by പാലക്കാട്ടെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ നാലുമണി വെയിലിലേറ്റു തിളങ്ങുന്ന മുറ്റത്തെ തുമ്പികളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ശബരി. ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് അമ്മയുടെ നാട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് മാസങ്ങൾ നാല് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടുത്തെ നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും പരദൂഷണങ്ങളും ശബരിക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. അന്ന് അടുക്കളഭാഗത്തെ ജനാലയ്ക്കൽ മറഞ്ഞുനിന്നു കേട്ട സംസാരം അവന്റെ ചിന്തകളെ പാടേ മാറ്റിമറിച്ചു.
”എടീ നിർമ്മലേ, ആ വിജിയുടെ കാര്യം തന്നെ വലിയ കഷ്ടമാണ്. അവളുടെ കിടപ്പുമുറിയിൽ നിന്ന് ഗോപിയെ എത്രവട്ടമാണ് വീട്ടുകാർ പിടിച്ചിട്ടുള്ളത്! വിജയൻ ചേട്ടൻ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവരെ രണ്ടിനെയും തല്ലിക്കൊല്ലാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ എന്ത് ഫലം? ഇപ്പോഴും ആ വിഹിതം തുടരുന്നു. പാവം വിജയൻ ചേട്ടൻ മകളുടെ ഈ പോക്ക് കണ്ടു കണ്ടാണ് മരിച്ചുപോയത്.” അമ്മമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
അമ്മ നിർമ്മല അത് കേട്ട് നെടുവീർപ്പിട്ടു. “എന്തായാലും ഗോപിക്ക് ഇപ്പോഴും അവളെത്തന്നെയാണ് വലുത്. കെട്ടിയ പെണ്ണിനെയും കുട്ടിയെയും ഉപേക്ഷിക്കാനും അവൻ തയ്യാറാണ്. അത്രയ്ക്കല്ലേ ആ വിജിയുടെ വശീകരണം!”
മറഞ്ഞുനിന്നു കേട്ട ശബരിക്ക് ആകെ അസ്വസ്ഥത തോന്നി. വിജി എന്ന സ്ത്രീയെ അവൻ പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നാട്ടുക്കാർ പറയുന്നതുപോലെ വശീകരിക്കുന്ന സൗന്ദര്യമോ ആരെയും മയക്കുന്ന ആകാരവടിവോ ഒന്നും അവളിലില്ല. തന്റെ അമ്മയുടെ പ്രായമുള്ള, നെറ്റിയിൽ അല്പം കുങ്കുമം തൊട്ട, സാധാരണ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന ഒരു പാവം സ്ത്രീ. അവർക്കൊപ്പം എപ്പോഴും നിഴലുപോലെ നടക്കുന്ന അവരുടെ മകൻ മഹേഷ്.
ശബരി പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്ന് അമ്മമ്മയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. “എന്റെ പൊന്നമ്മമ്മേ, ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറയുന്നത് കേട്ട് ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞുണ്ടാക്കല്ലേ. ആ വിജി ചേച്ചി എത്ര പാവമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? നിങ്ങൾ പറയുന്ന വശീകരണമൊന്നും ആ ചേച്ചിക്കില്ല. അവർ വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരിയാണ്.”
അമ്മമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീയെപ്പോഴാ അവളെ കണ്ടത്? മോളേ നിർമ്മലേ, ഈ ഒരുമ്പെട്ടവൾ നമ്മുടെ കുട്ടിയെയും വശീകരിച്ചോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. പത്തു പതിനേഴ് വയസ്സുള്ള ആൺകുട്ടികളെയാണല്ലോ ഇവൾക്ക് പഥ്യം! നാളെത്തന്നെ ഇവനെ തിരുമേനിയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി ഒരു രക്ഷ കെട്ടിക്കണം.”
അമ്മമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ശബരിയെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. “അമ്മമ്മേ, ആളുകളെ തിരിച്ചറിയാൻ എന്റെ അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിജി ചേച്ചിയുടെ മകൻ മഹേഷും ഞാനും ഒരേ പ്രായക്കാരാണെന്നെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഓർക്കണമായിരുന്നു.” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവിടം വിട്ടിറങ്ങി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ശബരിയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മഹേഷിലായിരുന്നു. തന്റെ അതേ പ്രായമുള്ള മഹേഷ്, ഗോപിയുടെ അതേ രൂപസാദൃശ്യമുള്ളവൻ. പക്ഷേ ആരെയും മുഖമുയർത്തി നോക്കാതെ അമ്മയുടെ കൂടെ മാത്രം നടക്കുന്ന അവൻ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി ശബരിയുടെ മനസ്സിൽ നിന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വയൽവരമ്പിലൂടെ നടന്നുപോയ മഹേഷിനെ ശബരി തടഞ്ഞുനിർത്തി.
”മഹീ, എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നമുക്കൊന്ന് കൂട്ടുകൂടിക്കൂടെ?”
മഹേഷ് അവനെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി വഴിമാറി നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശബരി വിട്ടില്ല. “ഞാൻ നിന്നോട് തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ മഹീ? പിന്നെന്തിനാ എന്നോട് ദേഷ്യം?”
മഹേഷ് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തീയുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ അമ്മ ജീവിതത്തിൽ ഒരാളെ മാത്രമേ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ. എന്റെ അച്ഛൻ ഗോപിയെ മാത്രം. രഹസ്യമായിട്ടാണെങ്കിലും അവർ ജീവിക്കുന്നത് അച്ഛന് വേണ്ടിയാണ്. പക്ഷേ ഈ നാട്ടുകാർക്ക് എന്റെ അമ്മ പിഴച്ചവളാണ്, ഞാൻ പിഴച്ചുപെറ്റവനും. എന്നോടോ എന്റെ അമ്മയോടോ സൗഹൃദം കാട്ടി വരുന്നവർക്ക് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേയുള്ളൂ—എന്റെ അമ്മ. അത് തിരിച്ചറിയുന്നത് കൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സൗഹൃദങ്ങളില്ലാത്തത്. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് തണലായി നിൽക്കാനാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും അവർക്കൊപ്പം നടക്കുന്നത്.”
മഹേഷിന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത ശബരിയെ സ്തബ്ധനാക്കി. അവൻ മഹേഷിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നിനക്ക് നിന്റെ അച്ഛനോട് ദേഷ്യമില്ലേ മഹീ? നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഈ ഗതി വരുത്തിയിട്ട് വേറൊരാളെ വിവാഹം കഴിച്ചതിൽ?”
മഹേഷ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വലിയൊരു വേദന ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. “എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതം കിട്ടില്ലല്ലോ ശബരീ. അച്ഛൻ ആഗ്രഹിച്ചത് അമ്മയ്ക്കൊപ്പം ജീവിക്കാനായിരുന്നു. പക്ഷേ വീട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചില്ല. അച്ഛനെ നിർബന്ധിച്ച് വേറെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു—അച്ഛന്റെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും എന്നും ഒരേയൊരു അവകാശിയേ ഉണ്ടാവൂ എന്ന്. ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു കുട്ടി അച്ഛന്റെ ചോരയിൽ പിറക്കില്ലെന്ന്. ആ വാക്ക് അച്ഛൻ ഇന്നും പാലിക്കുന്നുണ്ട്.”
ശബരി അത് കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. “അപ്പോൾ… ഗോപി അങ്കിളിന്റെ ഭാര്യ തങ്കമ്മു ചേച്ചിയും അവരുടെ മോളും?”
മഹേഷിന്റെ മുഖത്ത് പരിഹാസം വിരിഞ്ഞു. “തങ്കമ്മു അച്ഛൻ താലി കെട്ടിയ ഭാര്യ മാത്രമാണ്. ആ മകൾ… അവൾക്ക് എന്റെ അച്ഛനല്ലാത്ത വേറൊരു അവകാശിയുണ്ട്. സമൂഹത്തെ ഭയന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരവകാശി. അത് ആരാണെന്ന് തിരക്കാൻ ഞങ്ങൾ പോയിട്ടില്ല. അതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല.”
മഹേഷ് നടന്നുനീങ്ങിയപ്പോൾ ശബരി ആലോചിച്ചു പോയി. എത്ര വിചിത്രമാണ് ഈ ലോകം! ഒരേ തെറ്റ് ചെയ്ത രണ്ട് സ്ത്രീകൾ. ഒരാൾ താലിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ‘ഉത്തമ കുടുംബിനി’യായി വേഷമിടുമ്പോൾ, മറ്റൊരുവൾ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രണയിച്ചതിന്റെ പേരിൽ സമൂഹത്തിന്റെ കല്ലേറുകൾ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത മഹേഷ് ആ കല്ലേറുകളുടെ നിഴലിൽ ജീവിക്കുന്നു.
മുഖംമൂടികൾ അണിഞ്ഞ ഉത്തമന്മാർക്കിടയിൽ, യാതൊരു മറകളുമില്ലാതെ സ്വന്തം സ്നേഹത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന വിജയമ്മയും മഹേഷും ശബരിയുടെ കണ്ണിൽ വലിയ മനുഷ്യരായി തോന്നി. പവിത്രമെന്നു കരുതുന്ന താലിയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഞ്ചനയെക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ് പുറംലോകം നിന്ദിക്കുന്ന ഈ സത്യസന്ധമായ പ്രണയമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മഹേഷ് നടന്നകന്ന വഴിയേ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ശബരിക്ക് തന്റെ അമ്മമ്മയോടും ആ നാട്ടുകാരോടും പുച്ഛം തോന്നി. അവർ കാണുന്നത് വിജിയുടെ വശീകരണമല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ തന്നെ വികലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഈ മണ്ണിൽ ഇനി മഹേഷിന് ഒരു കൂട്ടുകാരനുണ്ടാകും—യാതൊരു മുൻവിധികളുമില്ലാത്ത ശബരി.