വീണ്ടും മുഴങ്ങി. “ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്നെ

കുടുംബവഴികളും കരുതലും
ഭർത്താവ് മാധവന്റെ ചിത കത്തിയമർന്ന ചാരത്തിന് അരികിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുമ്പോൾ സരസ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ പെയ്തുപോയി. “എനിക്ക് ഒട്ടും വയ്യ നിങ്ങടെ അമ്മയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ…” മരുമകൾ പ്രിയയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവരുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി. “ഈ അവസ്ഥയിൽ എന്നെ എന്തിനാണ് ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്? എന്നെയുംകൂടെ കൊണ്ടുപോകരുതായിരുന്നില്ലേ?” ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നവൾ ഇന്ന് ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമുള്ള ആ മണ്ണിലേക്ക് ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ അടർന്നു വീണു. വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്ത് മഴ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മാധവന്റെ പഴയ വടിയും ചെരുപ്പും കണ്ടപ്പോൾ സരസ്വതിയുടെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞു. തന്റെ ജീവിതപങ്കാളി തനിക്ക് മാത്രമാണ് സർവ്വസ്വവും എന്ന് കരുതിയ ആ അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു ശൂന്യതയാണ് ബാക്കിയായത്.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ പ്രിയയ്ക്കുള്ള പലഹാരപ്പൊതിയും തൂക്കിക്കൊണ്ട് വരുന്ന മാധവനെയാണ് അവർ ഓർമിച്ചത്. “നമ്മുടെ മകൾ” എന്ന് പറഞ്ഞ് എത്രമാത്രം സ്നേഹത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നത്. എന്നിട്ടും… “ഈ കിളവി എപ്പോഴും കണ്ണീരും ഒലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളേറെയായി…” മുറ്റത്തു നിൽക്കുന്ന സരസ്വതിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പ്രിയ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു. ”

ഈ പരട്ടത്തള്ളയുംകൂടെ ഒന്ന് ഒടുങ്ങിയെങ്കിൽ എനിക്ക് സമാധാനാമായിരുന്നു.” പ്രിയ തന്റെ ഒന്നരവയസ്സുള്ള കുഞ്ഞിനെയും എടുത്ത് ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയി. അവളുടെ ലോകം ഭർത്താവ് രാഹുലും കുഞ്ഞും മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. മറ്റാരെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത ആ മനസ്സിൽ അമ്മയെന്ന സ്നേഹത്തിന് യാതൊരു വിലയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാഹുൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ പ്രിയ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമെന്നും പറഞ്ഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കി. തളർന്നുപോയ രാഹുൽ കുഞ്ഞിനെയും എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
സരസ്വതി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. സിങ്ക് നിറയെ കഴുകാത്ത പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവരെല്ലാം ഉറങ്ങുന്ന ആ സമയത്ത് സരസ്വതി ഓരോ പാത്രമായി കഴുകി വെച്ചു. അപ്പോഴേക്കും രാഹുലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പിച്ചവെച്ച് വന്ന കൊച്ചുമകൻ അവരുടെ അരികിലേക്ക് എത്തി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയും കൊഞ്ചലുമായിരുന്നു സരസ്വതിയുടെ ഏക ആശ്വാസം. അവനെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മവെക്കുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ സങ്കടങ്ങൾ അല്പനേരത്തേക്ക് മാഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉണർന്നു വന്ന പ്രിയ, “ആ നനഞ്ഞ കൈകൊണ്ട് എന്തിനാണ് കുഞ്ഞിനെ എടുക്കുന്നത്?” എന്ന് പറഞ്ഞ് പരുഷമായി കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചുവാങ്ങി മുറിയിലേക്ക് പോയി.

താൻ ഈ വീട്ടിൽ തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് സരസ്വതിക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം മകന് പോലും അർഹമായ പരിഗണന നൽകാതെ ഭയപ്പെടുത്തി ജീവിക്കുന്ന മരുമകളെ കാണുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളുരുകി.
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ മാധവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, “ഞാൻ ഇല്ലാതായാൽ നീ ഒരുപാട് സൂക്ഷിക്കണം, അവൾ നിന്നെ ഒരു വിധത്തിലും സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല” എന്ന്. അന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് തിരിച്ച ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് താനായിരിക്കും ആദ്യം യാത്ര പറയുക എന്നായിരുന്നു. പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അദ്ദേഹം പോയി മറഞ്ഞു. മക്കൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച ആ മനുഷ്യൻ അവസാനകാലത്ത് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. ഇന്ന് സരസ്വതി തികച്ചും അനാഥയാണ്. എങ്കിലും രാഹുലിന്റെ കുടുംബജീവിതം എങ്ങനെയാകും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു ആ അമ്മയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടിയത്. പ്രിയയുടെ സ്വാർത്ഥത നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റം ഒരുനാൾ ആ കുടുംബത്തെത്തന്നെ തകർക്കുമെന്ന് അവർ ഭയന്നു.

അടുത്ത ദിവസം പ്രിയ വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ, കിണറ്റിനരുകിൽ പുല്ല് പറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സരസ്വതിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അടുത്തിടെ പെയ്ത മഴ കാരണം കിണർ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി നിൽക്കുകയാണ്. ചുറ്റും ആരുമില്ലാത്ത ആ സമയത്ത് സരസ്വതിയെ കിണറ്റിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടാലോ എന്ന ക്രൂരമായ ചിന്ത പ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ തോന്നു. ആ ശല്യം ഒഴിവാക്കാൻ അതങ്ങ് ചെയ്യാമെന്ന് കരുതി അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. എന്നാൽ തള്ളിയിടാനായി കൈ നീട്ടിയ ആ നിമിഷം, സരസ്വതി പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രിയയെ കണ്ട സരസ്വതി ഞെട്ടിപ്പോയി. ത തന്നെ കൊലപ്പെടുത്താൻ നോക്കിയതാണെന്ന് ആ അമ്മയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായി. എന്നാൽ ഭയന്നോടിയ പ്രിയ, താൻ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ് അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. മരുമകൾ ഇത്രത്തോളം ക്രൂരയായ ഒരു മനസ്സുള്ളവളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ സരസ്വതിക്ക് പിന്നീട് അവിടെ നിൽക്കാൻ ഭയം തോന്നി.

സരസ്വതിയെ കാണാനില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രാഹുൽ പരിഭ്രാന്തനായി വീടിനു ചുറ്റും അന്വേഷിച്ചു. പ്രിയയാകട്ടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തോടെ അതുകണ്ട് നിന്നു. എന്നാൽ അടുത്ത വീട്ടിലെ അയൽക്കാരി കനകമ്മ വന്ന് പ്രിയ അന്ന് സരസ്വതിയെ കിണറ്റിൽ തള്ളിയിടാൻ നോക്കിയ കാര്യം രാഹുലിനോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പ്രിയയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം രാഹുൽ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആരും കാണാതെ തന്റെ മാതുലന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയ സരസ്വതിയെ രാഹുൽ പിന്നീട് ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു. അമ്മ അവിടെ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ രാഹുൽ ആശ്വാസത്തോടെ വലിയൊരു നിശ്വാസം വിട്ടു. എങ്കിലും പ്രിയയോടുള്ള അവന്റെ അമർഷം അതിരുകളില്ലാത്തതായിരുന്നു. സ്വത്തുവകകൾ സ്വന്തമാക്കാനും ആഡംബരത്തോടെ ജീവിക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ പെണ്ണിന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം മടുത്തുവെന്ന് രാഹുൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ മാതുലന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം സരസ്വതി ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങളും സ്വർണാഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് ആ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. സരസ്വതിയുടെ പുതിയ മാറ്റവും അവർക്ക് വൻതോതിൽ സ്വത്ത് കിട്ടാനുണ്ടെന്ന വിവരവും അറിഞ്ഞ പ്രിയയുടെ ഉള്ളിൽ അത്യാഗ്രഹം ഇരച്ചുകയറി. തള്ളയെ എങ്ങനെയെങ്കിലും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നില്ലെങ്കിൽ എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ ഓർത്ത് പശ്ചാത്തപിക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് പ്രിയയും രാഹുലും ചേർന്ന് സരസ്വതിയെ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു.

പ്രിയയുടെ കണ്ണീരിന് പിന്നിലെ ആർത്തി അമ്മയ്ക്കും മകനും മനസ്സിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഓർത്ത് അവരെല്ലാം പരസ്പരം ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറായി.
അങ്ങനെ ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും സന്തോഷവും സമാധാനവും തിരിച്ചെത്തി. പ്രിയ തന്റെ സ്വാർത്ഥത ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. സരസ്വതിയുടെ സാന്നിധ്യം ആ കുടുംബത്തിന് വലിയൊരു തണലായി മാറി. പ്രായമായവരെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴാണ് ഓരോ കുടുംബത്തിനും യഥാർത്ഥ ചൈതന്യം ലഭിക്കുന്നതെന്ന് രാഹുൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മാധവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ സ്നേഹവും കരുതലുമുള്ള ഒരു മാതൃകാ കുടുംബമായി അവരുടെ വീട് മാറി. ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചുകൊച്ചു പ്രതിസന്ധികളെ പരസ്പരമുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഒരുമയോടെ ജീവിച്ചുതുടങ്ങി.