ഉണ്ടാക്കുന്ന കട്ടൻകാപ്പിയുടെയും വറുത്ത

ചിങ്ങമാസത്തിലെ വെയിൽ പരന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. വലിയ പറമ്പിലെ മാവുകളുടെയും പ്ലാവുകളുടെയും ഇടയിലൂടെ വീശിയടിച്ച കുളിർകാറ്റ് ഉമ്മറത്തെ ചാരുസേരയിലിരിക്കുകയായിരുന്ന മാധവന്റെ മുഖത്തെ തഴുകിപ്പോയി. ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അയാൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ ലക്ഷ്മി ഉണ്ടാക്കുന്ന കട്ടൻകാപ്പിയുടെയും വറുത്ത മസാലകളുടെയും മണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യവും ആധാരവും ലക്ഷ്മിയാണ്.
എന്നാൽ, വീടിന്റെ മുൻവശത്തെ മുറിയിൽ മറ്റൊരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആറുമാസം മുൻപാണ് മാധവന്റെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും ഏകമകൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞത്. വർഷയായിരുന്നു അവന്റെ ഭാര്യ. നഗരത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന,

സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിലും സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലത്തിലും അല്പം അഹങ്കാരവുമുള്ള പെൺകുട്ടി. ഗ്രാമാന്തരീക്ഷത്തിലെ ഈ വലിയ വീടും, കാർഷിക പാരമ്പര്യമുള്ള സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബവും അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കെയറിംഗും സ്നേഹവും കാരണം കാര്യങ്ങൾ തടസ്സമില്ലാതെ മുന്നോട്ടുപോവുകയായിരുന്നു.
ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ടീം ലീഡറാണ് സിദ്ധാർത്ഥ്. ഇപ്പോൾ വർക്ക് ഫ്രം ഹോം ആയതുകൊണ്ട് നാട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം. എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് അമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാണുമ്പോൾ വർഷയ്ക്ക് അമർഷം തോന്നുമായിരുന്നു.
“സിദ്ധു… നീയിത് എവിടെയാണ്? രാവിലെ തന്നെ അടുക്കളയിൽ കേറി നിൽക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ,” മുറിയിൽ നിന്ന് വർഷയുടെ അല്പം ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ടു.
സിദ്ധാർത്ഥ് കൈ കഴുകി മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. വർഷ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ചീകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യത്തിന്റെ നിഴലാട്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ വർഷാ? രാവിലെ തന്നെ ശബ്ദമുയർത്തുന്നത്? അച്ഛനും അമ്മയും ഉമ്മറത്തുണ്ട്,” സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“അതുതന്നെയാണ് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. നിന്റെ ഈ അമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴും പണി ചെയ്യണം എന്നല്ലാതെ വേറെ കാര്യമൊന്നുമില്ലേ? എന്നെക്കൊണ്ട് ഇവിടുത്തെ ഈ പഴഞ്ചൻ രീതികളുമായി ഒത്തുപോകാൻ പറ്റുന്നില്ല സിദ്ധു. നമുക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരികെ പോയ്ക്കൂടേ? അവിടെയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് നമ്മുടേതായ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ഇവിടെ എപ്പോഴും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൺവെട്ടത്ത്…”
“വർഷാ, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവർ എന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കിയവരാണ്. അച്ഛന് ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ ഓടിനടക്കാൻ വയ്യ. ഈ സമയത്ത് ഞാൻ കൂടെ നിൽക്കേണ്ടേ? പിന്നെ അമ്മ… അമ്മ നിന്നെ മകളെപ്പോലെയല്ലേ കാണുന്നത്?”
“മതി മതി, നിന്റെ ഉപദേശം നിർത്ത്! എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. രാവിലത്തെ പ്രാതൽ തയ്യാറായോ എന്ന് നോക്ക്,” വർഷ മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. Dining table-ൽ പ്രാതൽ നിരത്തുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്മി. അമ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിലും ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക കാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുദിവസങ്ങളായി അവർക്ക് ചെറിയ ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മാധവനും സിദ്ധാർത്ഥും വർഷയും ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോഴും ലക്ഷ്മി മാറി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“അമ്മേ, അമ്മ എന്താ കഴിക്കാത്തത്? ഇങ്ങോട്ട് ഇരിക്ക്,” സിദ്ധാർത്ഥ് വിളിച്ചു.
“ഇല്ല സിദ്ധു… എനിക്കെന്തോ ഒരു അസ്വാസ്ഥ്യം. രാവിലത്തെ കാപ്പി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ വയറ്റിൽ നിന്നൊരു മഷിച്ചുവ അനുഭവപ്പെട്ടു. എനിക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല,” ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും ഇതുപോലെ തലകറക്കം വന്നതല്ലേ? നമുക്ക് ഇന്ന് തന്നെ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാം,” മാധവൻ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഏയ്, അതൊന്നും വേണ്ട മാധവേട്ടാ… വയസ്സുകാലത്ത് ഉണ്ടാകുന്ന ഓരോ അസ്വസ്ഥതകളായിരിക്കും. വെറുതെ ആശുപത്രിയിൽ പോയി പൈസ കളയേണ്ട,” ലക്ഷ്മി ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. ഞാൻ വണ്ടി റെഡിയാക്കാം. സിദ്ധു, നീയും വർഷയും കൂടി പോര്,” മാധവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
വർഷയ്ക്ക് അത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. “ഒരു معمولی ക്ഷീണത്തിന് ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ നിൽക്കുന്നു. എനിക്ക് കുറച്ച് ഷാപ്പിംഗ് നടത്താനുണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാം പാഴായി,” അവൾ പിറുപിറുത്തു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ ഒന്നു നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അടുത്തുള്ള താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെ പ്രമുഖ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് ഡോക്ടർ ശാന്തയുടെ ക്ലിനിക്കിന് മുന്നിൽ അവർ കാത്തിരുന്നു. ഡോക്ടർ ശാന്ത മാധവന്റെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും കുടുംബസുഹൃത്ത് കൂടിയാണ്.
ലക്ഷ്മിയെ പരിശോധനമുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥും മാധവനും പുറത്ത് ഇരിപ്പിടത്തിൽ കാത്തിരുന്നു. വർഷ തന്റെ ഫോണിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ നോക്കി സമയം കളയുകയായിരുന്നു.
അരമണിക്കൂറോളം കഴിഞ്ഞു. പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ ശാന്ത മാധവനെയും സിദ്ധാർത്ഥിനെയും ഉള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മി ആകട്ടെ, തലതാഴ്ത്തി വിതുമ്പലോടെ കസേരയിലിരിക്കുന്നു.
“എന്താ ശാന്തേ? ലക്ഷ്മിക്ക് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ? വലിയ അസുഖ വല്ലതുമാണോ?” മാധവൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടർ ശാന്ത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാധവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “മാധവേട്ടാ… പരിഭ്രമിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ… ഇതൊരു വലിയ അത്ഭുതമാണ്. കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ എന്നറിയില്ല.”
“എന്താ ഡോക്ടർ? കാര്യം വ്യക്തമായി പറയ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.
“ലക്ഷ്മിയേടത്തി ഗർഭിണിയാണ്! ഇപ്പോൾ രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഞാൻ കേട്ടു. വളരെ ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കുന്നു,” ഡോക്ടർ ശാന്ത വെളിപ്പെടുത്തി.

ആ വാക്കുകകൾ ആ മുറിയിൽ ഒരു വലിയ ശാന്തത സൃഷ്ടിച്ചു. മാധവൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് അത്ഭുതത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി. ലക്ഷ്മി കണ്ണീരോടെ മാധവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് നാണക്കേട് തോന്നുന്നു മാധവേട്ടാ… ഈ വയസ്സുകാലത്ത്… മകന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയത്ത്… ഞാൻ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ എങ്ങനെ തലയുയർത്തി നിൽക്കും?”
മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അത് സന്തോഷക്കണ്ണീരായിരുന്നു. “ലക്ഷ്മീ… നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്? ഇതൊരു തെറ്റാണോ? നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ചു വാങ്ങിയതല്ലല്ലോ. ദൈവം തന്ന നിധിയല്ലേ ഇത്? ഇതിൽ നാണക്കേടായി എന്തിരിക്കുന്നു?”
സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവരുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അമ്മേ… എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഒരു അനിയനോ അനിയത്തിയോ വരാൻ പോകുന്നു എന്നത് വലിയൊരു സന്തോഷമല്ലേ? അച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണ് ശരി, ഇത് ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമാണ്.”
എന്നാൽ, മുറിയുടെ വാതിലിനടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്ന വർഷയുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ടും കോപം കൊണ്ടും വിളറി വെളുത്തു. അവൾ ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിലു

ടനീളം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. വീടണഞ്ഞ ഉടൻ തന്നെ വർഷ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ പിന്നാലെ മുറിയിലെത്തി.
“വർഷാ… നീ എന്താ ഇങ്ങനെ നില്ക്കുന്നത്? കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ പറയ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.
വർഷ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ ക്രോധത്തോടെ നിർന്നു. “എന്ത് പറയാൻ? എനിക്ക് നാണക്കേട് കൊണ്ട് തലയുയർത്താൻ വയ്യ സിദ്ധാർത്ഥ്! നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഈ വയസ്സുകാലത്താണോ ഗർഭം ധരിക്കാൻ തോന്നിയത്? നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആറുമാസമായി. നാളെ എനിക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുമ്പോൾ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയച്ഛനോ ചെറിയമ്മയോ ആയിരിക്കും ഈ ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞ്! അതും ഒരേ പ്രായത്തിൽ! നാട്ടുകാരും എന്റെ കൂട്ടുകാരും അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ ചിരിച്ചു കൊല്ലും!”
“വർഷാ! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? സാഹിത്യവും സംസ്കാരവും പറയുന്ന നീയാണോ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്? അമ്മ അറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോയ ഒന്നാണിത്. അതിന് അമ്മയെ കുറ്റം പറയുന്നതിൽ എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?”
“എനിക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കേണ്ട! ഈ കുഞ്ഞ് ഈ വീട്ടിൽ ജനിക്കാൻ പാടില്ല. നാളെ തന്നെ അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയി അബോർഷൻ ചെയ്യിക്കണം. അതാണ് എല്ലാവർക്കും നല്ലത്. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കളയാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല,” വർഷ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.

സിദ്ധാർത്ഥിന് ദേഷ്യം അടക്കാനായില്ല. “നിന്റെ അന്തസ്സോ? എന്റെ അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ വളരുന്നത് ഒരു ജീവനാണ്. അത് എന്റെ ചോരയാണ്. അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി അബോർഷൻ എന്ന വാക്ക് നീ ഈ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഭീകരമായിരിക്കും!”
സിദ്ധാർത്ഥ് വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ചു പുറത്തേക്ക് പോയി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വീടിന്റെ സമാധാനം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്ന മാധവന്റെ മുഖത്തെ തെളിച്ചം മാഞ്ഞു. ലക്ഷ്മി ആകെ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെയായി. അവർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. താൻ കാരണം മകന്റെ കുടുംബജീവിതം തകരുകയാണോ എന്ന ഭയം അവരെ വേട്ടയാടി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, മാധവനും സിദ്ധാർത്ഥും പറമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ വർഷ ലക്ഷ്മിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
“അമ്മേ…” വർഷ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു.
ലക്ഷ്മി ഭയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ വർഷാ?”

“അമ്മയ്ക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും ബുദ്ധിയും ബോധവുമുണ്ടോ? ഈ പ്രായത്തിൽ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച് നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം കേൾക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് നാണമില്ലേ? സിദ്ധുവിന് നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം അവൻ എതിർത്തു പറയില്ല. പക്ഷേ, ആലോചിച്ചു നോക്ക്, നാളെ ഞാൻ പ്രസവിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കുട്ടിയുടെ ഒപ്പം അമ്മയുടെ കുട്ടിയും കളിച്ചു നടക്കുന്നത് കാണാൻ എന്തൊരു വൃത്തികേടായിരിക്കും? നിങ്ങൾക്ക് ജീവനിൽ കൊതിയുണ്ടെങ്കിൽ ഈ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ വീടുവിട്ടു പോകും!”
ലക്ഷ്മി കണ്ണീരൊഴുക്കി. “മോളേ… ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും മാറി നിൽക്കാം. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ പറയരുത്. ദൈവത്തെ ഓർത്ത് എന്നോട് ഇത് ചെയ്യരുത്.”
“എന്നാൽ പിന്നെ അനുഭവിച്ചോ!” വർഷ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്ക് പോയി.
ലക്ഷ്മി മുറിയിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഈ സമയം മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കോപത്തോടെ വർഷയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“വർഷാ! നീ എന്റെ അമ്മയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയാണോ? നിനക്ക് ഇത്രയും ക്രൂരമായ മനസ്സാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. ഈ കുഞ്ഞ് ജനിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. അതിന് തടസ്സം നിൽക്കാൻ നീ ആരാണ്?” സിദ്ധാർത്ഥ് ഗർജ്ജിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാണ്! എനിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. ഈ കുഞ്ഞ് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ കാണില്ല,” വർഷ ശാഠ്യം പിടിച്ചു.
“എന്നാൽ നിനക്ക് പോകാം! എന്റെ അമ്മയെയും ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന എന്റെ അനിയനെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കണ്ട,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

വർഷ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥ് തനിക്ക് വഴങ്ങുമെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്. പക്ഷേ, കുടുംബത്തോടുള്ള അവന്റെ പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവളുടെ തന്ത്രങ്ങൾ പാളി.
“ശരി! നിന്റെ അമ്മയും കുഞ്ഞും തന്നെ വലിയ കാര്യം. ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ കളയാതെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരില്ല!” വർഷ തന്റെ ബാഗുകളുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
ലക്ഷ്മി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. “മകനേ… എന്റെ പേരിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തകരരുത്. നീ പോയി അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വാ. ഞാൻ ഡോക്ടറെ കണ്ട്…”
“അമ്മേ! മിണ്ടിപ്പോകരുത്,” സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയെ തടഞ്ഞു. “ഭാര്യയെന്നാൽ സന്തോഷത്തിൽ മാത്രമല്ല, കഷ്ടപ്പാടിലും കൂടെ നിൽക്കേണ്ടവളാണ്. സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു ജീവനെ കൊല്ലാൻ പറയുന്നവൾക്ക് സ്നേഹമെന്തെന്ന് അറിയില്ല. അമ്മ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. ധൈര്യമായിരിക്ക്, ഞാൻ അമ്മയുടെ കൂടെയുണ്ട്.”
മാധവനും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണച്ചു. അങ്ങനെ, ആ വീട്ടിൽ വർഷയില്ലാതെ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയുടെ ഗർഭകാലം സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. ഉയർന്ന രക്തസമ്മർദ്ദവും പ്രായത്തിന്റെ ദേഹാസ്വസ്ഥതകളും അവരെ തളർത്തി.

എങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥും മാധവനും അവരെ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ പരിചരിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്നെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഭക്ഷണവും മരുന്നുകളും നൽകി.
വർഷ തന്റെ വീട്ടിലിരുന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് വിളിക്കുമെന്ന് കരുതി കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ വിളിച്ചതേയില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അമ്മയുടെ ആരോഗ്യത്തിലും ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞിലുമായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ തികഞ്ഞു. ഒൻപതാം മാസത്തിന്റെ അവസാന വാരത്തിൽ ഒരു രാത്രി ലക്ഷ്മിക്ക് കഠിനമായ വയറുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
“മാധവേട്ടാ… സിദ്ധു…” ലക്ഷ്മിയുടെ നിലവിളി കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥും മാധവനും ഓടിയെത്തി.
ലക്ഷ്മിയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ രക്തത്തിൽ കുതിർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“വേഗം വണ്ടിയെടുക്ക് സിദ്ധു!” മാധവൻ ഭയന്നു വിറച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയെ കോരിയെടുത്ത് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ കിടത്തി. കാർ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലേക്ക് കുതിച്ചു. രാത്രിയുടെ അന്ധകാരത്തിൽ, കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് വേദനാസംഹാരത്തിന് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മയുടെ കൈകൾ സിദ്ധാർത്ഥ് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.

ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച ഉടൻ തന്നെ ലക്ഷ്മിയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. ഡോക്ടർ ശാന്ത ഉടനടി പരിശോധനകൾ ആരംഭിച്ചു. പുറത്ത്, മാധവനും സിദ്ധാർത്ഥും ഉത്കണ്ഠയോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.
സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. പ്രകൃതി പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ച ആ രാത്രിയിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയ അതിഥിയെക്കുറിച്ചും, അമ്മയുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ രാത്രി അവരുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുന്നോടിയായിരുന്നു എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിലിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ചുവന്ന ലൈറ്റ് കത്തുമ്പോൾ മാധവൻ ഇടനാഴിയിലെ കസേരയിലിരുന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഉത്കണ്ഠയോടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ വിളറി വെളുത്ത മുഖവും കാറിൽ വെച്ച് അവൻ മുറുകെ പിടിച്ച ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായിരുന്നു.
“സിദ്ധു… എനിക്കെന്തോ പേടി തോന്നുന്നു. ലക്ഷ്മിക്ക് ഒന്നും വരുത്തരുതേ ദൈവമേ…” മാധവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാവില്ല അച്ഛാ. ശാന്ത ഡോക്ടർ ഉള്ളതല്ലേ, അച്ഛൻ പേടിക്കാതെ ഇരിക്ക്.” അവൻ അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സമയം പുലർച്ചെ മൂന്നുമണിയോടടുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു നഴ്സ് തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
“ലക്ഷ്മിയുടെ ബന്ധുക്കൾ ആരാണ്?”
“ഞങ്ങളാണ്… എന്ത പറ്റി നഴ്സേ? എന്റെ ലക്ഷ്മിക്ക്…” മാധവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“രക്തസ്രാവം നിലയ്ക്കുന്നില്ല. ബ്ലഡ് ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഉടൻ തന്നെ ‘O positive’ രക്തം എത്തിക്കണം. ഡോക്ടർ സങ്കീർണ്ണമായ അവസ്ഥയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. വേഗം റെഡിയാക്കൂ!” നഴ്സ് തിടുക്കത്തിൽ തിരികെ ഉള്ളിലേക്ക് പോയി.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഓടി ബ്ലഡ് ബാങ്കിലേക്ക് പോയി രക്തം ക്രമീകരിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾ മണിക്കൂറുകളായി തോന്നിപ്പിച്ച ആ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ലേബർ റൂമിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു.
മാധവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “സിദ്ധു… കേട്ടോ? കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലാണ്. നിനക്കൊരു അനിയത്തിക്കുട്ടിയാവും…”
എന്നാൽ, ആ സന്തോഷത്തിന് മിനിറ്റുകളുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഉള്ളിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിനെ പഞ്ഞിപ്പോലുള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഒരു നഴ്സ് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. “പെൺകുഞ്ഞാണ്…” അവർ കുഞ്ഞിനെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ നഴ്സിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. തൊട്ടുപിന്നാലെ ഡോക്ടർ ശാന്ത ലേബർ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. മാസ്ക് അഴിച്ചുമാറ്റുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടറുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മാധവന്റെ നെഞ്ചിലൊരു പ്രകമ്പനമുണ്ടായി.
“ശാന്തേ… ലക്ഷ്മി…?” മാധവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

ഡോക്ടർ ശാന്ത മാധവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു, വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരാതെ അവർ കുറച്ചുനേരം നിന്നു. “മാധവേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ കഴിവതും ശ്രമിച്ചു. രക്തസ്രാവം നിർത്താൻ പറ്റിയില്ല. കഠിനമായ കാർഡിയാക് അറസ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു… ലക്ഷ്മി നമ്മളെ വിട്ടുപോയി.”
ആ വാക്കുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിപ്പോയി. മാധവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി. കൈകളിൽ ഇരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു. കുഞ്ഞ് അത് അറിയാതെ ചെറിയ കൈകൾ ഇളക്കി വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
തന്റെ ഉദരത്തിൽ ഒരു ജീവനെ പേറിയതിന്റെ പേരിൽ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടി വന്ന അമ്മ, ഒടുവിൽ ആ ജീവന് ജന്മം നൽകി സ്വന്തം ജീവൻ വെടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അമ്മയുടെ സംസ്കാരച്ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് വീട് ശോകമൂകമായി തീർന്നു. വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും ലക്ഷ്മിയുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ഉമ്മറത്തെ കോലായിൽ നിശബ്ദനായി ഇരിക്കുന്ന മാധവന് ജീവന്റെ യാതൊരു ലക്ഷണവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് അയാൾ പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയിരുന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ, അമ്മയില്ലാത്ത ആ പച്ചക്കുഞ്ഞ് വിശന്നു കരയുമ്പോൾ ഫോർമുല മിൽക്ക് ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് പടുപാട പെട്ടു. കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തി അവൻ മാധവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു.
“അച്ഛാ… എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം. കുഞ്ഞിന് നമ്മളല്ലാതെ ഇനി ആരുമില്ല അച്ഛാ…” സിദ്ധാർത്ഥ് കരച്ചിൽ അടക്കി പറഞ്ഞു.
മാധവൻ മകനെ നോക്കി, അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. “എനിക്ക് വിശക്കുന്നില്ല സിദ്ധു. നിന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ എന്തോ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഈ വയസ്സുകാലത്ത് അവളെ ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത് ഞാനല്ലേ…”
“അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ അച്ഛാ. അത് ദൈവത്തിന്റെ വിധിയാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
മൂന്നാം ദിവസം ഉച്ചയോടെയാണ് വർഷ ആ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. അമ്മ മരിച്ച വിവരമറിഞ്ഞ് ഒന്നു കാണാൻ പോലും അവൾ വന്നിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ഇന്ന് അവളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെയാണ് അവൾ എത്തിയിരിക്കുന്നത്.

മാധവൻ ഉമ്മറത്ത് തളർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും വർഷയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സിദ്ധാർത്ഥ് മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു. “നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് വർഷാ?” അവൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
വർഷയുടെ അച്ഛൻ മുൻപോട്ടു വന്നു. “സിദ്ധാർത്ഥ്… നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞങ്ങളറിഞ്ഞു. വളരെ വിഷമമുണ്ട്. പക്ഷേ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ കാര്യവും നോക്കണമല്ലോ. വർഷയ്ക്ക് ഈ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.”
“നിങ്ങൾ എന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്?” സിദ്ധാർത്ഥ് കർശനമായി ചോദിച്ചു.
വർഷ മുന്നോട്ട് കയറി നിന്നു. “ഞാൻ എന്റെ കാര്യം വ്യക്തമായി പറയാം സിദ്ധാർത്ഥ്. നിന്റെ അമ്മ പോയി. അത് അവരുടെ വിധി. പക്ഷേ, ഈ കുഞ്ഞിനെ ഇനി ഇവിടെ വളർത്താൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഈ കുഞ്ഞ് കാരണം നിന്റെ അമ്മ മരിച്ചു എന്ന അപവാദം നാളെ നാട്ടുകാർ പറയും. പോരാത്തതിന് ഇതിനെ നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ രക്തം തിളച്ചു. “വർഷാ! വാക്ക് സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കണം. ഇത് എന്റെ അനിയത്തിയാണ്! അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ ഓർമ്മ!”

“എന്തായാലും ശരി! ഈ കുഞ്ഞിനെ ഏതെങ്കിലും അനാഥാലയത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഏതെങ്കിലും ബന്ധുക്കൾക്ക് വളർത്താൻ കൊടുക്ക്. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കൂ. ഈ കുഞ്ഞോ അതോ ഞാനോ… ഏതാ വേണ്ടതെന്ന് നീ തീരുമാനിച്ചോ!” വർഷ അന്ത്യശാസനം നൽകി.
മാധവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ എഴുന്നേറ്റു. “മോളേ… വർഷാ… എൻ്റെ കൈകൂപ്പി ഞാൻ യാചിക്കാം. ഈ കുഞ്ഞ് എന്റെ ലക്ഷ്മിയുടെ ചോരയാണ്. ഇതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറയരുത്…”
“നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് അമ്മായിഅപ്പാ!” വർഷ അലറി. “നിങ്ങളുടെ വയസ്സുകാലത്തെ കൊതി കാരണമാണ് ഈ വീട് ഇന്നിങ്ങനെയായത്. ഇനിയും എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!”
“വർഷാ!!” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈ വായുവിൽ ഉയർന്നു. പക്ഷേ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തീപ്പൊരികൾ ചിതറി.

“നീ ഒരക്ഷരം ഇനി സംസാരിക്കരുത്. അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴും നീ ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കി. ഇപ്പോഴും നിന്റെ ക്രൂരതയ്ക്ക് മാറ്റമില്ല. ചോദിച്ചില്ലേ… നിന്നെയാണോ ഈ കുഞ്ഞിനെയാണോ വേണ്ടതെന്ന്?”
സിദ്ധാർത്ഥ് അകത്തുപോയി തൊട്ടിലിൽ കിടന്ന കുഞ്ഞിനെ കോരിയെടുത്തു ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്.
“എനിക്ക് എന്റെ അമ്മ തന്നുപോയ ഈ നിധിയെ മതി! സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം കുടുംബത്തെ തള്ളിപ്പറയുന്ന നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണുമായുള്ള ജീവിതം എനിക്ക് ഇവിടെ അവസാനിച്ചു. നിനക്ക് പോകാം!” സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
വർഷയുടെ അച്ഛൻ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. “സിദ്ധാർത്ഥ്… നീ ആലോചിച്ച് തീരുമാനം എടുക്ക്. ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി നീ നിന്റെ ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണോ?”
“ഭാര്യ എന്നാൽ സഹതാപവും സ്നേഹവുമുള്ളവളാകണം. ഇവളിൽ അതൊന്നുമില്ല. ഇനിയും ഒരു നിമിഷം ഇവളെ ഞാൻ എന്റെ ഭാര്യയായി അംഗീകരിക്കില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് മറുപടി നൽകി.
വർഷ ദേഷ്യത്തോടെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി. “ശരി! നിന്റെ ഈ തെരുവ് കുഞ്ഞുമായി നീ ജീവിക്ക്! അടുത്ത ആഴ്ച നിനക്കുള്ള ഡിവോഴ്സ് നോട്ടീസ് വരും. ഒപ്പിട്ടു തന്നേക്കണം!” അവൾ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. വർഷ അയച്ച ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ ഒപ്പിട്ടുകൊടുത്തു. നിയമപരമായി അവ ബന്ധം വേർപെടുത്തി.

പക്ഷേ, അതിനുശേഷമുള്ള ജീവിതം സിദ്ധാർത്ഥിന് വലിയൊരു പോരാട്ടമായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ നാട്ടിൽ പൂർണ്ണമായി തങ്ങി. രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാതെ കുഞ്ഞിന് പാലൂട്ടിയും, അസുഖം വരുമ്പോൾ ആശുപത്രികളിൽ ഓടിയും അവൻ ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കി. മാധവൻ മാനസികമായി തകർന്ന് കിടപ്പിലായതോടെ വീടിന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിലായി.
കുഞ്ഞിന് അവൻ ‘മിന്നു’ എന്ന് പേരിട്ടു.
പക്ഷേ, ഒരമ്മയുടെ പരിചരണമില്ലാതെ ആ കുഞ്ഞ് മെലിഞ്ഞു ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അടിക്കടിയുണ്ടാകുന്ന പനിയും കരച്ചിലും സിദ്ധാർത്ഥിനെ തളർത്തി. പലപ്പോഴും കുഞ്ഞിനെ മാറിലടക്കിപ്പിടിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് കരഞ്ഞു.

“അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് നമ്മുടെ മിന്നുകുട്ടിയെ ശരിക്ക് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല അമ്മേ…” അവൻ അമ്മയുടെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന് വിതുമ്പി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, മിന്നുവിന് കഠിനമായ പനി പിടിപെട്ടു. കുഞ്ഞ് നിർद्धालം കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പാലു കുടിക്കുന്നില്ല. മാധവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് വിതുമ്പുന്നു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ സിദ്ധാർത്ഥ് തകർന്നുപോയ ആ നിമിഷത്തിലാണ്, ഉമ്മറത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിന്നത്.
കാറിൽ നിന്ന് വയസ്സായ ഒരു മനുഷ്യനും, ചുരിദാർ ധരിച്ച ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ഒരു യുവതിയും ഇറങ്ങിവന്നു. മാധവന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് മേനോനും അവന്റെ മകൾ ഡോക്ടർ അനന്യയുമായിരുന്നു അത്. വിദേശത്തെ ഉപരിപഠനത്തിന് ശേഷം അനന്യ തിരിച്ചെത്തിയ വിവരമറിഞ്ഞ് മാധവനെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു അവർ.
വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കേട്ട കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അവർ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ടുകയറി, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കുഞ്ഞിനെയും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെയാണ് അനന്യ ആദ്യം കണ്ടത്!
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച്,

എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിസ്സഹായനായി നിൽക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെയാണ് അനന്യ കണ്ടത്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കഠിനമായ ക്ഷീണവും ഭയവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്ന മേനോൻ അകത്തേക്ക് വന്ന് മാധവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“മാധവാ… എന്താടാ ഇത്? നിനക്ക് എന്തുപറ്റി?” മേനോന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വിഷമവും ആശങ്കയും തുളുമ്പി.
എന്നാൽ അനന്യയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ആ കുഞ്ഞിലായിരുന്നു. ഡോക്ടർ കൂടിയായ അവൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“പ്ലീസ്… കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് തരൂ,” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അപരിചിതത്വത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളില്ലാത്ത ഒരു ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് പകച്ചുനിന്നു. പക്ഷേ, അനന്യയുടെ കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീണ്ടപ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞിനെ അവൾക്ക് കൈമാറി.

അനന്യ അതിലോലമായി മിന്നുവിനെ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങി. അനന്യയുടെ മാറിലേക്ക് ചായ്ച്ച നിമിഷം, അതുവരെ അടങ്ങാതെ കരഞ്ഞിരുന്ന കുഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് ശാന്തയായി. അവളുടെ കരച്ചിൽ ഒരു ചെറിയ വിങ്ങലായി മാറി.
അനന്യ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് സ്റ്റെതസ്കോപ്പ് എടുത്ത് കുഞ്ഞിന്റെ നെഞ്ച പരിശോധിച്ചു. “അത്ര പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ചെറിയ പനിയുണ്ട്. കൂടെ നന്നായി വിശക്കുന്നുമുണ്ട്. അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് കുഞ്ഞിന് പാൽ കൊടുത്തത്?”
“രണ്ടു മണിക്കൂർ മുൻപ്… ഫോർമുല മിൽക്ക് ഉണ്ടാക്കി നൽകാൻ നോക്കി, പക്ഷേ കുഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അനന്യ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ചിതറിക്കിടന്ന കുപ്പിപ്പാലുകളും പാത്രങ്ങളും കണ്ട് അവൾക്ക് ആ വീടിന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലായി. ആണുങ്ങൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമുള്ള ആ വീട്ടിൽ ഒരു പച്ചക്കുഞ്ഞിനെ പരിചരിക്കാൻ അവർ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാട് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ വേഗത്തിൽ കുപ്പി ശുചിയാക്കി, കൃത്യമായ അളവിൽ ഫോർമുല മിൽക്ക് തയ്യാറാക്കി തിരികെ മുറിയിലെത്തി.
കുഞ്ഞിനെ തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തി അവൾ പതുക്കെ പാലൂട്ടി. അമ്മയുടെ സ്പർശനത്തിനായി കൊതിച്ചിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് അനന്യയുടെ വിരലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് പാൽ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അനന്യയുടെ മാറിലേക്ക് തലവെച്ച് മിന്നു സുഖമായി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

ആ കാഴ്ച കണ്ട മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. “മേനോനേ… എന്റെ ലക്ഷ്മി പോയതിൽ പിന്നെ ഈ കുഞ്ഞ് ഇത്രയും ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്…”
മേനോൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “സിദ്ധൂ… കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശാന്ത ഡോക്ടർ വിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇത്രത്തോളം നിങ്ങൾ തകർന്നുപോയെന്ന് കരുതയില്ല.”
സിദ്ധാർത്ഥ് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയുടെ കുട്ടിയെ ശരിക്ക് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല മാധവൻ അങ്കിൾ. ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു, രാത്രികളിൽ ഉറക്കമില്ല… അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യവും മോശമാകുന്നു.”
“നീ തനിയെ അല്ല സിദ്ധൂ,” മേനോൻ പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി കുഞ്ഞിന്റെ പനി കുറയുന്നത് വരെ അനന്യ ആ വീട്ടിൽ തങ്ങി. കുഞ്ഞിന് മരുന്നുകൾ നൽകി, അവളെ ഉറക്കിക്കിടത്തിയ ശേഷമാണ് അവൾ മടങ്ങിയത്. പോകുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനോട് പറഞ്ഞു, “പേടിക്കേണ്ട സിദ്ധാർത്ഥ്, കുഞ്ഞിന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഞാൻ നാളെ വീണ്ടും വരാം.”

പിറ്റേദിവസം രാവിലെ തന്നെ അനന്യ വീണ്ടും ആ വീട്ടിലെത്തി. ഇത്തവണ അവൾ കുഞ്ഞിനുള്ള പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും, പരിചരണത്തിനാവശ്യമായ സാമഗ്രികളുമായാണ് വന്നത്.
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അത് ഒരു പതിവായി മാറി. ഡെൽഹിയിൽ ഉന്നത പഠനത്തിന് ശേഷം നാട്ടിൽ പ്രാക്ടീസ് തുടങ്ങാനിരിക്കുന്ന ഇടവേളയിലായിരുന്നു അനന്യ. ആ സമയം മുഴുവൻ അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീടിനും ആ കുഞ്ഞിനുമായി മാറ്റിവെച്ചു.
അനന്യ വരുന്നതോടെ ആ വീട്ടിലേക്ക് ജീവൻ തിരികെ വരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ മിന്നുവിനെ കുളിപ്പിച്ചു, കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണവും മരുന്നും നൽകി. മാധവന്റെ മരുന്ന കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനും അവൾ മറന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, സിദ്ധാർത്ഥ് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരിക്കുമ്പോൾ അനന്യ മിന്നുവിനെയും എടുത്ത് മുറ്റത്ത് കളിക്കുകയായിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കൊഞ്ചലും അനന്യയുടെ ചിരിയും ആ അന്തരീക്ഷത്തെ മനോഹരമാക്കി.

സിദ്ധാർത്ഥ് വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ സ്വന്തം ആദ്യഭാര്യ വർഷയുടെ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി: ‘ഈ കുഞ്ഞിനെ അനാഥാലയത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി തള്ളണം…’
എത്ര വ്യത്യാസമുള്ള രണ്ട് മനുഷ്യർ! ഒരുവൾ സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ അനിയത്തിയെ നാണക്കേടായി കണ്ട് തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. മറ്റവൾ, യാതൊരു രക്തബന്ധവുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ആ കുഞ്ഞിന് അമ്മയുടെ സ്നേഹം വാരിപ്പുണർന്നു നൽകുന്നു.
പെട്ടെന്ന് മിന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അനന്യയുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകെ പിടിക്കുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു.
“സിദ്ധാർത്ഥ്…” അനന്യ അവനടുത്തേക്ക് വന്നു. “മിന്നുവിയിപ്പോൾ നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ട്. കണ്ടില്ലേ, അവൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.”
“എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല അനന്യാ… നീ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ…” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദം വിങ്ങി.
“ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് നന്ദിയുടെ ആവശ്യമില്ല സിദ്ധാർത്ഥ്. ഈ കുഞ്ഞിനെ കണ്ട നിമിഷം മുതൽ എനിക്കിവളോട് എന്തോ ഒരു ആത്മബന്ധം തോന്നിയതാണ്. എൻ്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ് എനിക്കിവൾ,” അനന്യ ആത്മാർത്ഥമായി പറഞ്ഞു.
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. മിന്നുവിന് അനന്യയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. അവൾ കാണാതായാൽ കുഞ്ഞ് വീണ്ടും കരച്ചിൽ തുടങ്ങും.
ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മാധവന്റെയും മേനോന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ആശയം വിടർന്നു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മേനോൻ മാധവനെ കാണാൻ തനിച്ചെത്തി. രണ്ടുപേരും ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു.
“മാധവാ… നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമാണ് അനന്യയ്ക്ക് ആ കുഞ്ഞിനോടുള്ള സ്നേഹം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഇപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇവരെ ഒന്നാക്കിക്കൂടാ?” മേനോൻ തന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
മാധവൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ സുഹൃത്തിനെ നോക്കി. “മേനോനേ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതും, അവൻ ഡിവോഴ്സ് ആയതുമൊക്കെ നിനക്കറിയാമല്ലോ. പോരാത്തതിന് അവനൊരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തവുമുണ്ട്. നിന്റെ മകൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ്, നല്ലൊരു ഭാവി ഉള്ളവളാണ്. അവളെ ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക്…”
“അതൊന്നും നീയോ ഞാനോ തീരുമാനിക്കേണ്ടതല്ല മാധവാ,” മേനോൻ തടസ്സപ്പെടുത്തി. “അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കാം. അവൾക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് എതിർപ്പുണ്ടാകുമോ?”

അന്ന് രാത്രി മേനോൻ വീട്ടിലെത്തി അനന്യയോട് കാര്യം സംസാരിച്ചു.
“മോളേ അനന്യാ… നിനക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിനെയും ആ കുഞ്ഞിനെയും കുറിച്ച് എന്താണ് അഭിപ്രായം?”
അനന്യ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി. “എന്താ അച്ഛാ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“മോളേ… ആ കുഞ്ഞിന് ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹം വേണം. സിദ്ധാർത്ഥിന് കൂട്ടിനൊരു നല്ല ജീവിത പങ്കാളിയും. അച്ഛൻ ചോദിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ എന്നറിയില്ല… നിനക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സമ്മതമാണോ?”
അനന്യ മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി നിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശാന്തമായ സ്വഭാവവും, കുടുംബത്തോടും അനിയത്തിയോടുമുള്ള അവന്റെ സ്നേഹവും തെളിഞ്ഞു വന്നു. അതിലുപരി ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ മുഖം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു.

“അച്ഛാ… സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ എനിക്കറിയാം. ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായില്ല എന്നതാണ് എനിക്ക് അവനോട് ബഹുമാനം തോന്നാൻ കാരണം. ആ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാകാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ… പക്ഷേ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് അറിയണം,” അനന്യ സ്വതസിദ്ധമായ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു.
അതേസമയം, മാധവൻ സിദ്ധാർത്ഥിനോടും ഈ വിഷയം സംസാരിച്ചു.
“എന്താ അച്ഛാ ഈ പറയുന്നത്?” സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു. “അനന്യ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണ്. എന്റെ തകർന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് അവളെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നത് ശരിയാണോ? എനിക്കൊരു ഡിവോഴ്സ് കഴിഞ്ഞതാണ്. ഒപ്പം ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാരവുമുണ്ട്.”
“അതല്ലടാ സിദ്ധൂ,” മാധവൻ പറഞ്ഞു. “അനന്യ ഈ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ? അത് വെറുമൊരു ദയയല്ല, ആത്മബന്ധമാണ്. നിനക്കും ഈ കുഞ്ഞിനും ഇനി ഒരു ജീവിതം വേണമെങ്കിൽ അത് അനന്യയിലൂടെ മാത്രമേ സാധിക്കൂ.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി. അവൻ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ആലോചിച്ചു. ഒടുവിൽ, കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിക്കും അച്ഛന്റെ സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി അവൻ ആ ആലോചനയ്ക്ക് സമ്മതം മൂളി.
രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും ചേർന്ന് ലളിതമായ രീതിയിൽ അവരുടെ വിവാഹം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ആഡംബരങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, അടുത്ത ബന്ധുക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് ചടങ്ങുകൾ നടത്താൻ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.
വിവാഹദിവസം പുലർന്നു. അമ്പലനടയിൽ വെച്ച്, ബന്ധുക്കളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് അനന്യയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
താലി കെട്ടിയ നിമിഷം, മേനോന്റെ കൈകളിൽ ഇരുന്ന മിന്നുക്കുട്ടി അനന്യയുടെ നേർക്ക് കൈകൾ നീട്ടി. അനന്യ അവളെ വാങ്ങി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. കുഞ്ഞ് അനന്യയുടെ കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

വീട്ടിലേക്ക് വന്നിറങ്ങിയ അനന്യ, ഉമ്മറത്ത് നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി വെച്ചു. മാധവന്റെ മുഖത്ത് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പൂർണ്ണമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് അനന്യയെയും തൻ്റെ അനിയത്തിയെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട മേഘങ്ങൾ മാറുകയായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല തകർച്ചകൾക്കും ശേഷമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഉത്തരമായിരുന്നു അനന്യ എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമ്മ വിട്ടുപോയെങ്കിലും, അമ്മയുടെ സ്നേഹം മുഴുവൻ അനന്യയിലൂടെ തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരികയാണെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

അനന്യ ആ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്നതോടെ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയുടെ വേർപാടിനു ശേഷം ശോകമൂകമായിരുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ വീണ്ടും ചിരിയും സന്തോഷവും തിരികെ വന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തും പൂമുഖത്തും വീണ്ടും പ്രകാശം പരന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനും അനന്യയ്ക്കുമിടയിൽ ചെറിയൊരു മടിയും പരിഭ്രമവും ഉണ്ടായിരുന്നു. പരസ്പരം സ്നേഹവും ബഹുമാനവുമുണ്ടെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ മുറിവുകൾ പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല. വീണ്ടും ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവികമായ ഭയം അവനെ അല്പം ഉൾവലിഞ്ഞവനാക്കി.
എന്നാൽ അനന്യ വളരെ പക്വതയോടെയാണ് കാര്യങ്ങളെ സമീപിച്ചത്. അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് മേൽ ഒരു സമ്മർദ്ദവും ചെലുത്തിയില്ല. പകരം, ആ വീടിന്റെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങളും അറിഞ്ഞുചെയ്തു. മാധവന്റെ മരുന്നുകളും കൃത്യമായ ഭക്ഷണക്രമവും അവൾ നേരിട്ട് നോക്കിനടത്തി. അതോടെ മാധവന്റെ ആരോഗ്യത്തിലും കാര്യമായ പുരോഗതിയുണ്ടായി. തളർന്നുകിടന്ന കട്ടിലിൽ നിന്ന് അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

കൂടുതൽ സമയം അനന്യ ചെലവഴിച്ചത് മിന്നുവിനൊപ്പമായിരുന്നു. മിന്നുവിനെ കുളിപ്പിക്കുന്നതും, തുണികൾ കഴുകുന്നതും, ഉറക്കുന്നതുമെല്ലാം അവൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ടുതന്നെ ചെയ്തു. ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ അറിവ് ഉപയോഗിച്ച് കുഞ്ഞിന് കൃത്യമായ പ്രതിരോധ കുത്തിവെയ്പുകളും പോഷകാഹാരങ്ങളും ഉറപ്പാക്കാൻ അവൾക്കായി.
ഒരു ദിവസം രാത്രി, ജോലി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിതനായി മുറിയിലേക്ക് വന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടത് കട്ടിലിൽ കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തി, അതിനടുത്തിരുന്ന് മെഡിക്കൽ പുസ്തകം വായിക്കുന്ന അനന്യയെയാണ്.
സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “അനന്യാ… നീ ഇനിയും കിടന്നില്ലേ? പകൽ മുഴുവൻ കുഞ്ഞിന്റെ പിന്നാലെ നടന്ന് ക്ഷീണിച്ചതല്ലേ?”
അനന്യ പുസ്തകം മടക്കിവെച്ച് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഏയ്, എനിക്ക് ഒരു ക്ഷീണവുമില്ല സിദ്ധാർത്ഥ്. മിന്നു ഉറങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു സമയമേ ആയുള്ളൂ. അവൾ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് അറിയാറില്ല.”

സിദ്ധാർത്ഥ് കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തിരുന്നു. അവൻ മിന്നുവിന്റെ കൊച്ചു മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നും അനന്യാ… നിനക്ക് ഇത്രയും സ്നേഹം എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടുന്നത്? എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മുൻപുണ്ടായ അനുഭവങ്ങൾ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ… പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഇത്രയും കരുണയും ത്യാഗമനോഭാവവും ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ നീ എന്റെ ചിന്തകളെയെല്ലാം തിരുത്തിക്കുറിച്ചു.”
അനന്യ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു. “സിദ്ധാർത്ഥ്… ഭൂതകാലത്തിലെ കയ്പേറിയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിന്റെ കോണിൽ നിന്ന് എടുത്തു കളയണം. എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനോടുള്ള സ്നേഹം ഒരു ത്യാഗവുമല്ല. അത് എന്റെ സന്തോഷമാണ്. ഈ വീടും, അച്ഛനും, മിന്നുവും, പിന്നെ സിദ്ധാർത്ഥും… ഇതാണ് ഇനി എന്റെ ലോകം

അനന്യയുടെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു. രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ പരസ്പരം ഉള്ള ആദരവും സ്നേഹവും ഒരു പുതിയ അനുഭൂതിയായി വളരുകയായിരുന്നു.
അതിനിടെ, നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ പതിവുള്ളതുപോലെ ചില അപവാദ പ്രചരണങ്ങളും ഉയർന്നു വന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അയൽപക്കത്തെ ചില സ്ത്രീകൾ മാധവനെ കാണാൻ വീട്ടിലെത്തി. സിദ്ധാർത്ഥും അനന്യയും വീട്ടിലില്ലാത്ത സമയമായിരുന്നു അത്.
“അല്ല മാധവേട്ടാ… സിദ്ധു പുതിയൊരു കല്യാണം കഴിച്ചതൊക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷേ, ഈ പ്രായത്തിൽ വേറെ പെണ്ണുങ്ങൾ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ വരുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം. സ്വന്തം ചോരയല്ലാത്ത കുഞ്ഞിനെ ഭർത്താവിന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യ എത്രനാൾ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കും? നാളെ അവർക്കൊരു കുട്ടിയുണ്ടാകുമ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞ് അവർക്കൊരു ഭാരമാവില്ലേ?” ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചു.

ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്ന അനന്യ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു. അവൾ ശാന്തയായി അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് വന്നു.
“ചേച്ചിമാർക്ക് തെറ്റിപ്പോയി,” അനന്യ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “മിന്നു എനിക്ക് ഭർത്താവിന്റെ അനിയത്തി മാത്രമല്ല, എന്റെ ആദ്യത്തെ മകളാണ്. അവളെ നോക്കാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും ഉപദേശം ആവശ്യമില്ല. സ്വന്തം കുഞ്ഞെന്നും രണ്ടാം കെട്ടെന്നുമുള്ള വിവേചനം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ വെച്ച് ഇവിടെ ആരും വിഷം ചീറ്റാൻ വരരുത്.”
അനന്യയുടെ മറുപടി കേട്ട് ആ സ്ത്രീകൾ ഒന്നും പറയാനാവാതെ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
മുറിയിൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ട മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദക്കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ മനസ്സാ അമ്മ ലക്ഷ്മിയെ ഓർത്തു പ്രാർത്ഥിച്ചു—’ലക്ഷ്മീ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് സുരക്ഷിതമായ കൈകളിലാണ്.’

മാസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. മിന്നുവിന് ഒരു വയസ്സ് തികയുന്ന ദിവസമെത്തി.
വീട്ടിൽ ലളിതമായ രീതിയിൽ ജന്മദിനാഘോഷവും, മിന്നുവിന്റെ ചോറൂൺ ചടങ്ങും നടന്നു. അനന്യയുടെ അച്ഛൻ മേനോനും അടുത്ത ബന്ധുക്കളും പങ്കെടുത്തു.
ചോറൂണ് ചടങ്ങിന് ശേഷം എല്ലാവരും ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുകയായിരുന്നു. പുതിയ പട്ടുപാവാടയണിഞ്ഞ്, അനന്യയുടെ മടിയിലിരുന്ന് കളിക്കുന്ന മിന്നുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം തോന്നി.
അതിനിടെ, അനന്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ചെറിയൊരു തലകറക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ മടിയിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ച് അല്പം മാറിനിന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ആശങ്കയോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. “അനന്യാ… എന്തുപറ്റി? മുഖമൊക്കെ വിളറിയിരിക്കുന്നല്ലോ.”
മേനോനും മാധവനും അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു. ഒരു ഡോക്ടർ കൂടിയായ അനന്യ സ്വന്തം ശരീരത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല സിദ്ധാർത്ഥ്… നമ്മൾ… നമ്മൾ ഒരു പുതിയ അതിഥിയെക്കൂടി പ്രതീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു,” അനന്യ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
ആ വാർത്ത കേട്ട നിമിഷം മാധവനും മേനോനും സന്തോഷം കൊണ്ട് പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അത്ഭുതത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും അനന്യയെ നോക്കി.
അവൻ പതുക്കെ അനന്യയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, മറു കൈകൊണ്ട് മിന്നുവിനെയും നെഞ്ചോടടക്കി.

“അനന്യാ… എനിക്ക് എന്തുപറയണമെന്ന് അറിയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമാണ് നീ. എന്റെ കുടുംബം തകർന്നുപോയെന്ന് കരുതിയ ഇടത്തുനിന്ന് എന്നെയും എന്റെ അനിയത്തിയനെയും അച്ഛനെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് നീയാണ്.”
“നമ്മുടെ സന്തോഷം ഇനി ഇരട്ടിയാകും സിദ്ധാർത്ഥ്. മിന്നുവിന് കൂട്ടായി ഇനി ഒരാൾ കൂടി വരുമ്പോൾ അവളായിരിക്കും ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചേച്ചി,” അനന്യ മിന്നുവിന്റെ കവിളിൽ ഉമ്മവെച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന ശോഭ ആ വീടിനു മുകളിൽ പരന്നു കിടന്നു. ദുരന്തങ്ങളുടെയും അപമാനങ്ങളുടെയും കൊടുങ്കാറ്റുകൾ നീങ്ങി, സ്നേഹത്തിന്റെ അമൃതവർഷം പൊഴിയുന്ന ആ കൊച്ചുവീട്ടിൽ മിന്നുവിന്റെ കളിച്ചിരികൾ ഉറക്കെ മുഴങ്ങിപ്പോയി.
— (സമാപ്തം) —