വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

മഴത്തുള്ളികളുടെ താളം
മഴ വീണ്ടും ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിച്ച് വീഴാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ആ പഴയ മരമേശപ്പുറത്തിരുന്ന് റയാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കട്ടൻചായയുടെ ഗ്ലാസിലേക്ക് നോക്കി. കുറച്ചു ദൂരെ മാറി, പുസ്തകത്താളുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മീരയുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്ന നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഒരു കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ, ഒരേ ആഗ്രഹങ്ങളുമായി പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയ രണ്ടുപേരായിരുന്നു അവരും. പരസ്പരം പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് തുറന്നുപറയാൻ രണ്ടുപേരുടെയും വാശി അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല, അതിനേക്കാളേറെ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് ഓടിയെത്താനുള്ള തിടുക്കമായിരുന്നു അന്ന് ഇരുവർക്കും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചെറിയൊരു തർക്കത്തിന് ഒടുവിൽ വഴിയാധാരമായി പിരിഞ്ഞുപോയ ആ പഴയ സായാഹ്നത്തിന് ശേഷം ഇതാദ്യമായാണ് അവർ വീണ്ടും ഈ ചെറിയ കഫേയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് മുഖാമുഖം ഇരിക്കുന്നത്. റയാൻ തന്റെ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വികാരങ്ങൾ വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.

മീര പുസ്തകം മെല്ലെ അടച്ചുവെച്ച് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി ഒളിച്ചുവെച്ച ദേഷ്യവും പ്രണയവും ഒരുപോലെ തിളച്ചു മറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അന്ന് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ നീ ഇറങ്ങിപ്പോയതെന്ന് ചോദിക്കണം എന്ന് പലവട്ടം കരുതിയതാണെങ്കിലും, അവന്റെ ആഴമുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. റയാൻ സാവധാനം മേശപ്പുറത്തുകൂടി കൈകൾ നീട്ടി അവളുടെ കൈപ്പത്തിക്ക് മുകളിലായി തന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ചു.

അവന്റെ കൈകളുടെ ചൂട് മീരയുടെ വിരലുകളിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ അവളിലൊരു കുളിരു കോരിയിട്ടു. അവൾ കൈ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ കൂടുതൽ ദൃഢമായി അവളുടെ വിരലുകളെ കോർത്തുപിടിച്ചു. അത്രയും നാൾ രണ്ടുപേരുടെ ഉള്ളിലും ഉണ്ടായിരുന്ന അകലം ആ ഒറ്റ സ്പർശനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ അറിഞ്ഞു.
മഴ ശക്തി പ്രാപിച്ചതോടെ കഫേയിലെ മറ്റു ആളുകളൊക്കെ ഓരോരുത്തരായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.

പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പലും ഉള്ളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയും മാത്രം ബാക്കിയായ ആ മുറിയിൽ റയാൻ മീരയോട് കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. “നിന്നെ മറക്കാൻ നോക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല മീരാ,” എന്ന് വളരെ പതുക്കെ, അവളുടെ കാതുകളിൽ മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് തന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപോയി.

അവൻ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി, ഇത്രയും നാൾ താൻ കൊതിച്ച ആ മുഖത്തേക്ക് ആർത്തിയോടെ നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പടർന്ന ചെറിയൊരു വിറയൽ അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന് കൂടുതൽ തീ പകർന്നു.
റയാൻ മെല്ലെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഒരു ഉമ്മ നൽകി, അതൊരു സാന്ത്വനമായിരുന്നു, വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവൻ അവളുടെ കവിളുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ച്,

ചുണ്ടുകളിലേക്ക് പതുക്കെ അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ മീര അവനെ തടഞ്ഞില്ല. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായി മാറിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, നാടകീയമായ വരികൾക്കൊന്നും സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല, കേവലം രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ സ്വാഭാവികമായ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നത്. അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളെ തന്റേതാക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ,

മീര അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇത്രയും കാലം ഉള്ളിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച പ്രണയം മുഴുവൻ ആ അധരങ്ങളുടെ സ്പർശനത്തിൽ ഒഴുകിയിറങ്ങി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ മുഴുകിപ്പോയി.
ചുംബനത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് സാവധാനം വേർപെട്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും ശ്വാസമെടുപ്പ് വേഗത്തിലായിരുന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വെച്ചു,

അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം കേട്ടുകൊണ്ട് അവൾ അവനെ ആഞ്ഞുപുണർന്നു. റയാൻ തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്തൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തു നിർത്തി. ഇനി ഒരിക്കലും പരസ്പരം വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം വാക്കുകളില്ലാതെ തന്നെ ഇരുവരും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞ് പെയ്യുന്ന ചാറ്റൽമഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായപ്പോൾ,

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വെറുതെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിലെ ശാന്തത അവൾക്ക് നൽകിയത് ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു സുരക്ഷിതത്വമായിരുന്നു.
“നമ്മൾ എത്ര സമയം വെറുതെ കളഞ്ഞു, അല്ലേ?” എന്ന് മീര തലയുയർത്തി അവന്റെ താടിയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. റയാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ വിരലുകളിൽ ഉമ്മവെച്ചു, “കഴിഞ്ഞുപോയതിനെ ഓർത്ത് ഇനി സങ്കടപ്പെടേണ്ട, വരാനുള്ള സമയം മുഴുവൻ എന്റേത് മാത്രമായി നീ ഉണ്ടായാൽ മതി.”

അവന്റെ ആ വാക്കുകളിലെ ഉറപ്പ് മീരയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാന സംശയത്തെയും ഇല്ലാതാക്കി. അവൻ അവളെ വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ മടക്കുകളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മകൾ വെച്ചു നൽകി. അവളുടെ നാണം കലർന്ന ചിരി ആ മുറിയിൽ ചെറിയൊരു സംഗീതം പോലെ പടർന്നു. ഇരുവർക്കുമിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു മതിൽ അങ്ങനെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ പ്രണയത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ തകർന്നു വീണു.

കഫേയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും അവർ രണ്ടുപേരും കൈകോർത്ത് അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. ഭാവിയിലെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോ, വരാനിരിക്കുന്ന വെല്ലുവിളികളെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ഭയം അപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന വഴികളും പച്ചപ്പും ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ അടയാളമായി അവർക്ക് തോന്നി. റയാൻ മീരയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു,

മഴ തോർന്ന വഴിയിലൂടെ ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ച വിരലുകളിലെ ചൂട്, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന എല്ലാ ദിനങ്ങളിലും തങ്ങൾക്ക് തണലാകുമെന്ന ഉറപ്പോടെ അവർ ആ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.