തറവാട്ടു വീടിന്റെ വിശാലമായ നടുമുറ്റത്ത് ഒരുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളിൽ

തണുത്ത കാറ്റ് ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന ഒരു അതിരാവിലെയായിരുന്നു അത്. വയനാടൻ മലനിരകളെ തഴുകിയെത്തുന്ന മൂടൽമഞ്ഞ് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടു വീടിന്റെ വിശാലമായ നടുമുറ്റത്ത് ഒരുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളിൽ വീണുകിടക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങളേറ്റ് തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആ വലിയ വീട്ടിൽ അപ്പോൾ പ്രഭാതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നതേയുള്ളൂ. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പശുവിൻ പാലിന്റെയും ഏലക്കായുടെയും സുഗന്ധം വായുവിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ കാരണവരായ മാധവമേനോൻ ഉമ്മറത്തെ ചാരുപടിയിലിരുന്ന് ദിനപത്രം വായിക്കുകയാണ്. കണ്ണടച്ചില്ലിലൂടെ പത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വീട്ടിലെ കൊച്ചുകൊച്ചു ശബ്ദങ്ങളിലായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിലുള്ള കാലൊച്ചകൾ കേട്ടത്. കൈയിൽ കുറച്ച് ഫയലുകളും കാതിന്റെയും തോളിന്റെയും ഇടയിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തിയ ഫോണുമായി താഴേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി വന്നത് ദേവനാഥ് ആയിരുന്നു.
നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന യുവ സംരംഭകനാണ് ദേവൻ. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ദേവനെ വളർത്തിയതും അവന്റെ വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്താൻ പ്രാപ്തനാക്കിയതും മുത്തശ്ശനായ മാധവമേനോൻ ആയിരുന്നു. ഗൗരവക്കാരനും തന്റേടിയുമായ ദേവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പുറമേക്ക് അതത്ര എളുപ്പത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നില്ല അവൻ.
“ദേവാ… രാവിലെ തന്നെ എങ്ങോട്ടാ ഈ പാച്ചിൽ? പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കൂടെ നിനക്ക്?” മാധവമേനോൻ പത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളുയർത്തി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല മുത്തശ്ശാ, ഇന്ന് ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ ക്ലയന്റ്സ് വരുന്നുണ്ട്. റിസോർട്ട് പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഫൈനൽ പ്രസന്റേഷനാണ്. എനിക്ക് എട്ടു മണിക്ക് മുൻപ് ഓഫീസിൽ എത്തണം,” ഫോൺ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ദേവൻ പറഞ്ഞു.
“എത്ര തിരക്കുണ്ടായാലും ശരീരത്തിന് വേണ്ടത് കഴിക്കാതെ പോവരുത്. നിന്റെ അമ്മ രാവിലെ മുതൽ നിനക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പാചകത്തിലാണ്,” മുത്തശ്ശൻ സ്നേഹത്തോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ദേവന്റെ അമ്മ പാർവ്വതി ഒരു പ്ലേറ്റിൽ ചൂട് ദോശയും ചമ്മന്തിയുമായി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു.

“കണ്ടോ അമ്മേ, മുത്തശ്ശൻ എന്നെ വഴക്കുപറയുകയാണ്. എനിക്ക് വലിയ വിശപ്പൊന്നുമില്ല അമ്മേ,” ദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചു.
“അതുപറ്റില്ല, ഈ രണ്ടു ദോശയെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടേ നീ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നുള്ളൂ. ദിവസം മുഴുവൻ ഓടിനടന്ന് ജോലി ചെയ്യാനുള്ളതല്ലേ,” പാർവ്വതി സ്നേഹപൂർവ്വം വാശിപിടിച്ചു.
അമ്മയുടെ വാശിക്ക് മുൻപിൽ എന്നും ദേവന്റെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞുപോകാറുണ്ട്. അവൻ ധൃതിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതേസമയം, ഗ്രാമത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ بالکل വേറിട്ടൊരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. ചെറിയൊരു ഓട്ടുപുരയുടെ തണുപ്പുള്ള ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന് ചിത്രരചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അനന്യ.
ചായക്കൂട്ടുകൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന, സ്വതന്ത്രചിന്തകളുള്ള, തികച്ചും ലളിതമായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചു കുട്ടികൾക്ക് ചിത്രരചന പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും, പ്രകൃതിയുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തുന്നതുമായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. വലിയ ആഡംബരങ്ങളോ പണമോ അവളെ ആകർഷിച്ചിരുന്നില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ സമാധാനവും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സന്തോഷവുമായിരുന്നു അവൾക്ക് പ്രധാനം.
“അനു… നിന്റെ ഈ വരയൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റിവെച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ! കോളേജിൽ പോകാൻ സമയമായില്ലേ നിനക്ക്?” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ദാ വരുന്നു അമ്മേ… ഈ പൂവിന് ഒരിത്തിരി നിറം കൂടി നൽകിയാൽ തീർന്നു,” തോളിൽ വീണുകിടന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ച് അനു പറഞ്ഞു.

കൈയിലെ ചായക്കൂട്ടുകൾ കഴുകി തുടച്ച് അവൾ വീട്ടിലെ ചെറിയ പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. അച്ഛൻ രാമചന്ദ്രൻ അവിടെയിരുന്ന് റേഡിയോയിൽ പഴയ മലയാള ഗാനങ്ങൾ കേൾക്കുകയായിരുന്നു. സ്കൂൾ അധ്യാപകനായിരുന്ന രാമചന്ദ്രന് തന്റെ മകൾ അനു ജീവനായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ കുഞ്ഞു സന്തോഷങ്ങളും അച്ഛന്റെ നിർബന്ധമായിരുന്നു.
“അച്ഛാ, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം വരുമ്പോൾ എനിക്ക് കുറച്ച് പുതിയ ക്യാൻവാസ് പേപ്പർ വാങ്ങിത്തരുമോ? കുട്ടികൾക്ക് വരച്ചു കാണിക്കാൻ പഴയതൊക്കെ തീർന്നു,” അച്ഛന്റെ തോളിൽ താടി ഊന്നി അനു കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെന്താ മോളെ, വൈകുന്നേരം ഞാൻ ടൗണിൽ പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരാം. നീ വേഗം കാപ്പി കുടിക്ക്,” രാമചന്ദ്രൻ മകളുടെ തലയിൽ തലോടി.
അനു തന്റെ സ്കൂട്ടറുമെടുത്ത് ടൗണിലേക്ക് തിരിച്ചു. വഴിയോരത്തെ പച്ചപ്പും, കാറ്റും, പുഴയുടെ വശ്യതയുമെല്ലാം അവൾ എന്നും ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. ആ യാത്ര തന്നെയാണ് അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്.
എന്നാൽ അന്നത്തെ ദിവസം രണ്ടുപേരുടെയും ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവാകാൻ പോകുകയായിരുന്നു എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ടൗണിലെ പ്രധാന പാതയിൽ വലിയൊരു ഗതാഗതക്കുരുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിനിധികളുമായുള്ള മീറ്റിംഗിനായി സമയം വൈകുന്നത് ദേവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവൻ കാറിൽ അക്ഷമനായി സമയം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“സാർ, മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ അപകടം നടന്നിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് വണ്ടികൾ നീങ്ങാത്തത്,” ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു.

ഇനിയും കാത്തിരുന്നാൽ മീറ്റിംഗ് നടക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ദേവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൈയിൽ തന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലുകളുമുണ്ടായിരുന്നു.
അതേസമയം, അനുവും ആ വഴിയിലൂടെ തന്റെ സ്കൂട്ടറിൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനത്തിരക്കിനിടയിലൂടെ പതുക്കെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് എതിർവശത്തുനിന്ന് വന്ന ഒരു വണ്ടിയെ വെട്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ അനുവിന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ സ്ലിപ്പ് ആയി.
റോഡരികിൽ നടന്നുപോകുകയായിരുന്ന ദേവന്റെ തൊട്ടടുത്തേക്കാണ് സ്കൂട്ടർ ചെരിഞ്ഞു വീണത്!
സെക്കൻഡുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ ദേവൻ വശത്തേക്ക് മാറി. എങ്കിലും അനുവിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗും, അതിലുണ്ടായിരുന്ന നിറങ്ങളുള്ള വാട്ടർ കളർ ബോട്ടിലുകളും നിലത്തു വീണു പൊട്ടി. അതിലൊരു ബോട്ടിലിലെ ചുവപ്പ് ചായം ദേവന്റെ വിലകൂടിയ വെളുത്ത ഷർട്ടിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു!
പെട്ടെന്നുള്ള ആഘാതത്തിൽ അനു നിലത്തു വീണുപോയിരുന്നു. അവൾ കൈമുട്ടിലുണ്ടായ ചെറിയ പോറലിൽ തടവിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ തന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലിലേക്ക് ചായം പടർന്നതും, ഷർട്ട് വൃത്തികേടായതും കണ്ട ദേവന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അനുവിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“ഹേയ്! തനിക്ക് കണ്ണ് കണ്ടൂടെ? റോഡിലൂടെ എങ്ങനെയാ വണ്ടി ഓടിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലേ നിനക്ക്?” ദേവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം ഇരമ്പിപ്പാഞ്ഞു.

അനു ഭയത്തോടെയും വിഷമത്തോടെയും അവനെ നോക്കി. തനിക്ക് പറ്റിയ അപകടത്തിൽ ഒരു വാക്ക് ആശ്വാസിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം തട്ടിക്കയറുന്ന അവന്റെ ഗൗരവമുള്ള മുഖവും ദേഷ്യവും അവളിൽ അത്ഭുതമുണ്ടാക്കി.
“ക്ഷമിക്കണം… പെട്ടെന്ന് ഒരു ബൈക്ക് കുറുകെ വന്നപ്പോൾ വെട്ടിച്ചതാണ്. വേണമെന്ന് വെച്ച് ചെയ്തതല്ല,” അനു കൈകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ക്ഷമയോ? തനിക്ക് ഒരൊറ്റ ക്ഷമ പറഞ്ഞാൽ തീരുന്നതാണോ ഇത്? ഈ കിടക്കുന്നത് മാസങ്ങളുടെ അധ്വാനമാണ്! എന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ബിസിനസ്സ് പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലാണ് താൻ ഈ നശിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനൊക്കെ ഉപരി എന്റെ സമയവും പോയി!” ദേവൻ ഫയലിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അനുവിന് അവന്റെ പെരുമാറ്റം ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. തന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് തെറ്റ് പറ്റി എന്ന ബോധ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അവൾ ക്ഷമ ചോദിച്ചത്. എന്നാൽ അവൻ അത് കാണാതെ സ്വയം വലിയ ആളാണെന്ന ഭാവത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
അവൾ തറയിൽ കിടന്ന തന്റെ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി എടുത്തു ബാഗിലിട്ടു. എന്നിട്ട് അവന്റെ നേർക്ക് നിവർന്നു നിന്നു.
“ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതല്ലെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ സർ. എനിക്കും വീഴ്ചയിൽ പരിക്ക പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ഫയൽ നശിച്ചതിൽ എനിക്ക് വിഷമമുണ്ട്, പക്ഷേ അതിന് ഇത്രയും മോശമായി സംസാരിക്കേണ്ടതില്ല. പണം കൊണ്ട് നികത്താൻ പറ്റുന്ന നഷ്ടമാണെങ്കിൽ ഞാൻ അത് തരാം ,” അനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്തവണ ദൃഢതയുണ്ടായിരുന്നു.

“പണമോ? എന്റെ ഒരു മിനിറ്റിന്റെ വില പോലും തനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. ഇനിയിവിടെ നിന്ന് തർക്കിക്കാൻ എനിക്ക് സമയമില്ല!” ദേവൻ ദേഷ്യത്തോടെ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ ആ ഫയലുകളും എടുത്ത്, അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു അവസാന നോട്ടവും എറിഞ്ഞ് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി.
അനു അവിടെത്തന്നെ നിർവികാരയായി നിന്നു. തനിക്കൊരിക്കലും പരിചയമില്ലാത്ത, ഇത്രയും ദേഷ്യക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യനെ അവൾ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. അവന്റെ ആ കണ്ണുകളിലെ ഗൗരവവും കൽപന സ്വരവും അവളിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി.
“ആളൊരു വലിയ പണക്കാരനാണെന്ന് തോന്നുന്നു… പക്ഷേ മനുഷ്യത്വം ഒട്ടുമില്ല,” അനു സ്വയം പിറുപിറുത്തു. അവൾ വണ്ടിയെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
എന്നാൽ അന്നത്തെ ആ കണ്ടുമുട്ടൽ അവിടെ അവസാനിക്കാൻ ഉള്ളതായിരുന്നില്ല. വിധി അവർക്കായി വലിയൊരു കളി കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവൻ ഓഫീസിലെത്തുമ്പോഴേക്കും മീറ്റിംഗ് സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ കഴിവുറ്റ പ്രസന്റേഷൻ കൊണ്ടും ബുദ്ധിശേഷി കൊണ്ടും അവൻ ആ പ്രൊജക്റ്റ് സ്വന്തമാക്കി. പക്ഷേ, അവന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ രാവിലെ റോഡിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ സംഭവമായിരുന്നു. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉറച്ച കണ്ണുകളും അവൾ തിരിച്ചു പറഞ്ഞ വാക്കുകളും അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അലയടിച്ചു. സാധാരണയായി തന്റെ മുൻപിൽ ആരും അങ്ങനെ ഉറച്ചു സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം ദേവൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ തറവാട്ടിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ മാധവമേനോൻ വളരെ സന്തോഷവാനായി ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അതെ രാമചന്ദ്രാ… നീ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് പൂർണ്ണസമ്മതമാണ്. നമ്മൾ പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മറക്കേണ്ട സമയമായി. നാളെത്തന്നെ നിങ്ങൾ കുടുംബത്തോടെ ഇങ്ങോട്ട് വരണം,” മുത്തശ്ശൻ ഫോണിൽ പറയുന്നു.
ദേവൻ കൗതുകത്തോടെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“അമ്മേ, എന്താ ഇവിടെ ഒരു സന്തോഷം? മുത്തശ്ശൻ ആരോടാ ഈ സംസാരിക്കുന്നത്?”
പാർവ്വതി അവന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ദേവാ, നിന്റെ അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു രാമചന്ദ്രൻ സർ. പണ്ട് എന്തോ ഒരു ചെറിയ പിണക്കത്തിന്റെ പേരിൽ അവർ അകന്നതായിരുന്നു. ഇന്ന് മുത്തശ്ശൻ മുൻകൈ എടുത്ത് ആ പിണക്കമൊക്കെ തീർത്തു. നാളെ രാമചന്ദ്രൻ സാറും കുടുംബവും നമ്മളെ കാണാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്.”
“ഓ… അതെയോ,” ദേവന് അതിൽ വലിയ താല്പര്യമൊന്നും തോന്നിയില്ല. ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഇത്തരം കുടുംബസംഗമങ്ങൾ അവന് എന്നും വിരസമായിരുന്നു.
“അതുമാത്രമല്ല ദേവാ… രാമചന്ദ്രൻ സാറിന് ഒരു മകളുണ്ട്. അനു എന്നാണ് പേര്. അവൾ നല്ലൊരു ചിത്രകാരിയാണ്. നല്ല സംസ്കാരമുള്ള കുട്ടി. മുത്തശ്ശന് അവളെ നിനക്ക് വേണ്ടി ആലോചിച്ചാലോ എന്ന് ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ട്,” അമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടതും ദേവൻ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി, “അമ്മേ! എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കിപ്പോൾ കല്ല്യാണത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ സമയമില്ല. ബിസിനസ്സിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തുതീർക്കാനുണ്ട്.”
“നീ എപ്പോഴും ബിസിനസ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നാൽ പോരല്ലോ. നിനക്കൊരു കൂട്ട് വേണം. നാളെ അവർ വരട്ടെ, നീ ആ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണു,” അമ്മ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
ദേവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. മുത്തശ്ശന്റെ ആഗ്രഹത്തെ എതിർക്കാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
അതേസമയം, രാമചന്ദ്രന്റെ വീട്ടിലും സമാനമായ ചർച്ചകൾ നടക്കുകയായിരുന്നു.
“അനു, നാളെ നമ്മൾ മേനോൻ സാറിന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരന്റെ വീടാണ്. അവിടുത്തെ മകനാണ് ദേവനാഥ്. വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനാണ്,” രാമചന്ദ്രൻ മകളോട് പറഞ്ഞു.
അനുവിന് അച്ഛന്റെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എതിർത്തു പറയാൻ തോന്നിയില്ല. “ശരി അച്ഛാ, അച്ഛന്റെ സന്തോഷമല്ലേ എനിക്ക് പ്രധാനം. നമുക്ക് പോകാം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ആ രാത്രി കടന്നുപോയി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, മാധവമേനോന്റെ വിശാലമായ തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്ക് രാമചന്ദ്രനും കുടുംബവും എത്തിച്ചേർന്നു. വീടിന്റെ വലിയ ഉമ്മറത്ത് മാധവമേനോനും പാർവ്വതിയും അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനു പരമ്പരാഗതമായ ഒരു കേരള സാരി ധരിച്ചാണ് വന്നത്. ലളിതമായ അലങ്കാരങ്ങളും, ഒതുക്കിവെച്ച മുടിയും, അവളുടെ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയും അവൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകിയിരുന്നു.

“വാ രാമചന്ദ്രാ… എത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് നമ്മൾ ഇങ്ങനെ കാണുന്നത്,” മാധവമേനോൻ രാമചന്ദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“അതെ മേനോൻ സാറേ… ഇത എന്റെ മകൾ അനു,” രാമചന്ദ്രൻ അനുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
പാർവ്വതി അനുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളെ സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നല്ല കുട്ടി… കാണാൻ എന്തൊരു ഐശ്വര്യമാണ്,” അമ്മ പ്രശംസിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് അടിയൊച്ചകൾ കേട്ടത്. ദേവൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വരികയായിരുന്നു. വെളുത്ത കുർത്തയും മുണ്ടുമണിഞ്ഞ്, തന്റെ പതിവ് ഗൗരവത്തോടെയാണ് അവൻ പടികൾ ഇറങ്ങി വന്നത്.
“ദേവാ, ഇങ്ങോട്ട് വാ… ഇത് രാമചന്ദ്രൻ സർ,” മുത്തശ്ശൻ വിളിച്ചു.
ദേവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മുൻപോട്ടു വന്നു. എന്നാൽ, ഉമ്മറത്തുനിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടതും അവന്റെ കാലടികൾ പെട്ടെന്ന് തങ്ങിനിന്നു!
അതേസമയം അനുവും മുകളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. ദേവന്റെ മുഖം കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു! അത്ഭുതവും ഞെട്ടലും കൊണ്ട് അവൾ അമ്പരന്നുപോയി.
ഇന്നലെ റോഡിൽ വെച്ച് തന്നോട് തട്ടിക്കയറിയ, യാതൊരു ദയയുമില്ലാത്ത ആ മനുഷ്യനാണ് തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത്!
ദേവന്റെ കണ്ണുകളിലും ആ തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. ഇന്നലെ തന്റെ ഷർട്ടിൽ ചായം വീഴ്ത്തിയ, തന്നോട് ദേഷ്യത്തോടെ സംസാരിച്ച അതേ പെൺകുട്ടി!
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തു. ആ നിമിഷം ആ ഉമ്മറത്ത് വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
മാധവമേനോനും പാർവ്വതിക്കും രാമചന്ദ്രനും അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഈ കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു അറിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ സന്തോഷത്തോടെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ദേവാ… ഇതാണ് അനു,” പാർവ്വതി പരിചയപ്പെടുത്തി.
ദേവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “നമ്മൾ… മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലേ?”

അനു തന്റെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഉണ്ട്… മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു കണ്ടുമുട്ടലായിരുന്നു അത്!”
അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ഗൂഢമായ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ മുത്തശ്ശൻ ചിരിച്ചു. “അപ്പോ നിങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം അറിയാമോ? അത് വളരെ നന്നായി!”
ദേവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസച്ചിരി തെളിഞ്ഞു. അനുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിട്ടുകൊടുക്കാത്ത ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യവും.
ഇരുധ്രുവങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്ന ആ രണ്ടു മനസ്സുകൾ, ഒരേ തറവാടിന്റെ തണലിൽ ഒന്നിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ആദ്യ സൂചനയായിരുന്നു ആ നിമിഷം! പ്രണയത്തിന്റെയും പിണക്കങ്ങളുടെയും വലിയൊരു യാത്രയുടെ തുടക്കം മാത്രം!
തറവാട്ടിന്റെ വിശാലമായ ഉമ്മറത്ത് നിശ്ശബ്ദത പടർന്നുപിടിച്ചു. ദേവന്റെയും അനുവിന്റെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തപ്പോൾ, ആ രണ്ടു മനസ്സുകളിലും പഴയ ആ അനിഷ്ടത്തിന്റെ തീപ്പൊരി പടരുകയായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മുൻപേ പരിചയക്കാരാണോ? അത് നന്നായല്ലോ!” മാധവമേനോൻ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“വലിയ പരിചയമൊന്നുമില്ല മുത്തശ്ശാ… ഇന്നലെ ടൗണിൽ വെച്ച് ഒന്നു കണ്ടു, അത്രമാത്രം!” അനു തന്റെ ശബ്ദത്തിലെ അസ്വസ്ഥത പുറത്തുകാണിക്കാതെ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതെ മുത്തശ്ശാ, പെട്ടെന്ന് മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു കണ്ടുമുട്ടലായിരുന്നു അത്. ചിലരുടെ അശ്രദ്ധ കാരണം മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നമ്മൾ അങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ മറക്കില്ലല്ലോ,” ദേവൻ പരിഹാസരൂപേണ പറഞ്ഞു.
ദേവന്റെ ആ വാക്കുകളിലെ കുത്തുവാക്ക് അനുവിന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. അവൾ ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കാതെ അവനെ നോക്കി.
“ചിലർക്ക് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും വലിയ പ്രശ്നമായി തോന്നും. മറ്റുള്ളവരുടെ വിഷമങ്ങൾ കാണാനുള്ള മനസ്സില്ലാത്തതുകൊണ്ടാവാം അത്,” അനു പതുക്കെ എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

പാർവ്വതി അവരുടെ ഈ സംഭാഷണത്തിന്റെ പിന്നിലെ പൊരുൾ മനസ്സിലാകാതെ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി. “ശരി ശരി, വഴിയിൽ വെച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെറിയ സംസാരം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാകും. അതൊക്കെ വിട്. നിങ്ങളിവിടെ വന്ന് ഇരുക്ക്.”
രാമചന്ദ്രനും മാധവമേനോനും പഴയകാല ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴുതിവീണു. അവരുടെ സംസാരം നീളുന്നതിനിടയിൽ, പാർവ്വതി അനുവിനോട് പറഞ്ഞു, “മോളെ അനു, തറവാടിന്റെ പുറകിൽ നല്ലൊരു തോട്ടമുണ്ട്. ദേവനോട് നിനക്ക് അതൊക്കെ കാണിച്ചുതരാൻ പറയട്ടെ. ഇവിടെ ഇരുന്ന് മടുക്കില്ലേ?”
“അയ്യോ അമ്മേ, അതിനൊന്നും ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട…” അനു പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മാധവമേനോൻ ഇടപ്പെട്ടു.
“അതിൽ എന്താ മോളെ ബുദ്ധിമുട്ട്? ദേവാ, നീ അനുവിനെ ആ തോട്ടമൊക്കെ ഒന്ന് കാണിച്ചുകൊടുക്ക്. ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
മുത്തശ്ശന്റെ വാക്ക് തള്ളാൻ കഴിയാതെ ദേവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അനുവിനും അച്ഛന്റെ മുൻപിൽ വെച്ച് എതിർത്തു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രണ്ടുപേരും തറവാടിന്റെ പുറകു വശത്തെ വലിയ പച്ചപ്പ നിറഞ്ഞ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയോരത്ത് നിറയെ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന റോസാച്ചെടികളും, മാവുകളും, വലിയ തണൽമരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവർക്കിടയിൽ കനത്ത ഒരു നിശ്ശബ്ദത തങ്ങിനിന്നു.
അവസാനം ദേവൻ തന്നെയാണ് ആ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചത്. അവൻ കൈകൾ പോക്കറ്റിലിട്ട് അനുവിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ താനാണല്ലേ ആ ചിത്രകാരി! ഇന്നലെ റോഡിൽ കാണിച്ച ആ പ്രകടനം കണ്ട് ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഏതെങ്കിലും സിനിമാക്കഥയിലെ നായികയാണെന്ന്!”

അനു ഒന്നു നിർത്തി അവനെ നോക്കി. “ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതല്ലെന്ന് ഇന്നലെത്തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. പിന്നെ, വലിയ പണക്കാരനാണ്, ബിസിനസ്സുകാരനാണ് എന്നൊക്കെയുള്ള അഹങ്കാരം വച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചാൽ ആരും കേട്ടുനിൽക്കില്ല.”
“അഹങ്കാരമോ? തനിക്കറിയാമോ ഇന്നലെ താൻ കാരണം എനിക്കുണ്ടായ നഷ്ടം എന്താണെന്ന്? എന്റെ ആ പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രൊജക്റ്റ് ഞാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. അതിലേക്കാണ് താൻ ചായം ഒഴിച്ച് വച്ചത്!” ദേവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും ദേഷ്യം ഇരമ്പി.
“ഞാൻ വേണമെന്നു വെച്ച് ചെയ്തതാണോ അത്? എന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്ലിപ്പായതാണ്! എനിക്കും മുറിവേറ്റു. അത് ചോദിക്കാൻ തനിക്ക് മനസ്സുണ്ടായോ? സ്വന്തം ഫയലിന്റെ കാര്യമേ താൻ ചിന്തിച്ചുള്ളൂ,” അനു കണ്ണുകളിൽ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ദേവൻ ഒരു നിമിഷം തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ കൈമുട്ടിൽ ഇന്നലെ പറ്റിയ പോറലിന്റെ ചെറിയൊരു പാട് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും തന്റെ ഗൗരവം വിടാതെ അവൻ പറഞ്ഞു, “എന്തായാലും എന്റെ കുടുംബം തനിക്കായി കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹം എന്താണെന്ന് അറിയാമല്ലോ? എന്റെ ഭാര്യയാകാൻ തനിക്ക് എന്തായാലും യോഗ്യതയില്ല.”
അത് കേട്ടതും അനുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിടർന്നു.
“നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാകാൻ എനിക്കും യാതൊരു ആഗ്രഹവുമില്ല മിസ്റ്റർ ദേവനാഥ്! മനുഷ്യത്വം ഇല്ലാത്ത, സ്വന്തം ഈഗോ മാത്രം വലിയ കാര്യമായി കാണുന്ന ഒരു വ്യക്തിയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതാണ്. എന്റെ അച്ഛന്റെ സന്തോഷം ഓർത്തുമാത്രമാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്.”
അവളുടെ ആ മറുപടി ദേവനെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു. സാധാരണയായി അവന്റെ പദവിയും പണവും കണ്ട് അവന്റെ മുൻപിൽ തലകുനിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളെ മാത്രമേ അവൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ തന്റെ മുഖത്തുനോക്കി അത്രയും ഉറപ്പോടെ സംസാരിച്ച ഈ പെൺകുട്ടി അവനിൽ ഒരു പുതിയ അത്ഭുതമുണ്ടാക്കി.

അവർ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ പരസ്പരം ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയമായിരുന്നു.
ഉമ്മറത്തെത്തിയപ്പോൾ മാധവമേനോൻ രണ്ടുപേരെയും അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“ദേവാ… അനു… ഞങ്ങൾ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളിരുവരുടെയും വിവാഹം നടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാനും രാമചന്ദ്രനും സംസാരിച്ചു. ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഇതിൽ പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്.”
അത് കേട്ടതും ദേവനും അനുവും ഞെട്ടലോടെ പരസ്പരം നോക്കി.
“മുത്തശ്ശാ… ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കല്യാണത്തിന് താല്പര്യമില്ലെന്ന്,” ദേവൻ വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അതുപറ്റില്ല ദേവാ. നീ എപ്പോഴും ബിസിനസ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നാൽ പോര. അനുവിനെപ്പോലെ ഒരു കുട്ടി ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ഐശ്വര്യമാണ്,” മാധവമേനോൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അനു അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. രാമചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു ആഗ്രഹവും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാര്യയില്ലാത്ത തനിക്ക് മകൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ആ സന്തോഷം തല്ലിക്കെടുത്താൻ അനുവിൻ്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.
“മോളെ അനു… നിനക്ക് ഇതിൽ എതിർപ്പൊന്നുമില്ലല്ലോ?” മാധവമേനോൻ വാത്സല്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അനു ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ ദേവന്റെ നേർക്ക് കണ്ണുകളുയർത്തി. അവന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത എതിർപ്പും അഹങ്കാരവും അവൾ കണ്ടു. ആ അഹങ്കാരത്തെ നേരിടാൻ തന്നെ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

“അച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശന്റെയും സന്തോഷമാണ് എന്റെ സന്തോഷം,” അനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ട് ദേവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. താൻ വേണ്ട എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവളും എതിർക്കും എന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ അവൾ സമ്മതം മൂളിയതോടെ അവൻ ശരിക്കും കുടുങ്ങി.
പിറ്റേന്നുമുതൽ കാര്യങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിലാണ് നടന്നത്. വിവാഹനിശ്ചയം ലളിതമായി നടത്താൻ ഇരു കുടുംബങ്ങളും തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാൽ, ദേവൻ അനുവിനെ തനിയെ കാണാൻ ഒരു അവസരം ഉണ്ടാക്കി. അവൻ അവളെ ടൗണിലെ ഒരു കോഫി ഷോപ്പിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി.
“താനെന്താ വിചാരിച്ചത് അനു? സമ്മതം മൂളിയാൽ ഞാൻ തന്നോട് വീഴുമെന്നോ? തനിക്ക് എന്റെ പണത്തോടാണ് ആഗ്രഹമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി,” ദേവൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അനു തണുത്ത മട്ടിൽ തന്റെ കാപ്പി കപ്പിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഒരു പൈസയും വേണ്ട ദേവനാഥ്. എന്റെ അച്ഛന്റെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇതിന് സമ്മതിച്ചത്. പിന്നെ, നിങ്ങളുടെ ഈ അഹങ്കാരമുണ്ടല്ലോ… അത് അത്ര വലിയ കാര്യമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
“ഓഹോ! അപ്പോൾ എന്റെ അഹങ്കാരം തീർക്കാനാണോ താൻ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്?”
“അതുവഴി തെളിയുന്നതുപോലെ കണ്ടറിയാം! ഒരു കാര്യം ഓർത്തോളൂ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായ ഒരു ഭാര്യയായിരിക്കില്ല. എന്റെ ആത്മാഭിമാനം ചോദ്യം ചെയ്താൽ ഞാൻ തിരിച്ചു പ്രതികരിക്കും,” അനു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് കാണാം… ഈ വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ താൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കുമെന്ന് എനിക്കും കാണണം,” ദേവൻ ഒരു വെല്ലുവിളിപോലെ പറഞ്ഞു.

വിവാഹനിശ്ചയത്തിന്റെ ദിവസം വന്നു ചേർന്നു. പരമ്പരാഗതമായ ചടങ്ങുകളോടെ അനുവും ദേവനും മോതിരങ്ങൾ മാറ്റി. ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങാതെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് ഇനി ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ദേവൻ ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകളിലേക്ക് കൂടുതൽ മുഴുകി. അവളെ കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല. എന്നാൽ അനു തന്റെ സാധാരണ ജീവിതം തുടർന്നു. കുട്ടികളെ ചിത്രരചന പഠിപ്പിച്ചും, അച്ഛനെ പരിചരിച്ചും അവൾ തന്റെ ദിനങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടി.
വിവാഹദിനം വന്നെത്തി. വയനാട്ടിലെ വലിയ അമ്പലത്തിൽ വെച്ചായിരുന്നു താലികെട്ട്. മനോഹരമായ പട്ടുസാരിയും തുളസിമാലയുമണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന അനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ദേവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം നേരിയൊരു തടസ്സം തോന്നി. അവൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.
മംഗളവാദ്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ ദേവൻ അനുവിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. അവളുടെ നെറുകയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തുമ്പോൾ, രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.

അങ്ങനെ, യാതൊരു പൊരുത്തവുമില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ച ആ രണ്ടു മനസ്സുകൾ നിയമപരമായും ആചാരപരമായും ഒന്നായി.
വൈകുന്നേരം അനു മാധവമേനോന്റെ തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്ക് വധുവായി എത്തിയപ്പോൾ, പാർവ്വതി നിലവിളക്ക് നൽകി അവളെ സ്വീകരിച്ചു.
രാത്രി, ദേവന്റെ മുറിയിൽ അനു തനിയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ആ മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന് ദേവൻ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു നിന്നു.
“ഇനി താൻ ഈ വീട്ടിലെ അംഗമാണ് അനു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിക്കോ… ഈ താലികെട്ടി എന്ന് വെച്ച് നമ്മുടെ ഇടയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും തീരുന്നില്ല. നമ്മൾ രണ്ടു ധ്രുവങ്ങളിലാണ്,” ദേവൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അനു എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ മുൻപിൽ നിന്നു.
“എനിക്കും അത് അറിയാം ദേവനാഥ്. ഞാൻ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത് എന്റെ അച്ഛന്റെയും ഈ കുടുംബത്തിന്റെയും മാനത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. നിങ്ങൾ എനിക്ക് ബഹുമാനം തന്നാൽ, തിരികെ ബഹുമാനം ലഭിക്കും. അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ ദേഷ്യവും അഹങ്കാരവും സഹിക്കാൻ ഞാൻ നിൽക്കില്ല,” അനു ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
ദേവൻ അവളെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. അവളുടെ ആ നിലപാടിൽ അവൻ വീണ്ടും അമ്പരന്നു.
പ്രണയത്തിന് പകരം വീറും വാശിയും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന് അവിടെ തുടക്കമാകുകയായിരുന്നു.
വിവാഹശേഷം തറവാട്ടു വീട്ടിലെ നാളുകൾ വീറും വാശിയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. എങ്കിലും ദേവന്റെ മുത്തശ്ശൻ മാധവമേനോന്റെയും അമ്മ പാർവ്വതിയുടെയും സ്നേഹമസൃണമായ പെരുമാറ്റം അനുവിന്റെ മനസ്സിന് വലിയ ആശ്വാസം നൽകി. ആ വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവൾ സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തമായി ഏറ്റെടുത്തു.
എങ്കിലും ദേവനും അനുവും തമ്മിലുള്ള ശീതയുദ്ധം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. രാവിലെ ജോലിക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അനു ഉണ്ടാക്കി വെക്കുന്ന പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ദേവൻ വിസമ്മതിക്കും. എന്നാൽ, വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ അവർ തങ്ങൾക്കിടയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പുറത്തുകാണിച്ചതുമില്ല.

ഒരു ദിവസം തറവാട്ടിലെ വലിയ പൂമുഖത്തിരുന്ന് അനു വരച്ച ഒരു ചിത്രം മാധവമേനോന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. വയനാടൻ മലനിരകളും, അതിനിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചെറിയ പുഴയും, മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണു കിടക്കുന്ന ഒരു പഴയ തറവാടുമായിരുന്നു ആ ചിത്രത്തിൽ.
“മോളെ അനു… എന്തൊരു ജീവസ്സുള്ള ചിത്രമാണിത്! നിന്റെ കൈയിൽ വലിയൊരു കലയുണ്ട്,” മാധവമേനോൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“സത്യം മേനോൻ സാറേ, അവൾ ചെറുപ്പം മുതലേ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വരയ്ക്കും. പക്ഷേ അത് നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ എത്തിക്കാൻ അവൾക്കൊന്നും വലിയ വഴി അറിയില്ല,” അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛൻ രാമചന്ദ്രൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഈ സമയം ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ താഴേക്ക് വന്ന ദേവൻ ഈ സംഭാഷണം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ചിത്രത്തിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. അതിൽ പ്രകൃതിയുടെ ശാന്തതയും വശ്യതയും അത്രമേൽ മനോഹരമായി പകർത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സ് ആ ചിത്രത്തിൽ തങ്ങിനിന്നെങ്കിലും അവൻ ഭാവവ്യത്യാസമില്ലാതെ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ദേവന്റെ കമ്പനി ബാംഗ്ലൂരിൽ വലിയൊരു ഇന്റർനാഷണൽ ആർട്ട് ആൻഡ് കൾച്ചറൽ റിസോർട്ട് പ്രൊജക്റ്റ് ആരംഭിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിനായി അവിടെയുള്ള പ്രമുഖരായ ഇന്റീരിയർ ഡിസൈനർമാർ വരച്ച നിരവധി ചിത്രങ്ങളും ഡിസൈനുകളും ക്ലയന്റ്സ് പരിശോധിച്ചെങ്കിലും അവയ്ക്കൊന്നും ആ നാടിന്റെ തനിമ നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ദേവനാഥ്, ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് ഈ മണ്ണുമായി ബന്ധമുള്ള, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഫീൽ തരുന്ന ഡിസൈനുകളാണ്. ഈ കണ്ടതൊക്കെ തികച്ചും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ആണ്,” വിദേശിയായ ക്ലയന്റ് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
പ്രൊജക്റ്റ് കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന ഘട്ടത്തിൽ ദേവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓടിയെത്തിയത് അനു വീട്ടിലിരുന്ന് വരച്ച ആ ചിത്രമായിരുന്നു. പണവും സാങ്കേതികവിദ്യയും കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ജീവനുള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ചായക്കൂട്ടുകൾ.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ ദേവൻ നേരെ അനുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അനു അപ്പോഴും ക്യാൻവാസിൽ ഒരു ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

“അനു… എനിക്ക് തന്നോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” ദേവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു.
അനു വരയ്ക്കുന്നത് നിർത്തി അവനെ നോക്കി. “എന്താ ദേവനാഥ്?”
“എന്റെ റിസോർട്ട് പ്രൊജക്റ്റിന് ചില ട്രെഡീഷണൽ വാൾ പെയിന്റിംഗ്സും ഡിസൈനുകളും വേണം. തനിക്ക് അത് വരച്ചു നൽകാൻ കഴിയുമോ?”
അനുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. തന്നോട് എപ്പോഴും ദേഷ്യവും അഹങ്കാരവും മാത്രം കാണിച്ച മനുഷ്യനാണ് ഇപ്പോൾ ഒരു സഹായം ചോദിച്ചു നിൽക്കുന്നത്.
“ഞാൻ വരയ്ക്കാം… പക്ഷേ അത് നിങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിനാണെങ്കിൽ, ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിലുള്ള ബഹുമാനവും എന്റെ അധ്വാനത്തിനുള്ള മൂല്യവും എനിക്ക് ലഭിക്കണം. അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ ദയയായിട്ടാണെങ്കിൽ എനിക്കത് വേണ്ട,” അനു ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ദേവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ഉറപ്പായും. തനിക്കുള്ള അർഹമായ പ്രതിഫലവും അംഗീകാരവും ലഭിക്കും.”
അടുത്ത ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ അനു രാപ്പകലില്ലാതെ അധ്വാനിച്ചു. കേരളീയ തനിമയും പ്രകൃതിയുടെ വശ്യതയും ഒത്തിണങ്ങിയ അപൂർവ്വമായ പത്തു ചിത്രങ്ങൾ അവൾ തയ്യാറാക്കി. ദേവൻ അത് ഓഫീസിൽ എത്തിച്ച് ക്ലയന്റ്സിന് മുൻപിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
ചിത്രങ്ങൾ കണ്ട ക്ലയന്റ്സ് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി!
“അവിശ്വസനീയം! ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞത്. ഈ ആർട്ടിസ്റ്റ് ആരാണെങ്കിലും ഒരു ഗ്രേറ്റ് വിഷനറിയാണ്!” അവർ പ്രൊജക്റ്റിന് ഉടനടി അനുമതി നൽകി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വലിയൊരു സന്തോഷത്തോടെയാണ് ദേവൻ വീട്ടിലെത്തിയത്. അവൻ നേരെ അനുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ആ പ്രൊജക്റ്റ് തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വിവരം അറിയിച്ചു.
“താങ്ക്സ് അനു… താൻ കാരണം മാത്രമാണ് ഇന്ന് ഈ വലിയ പ്രൊജക്റ്റ് എനിക്ക് കിട്ടിയത്,” ദേവൻ അവളോട് ആദ്യമായി തുറന്നു പറഞ്ഞു.
“സന്തോഷം ദേവനാഥ്. ഒരാളുടെ കഴിവ് തിരിച്ചറിയാൻ അഹങ്കാരം മാറ്റി വെച്ചതിന് നിങ്ങൾക്കും നന്ദി,” അനു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിലെ കനത്ത മഞ്ഞുപാളികൾ പതുക്കെ ഉരുകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഭാഗം 4 (അവസാനഭാഗം)
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവൾക്കിടയിലെ അന്തരീക്ഷം മാറിത്തുടങ്ങി. ദേവൻ മുൻപത്തെപ്പോലെ ദേഷ്യപ്പെടാതായി. പകരം, അവൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ പതുക്കെ വന്ന് നോക്കിനിൽക്കാനും, അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചറിയാനും അവൻ സമയം കണ്ടെത്തി.
അനുവും അവന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തെയും കുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെയും തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി. പുറമെയുള്ള ഗൗരവത്തിന് പിന്നിൽ ആരും കാണാത്ത ഒരു നല്ല മനസ്സുണ്ടെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വയനാട്ടിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ നടുമുറ്റത്തേക്ക് മഴവെള്ളം ഒഴുകിയിറങ്ങി.
വർക്ക് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ ദേവൻ കണ്ടത്, ഉമ്മറത്ത് ചാരുപടിയിലിരുന്ന് ചൂട് ചായ കുടിച്ച് മഴ ആസ്വദിക്കുന്ന അനുവിനെയാണ്. തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.
“അനു…”
“എന്താ ദേവനാഥ്?” അവൾ അവനെ നോക്കി.
“നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടൽ ഓർമ്മയുണ്ടോ? താൻ എന്റെ ഷർട്ടിൽ ചായം വീഴ്ത്തിയ ആ ദിവസം?”
“മറക്കാൻ പറ്റുമോ? അന്നത്തെ നിങ്ങളുടെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അഹങ്കാരിയാണ് നിങ്ങളെന്നാണ്,” അനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ… ഇന്ന് ആ ചായം വീണതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു,” ദേവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി പറഞ്ഞു.
അനുവിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ കടന്നുപോയി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
“ദേവനാഥ്…”
“അതെ അനു… താൻ ആദ്യമായി എന്റെ മുൻപിൽ തോറ്റുതരാതെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ താനുണ്ടായിരുന്നു. അഹങ്കാരവും ഈഗോയും കൊണ്ട് ഞാൻ അത് മറച്ചുവെച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു… നീയില്ലാതെ എനിക്കൊരു ജീവിതമില്ല,” ദേവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി.

അനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. താൻ ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരുന്ന മാറ്റം അവന്റെ വാക്കുകളിൽ അവൾ കേൾക്കുകയായിരുന്നു.
“നിങ്ങളുടെ ഈ മാറ്റത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ കാത്തിരുന്നത്. ഒപ്പമുള്ളവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ദേവനാഥനാണ് എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ,” അനു വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും മഴയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. നടുമുറ്റത്ത് വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും അവരുടെ മനസ്സിലെ പഴയ പിണക്കങ്ങളെ കഴുകിക്കളയുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം ദേവൻ അനുവിനായി വലിയൊരു അത്ഭുതം കരുതിവെച്ചിരുന്നു. അവളെയുമെടുത്ത് അവൻ ടൗണിലെ ഒരു പുതിയ കെട്ടിടത്തിന് മുൻപിൽ വണ്ടി നിർത്തി.
“ഇതെന്താ ദേവനാഥ്?” അനു അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“തുറന്നു നോക്ക്…” അവൻ ഒരു താക്കോൽ അവളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
അനു കെട്ടിടത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ മനോഹരമായ ഒരു ആർട്ട് ഗാലറി ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു! “അനു ആർട്ട് സ്റ്റുഡിയോ” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. അവളുടെ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം അവിടെ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് നിന്റെ സ്വപ്നമാണ് അനു. നിന്റെ വരകൾ ഈ ലോകം അറിയണം,” ദേവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു.
അനുവിന് തന്റെ സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല. അവൾ കണ്ണീരോടെ ദേവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
തറവാട്ടു വീട്ടിൽ തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ മാധവമേനോനും പാർവ്വതിയും രാമചന്ദ്രനും സന്തോഷത്തോടെ അവരെ സ്വീകരിച്ചു. രണ്ടു മനസ്സുകൾ ഒന്നായതിന്റെ നിറവ് ആ തറവാട്ടിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ചു.

തുടക്കത്തിൽ പിണക്കങ്ങളും ദേഷ്യവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നെങ്കിലും, സഹിഷ്ണുതയും പരസ്പര ബഹുമാനവും കൊണ്ട് അവർ പടുത്തുയർത്തിയത് മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയകാവ്യമായിരുന്നു.
ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ, അഹങ്കാരം അലിഞ്ഞുപോകുമെന്നും പ്രണയം എന്നും ജയിക്കുമെന്നും തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന് അവിടെ ശുഭകരമായ തുടക്കമായി.
(അവസാനിച്ചു)