ഓടിയൊളിക്കാൻ അവൻ

തീരങ്ങളോട് പറയാതെ പെയ്ത മഴ
​പഴയ തറവാടിന്റെ തണുപ്പുള്ള ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന് വരകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരാറുള്ളത് ആ ഗ്രാമത്തിലെ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ജോലിഭാരത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചുനാളത്തേക്ക് ഓടിയൊളിക്കാൻ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ ഈ ചെറിയ വാടകവീടാണ്.

ചിത്രരചനയും ഡിസൈനിംഗും സമന്വയിക്കുന്ന തന്റെ ലോകത്തേക്ക് യാദൃച്ഛികമായാണ് മാളവിക കടന്നുവന്നത്. ഗ്രാമത്തിലെ ലൈബ്രറി സൂക്ഷിപ്പുകാരിയായ അവൾ, പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധവും പേറി നടന്നിരുന്ന പ്രകൃതക്കാരിയായിരുന്നു. തറവാടിന് മുന്നിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ എന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കയ്യിലൊരു പുസ്തകവുമായി നടന്നുപോകുന്ന അവളെ സിദ്ധാർത്ഥ് ആദ്യം നിരീക്ഷിച്ചത് തികച്ചും കൗതുകത്തോടെ മാത്രമാണ്.

പിന്നീട് ഒരിക്കൽ പെയ്ത അപ്രതീക്ഷിത മഴയിൽ, തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിനിന്ന മാളവികയോട് ഒരു കപ്പ് ചൂടുചായ നീട്ടിയപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണ് അവരുടെ പരിചയം. വലിയ കോലാഹലങ്ങളോ നാടകീയതകളോ ഇല്ലാതെ, ആ കുഞ്ഞു സൗഹൃദം പതുക്കെ പൂത്തുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ വാക്കിലും പുഞ്ചിരിയിലും ഒരു പ്രത്യേക തരം ലാളിത്യവും സ്വാഭാവികതയും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

തനിക്കുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കാലങ്ങളായി താൻ തിരഞ്ഞിരുന്ന ശാന്തതയാണെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിച്ചറിയാൻ അധികം സമയമെടുത്തില്ല.
​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും അവരുടെ കണ്ടുമുട്ടലുകൾ കേവലം യാദൃച്ഛികതകളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ദിനചര്യകളായി മാറി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുന്നിൻചെരുവിലെ ചെറിയ തേനീച്ചത്തോപ്പുകൾക്ക് നടുവിലൂടെയുള്ള നടത്തവും,

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള തണുപ്പിൽ പഴയ ബെഞ്ചിലിരുന്നുള്ള സംസാരങ്ങളും അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധം സൃഷ്ടിച്ചു. മാളവികയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് തന്റെ മനസ്സ് തുറക്കാൻ യാതൊരു മടിയും തോന്നിയില്ല. തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകളും, അച്ഛന്റെ വേർപാടുണ്ടാക്കിയ ശൂന്യതയും, പൂർത്തിയാകാത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ വേദനകളുമെല്ലാം അവൻ അവളോട് പങ്കുവെച്ചു. മാളവിക അതിനെയെല്ലാം ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെയും തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയോടെയും കേട്ടിരുന്നു. അവൾ പറയുന്ന ചെറിയ വികൃതികളും,

പുസ്തകങ്ങളിലെ പ്രിയപ്പെട്ട വരികളും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിൽ മനോഹരമായ ഈണങ്ങൾ മീട്ടി. നാട്ടിൻപുറത്തെ വായനശാലയുടെ തടിമേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന് അവൾ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്തു വീഴുന്ന വെയിലിന്റെ വെളിച്ചവും, മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നതും അവൻ ഒളിഞ്ഞുനോക്കി തന്റെ കാൻവാസിൽ പകർത്തിവെച്ചു. രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ പ്രണയം എന്ന് പരസ്പരം തുറന്നുപറഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിലും,

അവരുടെ കണ്ണുകളിലും പ്രവർത്തികളിലും ആഴമുള്ളൊരു ഇഷ്ടം പടർന്നുപന്തലിക്കുകയായിരുന്നു.
​ഒരു മഴക്കാല വൈകുന്നേരം അവരുടെ ബന്ധത്തിലെ പുതിയൊരു താളമായി മാറി. ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടുകൂടുകയും, നേർത്ത കാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവർ വാടകവീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഒന്നിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിലിരുന്ന ചൂടുള്ള കാപ്പിയുടെ ആവി പറക്കുമ്പോൾ മാളവിക സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വരകൾ ഓരോന്നായി എടുത്തുനോക്കുകയായിരുന്നു.

അതിലൊന്നിൽ തന്റെ സ്വന്തം ഛായാചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷത്തിൽ, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവരുടെ മൗനം ലയിച്ചുചേർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് സാവധാനം അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു.

അവൻ അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ തന്റെ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അല്പം വിറയലോടെയാണെങ്കിലും മാളവിക തന്റെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചില്ല. പകരം, അവൾ തന്റെ തല അവന്റെ തോളിലേക്ക് മെല്ലെ ചായ്ച്ചു വെച്ചു. മഴയുടെ തണുപ്പും അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും വരാന്തയിൽ ഒരു മാന്ത്രിക അന്തരീക്ഷം തീർത്തു. വാക്കുകളേക്കാൾ ആഴത്തിൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ സംസാരിച്ച ആ നിമിഷം, രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ കാലങ്ങളായി ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പ്രണയം ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി പൂത്തുലയുകയായിരുന്നു.

​മഴ കനത്തു പെയ്തതോടെ വരാന്തയിലെ തണുപ്പ് കൂടിയപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥ് മാളവികയെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ചെറിയ മുറിയിൽ എരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന മഞ്ഞ വെളിച്ചമുള്ള വിളക്കിൻ നാളത്തിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ ചുവരിൽ ഒന്നിച്ചുചേർന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ഓരോന്നായി സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ വിരലുകളാൽ തുടച്ചുമാറ്റി. അവന്റെ സ്പർശനത്തിൽ മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോയി. തികച്ചും സ്വാഭാവികവും വശ്യവുമായ ആ നിമിഷത്തിൽ,

സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മവെച്ചു. ആ ചുണ്ടുകളിലെ വശ്യതയിലേക്കും അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടിലേക്കും അവൻ സാവധാനം അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ശാരീരികമായ ആകർഷണം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രണ്ടു ആത്മാക്കൾ തമ്മിലുള്ള അതിതീവ്രമായ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പ്രകടനമായിരുന്നു.

അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ അവൻ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ, മാളവിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. ആ രാത്രിയിൽ, ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ, തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ അവർ ഒന്നായി മാറി.
​പ്രണയം തീവ്രമായി തുടരുമ്പോഴും,

ജീവിതത്തിന്റെ പ്രായോഗിക വശങ്ങൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായി വന്നുനിന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രോജക്ട് അവസാനിക്കാറായിരുന്നു. നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകേണ്ട സമയം അടുക്കുന്തോറും രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ആകുലത വളർന്നു. എന്നാൽ നാടകീയമായ കരച്ചിലുകൾക്കോ പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കോ പകരം, അവർ തികച്ചും പക്വതയോടെ ആ സാഹചര്യത്തെ നേരിട്ടു. ദൂരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് തടസ്സമാകില്ലെന്ന് അവർ പരസ്പരം ഉറപ്പുനൽകി.

ഒരു വൈകുന്നേരം പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ മാളവിക സിദ്ധാർത്ഥിനോട് പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ പ്രണയം എനിക്ക് തന്നത് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ്. നീ എവിടെയായിരുന്നാലും എന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ സ്നേഹം മാഞ്ഞുപോകില്ല.” അവളുടെ വാക്കുകളിലെ തെളിച്ചം സിദ്ധാർത്ഥിന് വലിയ ആശ്വാസമായി. പ്രണയം എന്നത് എപ്പോഴും ഒപ്പമുണ്ടായിരിക്കൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴും,

തന്റെ ഹൃദയം ഈ ഗ്രാമത്തിലും മാളവികയുടെ പുഞ്ചിരിയിലും സുരക്ഷിതമായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
​സിദ്ധാർത്ഥ് തിരികെ പോകുന്നതിന് തലേദിവസം രാത്രി അവർ വീണ്ടും ആ പഴയ തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് ഒന്നിച്ചുചേർന്നു. അമ്പിളി വെളിച്ചം പരന്നൊഴുകിയ ആ രാത്രിയിൽ, രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് നിലാവിൽ നടന്നു. മാളവികയുടെ കൈകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ ദൃഢമായി കോർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൻ അവളെ പുല്ലുവിരിച്ച കുന്നിൻചെരുവിൽ ഇരുത്തി,

അവളുടെ മടിയിൽ തലവെച്ചുകിടന്നു. മാളവിക അവന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് പഴയൊരു പാട്ട് മൂളി. ആ നിമിഷത്തിന്റെ സാന്ദ്രതയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുനേറ്റ് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുചേർന്നു. പ്രണയവും വിരഹവേദനയും ഒരുപോലെ കലർന്ന ആ ചുംബനം അവരുടെ പ്രണയത്തിന് പുതിയൊരു ആഴം നൽകി.

രാത്രിയുടെ ശാന്തതയിൽ, കാറ്റിന്റെ നേർത്ത മുളക്കലുകൾക്കിടയിൽ അവർ പരസ്പരം കൈമാറിയ കുസൃതികളും, കൊച്ചുകൊച്ചു ഉമ്മകളും, രഹസ്യങ്ങളും അവരുടെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി കൊത്തിവെക്കപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ പ്രണയം താൽക്കാലികമായ ഒരു തരംഗമല്ല, മറിച്ച് ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ആ സാന്ദ്രമായ രാത്രിയിൽ അവർ വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, പുതിയൊരു പുലരി പിറന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് യാത്രയ്ക്കായി ഒരുങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ അവനെ യാത്രയാക്കാൻ മാളവിക എത്തിയിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ വിടപറയലിന്റെ സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ബസ്സിൽ കയറി ജനലരികിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, മാളവിക അവന് നേരെ ഒരു കുഞ്ഞു കത്ത് നീട്ടി. അതിൽ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വരികളും,

അവൻ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ചെയ്തുതീർക്കേണ്ട കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളുടെ പട്ടികയുമുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് സാവധാനം നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവൾക്ക് നേരെ കൈ വീശി. അവൾ തിരികെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കിനിന്നു. വഴിനീളെ വീശിയടിച്ച കാറ്റിൽ അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വേർപിരിയൽ ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റേത് മാത്രമാണെന്നും,

അടുത്ത മഴക്കാലത്ത് തങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഒന്നിക്കുമെന്നുമുള്ള ഉറപ്പോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു. പ്രണയം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായല്ല, മറിച്ച് സാന്ത്വനത്തിന്റെ നേർത്ത മഴയായി എന്നും പെയ്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.