വാക്കുകൾ കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന കയ്യിൽ തവിയുമായി രാധാമണി പുറത്തേക്ക് വന്നു. “നിന്റെ

“അച്ഛൻ ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്, ഇതിൽ എന്റേതായ ചില താളങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ എന്താണ് ഇത്ര തെറ്റ്?”
രാവിലത്തെ മടുപ്പില്ലാത്ത പ്രഭാതത്തിൽ ആ സ്റ്റുഡിയോ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു കേറിയ കാശിനാഥിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന കയ്യിൽ തവിയുമായി രാധാമണി പുറത്തേക്ക് വന്നു. “നിന്റെ ഒരു താളവും മേളവും! വയസ്സ് ഇരുപത്തിനാലായി മകനേ, ഇപ്പോഴും കയ്യിലൊരു ജോലിയോ ഉറപ്പോ ഇല്ലാതെ ഗിറ്റാറുമായി നടക്കാനാണ് നിനക്ക് താല്പര്യം. അടുത്ത വീട്ടിലെ ശങ്കരന്റെ മോൻ രാഹുൽ മൈസൂരിൽ ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്ത് മാസം എഴുപതിനായിരം രൂപയാണ് വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നത്. നീയാണെങ്കിൽ…” രാധാമണി ദേഷ്യവും ആധിയും കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തി. “അമ്മേ, മ്യൂസിക് ഈസ് മൈ ലൈഫ്, എന്റെ ആത്മാവാണ് സംഗീതം. അതുകൂടാതെ ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല,” കാശിനാഥ് തന്റെ ചെറിയ കീബോർഡിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. അപ്പോഴാണ് ഡൈനിങ് ടേബിളിന്റെ അരികിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ അത്യാഹിത ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ മൂത്ത ചേച്ചി മാളവിക തലയുയർത്തി നോക്കിയത്.
“ആത്മാവൊക്കെ കൊള്ളാം കാശി, പക്ഷേ ജീവിക്കാൻ അന്നം വേണം, അന്നം കിട്ടാൻ കാശു വേണം. ആ വിലയേറിയ സോൾ കൊണ്ടൊന്നും വന്ന് കടയിലെ പണം അടയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോടാ ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനേ,” മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ഫയലുകളിലേക്ക് വീണ്ടും കണ്ണുനട്ടു. “ചേച്ചി ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കാമോ,” കാശിനാഥ് ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റിന്റെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളോ സ്ട്രഗിളുകളോ നിങ്ങളാരും മനസ്സിലാക്കില്ല. നിങ്ങൾ രാവിലെ ഒൻപതു മണിക്ക് ലാപ്ടോപ്പിന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് വന്നിരിക്കുന്നു,

വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിക്ക് കമ്പ്യൂട്ടർ അടച്ചു പൂട്ടി എഴുന്നേൽക്കുന്ന വെറും കോർപ്പറേറ്റ് യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ!” അവൻ ശബ്ദമുയർത്തി. “ഡാ, നിന്നോട് എത്ര തവണ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ചേച്ചിയെ പേര് വിളിച്ചു സംസാരിക്കരുത് എന്ന്!” വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് മലയാളം പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കൃഷ്ണൻ മാഷ് ഗൗരവത്തിൽ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. “അപ്പച്ചാ, ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ലോകം മാറിമറിയുകയാണ്, നാം ഈ പഴയ കാല ചിന്താഗതികൾ ഇനിയെങ്കിലും മാറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇൻഫ്ലുവൻസേഴ്സും കണ്ടന്റ് ക്രിയേറ്റേഴ്സും സ്റ്റാർട്ടപ്പ് സംരംഭകരുമാണ് ഇന്നത്തെ ലോകത്തെ ഭരിക്കുന്നത്,” കാശിനാഥ് ന്യായീകരിച്ചു.
അന്നുച്ചയ്ക്ക് കുടുംബം മുഴുവൻ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനായി ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ ഒന്നിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത നിലനിന്നിരുന്നു. “മാളവിക,” കൃഷ്ണൻ മാഷ് തൊണ്ടയൊപ്പിച്ച് സംഭാഷണം ആരംഭിച്ചു. “രാവിലെ നിന്റെ വലിയച്ഛന്റെ മകൻ ദിവാകരൻ വിളിച്ചിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽ പ്രമുഖ മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിൽ പ്രോജക്ട് മാനേജരായ ഒരു നല്ല ചെറുപ്പക്കാരനുണ്ട്, പേര് അർജുൻ. നല്ല തറവാട്ടിലെ കുട്ടി, സ്വന്തമായി ഫ്ലാറ്റും കാറുമൊക്കെയുണ്ട്.

ചെക്കന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നിന്റെ പ്രൊഫൈൽ കണ്ടപ്പോൾ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. ഞാൻ വരുന്ന ഞായറാഴ്ച അവരോട് ഒന്ന് വന്നു കാണാൻ പറയട്ടെയോ മോളെ?” മാഷ് ചോദിച്ചു. “അപ്പച്ചാ, ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്കിപ്പോൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഒരു താല്പര്യവുമില്ലെന്ന്. എന്റെ കരിയറിൽ എനിക്ക് ചെയ്യേണ്ടതായ ഒത്തിരി കാര്യങ്ങളുണ്ട്, വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്.” മാളവിക ഒറ്റവരിയിൽ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി.
“എന്ത് കരിയർ മോളെ? പ്രായം ഇരുപത്തിയാറായില്ലേ, ഇനി അധികം വൈകിയാൽ നല്ല ആലോചനകൾ ഒന്നും നടക്കില്ല. ജോലിയുള്ള പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഇപ്പോൾ നല്ല മാർക്കറ്റും ഡിമാൻഡുമൊക്കെയുണ്ട്, പക്ഷേ അതൊക്കെ കൃത്യസമയത്ത് നടത്തി തീർക്കേണ്ടതല്ലേ?” രാധാമണി തന്റെ അരയിൽ കൈ കുത്തിക്കൊണ്ട് മകളോട് ചോദിച്ചു. “അമ്മേ, വിവാഹം എന്ന് പറയുന്നത് ഡിമാൻഡും സപ്ലൈയും നോക്കി നടത്തുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്റ്റോക്ക് മാർക്കറ്റ് ബിസിനസ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ! എനിക്ക് എന്റേതായ ചില സ്വപ്നങ്ങളും വ്യക്തമായ പ്ലാനുകളും ഉണ്ട്,” മാളവിക ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ പറഞ്ഞു. “എന്ത് പ്ലാൻ നിനക്ക്?” കൃഷ്ണൻ മാഷ് കൗതുകത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് ഈ കോർപ്പറേറ്റ് ജോലി മടുത്തു, ഈ കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിലെ അടിമപ്പണി മതിയാക്കി സ്വന്തമായി ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റിക് ബുക്കും നല്ല മനോഹരമായ ഒരു ബുക്ക് കഫേയും തുടങ്ങണം എന്നാണ് എന്റെ വലിയ ആഗ്രഹം,” മാളവിക തന്റെ മനസ്സിലെ ആഴത്തിലുള്ള ആഗ്രഹം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
ആ സ്വീകരണമുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത കാർന്നുതിന്നു. “സൂപ്പർ ചേച്ചി, സോ കൂൾ! നല്ല ചൂടുള്ള കോഫിയും കിടിലൻ പുസ്തകങ്ങളും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു അടിപൊളി ന്യൂജൻ കഫേ. ഞാൻ അവിടെ മ്യൂസിക്കും കസ്റ്റമർ മാർക്കറ്റിംഗും ഒക്കെ നോക്കിക്കോളാം,” കാശിനാഥ് തന്റെ ചേച്ചിയെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. “നീ ഒന്നുറക്കെ മിണ്ടാതിരിക്കടാ അവിടെ,” രാധാമണി കാശിനാങ്ങനെ കടുപ്പത്തിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് വിലക്കി. എന്നിട്ട് മാളവികയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “നിനക്ക് വല്ല ഭ്രാന്തും പിടിച്ചോ മാളവിക? ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം കിട്ടുന്ന മാന്യമായ നല്ല ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് നീ നാട്ടിൽ പോയി ഒരു ചായക്കട നടത്താൻ ഇറങ്ങുകയാണോ? നാണക്കേടാണല്ലോ ഇത്!” അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ അല്പം ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ, അത് വെറുമൊരു ചായക്കടയല്ല, ഇതൊരു മോഡേൺ കഫേയും ആർട്ട് സ്പേസുമാണ്.”
“എന്തായാലും നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലും ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നിലും അതൊരു ചായക്കട തന്നെയാണ് മോളെ! റിട്ടायേർഡ് മാഷായ കൃഷ്ണന്റെ മകൾ വലിയ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു തെരുവിൽ ചായക്കട നടത്തി ജീവിക്കുന്നു എന്ന് നാളെ ആളുകൾ പരദൂഷണം പറയില്ലേ?” രാധാമണി വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“നാട്ടുകാർ എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോട്ടെ അമ്മേ, അവരുടെ വായ നമുക്ക് ഒരിക്കലും അടച്ചുപിടിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. മറ്റുളളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നമ്മുടെ ജീവിതാഭിലാഷങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും എന്തിനാണ് നമ്മൾ ബലി കഴിക്കുന്നത്?” മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ടത് നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനും നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കാനുമാണ്. എന്റെ മോൻ പാട്ടും കൂത്തുമായി വഴിതെറ്റി നടക്കുന്നു, ഇപ്പോൾ നീയും ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്നെ തളർത്താൻ നോക്കുകയാണോ?” കൃഷ്ണൻ മാഷ് സങ്കടത്തോടെയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയോടെയും പറഞ്ഞു നിർത്തി. മാളവികയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അവൾ സങ്കടം കടിച്ചമർത്തി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി വാതിൽ അടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു, അന്ന് ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ വല്ലാത്തൊരു മൂകതയിലായിരുന്നു. മാളവിക ആരോടും സംസാരിക്കാതെ തന്റെ മുറിയിലിരുന്നു, കാശിനാഥ് ആകട്ടെ തന്റെ പുതിയ സംഗീത ആൽബത്തിന്റെ വരികൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അന്ന് ഉച്ചയോടെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അതിഥി കടന്നുവന്നു;

കൃഷ്ണൻ മാഷുടെ പഴയകാല സുഹൃത്തും അടുത്ത നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രമുഖ വ്യവസായിയുമായ സേവ്യർ സാർ ആയിരുന്നു അത്. “എന്തൊക്കെയുണ്ട് കൃഷ്ണാ വിശേഷങ്ങൾ? മുഖത്തൊരു വാട്ടമുണ്ടല്ലോ,” സേവ്യർ വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “ഓ, അങ്ങനെ പോകുന്നു സേവ്യറെ, മക്കളുടെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്,” കൃഷ്ണൻ മാഷ് തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു. “എന്താടാ പ്രശ്നം? അവരൊക്കെ മിടുക്കരല്ലേ,” സേവ്യർ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ മാഷ് മാളവികയുടെ കഫേ മോഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും കാശിനാഥിന്റെ സംഗീത ഭ്രാന്തിനെക്കുറിച്ചും എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
അതെല്ലാം കേട്ട് സേവ്യർ സാർ ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “കൃഷ്ണാ, നീ ഇപ്പോഴും പഴയകാല ചിന്തകളിൽ തന്നെയാണോ ജീവിക്കുന്നത്? കാലം ഒരുപാട് മാറി മറിഞ്ഞു സുഹൃത്തേ. ഇന്നത്തെ പുതിയ തലമുറ നമ്മളെ പോലെ അല്ല, അവർക്ക് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാൻ യാതൊരു പേടിയുമില്ല. എന്റെ മൂത്ത മോൻ രാഹുൽ അമേരിക്കയിലെ വലിയ കമ്പനിയിലെ ലക്ഷങ്ങളുടെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടല്ലേ ഇവിടെ വന്നു സോളാർ ഫാമിങ്ങും ആധുനിക കൃഷിയും ഒക്കെ നടത്തുന്നത്? നീ അതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ? അവൻ ഇന്ന് മാസം വലിയ തുക സമ്പാടിക്കുന്നുണ്ട്, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്,” സേവ്യർ ആശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ സേവ്യറെ, ഇവരുടെ ഈ പരീക്ഷണങ്ങളൊക്കെ പരാജയപ്പെട്ടുപോയാൽ ഇവരുടെ ഭാവി എന്താകും? എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അതോർത്താണ്,” മാഷ് തന്റെ ആധി മറച്ചുവെച്ചില്ല.

“പരാജയങ്ങളിൽ നിന്നും പാഠം പഠിക്കാത്തവരായി ആരുമില്ല കൃഷ്ണാ. നമ്മൾ മാതാപിതാക്കൾ അവർക്ക് വേണ്ട മാനസിക പിന്തുണ നൽകുക മാത്രമാണ് വേണ്ടത്. എന്ത് പ്രതിസന്ധി വന്നാലും ഞങ്ങൾ പിന്നിലുണ്ട് എന്ന ആത്മവിശ്വാസം നൽകുകയല്ലേ ഒരു അപ്പന്റെ ശരിയായ കടമ?” സേവ്യറുടെ ആ ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള വാക്കുകൾ കൃഷ്ണൻ മാഷുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് കാരണമായി.
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം കൃഷ്ണൻ മാഷ് വീട്ടിലെ എല്ലാവരെയും സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു വരുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പുതിയ ഫയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. “മാളവികയും കാശിയും ഇവിടെ വന്നിരിക്കൂ മക്കളേ,” മാഷ് വളരെ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തുടർന്നു: “നമ്മുടെ ടൗണിന്റെ മെയിൻ ജങ്ഷനിലുള്ള ആ പഴയ കെട്ടിടം ഓർക്കുന്നില്ലേ? അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് തോമസാണ്. ഞാൻ ഇന്ന് രാവിലെ അവനെ നേരിൽ ചെന്ന് കണ്ടിരുന്നു.” മാഷ് പറഞ്ഞു നിർത്തി. “ഞാൻ ആ കെട്ടിടം വരുന്ന മൂന്ന് വർഷത്തേക്ക് അഡ്വാൻസ് നൽകി വാടകയ്ക്ക് എടുത്തിട്ടുണ്ട്. മാളവിക ആഗ്രഹിച്ച ആ കഫേ നമുക്ക് അവിടെ തന്നെ തുടങ്ങാം മോളെ!” മാഷ് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. മാളവികയുടെയും കാശിനാഥിന്റെയും കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും സന്തോഷം കൊണ്ടും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.

“അപ്പച്ചാ, ഞങ്ങൾക്ക് ഇത് സ്വപ്നമാണോ സത്യമാണോ എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല,” രണ്ടുപേരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയി. “നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ചു വൈകിപ്പോയി മക്കളേ. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളും സന്തോഷവുമാണ് എനിക്കും അമ്മയ്ക്കും വലുത്,” മാഷ് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അപ്പച്ചാ, നിങ്ങൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് ആയ അപ്പനാണ്!” കാശിനാഥ് ഓടിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. തുടർന്നു വന്ന രണ്ട് മാസങ്ങൾ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു. മാളവികയും രാധാമണിയും ചേർന്ന് കഫേയിലേക്ക് ആവശ്യമായ വ്യത്യസ്തമായ പലതരം പലഹാരങ്ങളുടെ മെനു തയ്യാറാക്കി. കാശിനാഥ് ആകട്ടെ കഫേയുടെ ഇന്റീരിയർ ഡിസൈൻ വളരെ മനോഹരമായി ഏറ്റെടുത്തു. അവൻ അതിനെ ഒരു യൂത്ത് ഫ്രണ്ട്ലി വൈബിലേക്ക് മാറ്റിയെടുത്തു. കഫേയുടെ ഒരു മൂലയിൽ സന്ദർശകർക്കായി ചെറിയൊരു മ്യൂസിക് സ്റ്റേജും ഒരുക്കി. ഒടുവിൽ ആ സുദിനം വന്നെത്തി, കഫേയുടെ ഔദ്യോഗിക ഉദ്ഘാടനം വലിയ രീതിയിൽ നടന്നു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ നഗരത്തിലെ ഒട്ടനവധി യുവതീ യുവാക്കളും മറ്റ് പ്രമുഖരും കഫേയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.

അവിടെയെത്തിയ എല്ലാവരും മാളവികയുടെ ആശയത്തെയും കഫേയുടെ അന്തരീക്ഷത്തെയും വാനോളം പുകഴ്ത്തിയപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ മാഷുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷാശ്രുക്കളാൽ നിറഞ്ഞു. “നോക്കിക്കേ രാധാമണി, നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ലോകം മാത്രമല്ല ജീവിതം. മക്കളുടെ ആപ്തവാക്യങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കി അവർക്ക് ചിറകുകൾ നൽകിയാൽ അവർ നമ്മളെയും കൊണ്ട് വലിയ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറക്കും,” കൃഷ്ണൻ മാഷ് അഭിമാനത്തോടെ തന്റെ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.