രചന – സുധീ മുട്ടം നോവിറങ്ങി പെയ്തൊഴുകുന്ന മഴയെ നോക്കി ആരവ് ആരവമില്ലാതെ ഇരുന്നു..അവളിലെ സങ്കടം പെയ്തിറങ്ങുന്നത് തന്റെ നെഞ്ചിലാണെന്ന് അവന്   തോന്നി.. “ടീച്ചറമ്മേ കരയാതെ… ഇരുകരങ്ങളാലും ആരതിക്കുട്ടി നന്ദിനിയുടെ സങ്കടം ഒപ്പിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. ഒപ്പം വിതുമ്പാനും തുടങ്ങി… ആരവ് കണ്ടിരുന്നു… അവർ തമ്മിൽ നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു ആത്മബന്ധത്തെ…അമ്മയേയും മകളേയും പോലെ.. വിതുമ്പൽ അടങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും…