എന്റെ കുട്ടിക്ക് ദേഷ്യം വന്നോ? ഒരു സുന്ദരൻ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ടേ?”

 

മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ കാവിനോട് ചേർന്നുള്ള ആ പാടവരമ്പ് എന്നും നന്ദനയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് ആ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കരിപുരണ്ട ദേഷ്യമായിരുന്നു. പുറകിൽ നിന്നുള്ള ആ വിളി കേട്ട ഭാവം പോലും നന്ദന നടിച്ചില്ല.

“എടി കരിവണ്ടേ… നിൽക്കടി അവിടെ!”

ആ ശബ്ദം കേട്ടതും നന്ദനയുടെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞു. മുല്ലശ്ശേരിയിലെ സിദ്ധാർത്ഥ് കൃഷ്ണ. നാട്ടുകാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സിദ്ധു. അവളുടെ അപ്പച്ചിയുടെ മകൻ. വിദേശത്തെ പഠനം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തിയിട്ട് ഏതാനും ദിവസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ. വന്നിറങ്ങിയ അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാണ് തന്നെ ഈ പേര് ചൊല്ലിയുള്ള വിളി.

“അച്ചോടാ… എന്റെ കുട്ടിക്ക് ദേഷ്യം വന്നോ? ഒരു സുന്ദരൻ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ടേ?”

നന്ദന വേഗത കൂട്ടി. ഉള്ളിൽ പിറുപിറുത്തു— “വന്നേക്കുന്നു ഒരു ഹൃതിക് റോഷൻ! വെളുത്തു തുടുത്ത സായിപ്പിന്റെ നിറമാണെന്ന അഹങ്കാരമാ അങ്ങേർക്ക്.”

സത്യമാണ്, സിദ്ധുവിനെ കണ്ടാൽ ഏതൊരു പെണ്ണും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും. ആറടി പൊക്കം, ജിമ്മിൽ പോയി മിനുക്കിയെടുത്ത ശരീരം, കട്ടത്തടിയും മീശയും. തെച്ചിക്കോട്ടുകാവ് രാമചന്ദ്രന്റെ ആ ഗാംഭീര്യം അവനുണ്ടെന്ന് നാട്ടുകാർ പറയും. അവന്റെ പുറകെ നടക്കാൻ മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിൽ പെൺകുട്ടികളുടെ ഒരു പട തന്നെയുണ്ട്. ആ ആരാധനയാണ് അവനെ ഇത്ര വലിയ അഹങ്കാരിയാക്കിയത്.

തന്നെ കാണുമ്പോൾ മാത്രം അവന് പരിഹാസമാണ്. ‘കരിവണ്ട്’ പോലും! അല്പം നിറം കുറവാണെന്നത് സത്യം തന്നെ, പക്ഷേ തനിക്ക് എന്താണ് കുറവെന്ന് നന്ദന പലപ്പോഴും കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കാറുണ്ട്. വിടർന്ന കണ്ണുകൾ, അരക്കെട്ട് വരെ എത്തുന്ന ഇടതൂർന്ന മുടി, ചിരിക്കുമ്പോൾ വിരിയുന്ന നുണക്കുഴി… പക്ഷേ ഈ സിദ്ധാർത്ഥിന് അതൊന്നും കാണാൻ കണ്ണില്ല.

“എടി… നിന്നോട് നിൽക്കാനല്ലേ പറഞ്ഞത്?”

പെട്ടെന്ന് ആരോ അവളുടെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു. പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ സ്പർശനത്തിൽ നന്ദന ഒന്ന് വിറച്ചു. വേഗതയിൽ വന്ന സിദ്ധുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അവൾ ചെന്നിടിച്ചു. അവന്റെ ഷർട്ടിൽ നിന്നും പടരുന്ന പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.

“എന്താ സിദ്ധു ഏട്ടാ ഇത്? വഴിയിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണിക്കാൻ നാണമില്ലേ?” അവൾ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“നാണമോ? അതെന്താ സാധനം?” അവൻ മീശ പിരിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഏത് കഠിന ഹൃദയവും അലിഞ്ഞു പോകും. നന്ദനയുടെ ഉള്ളിലെ ‘പെടക്കോഴി’ ഒന്ന് കൂവാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ അതിനെ ചവിട്ടി താഴ്ത്തി.

“എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം. വഴി വിട്.” അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.

“പോകാം… അതിനു മുൻപ് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. നമ്മുടെ ഫാമിലിയിൽ ഇക്കാര്യം ആദ്യം അറിയേണ്ടത് നീയാണ്.” അവന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗൗരവം പടർന്നു.

നന്ദനയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പാളി. എന്ത് കാര്യമായിരിക്കും?

“എനിക്ക് ഇൻഫോസിസിൽ ജോലി കിട്ടി. അടുത്ത മാസം ജോയിൻ ചെയ്യണം.”

“അതിനിപ്പോ ഞാനെന്ത് വേണം? എനിക്ക് പായസം വെക്കണോ?” അവൾ പുച്ഛിച്ചു.

“അതല്ല കാര്യം… എന്റെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു. പെണ്ണിനെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. അപ്പച്ചിക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു നിന്നോട് ഞാൻ തന്നെ ഇത് പറയണമെന്ന്. ഇനി നീ നിന്റെ വഴിയേ പൊയ്ക്കോ.”

അത്രയും പറഞ്ഞ്, ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും നൽകാതെ അവൻ മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി വേഗത്തിൽ നടന്നു പോയി.

നന്ദന അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. ചുറ്റുമുള്ള പാടവും കാവും കറങ്ങുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് എടുത്തു വെച്ചതുപോലെ ഒരു ഭാരം. ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. കണ്ണുകൾ എന്തിനാണ് നിറയുന്നത്? അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല.

“അങ്ങേർക്ക് വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചാൽ എനിക്കെന്താ? ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് തന്നെയല്ലേ? ഈ ശല്യം ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടുമല്ലോ,” അവൾ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ കാലുകൾക്ക് ഒരു വിറയൽ.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് അപ്പച്ചിയും അച്ഛനും അച്ഛമ്മയും ഗൗരവമായ ചർച്ചയിലാണ്. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു തെളിച്ചം.

“മോളേ നന്ദൂ… സിദ്ധുവിനെ കണ്ടിരുന്നോ നീ?” അപ്പച്ചി ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“കണ്ടു അപ്പച്ചി,” അവൾ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു തീർത്തു.

“അവൻ കാര്യം പറഞ്ഞോ? ഈ ചിങ്ങത്തിൽ തന്നെ നടത്താം എന്നാണ് അച്ഛമ്മ പറയുന്നത്.” അപ്പച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിലെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ നന്ദനയ്ക്ക് സങ്കടം ഇരട്ടിച്ചു.

അവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യാതെ അവൾ അകത്തേക്ക് ഓടി. നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക്. അമ്മ കാപ്പി ഇടുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ ഒരു പാത്രത്തിൽ ചോറ് വിളമ്പി. കുറെ കറിയും ഒഴിച്ച് ആർത്തിയോടെ തിന്നാൻ തുടങ്ങി. സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും നന്ദനയ്ക്ക് തിന്നണം. ടെൻഷൻ അടിച്ചാൽ പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. രണ്ടുപേർക്കുള്ള ചോറ് ഒറ്റയ്ക്ക് വടിച്ചു നക്കി തിന്ന് അവൾ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.

കട്ടിലിൽ വീണതും സങ്കടം അണപൊട്ടിയൊഴുകി. “ഞാൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? അങ്ങേരെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?”

ആ ചോദ്യത്തിന് അവളുടെ മനസ്സ് ഉച്ചത്തിൽ ‘അതെ’ എന്ന് മറുപടി നൽകി. വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ പരിഭവം പ്രണയമായിരുന്നെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിപ്പോയി. തന്റെ കറുത്ത നിറത്തെ കളിയാക്കുമ്പോഴും, താൻ കരയുന്നത് കാണാൻ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറയുന്ന ആ പ്രത്യേക തിളക്കം അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

“ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും? അവൻ വേറെ ആരെയോ കെട്ടാൻ പോകുന്നു. ഇനി കരഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അവനെ മറക്കണം.”

നന്ദന പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുറിയിലെ വൈറ്റ് ബോർഡിന് മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. ടെമ്പററി മാർക്കർ എടുത്ത് വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി:

‘സിദ്ധു ഏട്ടനെ മറക്കാൻ ഓർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ’

* എപ്പോഴും കരിവണ്ട് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

* കാരണവില്ലാതെ കരയിപ്പിക്കുന്നു.

* വല്ലാത്ത അഹങ്കാരി.

* മുട്ടിൽ കൂടോത്രം വെച്ച് ഈ കല്യാണം ഞാൻ മുടക്കും!

അവസാനത്തെ വാചകം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി. “അതേ… ഈ കല്യാണം ഞാൻ നടത്താൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഏത് സുന്ദരി കോത വന്നാലും ഈ നന്ദനയുടെ മണ്ട അടിച്ചു പൊട്ടിക്കൽ അവൾ അറിയും.” അവൾ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

“അപ്പൊ ഇതാണല്ലേ പ്ലാൻ?”

പെട്ടെന്നുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ട് നന്ദന ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. വാതിക്കൽ സിദ്ധു നിൽക്കുന്നു! കൈകൾ നെഞ്ചിന് കുറുകെ കെട്ടി, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൻ അവളെ നോക്കുകയാണ്.

നന്ദന ആകെ വിയർത്തു. അവൾ വേഗം ബോർഡിന് മുന്നിൽ പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടാൽ തീർന്നു!

“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബോർഡിൽ ഉരസുന്നത്? നിന്റെ ഡ്രസ്സ് ചീത്തയാകുമല്ലോ,” അവൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

“അതൊക്കെ… ഞാൻ… വെറുതെ ഒരു വട്ടിന് എഴുതിയതാ. സിദ്ധു ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.

“കല്യാണം മുടക്കാൻ മുട്ടിൽ കൂടോത്രം ചെയ്യുമെന്ന് ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടല്ലോ. അത് ആരാണെന്ന് അറിയാൻ വന്നതാ.” അവൻ അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി.

നന്ദന കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. “നാണക്കേട്! ഈ ഭൂമി ഒന്ന് പിളർന്നിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് അതിൽ താഴ്ന്നു പോകാമായിരുന്നു.”

പെട്ടെന്ന്, സിദ്ധുവിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ അമർന്നു. അവൻ അവളെ മെല്ലെ ബോർഡിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തി. എന്നിട്ട് അതിലേക്ക് നോക്കി. ഓരോ പോയിന്റും അവൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു.

“സിദ്ധു ഏട്ടനെ മറക്കാൻ ഓർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ… ഹ്മ്മ്… നീ എന്നെ അത്രയ്ക്ക് വെറുക്കുന്നുണ്ടോ നന്ദൂ?” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

നന്ദന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. സങ്കടം കൊണ്ട് അവളുടെ തൊണ്ട ഇടറി.

“നീ വിചാരിച്ചോ ഞാൻ വേറെ ആരെങ്കിലും കെട്ടുമെന്ന്?” അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എടി പൊട്ടി… ഈ മുല്ലശ്ശേരിയിലെ സിദ്ധാർത്ഥിന് ഈ കരിവണ്ടിനെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെങ്കിലും വേണോ? നീ അറിയാതെ നിന്റെ അച്ഛനോടും അപ്പച്ചിയോടും സമ്മതം ചോദിച്ചാ ഞാൻ ഇപ്പൊ വരുന്നത്. നിന്റെ സമ്മതം കൂടെ അറിഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.”

നന്ദന വിശ്വസിക്കാനാവാതെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “അപ്പൊ… അപ്പൊ ആ സുന്ദരി കോത?”

“അത് നീ തന്നെയാടി എന്റെ കരിവണ്ടേ!” അവൻ അവളെ വലിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു.

അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളം കേട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ അപ്പോഴും അവളുടെ വയർ ഒന്ന് കൂകി— “ഭക്ഷണം വേണം!”

“ന്റെ പൊന്നു വയറേ… അടങ്ങിയിരിക്കു… ഈ ഹൃതിക് റോഷനെ ഞാനൊന്നു നോക്കിക്കോട്ടെ,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. സിദ്ധുവിന്റെ പ്രണയം നിറഞ്ഞ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നന്ദനയ്ക്ക് തോന്നി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ പെണ്ണ് താൻ തന്നെയാണെന്ന്.

 

സിദ്ധു ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, നന്ദനയ്ക്ക് ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ കൈവെള്ളയിലായതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നും വന്ന ആ ‘പ്രത്യേക ശബ്ദം’ കേട്ടതും അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ അവനിൽ നിന്നും അടർന്നുമാറി.

“എന്താടി… ആ ബോംബ് പൊട്ടിയത് പോലെ ഒരു ശബ്ദം?” സിദ്ധു മീശ പിരിച്ചുകൊണ്ട്, കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.

നന്ദനയുടെ മുഖം ഒരു ചുവന്ന തക്കാളി പോലെയായി. “അത്… അത് പിന്നെ… ഞാൻ നേരം വൈകി ചോറ് കഴിച്ചതിന്റെയാവും…” അവൾ തറയിൽ നഖം കൊണ്ട് വരച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“സമ്മതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു നിന്റെ ഈ വിശപ്പിനെ! കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ പകുതി ശമ്പളം നിന്റെ ഈ വയറു നിറയ്ക്കാൻ തന്നെ വേണ്ടിവരുമല്ലോ കരിവണ്ടേ…” അവൻ അവളുടെ മൂക്കിൽ ഒന്നു നുള്ളി.

“പിന്നെ… ഞാൻ അത്രക്കൊന്നും കഴിക്കില്ല. സിദ്ധു ഏട്ടന് എന്നെ കെട്ടാൻ അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ മാത്രം കെട്ടിയാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ആ സുന്ദരി കോതമാരുടെ പുറകെ പോയ്‌ക്കോ!” അവൾ വീണ്ടും പഴയ ‘ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്’ പുറത്തെടുത്തു.

“ഓഹോ… അപ്പൊ ഇനിയും ഭാവം മാറിയിട്ടില്ലല്ലേ? താഴെ അപ്പച്ചിയും അച്ഛനുമൊക്കെ കല്യാണക്കുറി അടിക്കാൻ തിരക്ക് കൂട്ടുകയാണ്. നീയിവിടെ ഇരുന്ന് എന്നോട് വഴക്ക് കൂടിക്കോ.” സിദ്ധു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

“നിൽക്ക് സിദ്ധു ഏട്ടാ!” നന്ദന വിളിച്ച് കൂവി. അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

“സത്യമായിട്ടും… സിദ്ധു ഏട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ? ഞാൻ ഇത്തിരി കറുത്തിട്ടാണെന്നും പറഞ്ഞ് എപ്പോഴും കളിയാക്കാറുള്ളതല്ലേ?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു സങ്കടം നിഴലിച്ചു.

സിദ്ധു തിരികെ വന്ന് അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ ആ കളിയാക്കലുകളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. “എടി പൊട്ടി… ഈ നാട്ടിലെ വെളുത്ത പെണ്ണുങ്ങളെയൊക്കെ എനിക്ക് വേണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എപ്പോഴേ കെട്ടുമായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും, നിന്റെ ഈ കുസൃതിയും കാണാനാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം. പിന്നെ ‘കരിവണ്ട്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് നിനക്ക് ചേരുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ? കരിവണ്ടിന് എന്നും പ്രിയം താമരപ്പൂവിനോടല്ലേടി…”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും നന്ദനയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകി. അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

താഴെ ഉമ്മറത്ത് വലിയ ബഹളമായിരുന്നു. അപ്പച്ചിയും അമ്മയും കൂടി കല്യാണത്തിന് വാങ്ങേണ്ട സ്വർണ്ണത്തെക്കുറിച്ചും പട്ടുസാരികളെക്കുറിച്ചും വലിയ ചർച്ചയിലാണ്.

“നന്ദൂ… താഴേക്ക് വാ മോളേ…” അപ്പച്ചിയുടെ വിളി കേട്ടതും ഇരുവരും താഴേക്ക് ചെന്നു.

“എന്താ അപ്പച്ചി?” നന്ദന നാണത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ദേ നോക്ക്… നിനക്ക് വേണ്ടി സിദ്ധു ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നതാ ഇത്.” അപ്പച്ചി ഒരു വലിയ ബോക്സ് അവളുടെ നേരെ നീട്ടി.

അതൊന്ന് തുറന്നു നോക്കിയ നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ എന്നും കൊതിച്ചിരുന്ന ഡിസൈനിലുള്ള ഒരു മനോഹരമായ മുന്തിരി നിറത്തിലുള്ള അനാർക്കലി! അതിൽ നിറയെ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കല്ലുകൾ പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

“ഇത്… ഇത് എനിക്ക് വേണ്ടിയാണോ?” അവൾ സിദ്ധുവിനെ നോക്കി.

“അല്ല… നിന്റെ ആ വൈറ്റ് ബോർഡിന് ഇട്ടു കൊടുക്കാൻ വാങ്ങിയതാ!” സിദ്ധു കളിയാക്കി.

എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ ആ വീടിനെ ധന്യമാക്കി.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഓട്ടമായിരുന്നു. കല്യാണ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കാനും, സ്വർണ്ണം വാങ്ങാനും, നാട്ടുകാരെയെല്ലാം ക്ഷണിക്കാനുമുള്ള തിരക്ക്. എവിടെ പോയാലും സിദ്ധു ഏട്ടൻ നന്ദനയുടെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ടാവും. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും അവൻ അവളെ കളിയാക്കുമെങ്കിലും, അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കായിരുന്നു അവൻ മുൻഗണന നൽകിയത്.

കല്യാണത്തിന് തലേദിവസം രാത്രി. മാലയിടൽ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് നന്ദന തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈകളിൽ മൈലാഞ്ചി മൊഞ്ചു വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പാടവരമ്പത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

അതാരെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പാടവരമ്പത്തേക്ക് നടന്നു.

നിലാവെളിച്ചത്തിൽ സിദ്ധു ഏട്ടൻ ഒരു കറുത്ത കുർത്തയും മുണ്ടും ഉടുത്ത് സുന്ദരനായി നിൽക്കുന്നു. അവൾ അരികിൽ ചെന്ന് നിന്നു.

“ഉറങ്ങിയില്ലേ കരിവണ്ടേ?” അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

“ഇല്ല… നാളത്തെ ടെൻഷൻ കാരണം ഉറക്കം വരുന്നില്ല.” അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.

“നാളെയോടെ നീ മുല്ലശ്ശേരിയിലെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്വന്തമാകും. പിന്നെ നിനക്ക് ഒരിടത്തേക്കും ഓടിപ്പോകാൻ പറ്റില്ല.” അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

നന്ദന നിലാവിലേക്ക് നോക്കി. ആ പാടവരമ്പും കാവും സാക്ഷിയാക്കി തന്റെ പ്രണയം സഫലമാകാൻ പോകുന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പ്ലാൻ വിരിഞ്ഞു. “നാളെ കല്യാണ സദ്യ കഴിക്കുമ്പോൾ സിദ്ധു ഏട്ടന്റെ ഇലയിലെ പപ്പടം കൂടി എനിക്ക് വേണം…”

അതുകേട്ട് സിദ്ധു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ ആ രാത്രിയിൽ അവരുടെ പ്രണയം നിലാവായി പടർന്നു.

 

മാണിക്കൊത്ത് കാവിലെ ഇലകൾ പോലും ഇന്ന് സന്തോഷം കൊണ്ട് മർമ്മരം പൊഴിക്കുന്നത് പോലെ. നന്ദനയുടെ കല്യാണദിവസം പുലർന്നു. രാവിലെ മുതൽ വീട്ടിൽ വലിയ തിരക്കാണ്. ബ്യൂട്ടീഷ്യൻ വന്ന് നന്ദനയെ ഒരുക്കിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കരിമിഴിയിൽ അണിഞ്ഞ മഷിയും, നെറ്റിയിലെ കുഞ്ഞു സിന്ദൂരപ്പൊട്ടും, അപ്പച്ചി നൽകിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും അവളെ ഒരു ശരിക്കുമുള്ള ‘ഉണ്ണിയാർച്ച’യാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

​”എന്റെ കരിവണ്ടേ… നീ ഇത്ര സുന്ദരിയായിരുന്നോ?” ജനലിനപ്പുറം നിന്ന് സിദ്ധുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

​നന്ദന ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. ദേ നിൽക്കുന്നു സിദ്ധു! പട്ടു മുണ്ടും ക്രീം കളർ കുർത്തയും ധരിച്ച്, തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന മാണിക്കൊത്തെ ഹൃതിക് റോഷൻ.

​”അയ്യോ… സിദ്ധു ഏട്ടാ! ഇങ്ങോട്ട് നോക്കരുത്. കല്യാണത്തിന് മുൻപ് പെണ്ണിനെ കാണാൻ പാടില്ലെന്നാ അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്,” അവൾ കൈ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.

​”അതൊക്കെ പണ്ട്. എന്റെ പെണ്ണിനെ കാണാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. പിന്നെ… ഈ ചുവന്ന സാരിയിൽ നീ ശരിക്കും ഒരു കരിവണ്ട് തന്നെയുണ്ട്, പക്ഷേ സുന്ദരമായ ഒരു കരിവണ്ട്!” അവൻ കണ്ണു ചിമ്മി കാണിച്ചു.

​നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ ലഡ്ഡു പൊട്ടി. പക്ഷേ പുറത്ത് അവൾ ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് വിട്ടില്ല. “വേഗം പോയേ… അപ്പച്ചി കണ്ടാൽ രണ്ടുപേർക്കും അടി കിട്ടും.”

​കല്യാണ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നന്ദന എത്തുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു പരവേശമായിരുന്നു. ചുറ്റും ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഈ സുന്ദര ജോഡികളിലാണ്. സിദ്ധുവിന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിലെ വിറയൽ നന്ദനയ്ക്ക് അറിയാൻ പറ്റി.

​”എന്താ സിദ്ധു ഏട്ടാ… പേടിയുണ്ടോ?” അവൾ പതുക്കെ ചെവിയിൽ ചോദിച്ചു.

​”പേടിയല്ലടി… സന്തോഷം കൊണ്ട് ഒരു വിറയൽ. നീ ഇനി എന്റെ സ്വന്തമാവുകയല്ലേ,” അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ അമർത്തി.

​താലികെട്ടും മോതിരം മാറ്റവും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് സദ്യയുടെ സമയമായി. നന്ദന കാത്തിരുന്ന നിമിഷം! സദ്യ എന്ന് കേട്ടാൽ പിന്നെ അവൾക്ക് സിദ്ധു ഏട്ടനെപ്പോലും മറക്കാൻ പറ്റും.

​”അല്ല കരിവണ്ടേ… നീ ഈ ഉടുപ്പും ആഭരണങ്ങളും ഒക്കെ ഇട്ട് ഇത്രയും ചോറ് എങ്ങനെ അകത്താക്കും?” സിദ്ധു കളിയാക്കി.

​”അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. എന്റെ ഇലയിലെ പപ്പടം കഴിഞ്ഞാൽ ഏട്ടന്റെ ഇലയിലെ പപ്പടം ഇങ്ങോട്ട് മാറ്റിക്കോണം. പറഞ്ഞില്ല എന്ന് വേണ്ട,” നന്ദന ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​സദ്യ വിളമ്പിത്തുടങ്ങി. നന്ദന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പപ്പടം ഉടച്ച് പരിപ്പും നെയ്യും കൂട്ടി ഒരു പിടി പിടിച്ചു. സിദ്ധു അത് കണ്ട് വാ പൊളിച്ചു നിന്നുപോയി. “ഇത്രയും ഭക്ഷണം ഈ കൊച്ചു വയറ്റിൽ എവിടെ കൊള്ളുന്നു ഭഗവാനേ!” അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കൈകൂപ്പി.

​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം സിദ്ധുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള നേരമായി. സ്വന്തം വീട് വിട്ടു പോകുമ്പോൾ നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവൾ കരഞ്ഞു.

​”കരയണ്ടടി… ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് കാട്ടിലേക്കൊന്നുമല്ലല്ലോ. തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിലേക്കല്ലേ,” സിദ്ധു അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.

​മുല്ലശ്ശേരി തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അപ്പച്ചി നിലവിളക്കുമായി നന്ദനയെ സ്വീകരിച്ചു. വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്റെ ജീവിതം പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് മാറുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

​രാത്രിയിൽ, മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ നന്ദന ജനലിലൂടെ ആ പഴയ പാടവരമ്പത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സിദ്ധു പതുക്കെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

​”ഇനി നിന്റെ വൈറ്റ് ബോർഡിൽ എഴുതാൻ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ?” അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം ചേർത്തു.

​”ഉണ്ടല്ലോ… സിദ്ധു ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കാൻ നൂറു കാരണങ്ങൾ എന്ന് ഞാൻ ഇനി എഴുതും,” അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു.

​”എന്റെ കരിവണ്ടേ…” സിദ്ധു അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​നിലാവിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിൽ, ഒരു വലിയ പ്രണയകഥയുടെ മനോഹരമായ ഒരു അധ്യായം കൂടി അവിടെ പൂർത്തിയായി.

 

 

മുല്ലശ്ശേരി തറവാട്ടിലെ ആ വലിയ മുറിയിൽ നന്ദന തനിച്ചായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ പാടവരമ്പത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ജീവിതം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറിമറിഞ്ഞതെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഇന്നലെ വരെ തന്നെ ‘കരിവണ്ടേ’ എന്ന് വിളിച്ച് പിന്നാലെ നടന്ന് ശല്യം ചെയ്തിരുന്നവൻ, ഇന്ന് തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയിരിക്കുന്നു.

​വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് നന്ദന പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. കൈയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് പാലുമായി സിദ്ധു അകത്തേക്ക് വരികയാണ്. അവന്റെ ആ കള്ളച്ചിരി അപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ട്.

​”എന്താടി… ആകാശത്ത് കൂടോത്രം വല്ലതും ചെയ്യുകയാണോ?” അവൻ പാൽ ഗ്ലാസ് ടീപ്പോയിയിൽ വെച്ചിട്ട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

​”പിന്നെ… എനിക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലല്ലോ. സിദ്ധു ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” അവൾ പതിവ് പോലെ ഒന്ന് ജാഡയിട്ടു.

​”ഇത് എന്റെ മുറിയാണ് കരിവണ്ടേ. പിന്നെ നിന്നെ ഈ മുറിയിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറ്റിയത് ഞാനല്ല, എന്റെ അപ്പച്ചിയാണ്. അതുകൊണ്ട് പരാതി ഉണ്ടെങ്കിൽ അങ്ങോട്ട് പോയി പറഞ്ഞാൽ മതി,” അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് പതുക്കെ വലിച്ചു.

​”വിട് സിദ്ധു ഏട്ടാ… എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു,” നന്ദന മുഖം തിരിച്ചു.

​”ഉറങ്ങാം… അതിനു മുൻപ് എനിക്ക് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ ആ നൂറു കാരണങ്ങൾ എവിടെ? എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ നിനക്ക് കിട്ടിയ ആ നൂറു കാരണങ്ങൾ?” സിദ്ധു അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

​നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ പടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “അതൊക്കെ… അതൊക്കെ ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ. സിദ്ധു ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്ക് കാരണങ്ങളൊന്നും വേണ്ട. സിദ്ധു ഏട്ടൻ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം മതി.”

​സിദ്ധു അവളെ മുറുക്കെ പുണർന്നു. “എടി പൊട്ടി… ഈ കരിവണ്ടിനെ വിട്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് എങ്ങോട്ടും പോകില്ല. നിന്റെ ഈ വായടക്കാത്ത വർത്തമാനവും, ഈ ആർത്തിയും ഒക്കെ സഹിക്കാൻ എനിക്ക് മാത്രമേ പറ്റൂ എന്ന് എനിക്കറിയാം.”

​”ഓ… വന്നേക്കുന്നു ഒരു സഹനശീലൻ!” നന്ദന ചിരിച്ചു.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. നന്ദന കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ സൂര്യപ്രകാശം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പടർന്നിരുന്നു. സിദ്ധു അരികിലില്ല. അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് താഴേക്ക് ചെന്നു.

​അടുക്കളയിൽ അപ്പച്ചി ചായ ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. “ഉണർന്നോ മോളേ? ദേ… നിന്റെ കെട്ടിയവൻ രാവിലെ തന്നെ പാടത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കിയതാ, നീ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.” അപ്പച്ചി കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു.

​നന്ദന വേഗം പാടവരമ്പത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ സിദ്ധു മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി പാടത്തെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.

​”സിദ്ധു ഏട്ടാ!” അവൾ വിളിച്ചു.

​അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “ആഹാ… കരിവണ്ട് നേരത്തെ ഉണർന്നല്ലോ! വാ… നമുക്ക് ഇന്ന് കാവിനപ്പുറം വരെ ഒന്ന് പോയി വരാം.”

​അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ആ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നന്ദനയ്ക്ക് പഴയ ആ ദേഷ്യമൊന്നും തോന്നിയില്ല. പകരം തന്റെ കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ കൈകളിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷ തോന്നി.

​”സിദ്ധു ഏട്ടാ… നമുക്ക് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് മീൻ കറി കൂട്ടി നല്ലോണം ചോറ് കഴിക്കണം. പിന്നെ പപ്പടവും വേണം,” അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

​”നീ ഇങ്ങനെ തിന്നു തീർത്താൽ ഞാൻ ജോലിക്ക് പോകുന്നത് നിന്റെ ഈ വയറു നിറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാകും കരിവണ്ടേ…” സിദ്ധു ചിരിച്ചു.

​ആ പാടവരമ്പിലൂടെ അവർ നടന്നു നീങ്ങി. മാണിക്കൊത്ത് ഗ്രാമത്തിലെ ആ പ്രണയകഥ അവിടെ അവസാനിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പുതിയൊരു മനോഹരമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.