രചന – സുധീ മുട്ടം അപമാന ഭാരത്താൽ വൈശാഖിന്റെ മുഖം കുനിഞ്ഞു..സ്വന്തം അമ്മയാണു പരസ്യമായി അപമാനിക്കുന്നത് കേൾക്കുന്നവർ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും.. നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ അയാൾ തലയുയർത്തി നന്ദയെ നോക്കി…ഒന്നും സഹിക്കാൻ കരുത്തില്ലാതെ അലറിക്കരഞ്ഞു അവൾ പൂഴി മണ്ണിലേക്ക് വീണുപോയി…. ” സ്വന്തം പെറ്റതതളള വിളിച്ചു കൂവിയട്ടും അവർക്ക് വല്ല കൂസലുമുണ്ടോന്ന് നോക്കിയേ” എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടു…

രചന – സുധീ മുട്ടം മുഖമുയർത്തിയ വൈശാഖ്‌ കണ്ടു..നന്ദയോടുളള പകയുമായി അമ്മ കലിയോടെ നടന്നടുക്കുന്നത്…നന്ദയിലൊരു പകപ്പുണ്ടായി.. “ഇല്ല..ഇതെന്റെ കുഞ്ഞാ ഞാൻ തരില്ല…” നന്ദ അലറിക്കരഞ്ഞു കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു… അലറിക്കരയുന്ന നന്ദയേയും നടന്നു വരുന്ന അമ്മയേയും നോക്കി വൈശാഖ്‌ പകച്ചു നിന്നു.അമ്മയുടെ ഭാവം കണ്ടിട്ട് ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചു വാങ്ങുന്ന ഭാവമാണ്.അയാൾ ദയനീയമായി അച്ഛനെ നോക്കി.…