തുടക്കം. പ്ലസ് ടു സയൻസ് ക്ലാസിലെ

മഴതോർന്ന പാതയിലെ ചിരിപ്പൂവ്
പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ അങ്ങാടിയുടെ ഒരറ്റത്തുള്ള പഴയ ഹൈസ്കൂൾ മുറ്റത്ത് ഇടവപ്പാതിയുടെ മണം പടർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിലായിരുന്നു ആ കഥയുടെ തുടക്കം. പ്ലസ് ടു സയൻസ് ക്ലാസിലെ നിശബ്ദമായ അവസാന ബഞ്ചിൽ ഇരുന്ന്, ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ആൽമരത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു നിവേദിത. അധികം സംസാരിക്കാത്ത, വലിയ കൂട്ടുകെട്ടുകളൊന്നുമില്ലാത്ത,

എന്നാൽ ഒരു കൊച്ചു ചിരികൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മനസ്സ് നിറയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ ഒരേയൊരു ലോകം പാർവ്വതി എന്ന വായാടിയായ കൂട്ടുകാരി മാത്രമായിരുന്നു. അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദത്തെക്കുറിച്ചും, ബസിലെ തിരക്കിനെക്കുറിച്ചും, അടുത്ത വീട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ ഇടവിടാതെ സംസാരിക്കുന്ന പാർവ്വതിയുടെ വാചാലതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മന്ദഹാസത്തോടെ തലയാട്ടിയിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു നിവേദിതയുടെ പ്രധാന ജോലി. ക്ലാസിലെ പഠനഭാരത്തെക്കുറിച്ചോ ഭാവിപ്രതീക്ഷകളെക്കുറിച്ചോ വലിയ ആശങ്കകളൊന്നുമില്ലാതെ, സ്വന്തം സ്വപ്നലോകത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അന്നാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരാൾ കടന്നുവന്നത്. പുതിയതായി ചാർജ്ജെടുത്ത ഫിസിക്സ് അധ്യാപകൻ മാധവ് സാർ ക്ലാസിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ,

മുറിയിലാകെ ഒരു തരം ഗൗരവം പടർന്നുപിടിച്ചു. അനാവശ്യമായ ചിരിയോ വർത്തമാനമോ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത, അച്ചടക്കത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മാധവിന്റെ നിഷ്കർഷത കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ നെഞ്ചിലൊന്ന് തീ കോരിയിട്ടു.
ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽത്തന്നെ മാധവിന്റെ കാർക്കശ്യം ക്ലാസിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. കൃത്യസമയത്ത് നോട്ട്ബുക്ക് ഹാജരാക്കാത്തതിനും, വിഷയങ്ങൾ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാത്തതിനും സാറിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ശാസനകൾ പലരെയും ഭയപ്പെടുത്തി.

ഫിസിക്സ് തികച്ചും ഒരു ഭാരമായി കണ്ടിരുന്ന നിവേദിതയ്ക്കായിരുന്നു മാധവിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിയുണ്ടായിരുന്നത്. ബോർഡിൽ എഴുതുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ സൂത്രവാക്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ മാധവ് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാനാകാതെ അവൾ പലപ്പോഴും കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ ഭയവും,

ഒപ്പം ഏതു കാര്യത്തെയും വളരെ പാവത്തോടെ സമീപിക്കുന്ന രീതിയും മാധവിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതിരുന്നില്ല. ദേഷ്യപ്പെടുന്ന മാഷാണെന്ന ഇമേജ് ഉണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ വളരെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അയാൾ. നിവേദിതയുടെ ഭയത്തെ അകറ്റാൻ മാധവ് പതിയെ ശ്രമിച്ചുതുടങ്ങി. ഉത്തരങ്ങൾ തെറ്റുമ്പോഴും, മറ്റു കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അനാവശ്യമായി ദേഷ്യപ്പെടാതെ, വളരെ സൗമ്യമായി അവളോട് കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും വിശദീകരിച്ചു നൽകാൻ അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.

മാധവ് സാറിന്റെ ആ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയും സൗമ്യതയും നിവേദിതയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു അപരിചിതമായ സുരക്ഷിതത്വം ഉണ്ടാക്കിത്തുടങ്ങി.
മഴ പെയ്തുതോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം, സ്കൂൾ വിട്ട് എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴും സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പുറത്തുള്ള വരാന്തയിൽ നിവേദിത തനിച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. പാർവ്വതി എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി പ്രധാന അധ്യാപകന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് പുറത്ത് കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്ന അവൾ,

കയ്യിലിരുന്ന ബുക്കിന്റെ താളുകൾ വെറുതെ മറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് കയ്യിൽ ഒരു കൂട്ടം റെക്കോർഡ് പുസ്തകങ്ങളുമായി മാധവ് വരാന്തയിലൂടെ വന്നത്. അവളെ കണ്ടതും അയാൾ നടപ്പ് പതുക്കെയാക്കി അവളുടെ അരികിൽ വന്നുനിന്നു. എന്താണ് ഇത്ര വൈകിയും പോകാത്തതെന്ന മാധവിന്റെ ലളിതമായ ചോദ്യത്തിന്, കൂട്ടുകാരിയെ കാത്തുനിൽക്കുകയാണെന്ന് അവൾ നാണത്തോടെ മറുപടി നൽകി. അന്ന് ആദ്യമായി മാധവ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഗൗരവം മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ തികച്ചും ആർദ്രമായ ഒരു ഭാവമായിരുന്നു.

ഫിസിക്സ് പഠിക്കാൻ ഇത്ര പേടിയാണോ എന്ന മാധവിന്റെ തമാശ കലർന്ന ചോദ്യത്തിന്, അവൾ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. ആ നിമിഷത്തിൽ, പെയ്തുതീരാത്ത മഴത്തുള്ളികൾ മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീഴുമ്പോൾ, രണ്ടുപേരുടെയും ഇടയിൽ വാക്കുകൾക്കതീതമായ ഒരു നിശബ്ദത രൂപപ്പെട്ടു. തനിക്കൊരിക്കലും തൊട്ടറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വലിപ്പവും കരുതലും ആ അധ്യാപകന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് നിവേദിതയ്ക്ക് തോന്നി.

ആ സമ്പർക്കം ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രണയമായി രൂപാന്തരപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. യാതൊരു നാടകീയതകളുമില്ലാതെ, പരസ്പരം വാക്കുകളാൽ പ്രകടിപ്പിക്കാതെതന്നെ അവർ തമ്മിൽ ഒരു ആത്മബന്ധം വളർന്നു. മാധവ് സാർ ക്ലാസിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ നിവേദിതയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന തിളക്കവും,

അവൾ നോട്ടുബുക്ക് കാണിക്കുമ്പോൾ മാധവിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തൊട്ടുരുമ്മിപ്പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളും രണ്ടുപേരിലും വലിയ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സ്കൂൾ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ, ദൂരെയെവിടെയോ നിന്ന് മാധവ് തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോൾ അവളുടെ കവിളുകളിൽ ചുവപ്പ് പടരുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം പരീക്ഷയിൽ ഉയർന്ന മാർക്ക് വാങ്ങിയ നിവേദിതയുടെ പേപ്പർ തിരികെ നൽകവേ, മറ്റാരും കാണാതെ മാധവ് പേപ്പറിന്റെ കോണിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയുടെ ചിത്രം വരച്ചുവെച്ചിരുന്നു.

ആ കൊച്ചു ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കുണ്ടായ സന്തോഷം അതിരറ്റതായിരുന്നു. രാത്രികളിൽ സ്വന്തം മുറിയിലെ ജാലകപ്പടിയിലിരുന്ന് മഴ കാണുമ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സുനിറയെ മാധവിന്റെ ഗൗരവമുള്ള എന്നാൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. അധ്യാപകനും വിദ്യാർത്ഥിനിയും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകളെ മാനിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അനുരാഗം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിശബ്ദമായി വേരുപിടിക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു ചെറിയ പഠന യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് അവരുടെ റൊമാന്റിക് ബന്ധത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷം സംഭവിച്ചത്. കാടിനോട് ചേർന്ന ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രത്തിലായിരുന്നു ആ യാത്ര. കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് നിൽക്കുകയായിരുന്ന നിവേദിതയുടെ അരികിലേക്ക് മാധവ് പതുക്കെ നടന്നുവന്നു. എല്ലാവരും കളികളിലും തമാശകളിലും മുഴുകിയിരുന്നതുകൊണ്ട് ആരും അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ ചാറ്റൽമഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മാധവ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുട നിവേദിതയുടെ തലയ്ക്ക് മീതെയായി പിടിച്ചു.

തോളോടുതോൾ ചേർന്ന് ആ ചെറിയ കുടക്കീഴിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, മാധവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും അവന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധവും അവളിലേക്ക് പടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി മാധവിനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം മാധവിന്റെ കൈകൾ പതിയെ അവളുടെ തോളിൽ തൊട്ടു. ഒരു വിറയലോടെ അവൾ മാധവിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. മാധവ് തന്റെ വിരലുകളാൽ അവളുടെ കവിളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഈറൻ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് മാറ്റി. അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മാധവ് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, നിന്റെ ഈ ചിരി കാണുമ്പോഴാണ് എന്റെ എല്ലാ ദേഷ്യവും അലിയുന്നത് എന്ന്.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും നിവേദിത തന്റെ മുഖം മാധവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. യാതൊരു കൃത്രിമത്വവുമില്ലാത്ത, തികച്ചും വിശുദ്ധമായ ഒരു ആലിംഗനമായിരുന്നു അത്.
മഴ പെയ്തുതോർന്ന് വെയിൽ തെളിയുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ഓരോ ദിവസവും. സ്കൂളിലെ പഠനകാലം അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ, ആ വേർപിരിയൽ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാവുന്ന സങ്കടം രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ നിശബ്ദമായി പുകഞ്ഞു. എന്നാൽ,

ആ ബന്ധം ഒരു താത്കാലികമായ ആകർഷണം ആയിരുന്നില്ല. പ്രായത്തിന്റെയും സ്ഥാനത്തിന്റെയും അപകർഷതാബോധം ഇല്ലാതെ, ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളുടെ ചേർച്ചയായിരുന്നു അത്. പഠനം പൂർത്തിയാക്കി പുറത്തിറങ്ങുന്ന അവസാന ദിവസം, യാത്രപറയാൻ വന്ന നിവേദിതയുടെ കയ്യിലേക്ക് മാധവ് ഒരു ചെറിയ ഡയറി നൽകി. വീടുകളിലെ എതിർപ്പുകളോ അല്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് തടസ്സമാകില്ലെന്ന നിശബ്ദമായ ഉറപ്പായിരുന്നു ആ ഡയറിയുടെ ആദ്യ താളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.

ക്ലാസ്സ് മുറികളുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക്, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ താൻ കാത്തിരിക്കുമെന്ന മാധവിന്റെ വാക്കുകൾ നിവേദിതയുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. എങ്കിലും ആ കണ്ണീരിൽ ഒരു വലിയ പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്കൂളിന്റെ വലിയ പടിയിറങ്ങി റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, പാർവ്വതിയുടെ വർത്തമാനങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ട് നിവേദിത ഒരിക്കൽക്കൂടി പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ വരാന്തയിൽ, എന്നും താൻ കണ്ടിരുന്ന അതേ ശാന്തതയോടെ മാധവ് സാർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പണ്ടെന്നത്തേക്കാളും മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അതൊരു കഥയുടെ അവസാനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്വാഭാവികമായ ഒരു ജീവിത പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ തുടക്കമായിരുന്നു. മാധവിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും തനിക്ക് തണലായി എന്നും ഒപ്പമുണ്ടാകുമെന്ന ഉറപ്പോടെ, പുതിയൊരു നാളിലേക്ക് അവൾ ചുവടുകൾ വെച്ചു.