മനസ്സ് പഴയൊരു ഓർമ്മപ്പെയ്ത്തിലേക്ക്

• കുട്ടിക്കാലത്തെ തണൽമരത്തിന്റെ വേരുകളിൽനിന്ന് നീണ്ടുനിവർന്ന് വയലേലകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വിജനമായി കിടക്കുന്ന ആ ഗ്രാമവീഥിയിലേക്ക് ദൃഷ്ടിയൂന്നിയിരിക്കുമ്പോൾ അനഘയുടെ മനസ്സ് പഴയൊരു ഓർമ്മപ്പെയ്ത്തിലേക്ക് പതിയെ ഊർന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് തങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ സൗഹൃദത്തിന്റെ നൈർമല്യം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത കാറ്റായി മാറി തങ്ങളെ തഴുകിപ്പോകുമെന്ന് അവളൊരിക്കലും കരുതിയതല്ല, എങ്കിലും ഓരോ വാക്കിലും നോട്ടത്തിലും നിറഞ്ഞുനിന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ തീവ്രമായ അനുഭൂതികളായിരുന്നു.

നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽനിന്നും തിരക്കുകളിൽനിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി ഇവിടുത്തെ ശാന്തതയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ, തന്റെ സാന്നിധ്യം അവൻ എങ്ങനെയായിരിക്കും സ്വീകരിക്കുകയെന്ന നേർത്തൊരു ഭയം ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അടക്കിവെക്കാൻ അവൾ വല്ലാതെ പാടുപെട്ടു. തങ്ങൾക്കിടയിൽ വീണുകിടന്ന ദൂരവും സമയത്തിന്റെ അപരിചിതത്വവും ഒന്നുമല്ലാതാക്കി മാറ്റാൻ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച പഴങ്കഥകൾക്ക് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, പറയപ്പെടാതെ പോയ വികാരങ്ങളുടെ ആഴം ഇരുവർക്കുമിടയിൽ ഒരു വലിയ കടലായി വളർന്നിരുന്നു.

പെയ്യാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങളെ നോക്കി ജനലരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, വഴിത്തിരിവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആ പരിചയമുള്ള രൂപം അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിച്ചു, ഓർമ്മകളേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം തനിക്കുമുന്നിൽ തെളിയാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവൾ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, പഴയ ആ തമാശക്കാരനായ കൂട്ടുകാരനെയല്ല, മറിച്ച് തനിക്കായി മാത്രം കാത്തിരുന്ന ഒരു കാമുകനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്. അധികം സംസാരിക്കാതെ തന്നെ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്നു,

പുറത്ത് മഴത്തുള്ളികൾ മണ്ണിൽ വീണ് പതിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് അപ്പോൾ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിനിന്നത്. അവൻ മെല്ലെ കൈകൾ നീട്ടി അവളുടെ വിരലുകളിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ സ്പർശനം രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നു കയറുകയും, വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ഏതോ ഒരു ലോകത്തേക്ക് അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു.

ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറിവീണപ്പോൾ, അത് മെല്ലെ ഒതുക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വിറയലും മുഖത്ത് പടർന്ന നാണത്തിന്റെ നേർത്ത ചുവപ്പും അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന് കൂടുതൽ ആഴം നൽകി. കാലങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ അതോടെ വാക്കുകളില്ലാത്ത അനുഭൂതിയായി  അവരുടെ ചുറ്റും ഒരു പ്രത്യേക ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ കൈകൾ സ്വന്തം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കണ്ണുനട്ടു, മഴയുടെ തോരാത്ത സംഗീതം അവരുടെ പ്രണയത്തിന് കൂട്ടായി നിൽക്കുന്നതായി രണ്ടുപേർക്കും തോന്നി. ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച പിരിമുറുക്കങ്ങളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും ആ ഒറ്റ സ്പർശനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് അനഘ അത്ഭുതത്തോടെ അറിഞ്ഞു, അവനോടുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവും അവളുടെ ഉളളിൽ ഒരരുവിയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ വിരലുകളിൽ അവൻ പതിയെ അമർത്തിയപ്പോൾ,

അതൊരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ ഉറപ്പായിരുന്നു എന്ന് രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയം എന്നാൽ നാടകീയമായ വാഗ്ദാനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഇത്തരത്തിൽ പരസ്പരം അറിഞ്ഞ് അടുത്തുനിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാണെന്ന് അവൻ അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിയെ മന്ത്രിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആർദ്രതയിൽ അലിഞ്ഞുപോയ അവൾ, അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് ഇരുന്നു, ആ തണലിൽ ലോകത്തിലെ സകല സങ്കടങ്ങളും മറക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.

അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നാകുന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സമയത്തിന്റെ പോക്ക് പോലും അവർ അറിഞ്ഞില്ല, പ്രകൃതി പോലും ആ നിമിഷത്തിന് സാക്ഷിയാകാൻ കണ്ണടച്ചു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
ഓരോ നിമിഷവും പരസ്പരം കൈമാറിയ നോട്ടങ്ങളിൽ അവർ പറയാൻ ബാക്കിവെച്ച ആയിരം കഥകളുണ്ടായിരുന്നു, അത് ജീവിതത്തിലെ സങ്കീർണ്ണതകളെല്ലാം മറക്കാൻ തക്ക ശക്തമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിയപ്പോൾ,

അവിടെ കണ്ടത് തന്നോടുള്ള അടക്കാനാവാത്ത സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു. ആ പ്രണയം തികച്ചും സ്വാഭാവികവും ലളിതവുമായിരുന്നു, അവിടെ അഭിനയത്തിന്റെയോ കൃത്രിമത്വത്തിന്റെയോ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ആധി മുഴുവൻ കഴുകിക്കളഞ്ഞു, താൻ തേടിയ സന്തോഷം ഇതാ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയുണ്ടെന്ന ഉറപ്പ് അവന് ലഭിച്ചു. ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ച ആ നിമിഷങ്ങൾ അവരുടെ ബന്ധത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയും ഭാവിയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുകയും ചെയ്തു.

പ്രണയത്തിന്റെ നിശബ്ദമായ ആഴത്തിൽ രണ്ടുപേരും അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ മുഴുകിപ്പോയിരുന്നു, മറ്റൊന്നും അവരെ അലട്ടിയില്ല.
വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവർ രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ ഭാവി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങി, അത് വലിയ അവകാശവാദങ്ങളില്ലാത്ത ശാന്തമായ ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു.

എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചുണ്ടാവണമെന്ന ആഗ്രഹം അവർ പരസ്പരം പ്രകടിപ്പിച്ചത് വളരെ ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെയായിരുന്നു, എങ്കിലും അതിന് ആകാശത്തോളം വ്യാപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിനടക്കുമ്പോൾ, നനഞ്ഞ മണിമണ്ണിന്റെ മണം അവരെ കൂടുതൽ ഉന്മേഷവാന്മാരാക്കി. ജീവിതം ഇത്രയും മനോഹരമാണെന്ന് മുൻപ ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ,

അതിന് മറുപടിയായി അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ആ ചേർത്തുപിടിക്കലിൽ ഒരു ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ സുരക്ഷിതത്വവും സ്നേഹവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ വഴികളിലൂടെ വെറുതെ നടക്കുമ്പോഴും, പരസ്പരം കൈകോർത്തുപിടിച്ച ആ ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമാകുകയായിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത ഗ്രാമത്തെ പൊതിയൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ,

അവർ തിരികെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി, വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി മാറി. ആ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവൻ അവളോട് ചേർന്നുനിന്ന്, കൈകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് നന്ദി പറഞ്ഞു, തനിക്ക് നൽകിയ ഈ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക്. അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ അവൻ തള്ളവിരൽ കൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി,

അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഉമ്മവെച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളുടെ ഉള്ളിലെ സകല സംശയങ്ങളെയും അലിയിച്ചുകളയുകയും ഒരനുഭൂതിയായി പടരുകയും ചെയ്തു. അവിടെ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു, അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ തന്നെ എല്ലാം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ ആ നിശബ്ദസംഗീതം അവിടെ പൂർണ്ണതയിലെത്തുകയായിരുന്നു.
പ്രഭാതത്തിന്റെ പുതിയ വെളിച്ചം വന്നു വീഴുമ്പോഴും,

തങ്ങൾക്കിടയിലെ പ്രണയം വറ്റാത്ത ഒരു നീരുറവയായി എന്നും നിലനിൽക്കുമെന്ന ഉറപ്പിൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ജീവിതം ഇനി എങ്ങോട്ട് ഒഴുകിയാലും, ഈ സ്നേഹത്തിന്റെ തണൽ തങ്ങൾക്ക് എന്നുമുണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവർ പുതിയൊരു ദിവസത്തിലേക്ക് ഒരുമിച്ച് ചുവടുവെച്ചു. നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാത്ത, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ആ ബന്ധം അവരുടെ ജീവിതത്തിന് നൽകിയ അർത്ഥം വളരെ വലുതായിരുന്നു. പരസ്പരം അറിഞ്ഞും സ്നേഹിച്ചും മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള ആ തീരുമാനത്തിൽ അവരുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി മാറി. ഒടുവിൽ ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ഒന്നിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ,

ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ അവരുടെ സ്നേഹത്തെ വാഴ്ത്തുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു, ആ പ്രണയകഥ അവിടെ ശാന്തമായി തുടരുകയായിരുന്നു.