അവളെ ഇങ്ങനെ വഷളാക്കല്ലേ മനുഷ്യപ്പറ്റേ..” എന്ന് ജാനകി എപ്പോഴും

നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ആ പൊലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ലോകം തകർന്നടിയുകയായിരുന്നു. കൺമുന്നിൽ തന്റെ മകൾ ആതിര, പ്രണയിച്ചു കൂടെയിറങ്ങിയ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവൾക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സായിരിക്കുന്നു, നിയമത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനമെടുക്കാം. പക്ഷേ, മാധവന്റെ മനസ്സ് ഇരുപത്തിയൊന്ന് വർഷം പിന്നിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു.

​”എനിക്ക് ഇവന്റെ കൂടെ പോയാൽ മതി… ഇനി എന്നെ അന്വേഷിച്ചു ആരും വരണ്ട!”
​ആതിരയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം പോലെ മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. ജനിച്ച അന്ന് മുതൽ തന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റ് ഉറങ്ങിയവളാണ്. പള്ളിക്കൂടത്തിൽ വിടാൻ പോകുമ്പോൾ സൈക്കിളിന് പിന്നിലിരുന്ന് തന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ആ കുഞ്ഞു കൈകൾ ഇപ്പോഴും മാധവൻ ഓർക്കുന്നു. അയൽപക്കത്തെ പൂച്ചയോ കാക്കയോ ഒന്ന് നോക്കിയാൽ പോലും അവൾ കരയുമായിരുന്നു. അന്ന് ഓടി വന്ന് അച്ഛന്റെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ആ മകളാണോ ഇന്ന് ഈ പറയുന്നത്?

​മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അടുത്തുതന്നെ തകർന്നുപോയ അവസ്ഥയിൽ ഭാര്യ ജാനകിയും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകളെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവിന്റെ ഈ അവസ്ഥ കാണാൻ ജാനകിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. മാധവന് രണ്ട് മക്കളാണ്. മൂത്തവൾ ആതിരയും ഇളയവൻ അഭിജിത്തും. മക്കളെ നിലത്ത് നിർത്താതെയാണ് മാധവൻ വളർത്തിയത്. പപ്പയുടെ തോളിലിരുന്നേ ആതിര ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ എന്ന് വാശി പിടിക്കുമ്പോൾ, “അവളെ ഇങ്ങനെ വഷളാക്കല്ലേ മനുഷ്യപ്പറ്റേ..” എന്ന് ജാനകി എപ്പോഴും ശാസിക്കുമായിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം “എന്റെ മക്കളെ നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം, നീ പോടീ..” എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്ന മാധവൻ ഇന്ന് വെറുമൊരു മരപ്പാവയെപ്പോലെ സ്റ്റേഷന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
​

​ആതിര വിശ്വസിച്ചത് തന്റെ കാമുകൻ വിച്ചു വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവകാശിയാണെന്നാണ്. അവൻ പറഞ്ഞ കൊട്ടാരസദൃശ്യമായ വീടും ആഡംബര കാറുകളും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ നഗരത്തിലെ വലിയ ഹോട്ടലുകളിൽ അവർ ആഘോഷിച്ചു. തന്റെ തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
​എന്നാൽ, വിച്ചുവിന്റെ കയ്യിലെ പണം തീർന്നതോടെ അയാളുടെ സ്വഭാവം മാറിത്തുടങ്ങി. ഒരു വൈകുന്നേരം അവൻ അവളെയും കൂട്ടി നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള ഒരു ഇടുങ്ങിയ ചേരി പ്രദേശത്തേക്ക് ചെന്നു. അഴുക്കുചാലുകൾ നിറഞ്ഞ വഴിയും, പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റുകൾ മേഞ്ഞ വീടുകളും കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ ഉള്ളൊന്നു കാളി.

​”വിച്ചുവേട്ടാ.. ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ വീട്? നമ്മൾ ഇവിടെയാണോ നിൽക്കാൻ പോകുന്നത്?” അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
​വിച്ചു ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ച് പുകയൂതിക്കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു. “പിന്നെ നീ എവിടെ നിൽക്കണമെന്നാ കരുതിയത്? കൊട്ടാരത്തിലോ? ഉള്ള പൈസ ഒക്കെ തീർന്നു. ഇനി ഇവിടെ കഴിഞ്ഞാൽ മതി. മനുഷ്യന്മാരൊക്കെ ഇവിടെയും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.”
​ആ ചെറിയ കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ വിച്ചുവിന്റെ അമ്മയും രണ്ട് സഹോദരിമാരും താമസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആതിരയെ കണ്ടതും വിച്ചുവിന്റെ അമ്മ ഭരണി തുറന്നു. “ഇതിനെക്കൂടി തീറ്റാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ജോലിക്ക് പോകാത്ത നിനക്ക് പെണ്ണിനെ കെട്ടിക്കൊണ്ടു വരാൻ നല്ല ഉത്സാഹം!”
​അവിടെ വച്ചാണ് ആതിര വിച്ചുവിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം കണ്ടത്. അയാൾ തന്റെ അമ്മയെയും പെങ്ങന്മാരെയും അസഭ്യം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ എടുത്തുചാടിയത് ഒരു വലിയ ഗർത്തത്തിലേക്കാണെന്ന് അവൾ സാവധാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​
​ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ആതിരയുടെ ജീവിതം നരകത്തേക്കാൾ കഷ്ടമായി. വിച്ചു ഒരു ജോലിക്കും പോകാതെ ദിവസവും മദ്യപിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങി. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അയാൾ അവളെ മൃഗീയമായി ഉപദ്രവിച്ചു. വിശന്നുവലഞ്ഞു ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൾക്ക് ആ വീട്ടിൽ ആരും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും നൽകിയിരുന്നില്ല. രാത്രികളിൽ അയാളുടെ വൈകൃതങ്ങൾക്ക് അവൾ ഇരയായി. ഓരോ പുലരിയും അവൾക്ക് മരണതുല്യമായിരുന്നു.
​ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് അവൾ രഹസ്യമായി തന്റെ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഫോൺ എടുത്തത് ജാനകിയായിരുന്നു.
​”അമ്മേ… ഞാനാണ് ആതിര. എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യമ്മേ. എന്നെ ഒന്ന് കൊണ്ടുപോകാമോ? അവരെന്നെ കൊല്ലും…” അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
​പക്ഷേ മറുപുറത്ത് ജാനകിയുടെ ശബ്ദം കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു. “നീ ആരുടെ കൂടെയാണോ പോയത് അവന്റെ കൂടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞോ. നിന്റെ അച്ഛനെ ജീവച്ഛവമാക്കിയിട്ടല്ലേ നീ പോയത്? ഇനി ഈ നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കരുത്.” ജാനകി ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പക്ഷേ ഫോൺ വെച്ച ശേഷം അവർ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞത് ആതിര അറിഞ്ഞില്ല.
​ദിവസങ്ങൾക്കിപ്പുറം താൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന വാർത്ത ആതിരയെ തളർത്തി. വിച്ചുവിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അതൊട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. “ഗതിയില്ലാത്തവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയൊരു പാപഭാരം കൂടി വേണ്ട. മര്യാദയ്ക്ക് അത് കളയാൻ നോക്ക്!” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആജ്ഞ. എന്നാൽ അതിന് തയ്യാറാവാത്ത ആതിരയെ വിച്ചു ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ അവൾ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടി. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നടന്ന അവൾ ഒടുവിൽ ഒരു സർക്കാർ ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ തളർന്നു വീണു.

​
​ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന മേരി എന്ന നഴ്സാണ് ആതിരയെ രക്ഷിച്ചത്. ആതിരയുടെ കഥ കേട്ടപ്പോൾ മേരിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. മേരി അവൾക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു ഹോസ്റ്റലും, ആശുപത്രിയിൽ ചെറിയൊരു ക്ലീനിംഗ് ജോലിയും ശരിയാക്കി കൊടുത്തു.
​”സിസ്റ്റർ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇത്രയും സഹായിക്കുന്നത്?” ഒരു ദിവസം ആതിര ചോദിച്ചു.
“മോളെ, നിന്റെ കണ്ണുനീർ കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ദൈവം നിന്നെ കാത്തോളും,” മേരി സമാധാനിപ്പിച്ചു.
​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഇതിനിടയിൽ വിച്ചു ഒരു മോഷണക്കേസിൽ പെട്ട് ജയിലിലായി. ആതിരയുടെ പ്രസവം അടുത്തു വരുന്ന സമയം. ഒരു ദിവസം മേരി സിസ്റ്റർ അവളുടെ അടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു, “മോളെ, നിന്റെ അച്ഛന് സുഖമില്ല. അദ്ദേഹം ആശുപത്രിയിലാണ്. ഒന്ന് പോയി കാണണം.”
​ആതിരയുടെ ഉള്ളിൽ പഴയ വാശി ഉണർന്നു. “എന്തിന്? എനിക്ക് സുഖമില്ലാത്തപ്പോൾ എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവരല്ലേ അവർ? അമ്മയല്ലേ പറഞ്ഞത് ഇനി അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണ്ട എന്ന്? എനിക്ക് ആരെയും കാണണ്ട.”
​മേരി സിസ്റ്റർ അവൾക്ക് ഒരു കസേര ഇട്ടു കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, “മോളെ, നീ ഒരു കാര്യം അറിയണം. നീ ഇന്ന് ഈ ഹോസ്റ്റലിൽ സുരക്ഷിതമായി കഴിയുന്നതും, നിനക്ക് കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നതും നിന്റെ അച്ഛൻ കാരണമാണ്. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സുഹൃത്താണ് നിന്റെ പപ്പ. നീ ഇറങ്ങിപ്പോയ അന്ന് മുതൽ അദ്ദേഹം നിന്നെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. നീ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നെ വന്നു കണ്ടു. ‘എന്റെ മോളെ ഒന്ന് നോക്കണേ കൊച്ചേ, അവൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവരുത്. പക്ഷേ ഞാൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ അറിയരുത്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നിന്റെ ചെലവിനുള്ള പണം എല്ലാ മാസവും അദ്ദേഹം ഏൽപ്പിക്കുമായിരുന്നു. നിന്റെ അമ്മ നിന്നോട് ഫോണിൽ ദേഷ്യപ്പെട്ടത് നിന്റെ അച്ഛൻ കാണാതിരിക്കാനാണ്. അത്രത്തോളം തകർന്നു പോയിരുന്നു നിന്റെ അച്ഛൻ.”
​ആതിരയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. താൻ വെറുത്ത അച്ഛൻ തനിക്ക് ചുറ്റും ഒരു അദൃശ്യ കവചമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ ഓരോ ചുവടും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​

​ആതിര ഒട്ടും വൈകിയില്ല. മേരി സിസ്റ്റർ ഏർപ്പാടാക്കിയ വണ്ടിയിൽ അവൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. വാർഡിലെ ആ ബെഡിൽ അവശനായി കിടക്കുന്ന മാധവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ സങ്കടം അടക്കാനായില്ല. ഓടിച്ചെന്ന് അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകളിൽ വീണു.
​”പപ്പാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി പപ്പാ…” അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
​മാധവൻ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ തന്റെ മകളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ആ പിതാവിന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. “കരയണ്ട മോളെ… പപ്പയ്ക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല. എന്റെ മോൾ തിരിച്ചു വന്നല്ലോ…”
​അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ജാനകിയും അഭിജിത്തും ആ കാഴ്ച കണ്ട് കണ്ണീർ വാർത്തുവെങ്കിലും അതൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു.
​

​മാധവൻ സുഖം പ്രാപിച്ചതോടെ ആതിരയെയും അവളുടെ വയറ്റിലെ കുഞ്ഞിനെയും അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി. വിച്ചുവുമായുള്ള നിയമപരമായ ബന്ധങ്ങൾ വേർപെടുത്താൻ അദ്ദേഹം തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങി. അധികം വൈകാതെ ആതിര ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി.
​ഇന്ന് ആ വീട്ടിൽ പഴയ സന്തോഷം തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചുറങ്ങുന്ന മകളെയും, അവളുടെ കുഞ്ഞിനെയും കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷമാണ്. ആതിര ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു—പ്രണയത്തിന്റെ വർണ്ണക്കടലാസുകളേക്കാൾ വിലയുള്ളത്, തന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വളർത്തിയ അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിനാണെന്ന്. താൻ വീണപ്പോൾ താങ്ങായി വന്ന ആ കൈകളാണ് ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു