വെള്ളം കവിഞ്ഞ് പച്ചപ്പുള്ള നെൽച്ചെടികളുടെ തലപ്പുകൾ വരെ മുങ്ങിയിരുന്നു. കൈലിമുട്ട്

മണ്ണും തളിരും
വയലിലെ ചെളി നിറഞ്ഞ വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കേശവന് മനസ്സിൽ തെല്ലും ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നില്ല. തലേദിവസം പെയ്ത തോരാമഴയിൽ കൈതത്തോടിലെ വെള്ളം കവിഞ്ഞ് പച്ചപ്പുള്ള നെൽച്ചെടികളുടെ തലപ്പുകൾ വരെ മുങ്ങിയിരുന്നു. കൈലിമുട്ട് മുകളിലേക്ക് കയറ്റിക്കുത്തി, ചെളിയിൽ ചവിട്ടിതാഴ്ന്ന് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് എന്നും കാണാറുള്ള ആ ശാന്തത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി കിണറ്റുകരയിൽ നിന്ന് കാലും മുഖവും കഴുകി തോർത്തുമ്പോൾ അമ്മ കാർത്ത്യായനി അടുക്കളവാതിലിലൂടെ അവനെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നാളെ വൈകുന്നേരം മങ്കൊമ്പ് സ്കൂളിലെ പുതിയ ബോട്ടണി ടീച്ചറായ ആതിരയുടെ വീട്ടുകാർ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്നും, അവളുമായി നിശ്ചയിച്ച കല്യാണത്തിന്റെ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനാണെന്നും അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ കേശവൻ തോർത്തുതുണ്ട് ഒരരികിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ബിരുദവും ടീച്ചർ ജോലിയുമുള്ള, കാണാൻ ഐശ്വര്യമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് പ്ലസ്ടുവിന് ശേഷം പഠനം നിർത്തി മണ്ണിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലൊരു കർഷകനെ കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കാൻ അവർക്ക് എങ്ങനെ തോന്നു എന്ന് അവൻ അൽപം ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. കാർഷികവൃത്തി കേവലം പണിയല്ല, തങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗതമായ അഭിമാനമാണെന്നും, ആതിരയ്ക്ക് കേശവനെക്കുറിച്ചും അവന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ ബോധ്യമുണ്ടെന്നും അമ്മ ശാന്തമായി തിരിച്ചുപറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ഇതൊരു തെറ്റായ തീരുമാനമാണെന്നും തനിക്കൊരിക്കലും ഒരു അധ്യാപികയുടെ അഭിരുചികൾക്കൊപ്പം ഉയരാൻ കഴിയില്ലെന്നുമുള്ള അപകർഷതാബോധം അവന്റെ മനസ്സിൽ കനത്തു കിടക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.

അടുത്തദിവസം വൈകുന്നേരം സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തുന്ന നേരത്താണ് ആതിരയും അച്ഛനും വീട്ടിലെത്തിയത്. വെള്ള സാരിയും നീളമുള്ള മുടിയും ലളിതമായ അലങ്കാരങ്ങളുമായി വന്ന ആതിരയെ കണ്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ ഉള്ളിലെ അന്യതാബോധം വല്ലാത്തൊരു അകലമായി മാറി. പൂമുഖത്തെ തടിപ്പടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിക്കാതെ ചായക്കോപ്പയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരുന്നു. വീട്ടുകാർ സംസാരം തുടരുമ്പോൾ, കാർത്ത്യായനി അമ്മയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം അവൻ ആതിരയോട് സംസാരിക്കാനായി പുറത്തെ തെങ്ങിൻതോപ്പിലെ തിണ്ണയിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പുള്ള കാറ്റിൽ തെങ്ങോലകൾ ആടിയുലയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. തനിക്ക് വലിയ അക്കാദമിക് പശ്ചാത്തലമില്ലെന്നും, രാവും പകലും വയലിലും പറമ്പിലും അധ്വാനിക്കുന്ന ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണക്കാരനാണെന്നും, ഈ ബന്ധം ആതിരയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകുമെന്നും അവൻ വളരെ നേരായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു. ആതിര മറുപടിയായി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പകരം അവൾ അവന്റെ തഴമ്പിച്ച, കടുപ്പമുള്ള കൈപ്പത്തികളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി പൊഴിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. അവൾക്ക് വേണ്ടത് വലിയ പദവികളോ തിളക്കമുള്ള ജീവിതമോ ആയിരുന്നില്ലെന്നും, മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള, ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെയാണെന്നും ആ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞെങ്കിലും,

അവന്റെ ഉള്ളിലെ സംശയത്തിന്റെ നിഴൽ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല.
വിവാഹം വളരെ ലളിതമായി നടന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും കേശവന് ആതിരയോട് ഒരു ചെറിയ അകൽച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെ പണികളും സ്കൂളിലെ അധ്യാപനവും ഒരുപോലെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും ആതിരയുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം പെട്ടെന്ന് പെയ്ത പെരുമഴയിൽ വയലിലെ മട വീഴാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് കേശവൻ ഇറങ്ങാൻ ഭാവിക്കുമ്പോൾ ആതിരയും അവനോടൊപ്പം വരാൻ തയാറായി. ചെളിനിറഞ്ഞ വരമ്പിലൂടെ കുടയും പിടിച്ച് അവന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾ കാലിടറി വീഴാൻ ആഞ്ഞു. കേശവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ തന്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും,

നനഞ്ഞ മുടിയുടെ സുഗന്ധവും അത്രയും അടുത്തുനിന്നറിഞ്ഞ കേശവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്നോടുള്ള തീവ്രമായ പ്രണയവും വിശ്വാസവും മാത്രമാണെന്ന് അവൻ ആ മഴയത്ത് വെച്ച് ആദ്യമായി അറിഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അല്പം ചാരിനിന്ന്, തനിക്ക് ഈ നനവും ഈ മണ്ണും കേശവന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതവുമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമെന്ന് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി അടുക്കളയിൽ ചൂടുചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടയിൽ, കേശവൻ പിന്നിലൂടെ വന്ന് ആതിരയുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ അടുപ്പത്തിൽ ആതിരയൊന്ന് വിറച്ചെങ്കിലും,

അവൾ തന്റെ തല അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചരിച്ചു വെച്ചു. ഇത്രയും നാൾ തന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അപകർഷതാബോധവും അകൽച്ചയും ഒലിച്ചുപോയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നുമാറ് അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ മാറ്റി ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, അടുപ്പിലെ തീനാളത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അവർ പരസ്പരം വാക്കുകളില്ലാതെ പ്രണയം പങ്കുവെച്ചു. അവളുടെ തോളിലും കവിളിലും അവൻ നൽകിയ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും വർഷങ്ങളായി ആഗ്രഹിച്ച് കാത്തിരുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ തൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി അവൻ അവളെ പൂർണ്ണമായി തന്റെ പെണ്ണായി, സ്വന്തം ജീവന്റെ ഭാഗമായി സ്വീകരിക്കുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആ രാത്രിയിലെ അവരുടെ പ്രണയം നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ, മഴയുടെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം വളരെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഒഴുക്കോടെ അവരെ പരസ്പരം അലിയിച്ചു ചേർത്തു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കേശവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ഉറങ്ങുന്ന ആതിരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ അവന് വിചിത്രമായ ഒരു ശാന്തത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ കണ്ണ് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഉമ്മവെച്ചു. താൻ പത്താം ക്ലാസ് മാത്രം ജയിച്ച ഒരു കർഷകനാണെന്ന കാര്യം ഇനിയൊരിക്കലും തങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു തടസ്സമാകില്ലെന്ന് അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. ആതിര അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു കിടന്നു. സ്കൂളിൽ പോകുന്ന നേരങ്ങളിൽ അവൾ അവനുവേണ്ടി ഉച്ചക്കഞ്ഞി പാത്രത്തിലാക്കി വെക്കുകയും, വൈകുന്നേരം വയലിൽ നിന്ന് വരുംവഴി അവനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു രീതിയായി മാറി.

വയലിലെ പണികഴിഞ്ഞ് കേശവൻ തളർന്നു വരുമ്പോൾ, കിണറ്റുകരയിൽ വെച്ച് അവന്റെ തലയിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുക്കാനും അവനുമായി കുശലം പറയാനും അവൾ സമയം കണ്ടെത്തി.
കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവരുടെ ബന്ധത്തിന് കൂടുതൽ ആഴവും പഴുപ്പും വന്നു. വയലിലെ കൊയ്ത്തുകാലത്ത്, പണിക്കാർക്കൊപ്പം ആതിരയും വരമ്പത്തിരുന്ന് ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ കൂട്ടുചേർന്നു. സഹപ്രവർത്തകരായ ടീച്ചർമാരും നാട്ടുകാരും കേശവന്റെ അധ്വാനത്തെയും സ്നേഹത്തെയും പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറയുമായിരുന്നു. ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, പണി കഴിഞ്ഞ് തോടിന്റെ വക്കിലിരുന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി സൂര്യാസ്തമയം കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ കേശവൻ അവളുടെ കൈകൾ തൻ്റെ കടുപ്പമുള്ള കൈ വെള്ളയിൽ ചേർത്തുപിടിക്കും. തങ്ങൾക്കിടയിലെ സാംസ്കാരികമോ വിദ്യാഭ്യാസപരമോ ആയ വിടവുകളെല്ലാം പ്രണയം കൊണ്ട് അവർ നികത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പം അവരുടെ ജീവിതവും കൂടുതൽ പച്ചപ്പുള്ളതായി മാറുകയാണെന്ന് അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു.
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും, ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ആ തിണ്ണയിൽ അസ്തമയ സൂര്യനെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ കേശവൻ ആതിരയോട് തനിക്ക് അന്ന് തോന്നിയ ഭയത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ആതിര അവന്റെ മടിയിലേക്ക് തലവെച്ചു കിടന്ന് അവന്റെ കടുപ്പമുള്ള വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു. പുറത്ത് കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ തെങ്ങിൻ തലപ്പുകൾ ഇളകിയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഠിപ്പും പദവിയുമല്ല, മനസ്സുകളുടെ പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മനോഹാരിതയെന്ന് അവൾ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കേശവൻ അവളെ അല്പം കൂടി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും താൻ ആദ്യമായി കണ്ട ആ പ്രകാശവും, മഴയത്ത് തന്നിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ അതേ തീവ്രമായ പ്രണയവും അതുപോലെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏതോ വയൽവരമ്പിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള കാറ്റ് അവരെ തഴുകി കടന്നുപോയി.