പ്രാണനെ….

പ്രാണനെ….

തിരക്കേറിയ ആ കഫേയിലെ എയർകണ്ടീഷണർ പുറത്തെ ഉഷ്ണത്തെ അകറ്റിനിർത്തിയെങ്കിലും, അവിടെയിരുന്ന മൂന്ന് യുവതികളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു. ഗ്ലാസ് ജനലുകൾക്കപ്പുറം റോഡിലെ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന അരുണിന്റെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആമി തന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ ഓരോ നിമിഷവും മുറിവേൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
​”നോക്കൂ അരുൺ, നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. ഞാൻ ലണ്ടനിൽ നിന്നും മെഡിസിൻ കഴിഞ്ഞ് വന്നവളാണ്. എന്റെ ലോകം ഇതല്ല. നിങ്ങൾ വെറുമൊരു മണ്ണുപുരണ്ട കൃഷിക്കാരൻ. പത്താം ക്ലാസ്സുകാരന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയും വിവരവും വെച്ച് എന്നെപ്പോലൊരു ഡോക്ടറുടെ ഭർത്താവാകാൻ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് യോഗ്യതയാണുള്ളത്?”
​ആമിയുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പരിഹാസച്ചിരി അരുണിന്റെ കാതുകളിൽ തുളച്ചുകയറി. ചായക്കോപ്പയിൽ സ്പൂൺ ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൻ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി. ശാന്തമായ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ വാലറ്റിൽ നിന്നും ചായയുടെ പണം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
​”യോഗ്യതയുടെ അളവുകോൽ ഈ പറയുന്ന ഡിഗ്രികൾ മാത്രമാണെങ്കിൽ, നീയൊക്കെ എന്നെ അളന്നത് തെറ്റിപ്പോയി പെണ്ണേ…” അരുണിന്റെ സ്വരം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും അതിലൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
​”നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു കാലത്ത് എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹായം ചോദിച്ച് വീട്ടിൽ വന്നത് നിന്റെ ജാതകദോഷം മാറ്റാനല്ല, എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കണ്ടാണ്. എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, ഒരു ഡോക്ടറാണെന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ നീ എന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെയാണ് ഇന്ന് ചോദ്യം ചെയ്തത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു… ഈ സായിപ്പ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന അരുൺ തന്നെ നിന്റെ കഴുത്തിൽ മിന്നുചാർത്തും. അത് എന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഒന്ന് ഒതുക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. കണ്ടറിയാം ആർക്കാണ് യോഗ്യത കുറവെന്ന്.”
​ആമി സ്തംഭിച്ചുപോയി. സാധാരണ മട്ടിൽ മുണ്ടൊന്ന് മടക്കിക്കുത്തി, തന്റെ ബുള്ളറ്റിനടുത്തേക്ക് നടന്നകലുന്ന അരുണിനെ അവൾ പകയോടെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുഖത്ത് അല്പം മുൻപുണ്ടായിരുന്ന പരിഹാസം മാറി പകരം ഒരുതരം അമ്പരപ്പ് നിറഞ്ഞു.
​”ആമി… ആള് കാണാൻ ലുക്കാണെന്ന് മാത്രമല്ല, നല്ല തന്റേടിയുമാണല്ലോ!” സുഹൃത്തായ നയന അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.
​”മിണ്ടാതിരിക്കടീ! വെറുമൊരു നാട്ടുകാരൻ തല്ലിപ്പൊളി… അയാൾക്കെന്നെ കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല.” ആമി പല്ല് കടിച്ചു.
​പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു കാത്തുവെച്ചത്. ആമിയുടെ പിതാവ് മാധവൻ നായർ മകളുടെ വാക്കുകൾക്ക് പുല്ലുവില പോലും നൽകിയില്ല. തന്റെ ബിസിനസ്സ് തകർച്ചയിൽ നിന്നും കടം കൊടുത്തു സഹായിച്ച ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ മകൻ അരുണിന് മകളെ വിവാഹം കഴിച്ചു നൽകുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൃഢനിശ്ചയമായിരുന്നു. ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ, ആഡംബരങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു താലികെട്ട് നടന്നു.
​കല്യാണ മണ്ഡപത്തിൽ അരുണിനടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ ആമിയുടെ ഉള്ളിൽ പകയായിരുന്നു. ചുവന്ന പട്ടുസാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും അവൾക്ക് ചങ്ങലകളായി തോന്നി. വിവാഹശേഷം അരുണിന്റെ തറവാടായ ‘സൂര്യമംഗലം’ എന്ന ഗ്രാമപ്രദേശത്തെ വീട്ടിലേക്ക് അവൾ എത്തിപ്പെട്ടത് ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ആഘാതത്തിലേക്കായിരുന്നു.
​മഴ പെയ്തു നനഞ്ഞ ചെളിമണ്ണും പശുത്തൊഴുത്തിലെ ഗന്ധവും പാടത്തെ പണിക്കാരുടെ ഒച്ചയും ആമിക്ക് അറപ്പുണ്ടാക്കി. അവൾ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. വിദേശത്ത് വളർന്ന അവൾക്ക് ഈ ഗ്രാമീണ ജീവിതം നരകതുല്യമായിരുന്നു.
​അരുൺ അവളെ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. അവൻ പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കും പണിക്കാർക്കിടയിലേക്കും ഇറങ്ങും. നാട്ടുകാർക്ക് അവൻ ‘സായിപ്പേട്ടൻ’ ആയിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവൻ. പക്ഷേ, ആമിക്ക് അവൻ വെറുമൊരു അപരിഷ്കൃതൻ മാത്രമായിരുന്നു.
​അതിനിടയിലാണ് വീട്ടിലെ പണിക്കാരനായ കേശവൻ പാടത്തെ പണിക്കിടെ കാൽ മുറിഞ്ഞ് ചോരവാർന്ന് മുറ്റത്തെത്തിയത്. അഴുക്കുപുരണ്ട ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ആമി മുഖം തിരിച്ചു. തന്റെ ഡോക്ടർ എന്ന പ്രൊഫഷൻ പോലും മറന്ന് അവൾ അറപ്പോടെ മാറിനിന്നു.
​പക്ഷേ, അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അരുൺ ഒട്ടും മടിക്കാതെ കേശവന്റെ മുറിവിൽ തന്റെ തോർത്ത് മുണ്ടെടുത്ത് മുറുക്കിക്കെട്ടി. ആ മനുഷ്യനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് കാറിലേക്ക് വെച്ചു. പോകുന്ന പോക്കിൽ അവൻ ആമിയെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പതിനായിരം ശകാരങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആമി ആദ്യമായി ലജ്ജ കൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി. അറിവിനേക്കാൾ വലുതാണ് സഹാനുഭൂതിയെന്ന് ആ മുഹൂർത്തം അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു

അന്ന് രാത്രി അത്താഴത്തിന് ആരും ആമിയെ വിളിച്ചില്ല. തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് കേശവന്റെ മുറിവിനെക്കുറിച്ചും അരുണിന്റെ സമയോചിതമായ ഇടപെടലിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള സംസാരങ്ങൾ അവൾ കേട്ടു. മുറിക്കുള്ളിലെ ജനൽ പാളികളിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആദ്യമായി ആമിക്ക് തന്നോട് തന്നെ ചെറിയൊരു അവജ്ഞ തോന്നി. സ്തൈതസ്കോപ്പും വെളുത്ത കോട്ടും അണിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ പഠിച്ച മാനവികത എവിടെപ്പോയി?
​വാതിൽ തുറന്ന് അരുൺ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അപ്പോഴും ചെളിയുടെയും മരുന്നിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
​”ഒരു ഡോക്ടർക്ക് രോഗിയോട് തോന്നേണ്ടത് അറപ്പല്ല, അനുകമ്പയാണെന്ന് നിന്റെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പഠിപ്പിച്ചു തന്നില്ലേ?”
​അരുണിന്റെ ചോദ്യം ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു. മറുപടി പറയാൻ ആമി തുനിഞ്ഞില്ല. പകരം, അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രത്യേക നിശബ്ദത. താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അരുണിന്റെ അമ്മ ജാനകിയമ്മ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്. തന്നെ കണ്ടിട്ടും അവർ പതിവുപോലെ ചിരിച്ചില്ല.
​”അമ്മേ… അരുൺ എവിടെ?” ആമി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​”അവൻ പുലർച്ചെ പാടത്തേക്ക് പോയി മോളേ. അവിടെ പുതിയ പമ്പ് സെറ്റ് വെക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ… ആ കേശവന്റെ വീട്ടിൽ കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു.” ജാനകിയമ്മ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
​ആമിക്ക് എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിൽ തട്ടി. ഒരു വാശിപ്പുറത്ത് അവൾ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ ഇടവഴികളിലൂടെ അവൾ നടന്നു. കണ്ടൽക്കാടുകളും തോടുകളും നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിൽ അവൾക്ക് വഴിതെറ്റി. അപ്പോഴാണ് സൈക്കിളിൽ വന്ന രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ അവളെ കണ്ടത്. അരുണിന്റെ അനിയന്മാർ, മിഥുനും നിധിനും.
​”ഏട്ടത്തി ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാ? വഴി തെറ്റിയോ?” അവർ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
​”നിങ്ങളുടെ ഏട്ടൻ എവിടെയാണെന്ന് ഒന്ന് കാണിച്ചു തരുമോ?” ആമിയുടെ സ്വരത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു വിനയം കലർന്നിരുന്നു.
​അവർ അവളെ പാടത്തിന്റെ ഒരറ്റത്തുള്ള ചെറിയ ഷെഡിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വെറുമൊരു കൃഷിക്കാരൻ എന്ന് താൻ പരിഹസിച്ച അരുൺ, ഒരു കൂട്ടം എഞ്ചിനീയർമാർക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയാണ്. ആധുനിക കൃഷിരീതികളെക്കുറിച്ചും ജലസേചനത്തെക്കുറിച്ചും അവൻ സംസാരിക്കുന്നത് തികഞ്ഞ പാണ്ഡിത്യത്തോടെയാണ്.
​”അവൻ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠനം നിർത്തിയത് ബുദ്ധിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല മോളേ… അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ ഈ കുടുംബം നോക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.” പിന്നിൽ നിന്നും ജാനകിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. അവർ എപ്പോഴോ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. “ബാക്കിയുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ അവൻ അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. എന്നിട്ടും അവൻ സ്വയം പഠിച്ചു. ഈ കാണുന്ന പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അവൻ വായിച്ചു തീർത്തതാണ്.”
​ഷെഡിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് ആമി നോക്കി. ലോകോത്തര കൃഷി ശാസ്ത്രങ്ങളും സാഹിത്യവും ഒക്കെ അവിടെയുണ്ട്. താൻ കണ്ടതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലോകം അരുണിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആമി ഒന്നിരുത്തി ചിന്തിച്ചു. രാത്രി അരുൺ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
​”എനിക്ക്… എനിക്ക് ആ ക്ലിനിക്കിൽ ഒന്ന് പോകണം. കേശവനെ ഒന്നുകൂടി നോക്കണം.” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
​അരുൺ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു. “നാളെ രാവിലെ കൊണ്ടുപോകാം. ഇപ്പോൾ കിടന്നുറങ്ങിക്കോ.”
​അന്ന് രാത്രി, ആദ്യമായി ആ മുറിയിൽ മഞ്ഞുരുകാൻ തുടങ്ങി. ഉറക്കത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ആമിയുടെ കൈ അരുണിന്റെ കൈയ്യിൽ തൊട്ടു. അവൻ അത് മാറ്റിയില്ല. ആ സ്പർശനത്തിന് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.
​പക്ഷേ, അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവളെ കാത്തിരുന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ഫോൺ കാൾ ആയിരുന്നു. ലണ്ടനിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ഓഫർ വന്നിരിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
​ഒരു വശത്ത് തന്റെ കരിയർ, മറുവശത്ത് ഇപ്പോൾ മാത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ തന്റെ പ്രാണനായവൻ. ആമി ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലായി.കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിലെ മെയിൽ സന്ദേശത്തിലേക്ക് ആമി തറഞ്ഞുനോക്കി നിന്നു. ലണ്ടനിലെ പ്രശസ്തമായ കിംഗ്സ് കോളേജ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നുള്ള കൺഫർമേഷൻ ലെറ്റർ! മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അമിത ആവേശത്തോടെ അയച്ച ആപ്ലിക്കേഷനാണ്. അന്ന് ലണ്ടനിലേക്ക് പറക്കാൻ അവൾ എത്രമാത്രം കൊതിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ആ കത്ത് കയ്യിലിരിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിനകത്ത് ഒരു കല്ല് കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ ഭാരം.
​”എന്താ മോളേ… മുഖത്തൊരു വല്ലാഴിക?” ചായയുമായി വന്ന ജാനകിയമ്മ ചോദിച്ചു.
​”ഒന്നുമില്ല അമ്മേ…” ആമി ഫോൺ വേഗം മറച്ചുപിടിച്ചു.
​അന്ന് വൈകുന്നേരം അരുൺ വന്നപ്പോൾ ആമി ആകെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ അവൻ അരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും അവൾക്ക് എന്തോ പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി. രാത്രി മുറിയിൽ വിളക്കണയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അരുൺ അത് ചോദിച്ചത്.
​”ആമി… നിനക്ക് ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ആ മെയിൽ വന്ന കാര്യം അച്ഛൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നീ എന്താ എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്?”
​അരുണിന്റെ സ്വരത്തിൽ പരിഭവമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരുതരം ശാന്തതയായിരുന്നു. ആമി അവനെ നോക്കി. “എനിക്ക്… എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു അരുൺ. ഇത് എന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…”
​”പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഈ ഗ്രാമവും ഈ കൃഷിക്കാരനും നിനക്കൊരു തടസ്സമാകുന്നു, അല്ലേ?” അരുൺ കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.
​”അതല്ല അരുൺ! എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിട്ടുപോകാൻ…” അവൾ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കും മുൻപേ അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു.
​”ആമി, അന്ന് കഫേയിൽ വെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിന്റെ അഹങ്കാരം തീർക്കാനാണ് നിന്നെ കെട്ടുന്നതെന്നാണ്. പക്ഷേ, ഒരാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല. നിന്റെ യോഗ്യത ഈ നാടിനും ഈ വീടിനും ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ പൊയ്ക്കോ… നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നീ പൂർത്തിയാക്കണം.”
​ആമിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ പുച്ഛിച്ച ഈ മനുഷ്യൻ എത്ര വലിയ മനസ്സുള്ളവനാണ്! അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “അപ്പോൾ അരുൺ? നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം?”
​”ഈ താലി നിന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടാകണമെന്ന് എനിക്ക് നിർബന്ധമില്ല ആമി. നിനക്ക് നിന്റെ ലോകത്ത് സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാം. ഒരു തടസ്സമായി ഞാൻ ഉണ്ടാകില്ല.” അരുൺ എഴുന്നേറ്റു ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ ആമിയുടെ ഉള്ളിൽ തീകുത്തിയതുപോലെ തോന്നി. അവൻ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലേ? അതോ തന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണോ?
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കേശവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അരുൺ കൂടെ വന്നില്ല. “മിഥുൻ നിന്നെ കൊണ്ടുവിടും. എനിക്ക് പാടത്ത് കുറച്ച് പണിയുണ്ട്.” അവൻ മുഖം നൽകാതെ പറഞ്ഞു.
​കേശവന്റെ ചെറിയ കുടിലിലെത്തിയപ്പോൾ ആമി കണ്ടത് മറ്റൊരു ലോകമായിരുന്നു. മുറിവ് ഭേദമായ കേശവൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. “മോളേ… സായിപ്പേട്ടൻ ഉള്ളതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഇന്നും ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നത്. ഈ നാട്ടിലെ പാവങ്ങളുടെ ദൈവാ അവൻ.”
​കേശവന്റെ ഭാര്യ ആമിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “സായിപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മോൾ വലിയൊരു ഡോക്ടറാണെന്ന്. ഈ നാട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ആശുപത്രി തുടങ്ങാൻ അവന് വലിയ ആഗ്രഹമാ. നാട്ടുകാർക്ക് കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ചികിൽസ കിട്ടാൻ…”
​ആമി തരിച്ചുപോയി. അരുൺ ഒരിക്കൽ പോലും തന്നോട് ഇതേപ്പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൾ ചുറ്റുമുള്ള പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ നോക്കി. അസുഖങ്ങൾ വന്നാൽ കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടി ടൗണിൽ പോകേണ്ടി വരുന്ന ഗ്രാമീണർ. തന്റെ ബിരുദം കൊണ്ട് തനിക്ക് ലണ്ടനിൽ പണമുണ്ടാക്കാം, പക്ഷേ ഈ മനുഷ്യർക്ക് ആശ്വാസമാകാൻ തനിക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്ക് കഴിയും?
​തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അരുൺ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ചില പേപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആമി അടുത്തേക്ക് ചെന്നതും അവൻ അത് നീട്ടി. ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറുകളായിരുന്നു അത്!
​”നീ ലണ്ടനിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തില്ലാതെ പോകണം. ഇതാ… ഇതിൽ ഞാൻ ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട്. നിനക്ക് നിന്റെ ജീവിതം തിരിച്ചു തരുന്നു.”
​ആമിയുടെ ലോകം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു. അവൾ ആ പേപ്പറുകൾ വാങ്ങി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പടർന്നു കയറി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
​”എനിക്ക് എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട അരുൺ! എന്റെ സ്വപ്നം ലണ്ടനല്ല, അത് നിങ്ങളാണ്. ഈ നാടാണ്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ… അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക്… എന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്…”
​അരുൺ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. “ആമി… നീ വികാരത്തിന്റെ പുറത്ത് പറയുന്നതാണോ?”
​”അല്ല അരുൺ… എനിക്ക് ഇവിടുത്തെ പാവപ്പെട്ടവർക്കായി ഒരു ആശുപത്രി തുടങ്ങണം. നിങ്ങളുടെ കൂടെ, ഈ മണ്ണിൽ എനിക്ക് ജീവിക്കണം. എന്നെ ഇനി പുറത്താക്കരുത്.”
​അരുൺ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം സൂര്യമംഗലം തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു കുളിർകാറ്റ് വീശി. ആമിയുടെ കണ്ണീർ അരുണിന്റെ ഷർട്ടിൽ പടരുമ്പോൾ, പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

സൂര്യമംഗലം തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അന്നൊരു ഉത്സവപ്രതീതിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ പണി കഴിപ്പിച്ച “ജനസേവന ക്ലിനിക്ക്” ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ച തികയുന്നു. ആമിയുടെ പേരിന് പിന്നിലെ ഡോക്ടർ എന്ന പദവിക്ക് ഇന്ന് ആ നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ വലിയ ആദരവാണ്. പഴയ അഹങ്കാരമെല്ലാം പടിയിറങ്ങിപ്പോയ ആമി, ഇന്ന് അവർക്ക് വെറുമൊരു ഡോക്ടറല്ല, സായിപ്പേട്ടന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ‘ആമിപ്പെണ്ണാണ്’.
​സന്ധ്യാനേരം, തുളസിത്തറയിൽ വിളക്കുവെച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു തിരിഞ്ഞ ആമിയെ അരുൺ പിന്നിൽ നിന്നും ചേർത്തുപിടിച്ചു. മുടിയിഴകളിൽ പടർന്ന തുളസിക്കതിരിന്റെ മണം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ മൊഴിഞ്ഞു.
​”ലണ്ടനിലെ ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റൽ ഇപ്പോഴും നിന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകില്ലേ ആമി? നഷ്ടബോധം തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
​ആമി പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിന്നു. “ലണ്ടനിലെ കോടമഞ്ഞിനേക്കാൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടത് ഇവിടുത്തെ ഈ കരിമണ്ണിന്റെ മണമാണ് അരുൺ. അന്ന് ആ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പർ കീറിക്കളഞ്ഞ നിമിഷമാണ് ഞാൻ ശരിക്കും ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. സ്നേഹിക്കാൻ യോഗ്യത വേണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നത് നിങ്ങളല്ലേ…”
​അരുൺ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളി. “പിന്നെ… അന്ന് കഫേയിൽ വെച്ച് എന്നെ പുച്ഛിച്ച ആ ഡോക്ടർ കുട്ടിയെ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്. ‘ചുള്ളിക്കമ്പ്’ എന്നാണോ നീ എന്നെ വിളിച്ചത്?”
​ആമി നാണത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഇടിച്ചു. “അന്ന് നിങ്ങൾ എന്നെ തല്ലിയതോ? കവിൾ ഇപ്പോഴും നീറുന്നുണ്ട്.”
​”അതുകൊണ്ടല്ലേ അതിന് പ്രായശ്ചിത്തമായി ഞാൻ ഈ ആശുപത്രി പണിതു തന്നത്!” അരുൺ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
​പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് മിഥുനും നിധിനും ഓടിവന്നു. “ഏട്ടാ… ഏട്ടത്തി… നോക്കിയേ, ആകാശത്ത് ഒരുപാട് നക്ഷത്രങ്ങൾ! ഇന്ന് നല്ല തെളിച്ചമുള്ള രാത്രിയാ.”
​അവർ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. ആകാശം നക്ഷത്രങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു. അരുൺ ആമിയുടെ കൈവിരലുകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. മുമ്പ് താൻ മോഹിച്ചതുപോലെ തിരകൾ പുൽകുന്ന മണൽത്തീരങ്ങളിലല്ലെങ്കിലും, പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു മഹാസമുദ്രം തനിക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടെന്ന് ആമി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​”നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ വിതച്ച ഈ മണ്ണിൽ, ഇനി സ്നേഹം മാത്രം വിളയട്ടെ…” അരുൺ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
​ഇരുളിലും നിലാവിലും ആ തറവാടിന്റെ മുറ്റം പ്രണയത്തിന്റെ സുഗന്ധത്താൽ നിറഞ്ഞു. ചേറിലും ചെളിയിലും ചവിട്ടി നിൽക്കുമ്പോഴും ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ തൊടാൻ കഴിയുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ കരുത്ത് അവർ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അഹങ്കാരം തോറ്റിയെടുത്ത് അനുരാഗം നേടിയെടുത്ത ആ രാവിൽ, അവർ രണ്ടാളും ഒരേ ശ്വാസമായി മാറി.
​ശുഭം