മാളവിക അന്ന് ഒരു ടൂറിലായിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ ആ ചെറിയ കുട്ടി ബാത്റൂമിന്റെ കോണിൽ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ മാധവൻ മോളെ കാണാതെ പരിഭ്രമിച്ച് വിളിച്ചപ്പോഴാണ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ മറുപടി നൽകിയത്. ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ അയാൾക്ക് തന്റെ പരിമിതികൾ ബോധ്യപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ ശ്രീദേവി ടീച്ചറെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വരുത്തിയാണ് മീനാക്ഷിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത്. അന്ന് രാത്രി മകൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാം തുറന്നുപറയാൻ ഒരമ്മ വേണം. ശ്രീദേവി മിസ്സിനെ അച്ഛൻ വിവാഹം കഴിക്കണം. പ്ലീസ്…”

തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആ കണ്ണുനീരിന് മുന്നിൽ മാധവൻ തോറ്റുപോയി. ആ തീരുമാനമാണ് ഇപ്പോൾ ജാനകിയമ്മയെ ചൊടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

“അമ്മൂമ്മ എപ്പോഴാ വന്നത്?” മാളവിക ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി അച്ഛനെ കെട്ടിക്കാൻ ബ്രോക്കർ പണി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞു വന്നതാ. പഠിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെയാണോ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്?” ജാനകിയമ്മ പുച്ഛത്തോടെ അവരെ നോക്കി. കുട്ടികൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.

“കണ്ടില്ലേ മാധവാ, നിന്റെ മക്കളുടെ അഹങ്കാരം. നാളെ മറ്റൊരു വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറേണ്ട പെണ്ണുങ്ങളാണ്,” ജാനകിയമ്മ വീണ്ടും തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാധവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

“അമ്മേ… എന്നെ എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോ, പക്ഷേ എന്റെ മക്കളെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പറയരുത്. എന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ. അമ്മയോ അനിയനോ അനിയത്തിയോ ആരും ഇന്നുവരെ എന്റെ മക്കളുടെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ഭാര്യ പോയപ്പോൾ പാലും മണക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് ഞാൻ തെരുവിലായില്ലേ? അന്ന് എവിടെയായിരുന്നു നിങ്ങളുടെയൊക്കെ കുടുംബമഹിമ?” മാധവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

അയാൾ തുടർന്നു: “എന്റെ ഭാര്യ മരിച്ചതല്ല, അവൾ മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ പോയതാണ്. മാളൂട്ടിക്ക് അന്ന് അഞ്ചു വയസ്സ്, മീനുവിന് ഒന്നര വയസ്സും. ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഞാൻ വളർത്തിയത് എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. ഒരു പെൺകുട്ടി വളർന്നു വരുമ്പോൾ അവൾക്ക് അമ്മയുടെ സാമീപ്യം എത്രത്തോളം ആവശ്യമാണെന്ന് ഒരു സ്ത്രീയായ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലാകാത്തതാണോ?”

ജാനകിയമ്മ ഒന്ന് തണുത്തു. മാധവൻ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മാസം തോറും ഞാൻ അയക്കുന്ന 5000 രൂപ കൃത്യമായി കിട്ടാതിരുന്നാൽ മാത്രം എന്നെ വിളിക്കുന്ന അമ്മ, എന്നെങ്കിലും എന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരു മിഠായി വാങ്ങി തന്നിട്ടുണ്ടോ? അവർക്ക് ഒരു ഓണക്കോടി നൽകിയിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ… അതുകൊണ്ട് ദയവായി ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കരുത്. എന്റെ മക്കളുടെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്.”

അപമാനം സഹിക്കാനാവാതെ ജാനകിയമ്മ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി.

അന്ന് രാത്രി മാധവൻ തന്റെ പഴയകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന മാധവൻ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചതാണ് രശ്മിയെ. സുന്ദരിയും അഭ്യസ്തവിദ്യയുമായിരുന്നു അവൾ. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗതുല്യമായിരുന്നു. മാളവികയുടെ ജനനം അവരുടെ ജീവിതത്തിന് പുതിയ നിറങ്ങൾ നൽകി. പിന്നീട് മീനാക്ഷിയും വന്നു.

എന്നാൽ രശ്മിയുടെ ഓഫീസിൽ പുതിയതായി ചേർന്ന പ്രവീൺ എന്ന വ്യക്തി അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തി. രശ്മി പതിയെ തന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും മക്കളിൽ നിന്നും അകന്നു തുടങ്ങി. രാത്രികളിൽ ഫോണിൽ രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നതും, ജോലിത്തിരക്ക് പറഞ്ഞ് മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് മാറുന്നതും മാധവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം വീഡിയോ കോളിൽ അശ്ലീലമായി സംസാരിക്കുന്നത് മാധവൻ കയ്യോടെ പിടികൂടി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് രശ്മി പ്രവീണിനോടൊപ്പം നാടുവിട്ടു.

ആ മുറിവ് മാധവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. പിന്നീട് അയാൾ മക്കൾക്ക് വേണ്ടിയായി ജീവിതം മാറ്റിവെച്ചത്.

ശ്രീദേവി ടീച്ചർ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയായ ഒരു യുവതിയായിരുന്നു. ജന്മനാ കുട്ടികളുണ്ടാകില്ല എന്ന കാരണത്താൽ പല ആലോചനകളും മുടങ്ങിപ്പോയ ഒരാൾ. സ്വന്തം മക്കളില്ലാത്തതിന്റെ സങ്കടം അവൾ തന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെ സ്നേഹിച്ചാണ് തീർത്തിരുന്നത്. മാളവികയും മീനാക്ഷിയും അവളുടെ മക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നു.

മക്കളുടെ ആഗ്രഹം മാധവൻ ശ്രീദേവിയെ അറിയിച്ചു. തന്റെ കുറവുകളും മക്കളുടെ അവസ്ഥയും മാധവൻ തുറന്നു പറഞ്ഞു. തന്റെ അനിയന്റെയും ഭാര്യയുടെയും അവഗണന സഹിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ശ്രീദേവിക്ക്, മാധവന്റെ മക്കളുടെ സ്നേഹം ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായി തോന്നി. അവൾ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം മൂളി.

ചിങ്ങമാസത്തിലെ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ, അധികം ആർഭാടങ്ങളില്ലാതെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് മാധവനും ശ്രീദേവിയും വിവാഹിതരായി. മാധവന്റെ വീട്ടുകാർ ആരും വന്നില്ലെങ്കിലും മക്കളുടെയും ഏതാനും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ ആ ചടങ്ങ് മംഗളകരമായി നടന്നു. വിവാഹത്തിന് മക്കൾ തന്നെയായിരുന്നു മുന്നിൽ നിന്ന് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

ശ്രീദേവി ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതോടെ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു. വീട് വൃത്തിയുള്ളതും പ്രകാശമുള്ളതുമായി. മക്കളുടെ ചെറിയ സങ്കടങ്ങൾ പോലും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മക്കൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രത്യേക വിഭവങ്ങൾ തയ്യാറാക്കിയും അവരുടെ പഠനകാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിച്ചും അവൾ ഒരു ഉത്തമയായ അമ്മയായി മാറി. നാട്ടുകാർ ‘രണ്ടാനമ്മ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തിരുന്നെങ്കിലും, അവരുടെ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.

കാലം അതിവേഗം കടന്നുപോയി. പത്തുപതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മറഞ്ഞു.

മാധവന്റെയും ശ്രീദേവിയുടെയും ഇരുപതാം വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നു അന്ന്. മാളവിക ഇപ്പോൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ്, അവൾക്ക് അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഒരു മകളുണ്ട്. മീനാക്ഷി എൻജിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞ് വിവാഹിതയായി ഭർത്താവിനോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നു. വാർഷികം ആഘോഷിക്കാൻ മക്കളും മരുമക്കളും പേരക്കുട്ടികളും മാധവന്റെ വീട്ടിലെത്തി.

എല്ലാവരും ചേർന്ന് കേക്ക് മുറിച്ചു. പേരക്കുട്ടി അമ്മൂമ്മയുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് കൊഞ്ചുന്നു. എല്ലാവരും സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മക്കൾ മടങ്ങിപ്പോകാൻ നേരം വണ്ടിയിലേക്ക് നോക്കി ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ശ്രീദേവിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“ശ്രീദേവി… നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ എപ്പോഴേ തകർന്നു പോയേനെ. എന്റെ മക്കൾ അന്ന് ചെയ്തതാണ് ഈ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.”

ശ്രീദേവി അയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു നിന്നു. “അല്ല മാധവേട്ടാ, നമ്മളെല്ലാവരും പരസ്പരം തണലായി മാറുകയായിരുന്നു. സ്നേഹം എവിടെയുണ്ടോ അവിടെ ദൈവവുമുണ്ട്.”

മക്കളുടെ വണ്ടി അകന്നു പോകുന്നത് വരെ അവർ കൈവീശി അവിടെ നിന്നു. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലാണ് തങ്ങളെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവസാനിച്ചു.

കുറിപ്പ്: മാതൃകയായ ഈ കഥയിൽ നമുക്ക് പഠിക്കാനുള്ളത്, മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ച് നമ്മുടെ ചിന്താഗതികളും മാറണമെന്നാണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മക്കൾ ഈ സമൂഹത്തിന് ഒരു വലിയ സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. മക്കൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച് ഒടുവിൽ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, പരസ്പരം കരുത്തായി മാറുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനെ അല്ലെങ്കിൽ കൂട്ടുകാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതാണ്.